Ik beluister dit album om mij eindelijk eens beter in de jaren '90 te verdiepen en vooral om niet weer de vele oudjes uit vorige decennia van stal te halen die weliswaar ook in dit decennium fantastische platen hebben gemaakt, maar juist om die artiesten er uit te pikken die relatief nieuw voor mij zijn.
Ik kan nu al wel zeggen, dat het niet meevalt....

Het is niet zo heel verrassend meer dat deze Between Dog and Wolf weer zo'n ijzersterke New Model Army is. De héérlijk vette drumpartijen, de scheurgitaren, het rasperige, venijnige stemgeluid van zanger Justin Sullivan, maar bovenal de sterke songs lijken wel standaard te zijn voor deze meer rockende dan zweverige oudpostpunkies.

En hoewel ik pas op ongeveer de helft ben - en wellicht nog niet eens - van wat de heren ooit gemaakt hebben, vind ik een luistermarathon als deze nu al een superdesuperleuke inhaalslag.

*totempaal midden in de kamer zet*

New Model Army klinkt bij tijd en wijle heerlijk woest en dat allemaal zonder te verzanden in een bak ondoordringbare herrie of eentonige punkrock met een hoop lollig geschreeuw in een potsierlijk dialect, zelfs al heeft zanger in dit geval ook nou niet bepaald een lieflijk fluwelen stemgeluid. Dit laatste maakt echter dat de liedjes nog nèt niet al te mooi klinken, zodat de plaat - ondanks de prima songs en de uitstekende productie - niet snel zal gaan vervelen. Ook het 'live' gedeelte van deze schijf is erg goed.

Helaas voor dit moment zijn de hoekige punky tribal post-punkklanken van New Model Army voorlopig enkel en alleen nog maar inzetbaar voor dolle pret thuis in je uppie of als je meer geluk hebt, voor een avondje gezellig samen huppelen met je eigen kroost. Maar met alles aan de kant - ook de bank - wordt het toch nog een klein feestje.

Rechtsomkeer mars! En nu op naar de volgende New Model Army!

From Here is een album vol sterke liedjes om lekker vaak te draaien. Maar op dit moment weliswaar nou weer niet té vaak. Anders gaat het dak eraf! En dat is mij in december toch iets té koud, maar ánders... no problemo!

Wat de composities betreft vind ik High het minst boeiend van alle NMA albums die ik tot nu toe beluisterd heb. Het blijft wel een band die ik erg kan waarderen om de goede songs, maar om een of andere reden heeft dit album - in tegenstelling tot enkele van de opvolgers - mij niet meteen in de kraag gevat. Niet getreurd, zoiets gebeurt wel vaker. Dit album gaat daarom in de herkansing.

Voorlopig ben ik erg blij dat ik deze band beter heb leren kennen.

Nu eens even een keertje wat serieuzer in het oeuvre van New Model Army gedoken en daar heb ik natuurlijk helemaal geen spijt van. Er wacht mij dus weer een aangename en boeiende trip door oud post-punkland in het goede gezelschap van een zeer veelzijdige band en betreft het - en hoe leuk is dit - voor de verandering een band die al een behoorlijk tijdje meegaat.

Voorlopig kan ik alvast wel zeggen dat deze The Ghost of Cain, maar zeker ook opvolger i]Thunder and Consolation[/i] tot de favorieten zullen gaan behoren.

Dat wordt dus wéér sparen. En kiezen uit de beste NMA albums en daar ben ik natuurlijk nog lang niet aan toe.

Maar wat fijn, ik hoor ook nu weer enkele steengoede songs en een aantal heerlijk rockende liedjes en kan ik de danssch... ow wacht... de danskistjes eindelijk weer 'ns uit de kast trekken! Yes! Indeed, today is a good day!

*de immer verbouwende buren 'blij' maken gaat*

Ongebroken gaan we voort. De barricades op. De muren gesloopt. Met een ferme tik hier en een luide knal daar. Met een huiveringwekkende roffel, hoog en laag. Oorverdovend. Nooit klaar. Zet Unbroken in en de man met de schuurpapieren stem die geen leeftijd verraadt, komt je strijdvaardig tegemoet. Zonder schroom. Coming or Going. Er is geen tussenweg. Zo kras, zo vief. De band is onder leiding van de eeuwige punker Justin Sullivan nog niet uitgeblust.

Reload! Het swingt en het schuurt en ik ben blij dat ik New Model Army onlangs in de armen heb mogen sluiten. Want Unbroken is vooral een energieke plaat. Om de woonkamer te verbouwen. De bank te verzetten. Stoelen en tafels te verwijderen. En al moet ik toegeven dat ik voorgangers Winter en From Here net iets mooier vind, mijn stapeltje albums is vandaag weer een verdieping hoger geworden.

Als je de zondag opstart met Beginning en de spreeuwen met z'n allen subiet van het met vetbollen behangen hekje springen, dan weet je dat het goed gaat komen met deze zeer sombere dag!
Winter is weliswaar nog niet helemaal doorgedrongen tot deze regionen - dit album moet je gewoon een aantal malen beluisteren - echter, en dat zijn vaak de echte voorboden, de toppers van deze plaat Beginning, Winter, Devil en Born Feral kondigen zich op dit moment al aan!

Fijne Winter!

New Politicians, of je het nu mooi vindt of niet, is een naam die hoofdzakelijk ironisch bedoeld is. De band, opgericht in 2012 en afkomstig uit een bijna niet op de kaart te vinden dorp ergens in New Jersey, heeft na twee fraaie EP's, nu dan eindelijk deze mooie cd uitgebracht.

In de eerste instantie dacht ik... dat ik met een héél ver weg verstopt album van Interpol te maken had. Of is dit misschien wel - wat ik zomaar ergens heb gelezen - inderdaad hét nieuwe album dat Interpol had moeten maken? Daar zit wel wat in: het staccato gitaartje lijkt op het eerste gehoor veel op het geluid van Daniel Kessler, de nogal springerige gitarist van Interpol en ook de liedjes klinken zo nu en dan erg Interpol.

Hoe dan ook, New Politicians geven het eerlijk toe. Ze hebben vast en zeker naar oude bands als Joy Division en The Sound geluisterd. Maar welk huidig post-punk gezelschap heeft daar nu niet naar geluisterd?

Maar let op! Dit nieuwe bandje heeft genoeg talent in huis om erg goede songs te schrijven. Zulke bandjes kom ik echt niet zo vaak meer tegen in post-punkland anno 2015.


De EP's "Alpha Decay" en "Drag a City", beiden uitgebracht in 2013, vind ik helemaal top.

Hoppa... allemaal in het winkelmandje!

"Het album dat ik nooit ofte nimmer wilde kopen"

Het begon allemaal een kleine week geleden met het prachtige Push The Sky Away. Dit album, dat in zeer korte tijd stukje bij beetje haar schoonheid heeft prijsgegeven, is een tamelijk forse 'ear-opener' gebleken en Skeleton Tree is nu eenzelfde lot beschoren. Heel wonderlijk allemaal en hoewel ik nog steeds geen liefhebber van eerder werk ben, ga ik er op dit moment toch vanuit dat er nog meer pareltjes op het Cave strand moeten liggen.
Zijn Bad Seeds album uit 1997: The Boatman's Call staat in ieder geval al genoteerd! (Edit: is zojuist ook al aangeschaft!)

De belangrijkste reden voor de ommekeer zou weleens het vocale gedeelte op de laatste twee albums kunnen zijn. De zang klinkt op een of andere manier doorleefder, subtieler en daardoor aangrijpender. Niet geheel vreemd natuurlijk zingt Cave op zijn nieuwe album zo mogelijk nog hartverscheurender - en mooier - dan ooit en soms gaat zijn af en toe haperende en zwaar geëmotioneerde stem dwars door merg en been. Tel daar nog bij op dat de schijnbaar eenvoudige muzikale omlijsting op Skeleton Tree van een onvoorstelbare schoonheid is, waardoor het ongemakkelijke gevoel dat zijn stem oproept nog eens wordt versterkt. Een enkele keer meer dan je lief is, misschien?

En... zelfs al voelt Skeleton Tree op z'n minst nog wat oncomfortabel aan, ik ben zo blij dat ik het album dat ik nooit ofte nimmer wilde kopen... gekocht heb vandaag.

De gloomy gothrockers uit Philadelphia klinken droever dan ooit. De wave met de mooie, donkere zang en een enkele gitaarsolo is gebleven. Over het algemeen verschilt het geluid dus niet zo heel veel van illustere voorganger To London Or The Lake.

Helaas staat voor het eerst ook behoorlijk wat elektronisch geneuzel (tussen haakjes) op een album van Night Sins en dat vind ik jammer. Vooral de logge instrumentaaltjes nummer 4 en 7 halen al snel de 'vaart' uit het album en lijken ook niet veel aansluiting te vinden met de overige songs.

Toch wil ik graag nog drie en een halve ster voor de liedjes geven, want die zijn weer lekker... gloomy!

Dof van het stof blijven de rode dansschoentjes!

Wat een ommezwaai hebben de mannen (of is er nog maar één man over?) van Night Sins gemaakt! Van dampende gothrock en indringende dark wave naar een soort van gefluisterde synthpop à la Depeche Mode, maar dan zonder de gepassioneerde stem van David Cahan. Van donkere Sisters of Mercy geluiden naar ritmische electronische disco zonder bezieling.

Mooi! De gloomy gothrockers uit Philadelphia zijn enigszins terug op het juiste pad. Het klinkt allemaal wat spannender en droever dan op voorganger Portrait in Silver. Helaas lijkt deze Violet Age toch ook niet dé langverwachte hoogvlieger te zijn geworden binnen het huidige postpunkshoegazegothrock wereldje en zijn de blijkbaar niet te vermijden 'Depeche Mode/New Order' invloeden nog altijd net iets te sterk aanwezig.

Maar vooruit... er staan een aantal leuke nummers voor het aanstaande griezelfeest op de nieuwe schijf van Night Sins.

De muziek van Novastar is niet helemaal mijn kopje thee, maar dit is wel een album vol mooie liedjes en waar de kleine dingetjes het 'm doen. Een verhoging naar meer * zit er nog wel in, vermoed ik.

En hier hebben we weer een band met een puntje en wel naast het midden. Numb.er is opgericht door fotograaf en multi-instrumentalist Jeff Fribourg. Een combinatie van punk, shoegaze, krautrock, synthpop en post-punk lees ik op de pagina van dit viertal uit Los Angeles.
Goodbye is best een hele aardige, eerste plaat van deze formatie.
En... hopelijk niet de laatste. ?