De 'Radio on Demand' leert zijn klanten steeds beter kennen. Het rijtje 'gelijksoortige artiesten' wordt alsmaar langer en langer en de aanbeveling laat ook zeker horen dat deze muziek aardig overeenkomt met de geluiden van een andere Australische band, namelijk Voyager. Allebei djent metal: progressief, stevig en goed gemusiceerd. Alleen daar waar eerstgenoemde band richting zeer pakkende popmelodietjes - vind ik toch leuker - is gegaan, heeft dit gezelschap de progressieve rock weer wat hoger in het vaandel staan. Helaas gaat de zanger plotseling soms wel heel erg geforceerd en ijl klinken in de hogere registers. Jammer.
Hoe dan ook, de band past prima op het stapeltje met exponenten als Voyager, Vola en TesseracT.

Van dat stapeltje progressieve rock in huize Alicia scoort Caligula’s Horse gemiddeld. Soms klinkt het fantastisch. En soms klinkt het niet slecht. De muziek op Charcoal Grace is afwisselend en lijkt knap in elkaar te zitten, maar als concept voelt het net iets te onsamenhangend aan voor mij. Ik raak regelmatig de weg kwijt. Het blijft nergens aan vast haken. En plakken doet het ook al niet.

Of dit nu komt door de weinig opvallende melodieën - of door de niet onmiddellijk pakkende composities zoals u wilt - of simpelweg omdat ik momenteel geen klik met deze band kan krijgen; ik heb werkelijk geen flauw idee. En als de zanger zijn falsetstem - te weinig power imo - nu wat vaker thuis had gelaten, dan zou het voor mij ook prettiger zijn geweest om naar dit album te luisteren.

Zo, en nu stop ik Charcoal Grace weer terug. Terug tussen de andere giganten van dat alsmaar uitdijende stapeltje progmetalrockers.

Gaan we het binnenkort nog eens proberen.

Een fantastisch drummer is helaas heengegaan, waarvoor alle respect.

Ik ken Can al heel lang. Mijn oude vrienden hielden van Can. Heel veel zelfs. Tago Mago zou wat dat betreft dan ook prima in het rijtje "iconische platen met de al evenzeer iconische hoezen" passen, ware het niet dat deze titel nóg toepasselijker zou zijn geweest bij opvolger Ege Bamyasi. Ik zou haast zeggen: "In ieder zichzelf respecterend huishouden was er wel een exemplaar aanwezig".

Ik heb de Can platen al jaren niet meer gehoord en ik vermoed dat - na het (her)beluisteren van deze Tago Mago - dit niet meer zal gaan gebeuren. Ik kwam er toentertijd al niet doorheen en potjandosie... het lukte mij vandaag dus (bijna) wéér niet. Het is toch wat en met die andere psychedelische band van weleer met de al even iconische hoes (meerdere) had ik dat helemaal niet. Daar werd ik onmiddellijk verliefd op.

Het is niet anders.

Oei! Ik heb zojuist Carptree ontdekt en ik ben er heel blij mee. Waar menig populaire 'symfonische' of zoals je wilt 'prog' rock op den duur aan meligheid of oeverloos gefröbel dreigt onder te gaan, brengen de heren Carptree juist leven in brouwerij door overal heerlijk stevige passages in te bouwen. Daarnaast zijn de melodieën ook nog eens bovengemiddeld sterk. Van de - ook hier weer - theatrale zang moet je houden. Echter, juist vanwege de duistere 'mokerslagen' blijf ik toch gefascineerd luisteren.

*alvast plaats in kast maakt*

Insekt lijkt mij vooralsnog de allermooiste van alle Carptree albums. Maar de andere albums doen er zeker niet echt veel voor onder. Dit Zweedse duo met vast orkest heeft in elk geval een zeer indrukwekkende reeks albums gemaakt. Ik heb nog niet de woorden kunnen vinden om deze fantastische muziek te omschrijven, maar de prachtige, licht eigenzinnige melodieën hebben mij de ganse nacht wakker weten te houden!

Ik draai op dit moment niet zoveel symfo- of progressieve rock, maar Carptree is absoluut een blijvertje gebleken en dat komt voornamelijk door de prachtige melodieën. Melodieën, die niet zouden misstaan in een top musical en ze worden nota bene ook nog eens schitterend uitgevoerd! Ook op Man Made Machine staan weer de nodige fraaie composities. Luister bijvoorbeeld maar eens naar het fraaie The Weakening Sound of The Man You Just Became.

Bombastisch? Behoorlijk! Eigenzinnig? Absoluut! Kwaliteit? Bovengemiddeld! Melodieus? Onmiskenbaar! Toegankelijk? Niet zo snel!

Ook zal de zang waarschijnlijk lang niet iedereen kunnen bekoren. Ik had er in ieder geval, zeker in het begin, wat moeite mee. Maar daar waar de meeste bands het bij mij dan nèt niet redden juist vanwege de theatrale zang in de hogere registers, zijn de composities van de heren Carl Westholm en Niclas Flinck dusdanig betoverend mooi dat ik daar al snel vrede mee had. Ook is Westholm een tijdje lid geweest van de Zweedse metalband Candlemass. Dat zou weleens de reden kunnen zijn waarom de muziek van Carptree over het algemeen toch vrij strak en stevig aanvoelt.

De muziek van Carptree is de verhalende en meeslepende barok met Carl Westholm (Candlemass, Krux, Jupiter Society o.a.) achter de piano, synthesizer en de elektronische ‘zingende zaag’ oftewel de 'theremin'. Samen met een kermende, fluisterende, mijmerende en kwinkelerende Nicklas Flinck en het No Future Orchestra tovert Westholm sierlijke en melodieuze symfonische rock met een vlijmscherp randje en duizelingwekkende tempowisselingen uit zijn hoge hoed.
Wat mij betreft is Subimago het mooiste en tevens het meest coherente album van Carl en Nicklas.

Dit is niet echt het eerste album van dit super-symfonische-power-duo - die moet ik nog te pakken zien te krijgen - maar wat een melodieuze, heerlijk pittige progressieve rock maken multi-instrumentalist Carl Westholm en zanger/componist Niclas Flink & Co. Er zitten hier en daar nog wat fijne metal resten in de muziek, Carl heeft tenslotte zijn roots in de melodische doom metal of iets in die richting, maar hij heeft ook een klassieke muziekopleiding genoten en dat hoor je! Het stemgeluid van de besnorde, charismatische Niclas doet inderdaad af en toe denken aan Peter Gabriel.

Samen met Cosmograf dé ontdekking van deze maand (én de vorige maand ).

Pffff... dit lijken The B-52's wel, maar dan voortgestuwd door een 80pk buitenboordmotor met een spiksplinternieuwe powerpropeller.

Dit is echt deathrockmuziek voor snelheidsduivels. Of in elk geval voor superfitte feestgangers. Nou, hier zet ik de bank wel weer even voor opzij. Omdat even neerploffen vanaf nu niet meer wordt toegestaan. Deze plaat is dus zeer geschikt voor feesten en partijen. Wel denk ik dat door dit voortdurend hoge tempo, eentonigheid enigszins op de loer ligt.

Met recht een 'comeback' oftewel een nette terugkeer van deze Chameleons. Ik ben alleen (nog) niet helemaal overtuigd. De liedjes Free Me en Magnolia vind ik vooralsnog niet echt lekker klinken. De twee laatste liedjes en de opener zijn inderdaad de betere songs van deze Arctic Moon.

Enfin... ook ik ga hier nog wel eens een keertje goed over nadenken.

Wat ik nu zo mooi aan Christian Kjellvander vind is niet alléén zijn fantastische stem, maar vooral de heerlijke, ongelooflijk mooie en licht tegendraadse muzikale omlijsting. Dat maakt namelijk dat ik nog nét niet in tranen uitbarst.

Hulde voor deze vreselijk mooie opvolger van Wild Hxmans!

Wie wil er nu niet in een knus vakantiehuisje aan de Zuid-Zweedse kust muziek maken? Een kunstwerk op het witte doek toveren? Of een boek schrijven? Mijn fotocamera zou op zo’n idyllisch plekje overuren maken.

Christian Kjellvander, bekend om zijn poëtische teksten en zijn warme baritonstem, heeft dat geluk. En dat hoor je. Zet Ex Voto / The Silent Love maar eens op tijdens een lange wandeling over een verlaten landweg bij schemering. Terwijl de zon langzaam achter de horizon verdwijnt, is het alsof een hele lieve vriend met je meewandelt. Natuurlijk kun je het album ook draaien als je aan het dagdromen bent. Jouw favoriete landschap met zonovergoten waterpartijen, groene heuvels nog half in de mist of fraaie wolkenluchten ontstaat dan vanzelf. Helemaal vanuit het niets.

Hoewel het raam in dit buitenhuis slechts uitzicht biedt op een tuin vol herfstkleuren, inmiddels enkele kale bomen en uitgestrekte weilanden – ook niet verkeerd – zingt Christian Kjellvander avond na avond zijn bespiegelingen, via de bescheiden luidsprekertjes, rechtstreeks de gezellige woonkamer in. Tracks als Hole In My Heart en It Can Heal You If You Let It zijn echter geen simpele liefdesliedjes. Zelfs de stilte is tastbaar. En al zou je alle instrumenten weghalen, dan blijft er nog genoeg over om van te genieten. Maar liever niet, want ook de muzikale omlijsting bestaande uit drumbrushes, klarinet, cornet, elektrische piano, synthesizer – hetzij subtiel of juist heel bloemrijk in combinatie met spookachtige vrouwelijke vocalen – is heel bijzonder.

Na About Love and Loving Again en Hold Your Love Still vormt dit album het slotstuk van een buitengewoon fraaie trilogie. De titel Ex Voto verwijst naar een offergave oftewel een spirituele belofte, en dat maakt dat ik super benieuwd ben naar het volgende project van Christian Kjellvander.

Niet voor niets zijn Christian en Thomas favoriete zangers. Beide zangers hebben een bijzonder mooie stem. Soms zit de 'snik' mij wel een beetje in de weg. Als hij, Christian dus, dat country-achtige iets laat varen, vind ik het nog mooier wat hij doet. De begeleiding is - zoals altijd - bijzonder fraai. De melodieën zijn eveneens heel mooi. Ik ben benieuwd hoe vaak ik dit gaat draaien.

Want... ik moet er voor in de stemming zijn. Dat laatste geldt trouwens ook voor Thomas Feiner. Maar eenmaal in de 'mood' gaat ook dit album er weer in als zoete koek.

Maar helaas... voor mij:

De muziek is dik in orde, de gewone zang is zelfs mooi. Maar 'n beetje jammer van die 'grafstem' her en der. Effies is dat niet erg - voor de dynamiek en het gruwel effect, zeg maar - echter op dit album is dat gebrul nou net iets te vaak aanwezig. Het had anders zowaar een aanschafwaardige plaat kunnen zijn. Maar voor mij blijven er gelukkig ook nog genoeg hele mooie andere doom metal platen over!

Maar zoals altijd natuurlijk: ieder z'n ding.  

In Both Our Worlds the Pain Is Real is trouwens wél heel erg fraai.

Cherish the Light Years is toch wel een leuk album, ondanks het dramatische effect op de zang in enkele nummers.

Ik mis het wel eens... nieuwe, goed geschreven en vooral dansbare donkere wave. Ik kom het echter zelden meer tegen (zoals Drab Majesty, Future Unlimited of Actors, om er maar een paar te noemen) of ik zoek gewoon niet goed genoeg.

'T zal het laatste wel zijn.

Back to basic!

De bombast van Cherish the Light Years is weggebonjourd en de overdreven Ian Curtis imitatie is, na het verlaten van het Matador label, met de vuilnisman meegegeven.

"Dat was een Cold Cave dat zelfs ik niet kon aanhoren". Aldus Wesley Eisold.

En ik kan hem geen ongelijk geven. Dit album klinkt weliswaar stukken kaler of killer - net wat je wilt - maar ook veel speelser. Full Cold Moon, hoewel wat minder coherent, want het is tenslotte een verzameling losse tracks, klinkt dan ook vele malen interessanter. Neem nu bijvoorbeeld A Little Death to Laugh... dat is een liedje om van te smullen!

Ja... ik zou dan toch ook liever voor deze 'Cold Cave' gaan!

Momenteel op tournee met Drab Majesty.

Ja hoor, we hebben weer een nieuwe schijf gevonden op de oude begraafplaats. In de eerste twee nummers is goed te horen dat de beste man daar al heel lang geleden is bijgezet. Depeche Mode met een New Order sausje. Zo klinkt dit geluid in de nieuwe oortjes. Cold Cave maakt altijd wel leuke liedjes. Gelukkig is de grafstem al snel min of meer verdwenen vanaf het derde nummer. Dit was té. Ik heb liever de Cold Cave van Hourglass.

Want dan kan ik weer meezingen.

Dit is de cold wave van Cold Cave! Nou ja, het is nog iets te vroeg, maar de ?? komen vandaag geheid nog uit die kast. Wat kan dit duo, bestaande uit Wesley Eisold en Amy Lee, toch lekker in het gehoor liggende synthpopsongs schrijven!
Favoriet: Glory

Ja, leuk!

We knutselen vanaf nu gewoon onze eigen favoriete bandjes in elkaar met geluiden die op gitaren of een piano enzo lijken. Dit geluid moet echter zeker niet al te innoverend klinken. Dat schrikt namelijk af. En we laten - heel eenvoudig - Adobe Firefly ingenieuze, stijlvolle, hyperrealistische videoclips maken. En vervolgens zetten we simpelweg afschuwelijk knappe, holografische projecten neer op het grote podium. Scheelt toch weer personeel van vlees en bloed.

Ik zit (weer) in een tienerkamer waarin een door moeders opgemaakt bed staat. En een tafel en een stoel. Van nylon en van plastic. Het boek (nog van papier) 'Sentinel' met de fraaie illustraties van Syd Mead ligt opengeslagen voor mijn neus. Een zucht uit het verleden. Uit 1979 om precies te zijn.

Een duur, groot, plat beeldscherm prijkt aan de muur. Er hangen felgekleurde posters van popsterren rond dat ene bed. Dat zijn als vanzelfsprekend geen echte foto's, maar door gewetenloze copywriters, schreeuwerige opiniemakers en halfgare complotdenkers met behulp van het duistere “the world's most powerful engine for imagination and exploration Midjourney” in elkaar geknutselde, onwijs griezelig echte neppers. Die stoere pophelden, als ze al zouden bestaan, kunnen natuurlijk ook geen piano, gitaar of drums bespelen met die misvormde handjes. Maar, je hebt er wel een enorme kniesoor voor nodig die dáárop let.

En de gitaargeluiden komen natuurlijk allemaal uit enorme rijen apparaten vol knipperende lampjes die niet alleen de voorstelling te boven gaan, maar die ook een oceaan aan ‘schoon drinkwater' kosten. Maar ‘wat niet weet, wat niet deert’. Zelfs Syd Mead zou het betreuren dat we zo zijn afgegleden.

Natuurlijk heeft ‘kunstmatige intelligentie' zo zijn voordelen: niemand hoeft meer naar de (kunst)academie, naar het conservatorium of zelfs maar naar de lagere school. Of het kinderkoor, voor mijn part. Geen dure pretstudies meer en ook andere risicovolle hobby's zijn uit den boze. Geen oefenruimte nodig ook. Al die nutteloze gebouwen kunnen dan tot een- of tweepersoons studio’s zonder balkon worden omgebouwd.

Verkoop dus als de wiedeweerga je basgitaar, je microfoon, je schildersezel en/of je mooie systeemcamera. Want die dingen zijn dadelijk geen stuiver meer waard.

PS: Denk vooral zelf niet meer na en download vandaag nog de gratis ChatGPT-app en krijg overal en altijd antwoord op.

Ja, enig!

Het nieuwe album van Corpus Delicti opent sterk en eindigt fraai. Ik twijfel nog even over Fate en misschien een enkel ander liedje. Vaker draaien dus.
Endless Sighs had van mij niet gehoeven. Maar ach, dat vergeef je de heren al snel zodra Out of Steam uit de luidsprekers knalt. Het geluid is ook prima: mooi open, gelaagd en zuiver. En de zanger laat nog altijd een vleugje Peter Murphy (Bauhaus) doorklinken. Jawel!

Dat de band (gestopt in 1997 en weer bij elkaar gekomen in 2020) zo’n intens en meeslepend album als Liminal heeft weten te produceren is toch op z’n minst bewonderenswaardig.

Voorlopig 4 dikke sterren!

Zeer goede tip van mijn 'Radio On Demand'! Ze leren je toch ook steeds beter 'kennen'!

In een onoverzichtelijk en dichtbevolkt rocklandschap is dit weer een album van te smullen. Goede zang, mooie melodieën, goede muzikanten en ja... meeslepend en voldoende stevig. In elk geval slaat de mooie muziek van Cosmograf halverwege het album niet stiekem om in achtergrondruis.

Een enkele keer heb je met een bepaald artiest zo'n ontzettende klik, dat je hem of haar niet meer los kunt laten.

Over het algemeen vind ik het werk van 'Cosmograaf' Armstrong gewoon goed. Hij valt misschien niet direct op, maar de composities zijn van een wonderlijke schoonheid en last but not least: er is altijd wel een goed, soms zelfs een zeer emotioneel persoonlijk verhaal aanwezig.

Maar wat het muzikale aspect betreft is Cosmograf met regelmaat toch ook verrassend en een aantal van die aardige verrassingen kun je op dit vroege werk reeds aantreffen zoals het mooie pianospel, dat prachtige, al dan niet akoestische gitaarwerk, het ijzige Angelic Choir geluid, een gitaarsolo dat bijna ongemerkt in een ander instrument overgaat of de naderende stoomtrein die - tuutúúúút - op originele wijze transformeert in een oubollig stukje jaren zeventig rock inclusief een hammondorgeltje. En wat te denken van de rebelse referentie naar San Francisco (Be Sure to Wear Flowers in Your Hair) van de in 2012 overleden Scott McKenzie of van dat prachtige stukje middeleeuwse folk in Return to the Sea Part1 (Good Company Will End). Het zijn wellicht geen wereldschokkende experimenten, maar wel mooi gedaan. En hij doet mij bij vlagen denken aan die andere klasbak en angry old man, Roger Waters.

Dat wou ik gewoon nog even zeggen...

Na het stadionrock-achtige, maar verder uitstekende Rattrapante gaat Robin Armstrong nu terug in de tijd met Heroic Materials. Maar hier is nauwelijks nog sprake van enige bombast en worden we getrakteerd op een verhaal in tien hoofdstukken. Het zijn echter tien wel hele kalme hoofdstukken geworden met hier en daar een fijne gitaarsolo, doordrenkt met de enigszins onvaste zang van Robin, geïllustreerd met ronkende Supermarine Spitfire motorgeluiden en de overbekende 'radio speeches'. Maar heel boeiend vind ik het allemaal niet. Althans wat het muzikale gedeelte ervan betreft. En aangezien ik nauwelijks teksten lees, ontgaat het verhaal mij ook enigszins. Ik geef voor dergelijke verhalen, hoe mooi en goed bedoeld, toch de voorkeur aan een of ander boek of een tijdschrift. Het liefst met mooie plaatjes.

Nee… dit album gaat net als Mind Over Depth op de stapel "niet goed, niet slecht" en wordt waarschijnlijk hierna niet veel meer gedraaid.

Robin zingt op de toppen van zijn kunnen of is het ‘nét eroverheen’ en solliciteert hij met zijn Mind over Depth om deze reden alleen al naar de titel 'de ruigste Cosmograf ooit'. Alhoewel, The Unreasonable Silence klinkt bij vlagen net zo stevig, maar dit album uit 2016 is een stuk afwisselender, melodieuzer en heel belangrijk: er wordt beter gezongen. Met andere woorden, ik waag te betwijfelen of multi-instrumentalist Armstrong en ‘heavy metal' (invloeden) qua karakters wel echt goed bij elkaar passen.

Is de muziek dan nu niet zo overrompelend als bij Capacitor, When Age Has Done Its Duty of The Hay-man Dreams destijds? De hooggespannen verwachtingen worden inderdaad - ondanks de fraaie productie - niet helemaal ingelost en dat heeft vooral te maken met de prachtige composities uit het verleden en niet zozeer met een muzikaal woester klinkende Cosmograf. Daar kan ik nog wel tegen. Nu klinkt het vooral ‘erg vermoeiend’.

Om nu te zeggen dat hij de plank heeft misgeslagen is weer wat overdreven, maar Mind Over Depth gaat niet mijn favoriete Cosmograf worden.

Hoe dan ook, ik neem mijn petje toch nog altijd af voor Robin! Enne... de hi-res klinkt verder heel erg goed!?

Oeps... Alicia drukte per ongeluk op de verkeerde knop en foetsie... wég was het bericht! Maar ik heb 'm teruggetoverd:

Een heuse Floydiaans intro, bij tijd en wijle een uithalende, getormenteerde of lekker schor klinkende Robin, een verhalend en licht psychedelisch sfeertje, enkele flarden jaren '80 (stadion) rock à la Journey of zoiets, uitstekende gitaarsolo's en mooie melodieën. En wij reizen gedwee mee in zijn tijd en kunnen er nog slechts naar terugverlangen. Hier klinkt dus een overbekend en wellicht een beetje ouderwets geluid en dat is logisch, want Robin vertelt. Maar het is wel een Cosmograf geluid zodat je niet het idee hebt dat de tijd helemaal stil heeft gestaan.

Rattrapante zal zeker een plekje krijgen tussen al dat andere fraaie werk van multi-instrumentalist Robin Armstrong en zijn muzikale vrienden. Welke plek dat gaat worden zal op een of ander moment in de toekomst blijken en omdat er in dit tijdperk toch verder niet veel te doen valt, kunnen we maar beter gaan genieten van alweer de achtste muzikale 'terug in de tijd' trip van Robin Armstrong. 

(Of is het toch de negende...?)

Wat Steven Wilson met zijn album To The Bone nèt niet is gelukt, laat een voor mij volslagen onbekende Robin Armstrong uit het Engelse Waterlooville pardoes alle haren recht overeind staan.

Robin blijkt niet alleen een groot songwriter te zijn. Hij is ook een begenadigd zanger en een talentvol multi-instrumentalist. Toch is hij niet graag helemaal alleen in zijn zelfgebouwde opnamestudio bezig. Het liefst nodigt hij zijn al even talentvolle muziekvrienden uit. De afsluiter Hay-Man zit daarom niet alleen vol verrassende elementen, wendingen of knap gitaarspel; de inbreng van gastzangeres Rachael Hawnt tilt dit prachtige nummer al snel naar een nóg hoger niveau.

The Hay-Man Dreams is alweer het zevende album van Robin en net als bij enkele van zijn vorige platen is de muziek gebaseerd op een intermenselijk verhaal. Dit keer betreft het de overlevering van een meelijwekkend wezen gemaakt van stro, gehuld in lompen en met de welbekende hoge hoed op z’n stoffige bol. De ongelukkige vogelverschrikker is ooit als eerbetoon door een jonge vrouw ter herinnering aan haar veel te vroeg gestorven man neergezet en inmiddels zwaar aangetast door weer en wind is het enige wat de stakker van stro nog rest, is zijn dagen slijten in een veld vol graan en zoete herinneringen.

Parallel aan dit mooie, maar droevige sprookje loopt het eveneens aangrijpende, waargebeurde verhaal van een jonge veehouder, die onder mysterieuze omstandigheden in een sloot de dood vond. Het overlijden van de Robin’s betovergrootvader wordt op een prachtige en emotionele wijze door Armstrong vertolkt in Melancholy Death of a Gamekeeper.

Hoewel de muziek niet vernieuwend is, klinkt het geluid op The Hay-Man Dreams toch vrij modern. Het is slechts ‘progressief’ met een kleine ‘p', zoals Robin dit heel bescheiden weet te zeggen. Maar afgezien daarvan is dit album wél eindeloos mooi geworden.

En daar gaat het tenslotte om!

Onder het motto 'beter wat later dan nooit', is deze Cosmograf dé ontdekking van deze week geworden en heb ik het zoveelste fraaie album in zeer korte tijd te pakken.
The Man Left in Space laat je, vanwege het vrij ingetogen karakter ervan, even ver van deze hectische planeet weg zweven. Maar er is meer! Robin Armstrong en zijn al even talentvolle muzikale vrienden blijken al een hele serie prachtige platen te hebben gemaakt.

Enfin... al vrij spoedig na dat super-symfonische-power-duo Carptree uit Zweden heb ik zomaar weer iets bijzonders gevonden om te gaan beluisteren.

Mooi toch?

De hoop dat je ooit nog een tweede When Age Has Done Its Duty, Capacitor of The Hay-Man Dreams tegen zult komen lijkt inmiddels te zijn vervlogen. Na dat laatste prachtige album uit 2017 kom ik nog sporadisch echt mooie dingen tegen bij Cosmograf. Verder was Robin - wat mij betreft - toch nooit een beste zanger. Hij wist zijn zangkwaliteiten - of het gebrek daaraan - echter meestal redelijk te camoufleren door binnen de grenzen van zijn zangcapaciteiten te blijven of door hulp in te roepen van gastzangers/zangeressen.

Door enigszins geforceerd in de hogere registers te blijven zingen wordt het voor mij daarom lastig de plaat hoger te waarderen dan ik het liefst zou willen. Muzikaal is het allemaal niet zo vreselijk vernieuwend en dat hoeft ook niet. De composities steken ook niet altijd even fraai in elkaar. Maar verder geef ik het muzikale gedeelte zeker nog wel een ruime voldoende.

Ik vind Robin Armstrong eigenlijk nog het best naar voren komen in nummers als Empty Box.

Ik kan Arcade Machine of Four Wall Euphoria toch echt niet 'weinig memorabel' noemen. Dat zijn gewoon heerlijke rocksongs zonder al teveel poespas. Bij het laatst genoemde nummer vind ik de gesproken tekst juist goed passen.

Maar ik ben zelf ook niet dol op een veelvuldig gebruik van samples. Dat leidt alleen maar af en behoudens enkele goedgekozen fragmenten vind ik geluiden als tikkende klokken, rinkelende telefoons of gesprekken vanuit een of andere spaceshuttle niet altijd iets toevoegen. Dat 'Alien' stemmetje vind ik trouwens wel erg gaaf gedaan. Gelukkig heeft Cosmograf, bestaande uit Robin Armstrong en zijn gelegenheidsformatie, het grote voordeel dat de muziek over het algemeen erg - en soms heel erg - mooi is.

The Unreasonable Silence is in elk geval weer een heel stuk steviger dan The Man Left in Space. Ook wel lekker! Ik denk zelfs dat ik dit een van de betere albums van Cosmograf ga vinden.