Kom ik via het mooie album van David Maxim Micic terecht bij een wederom zeer interessant album van de formatie Earthside. Nooit van gehoord, dus lang leve de aanbevelingen als je de Spotify 'Radio On Demand' weer even inschakelt.

A Dream in Static is een spectaculaire luistertrip, dat bovendien muzikaal erg fraai in elkaar steekt. De theatrale zang zou een minpuntje kunnen zijn, maar omdat het niet zo overheersend aanwezig is, kan ik er goed mee leven!

Het zou om een zogenaamde demo gaan, maar wat een mooie liedjes staan er op dit album! Ook hier zijn de invloeden uit de jaren '80 post-punk luid en duidelijk aanwezig. De combinatie zanger en zangeres geven er dan wel weer een leuke draai aan. Een vleugje The B-52's, een snippertje The Human League misschien? Het neigt soms naar wat naar synthwave/pop. Ingetogen weliswaar, doch hier is toch geen echte gothrock of ander droefgetoeter te bespeuren. Ik ben benieuwd hoe deze band zich verder gaat ontwikkelen.

Oja... voor nopes heb je 'm al binnen!
What We Lost EP | Echoscope - echoscope.bandcamp.com

Op een verstopt Duran Duran riedeltje en een van Depeche Mode geleend synthloopje na, hoor ik op deze plaat eigenlijk nauwelijks iets van die vermeende 'eighties' synthpop. En hoor ik zelfs geen Editors meer. Dat geeft ook verder niks… maar EBM bevat ook nog eens negen zeer matige liedjes. En begint hier - wat mij betreft - pas de echte creatieve armoede. Ach ja, anderzijds is het natuurlijk wel zo dat hoge bomen veel meer wind vangen.

Maar niet getreurd. Voor de synthpop/wave/post-punk/ popmuziek liefhebber is er vast nog wel wat ander leuks te vinden. Ook uit dit muziekjaar. Met name uit dit muziekjaar!

En anders draai ik gewoon nog een keer The Back Room of In This Light and on This Evening.

Met weemoed weliswaar.

Afgezien van de liedjes op nummer 7 en 9, is dit een heel aardig album geworden. "In Dream" zal echter geen potten gaan breken, want daarvoor zingt meneer Smith soms net iets te hoog met zijn over het algemeen mooie donkere stem en deze falsetstem heeft bij mij hetzelfde effect als nagels over een ouderwets schoolbord.

Ieuuuuw...

Mijn toppers zijn: Ocean of Night, Forgiveness en Salvation. Vooral het laatst genoemde nummer is erg mooi.

Ich möchte ein eisbär sein!

Eisbär is natuurlijk een goede oude bekende uit het wave tijdperk (1981). Maar ook wat het overige materiaal op dit album betreft... Eisbrecher swingt me hier toch met een partij sterke songs de partytent uit! Wow!

*uit voorzorg maar weer de bank opzij zet*

Audio Vertigo zal niet mijn meest favoriete album van Elbow worden. Maar dat het wederom een mooi album is, staat als een paal boven water.

De eerste vier nummers strijken helaas nog steeds een beetje tegen de haren in. Dat achtergrondkoortje in het openingsnummer, de blazers in Lovers Leap, het flauwe (Where Is It?) en Balu: deze liedjes gaan niet mijn favoriete Elbow nummers op dit album worden.

Na Balu bloeit het album gelukkig heel fraai open.

Daarnaast blijft het ontegenzeggelijk een heerlijke zangert, die Guy Garvey.

En ja hoor!

Elbow heeft het 'm weer geflikt! Na "The Seldom Seen Kid" en "The Take Off and Landing of Everything" ben ik op dit album terecht gekomen. Zeker als je in de stemming bent voor mooie stemmen is dit puur genieten. De ietwat hese, fluwelen stem van Garvey plus de fraaie ingetogen liedjes passen heel goed bij de rest van mijn verzameling soms sobere en soms bombastische, melancholische muziekjes.

"The Birds" en "Lippy Kids" zijn de meest fraaie en de meer toegankelijke songs van dit album.
De andere tracks van dit album doen daar niet echt veel voor onder, maar hebben soms wat meer tijd nodig.

Ja en... nee. De stem van Guy Garvey klinkt nog altijd prima, al hou ik niet van z'n kopstem in liedje nummer twee. En al blijft de muzikale begeleiding op subtiele wijze mooi; de meeste composities blijven toch op enig moment wat futloos in het luchtledige hangen. Jammer, want ik wil de muziek van Elbow het liefst ook deze keer omhelzen. Het is nu meer een gevalletje 'foetsie... mijn mooie droom' geworden.

"Leaders of the Free World" is zeker een hele mooie plaat! Deze en het album "The Take Off and Landing of Everything" is imo het beste wat Guy Garvey & Co tot nu toe heeft voortgebracht. De andere albums van dit gezelschap zijn weliswaar niet veel minder wat de kwaliteit ervan betreft, maar deze en de laatste worp van Elbow draai ik toch wat vaker dan de andere vier platen .

Bovendien... ik haal dit gegeven maar even 'onder stoelen en banken' vandaan... behoren de fraaie klanken van dit getalenteerde groepje uit Manchester inmiddels tot de top 10 van de meest beluisterde muziekjes van huize Alicia.

Een van de mooiste stemmen in de popmuziek in een keurig geplooid Elbow jasje. Little Fictions is een lichtvoetige plaat geworden, waarop het fraaie gitaar- en pianospel wordt ondersteund door stuwende percussie van allerhande aard, want ze zijn nog maar met vier. En ook al zijn er een paar minder welluidende riedeltjes in de dop te bespeuren - o.a. bij Firebrand & Angel en All Disco - de melodietjes zijn over het algemeen weer erg plezierig.

Keurig geplooid en netjes gevouwen, dat is deze Elbow. Het is een ordentelijk stapeltje songs geworden. Het is een album, waarvan ik vrees, dat het bij mij op den duur de meeste tijd in de kast zal vertoeven. Een eigenschap, waar de meeste voorgangers in het geheel geen last van hadden. Toch zal ik niet gek opkijken als ook deze Elbow op een bepaald moment weer heel mooi gaat worden.

Toppers: Gentle Storm en Trust the Sun.

Het enthousiasme van henrie9 in zijn mooie beschrijving alhier, ga ik vandaag zeker niet evenaren. Ik kom niet veel verder dan dat de stijl waarin dit album van Elder is gegoten - overigens wel prachtig voorzien van een mooi, helder geluid - mij minder aanspreekt dan bij overigens ook al mijn andere buurmannen hierboven en dan kan ik de juiste woorden weer niet vinden.

De beheersing van de instrumenten is weliswaar sterk, maar... ik vind de composities niet aangrijpend, huiveringwekkend of 'hartverscheurend' (genoeg). En als dan ook nog de zangpartijen 'het' niet gaan doen, dan zet Alicia toch liever de meer sobere, naargeestige, duistere en/of de meer melancholieke post/progrock/enzovoorts geluiden op.

Via de prachtige stem van de Griekse zangeres Kriistal Ann kom je dan plotseling op dit album van
Electric Dragon uit.

Kriistal Ann mag dan weliswaar op een van de tracks haar mond open doen en geluid voortbrengen, dit nagenoeg geheel instrumentale album vind ik een schoolvoorbeeld van 'onaantrekkelijke' elektronisch gemaakte muziek.
Overigens wordt deze muziek naast 'synthwave' of 'dark synth' soms ook wel geclassificeerd als 'horror synth'. De afbeelding op de cover deed inderdaad zoiets vermoeden, al dacht ik in de eerste instantie aan een of andere metal plaat. Dat laatste is eigenlijk niet eens zo'n vreemde gedachte, de maker van dit album blijkt namelijk een zekere Ian Mullinger, ex-gitarist van de death/doom metal band Vallenfyre, te zijn geweest.

Maar helaas... eng of duister vind ik deze geluiden ook niet klinken en daarom alleen al zal dit album in geen geval op de afspeellijstjes voor het aanstaande griezelfeest terechtkomen.

De afsluiter is het enige nummer dat ik dan weer wel aardig vind en dit komt voornamelijk door dat tussendoor scheurgitaartje.

Hoewel trommelaar Simon Collins - zoon van Phil - geen zanger is waarover ik onmiddellijk naar huis zal schrijven, hindert mij dit nauwelijks om toch heel positief over The Architect te zijn. Want alle ingrediënten waar ik blij van word, zijn hier aanwezig en vormen tezamen een heerlijke potpourri van melodieuze en vrij toegankelijke techno-prog/metal/synthpop, zware gitaren, metersdiepe bassen en - hoe kan het ook anders - mooi drumwerk.

Over dat drumwerk gesproken, de Phil/Genesis invloeden mogen dan volgens sommigen de onvolprezen 'appels niet ver van de boom' zijn, het is grotendeels toch vooral die heerlijke mix van uiteenlopende stijlen die dit album zo aantrekkelijk maken.

De déjà vu momentjes zijn eveneens talrijk. Zoals ik al eerder schreef, moest ik bij The Universal bijvoorbeeld heel even sterk aan Frankie Goes To Hollywood denken en dan met name aan zanger Holly Johnson. En met nog een tandje erbij fietst tandem Steven Wilson/Porcupine Tree - of iets van gelijke strekking - er dan weer deftig over heen.

Dit samenwerkingsverband van de voormalige 'Sound of Contact' heren Simon Collins en bassist/gitarist Kelly Nordstrom pakt - wat mij betreft - dus erg goed uit. Wat je hier voorgeschoteld krijgt, is weliswaar stevige kost dat nog het meest naar progressieve metal neigt. Maar dankzij de fraaie productie én de uitstekende songs, is de muziek echter mooi open gebleven en de sporadische 'dance' geluiden - ik heb zelf heel weinig met EBM en aanverwante artikelen - zijn hier juist wèl een leuke toevoeging.

En wat minder relevant voor mij, maar wel interessant... dit fraaie debuut gaat ook nog eens ergens over.

Een tweelingdebuut? Een verzameldebuut? Misschien is het wel een dubbelalbum, maar dan apart verpakt. Een beetje vreemd allemaal, maar wel lekker.

Losing Touch bevat alle nummers van de EP's Losing Touch en Throwing Stones plus drie voor mij nieuwe nummers. Het tweelingzusje Safe From Harm staat hier!

Voor wie de band nog niet kent: Empathy Test maakt vooral aanstekelijke en luchtige synthpop met een snuifje new wave.

Zie ook mijn commentaar bij de bovengenoemde EP's! Hier en hier.

Dit is dé luistertip van Alicia op een dag als deze. De zon gaat dan vanzelf wel weer schijnen!

Dit prachtige debuut - als ik het goed heb- van Empathy Test en de opvolger "Throwing Stones" kun je vinden en beluisteren op zowel Soundcloud als Bandcamp!

Waarschijnlijk is deze muziek een té poppy rimpel in het koele water van de eighties. Maar ik vind het in ieder geval ook wel eens leuk om mijn treurpunkrock af te wisselen met wat vrolijks. Anders krijg je van die permanente donkere randjes onder de ogen.
Toch heeft de muziek ook wel iets melancholisch en dat moet ook wel, want ook al hoor ik er geen een, het zal bij mij anders geen enkele zinnebeeldige snaar raken.

De tags zijn in elk geval: "80s coldwave darkwave electronic new wave pop electronic music electronic pop electronica synthpop synthwave London", dus een paar van die labeltjes kloppen imo best wel.

Ik denk dat ik dit album zelfs nog iets beter vind dan "Throwing Stones".

Enfin, nog maar eens draaien.

Dit is het tweelingzusje van Losing Touch.

Wat de hoezen betreft valt de beeldbewerking in positieve zin op en deze leuke stijl wordt consequent toegepast op alle albums en singles covers die tot nu toe zijn uitgebracht.

Wat de muziek betreft vind ik dit album echter teveel van het goede. Onmiddellijk na het beluisteren van Losing Touch zet je dit album niet zo makkelijk meer op. Ik in elk geval niet. De hier enigszins monotone elektronica gaat dan op een gegeven moment tegenstaan. Bovendien vind ik de liedjes op het rode zusje Safe from Harm heel wat minder pakkend en was het dus misschien toch beter geweest om dit album op een later tijdstip uit te brengen.

Hoe dan ook, het blauwe zusje Losing Touch heeft duidelijk de voorkeur. Daar staan, wat mij betreft, de meest sterke songs op!

De muziek, inclusief de klassieke- en folkmuziek aandoende passages, is prachtig. Dit album, behalve de zang, bevalt mij dus wel. Helaas kan ik de zang en overige keelklanken niet los zien of... beter: los horen van de muziek en daarom geef ik:

5 sterren voor de muziek en 1 ster voor de vocalen.

Deze End of Green zal zeker niet snel uitnodigen tot een stoelendansje in het park - het labeltje 'metal' vind ik dan ook niet echt bij deze muziek passen - maar lekker languit liggend in je hangmat met een leuke koptelefoon op klinkt het helemaal niet verkeerd. Zo op het eerste gehoor worden de nummers naar het einde toe eigenlijk alleen maar mooier. Alleen het bonusnummer hadden ze, wat mij betreft, beter weg kunnen laten.

Samen met het Vocal Art Ensemble of Sweden, het Bratislava Movie Orchestra en nog een hele waslijst aan gastartiesten, hebben de heren van Exit North weer een fraai stukje muziek de wereld ingeslingerd.

Het eerste nummer van Anyway, Still vind ik nog wel een béétje vreemd. Wellicht moet ik er aan wennen, want ik ben geen groot liefhebber van electronisch vervormde stemmen en dergelijke. Maar het is wel een leuk en swingend liedje geworden. Heel apart. En het is weer eens wat anders. Na deze onverwachte opener bloeit het album echter open en wordt het alsmaar mooier en mooier en nóg mooier.

Thomas Feiner zingt op dit album ook iets beter dan op Book of Romance and Dust uit 2018. Vind ik. Afwisselender. Ik hoor zeker geen overdreven pathetisch gedoe zoals weleens wordt beweerd. Ik hoor alleen maar mooie, melancholische geluiden. Geluiden die met veel passie worden opgediend. Want ook de muzikale omlijsting is schitterend. Soms fijntjes, soms sober en verstild, maar meestal is zij vezelrijk door al die uitbundige en enigszins uitheemse klanken. Een beetje zoals in het oude 'Japan', zeg maar. Dan gaat het gas er heel even op. Voor de broodnodige variatie en toch wordt het nergens overdreven bombastisch. Zoals alleen Steve Jansen de muziek kan vormgeven. Samen met een hele club geweldige musici uiteraard.

Nou ja, broer David Sylvian zou dit ook wel kunnen, maar die doet niet mee.

Ja, dit is mooi. Dit is echt genieten. Ik vrees dat Anyway, Still nog de hele avond in iedere kamer van dit huis te horen zal zijn. En morgen.

En overmorgen ook.

Op Book of Romance and Dust gloort, samen met de mijmeringen van David Sylvian, heel in de verte het verstilde van Mark Hollis. Ik hoor... nee, belééf op dit album hele mooie geluiden, die mij regelmatig aan deze twee artiesten doet denken. De instrumentatie is weliswaar iets weelderiger, maar het wordt nergens overdadig of bombastisch. Ik zou niet eens weten hoe al die prachtig klinkende instrumenten heten.
Wat ik wel weet is dat Thomas Feiner niet alleen heel mooi kan zingen en dat onder begeleiding van 'slechts' een enkele piano, een paar violen of een cello, maar dat hij incidenteel ook op de trompet te horen is.

Wat echter het meest opvalt zijn de stiltes in de muziek. Die zijn werkelijk fenomenaal. Dat 'even helemaal niets' of 'zo goed als niets horen' zó mooi kan zijn. Zelfs de pauk is op een gegeven moment niet meer te horen, maar je voelt 'm nog wel!

De knappe arrangementen, de ingetogen sfeer, de schitterende melodieën. Ik wil dit niet eens vergelijken met het solowerk van Steve Jansen dat doorgaans nog abstractere songstructuren bevat en soms zelfs geen enkele. Maar ook niet met dat andere album van Thomas Feiner uit 2008, The Opiates Revised, met totaal andere muzikanten en dat meer nog dan deze Book of Romance and Dust, een weliswaar fraai maar toch meer een 'gewoon' liedjes album is.

Het huidige samenwerkingsverband tussen Steve Jansen, Thomas Feiner en vrienden is sinds Tender Extinction duidelijk hechter geworden, waarin de twee toppers elkaar nog beter aanvoelen én aanvullen.

Ja... het 'ademt' zo nu en dan ook nog wel een beetje 'Tin Drum'.

Uiteraard.