Wat is het toch fijn om heerlijk ontspannen op de rug liggend uit het raam te kijken naar de talloze schapenwolkjes, die nu door het heldere licht en de plotseling instromende kou wel kleine ondeugend spartelende ijsbeertjes lijken. Hoog in de lucht hangt een jonge zilvermeeuw. Blijkbaar komt hij niet verder door de straffe tegenwind. Dan maar achteruit, moet de vogel gedacht hebben en zweeft vrolijk verder in de richting waar hij net vandaan is gekomen. De lucht is enorm in beweging, ook al zie je dat niet onmiddellijk en als de ijsberen steeds groter en grijzer worden, steeds sneller gaan tollen en er meer en meer kleine beertjes bijkomen en de windveren steeds vaker het hemelse blauw mengen met het zuiverste wit... dan... dan doe ik er toch weer een halfje bij!
Deze naar mijn smaak soms wat dreinerige klanken passen dan ineens zo wonderwel bij deze fraaie koele luchten vol dartelende ijsbeertjes en uiteen getrokken wattenvlokken.

Omdat het voor een prikkie was. En voor de nieuwe nummers. En... dat ondanks de nog altijd vrij zeurderig zingende Thom Yorke. Maar wat een mooi geheel is de Hi-Res 24Bit remaster van dit voormalige 'mormel' geworden, zeg! Excusez le mot! Ik zal gelijk maar die oude CD opruimen!

Het heeft even geduurd, maar hier hebben we eindelijk weer eens een post-punk/gothrock album waarmee ik niet alleen graag de buren wil plagen, maar ook de bank voor opzij wil schuiven.
Met andere woorden: in volle vaart voorrrruit met een prima geluid!

En die hoes zou hier fantastisch staan als poster aan een muur! Schitterend! Dit album gaat op de wenslijst!

NB: Salome Dancing before Herodes is een olieverfschilderij dat in 1876 werd gemaakt door de Franse symbolistische kunstenaar Gustave Moreau. Het onderwerp is afkomstig uit het Nieuwe Testament en stelt Salome voor - de dochter van Herodes II en Herodias - dansend voor Herodes Antipas. Bron: Wikipedia

Dat is wat mij zo aanspreekt in Ray Wilson. Een fijne stem naast zangpartijen die niet vervelen. De afwisseling zit 'm wat mij betreft dan ook in de vele prachtige details in de muzikale begeleiding en de fraaie melodieën.

The Weight of Man komt het best tot zijn recht in de late uurtjes en is weer zo'n heerlijk album om eindeloos bij weg te zweven!

Ver weg...

Van alle reeds uitgebrachte reguliere albums van REZN - op het debuut na, want nog niet beluisterd - lijkt deze vooralsnog het minst interessant. Maar nog altijd goed voor een ruime 3.5*. Een 4* is dan net iets teveel van het goede.

Het labeltje 'metal' kun je bij deze band maar beter met een korrel zout nemen. Het is soms zwaar, laag, traag, log en het neigt dan naar sludge en stonerrock. Over het algemeen is het een soort mengelmoesrock. Zelfs slome reggae wordt niet geschuwd. Ik vind dat wel leuk. Afwisselend ook. En die saxofoon blijft natuurlijk erg mooi.

Het vierde en voorlopig laatste album Solace steekt - wat mij betreft - echter nog altijd met kop en schouders boven deze Chaotic Divine en ook voorganger Calm Black Water uit.

En dat is alleen maar goed.

Dromerige en avontuurlijke shoegaze doom met een scheutje psychedelica en zang in de hogere registers. Het zijn mooie contrasten in een lekker traag tempo in combinatie met ultra lage tonen. En zonder dat het geheel ook maar iets van ongeduld veroorzaakt. Want met zoveel mooie details kun je je eenvoudigweg niet gaan vervelen.

Het allemooiste is evenwel dat heldere, twangy gitaartje. Ow... en dan komt er plots een hele fraaie saxofoonsolo voorbij dwarrelen. Zo mooi!

Als ik vleugels had zou ik nu hoog boven de Oostenrijkse Alpen of nog beter... hoog boven de Rocky Mountains zweven. Maar ik heb geen vleugels, dus wordt het een zweefvliegtuigje.

Je kunt natuurlijk ook lekker blijven dromen met je zondagse koptelefoon op en een kopje thee... wel zo veilig.

Prachtig!

Baritonzanger Paul Bancell met zijn macabere teksten en zijn country gitaar, de fuzzy basriffs van Ben Saginaw en de loodzware synths/drummachine klanken van Chris Samuels creëren een naargeestig geluid dat zich nog het best laat omschrijven als een mix van 'twangy' industriële desert spacerock, post-punk en gothic rock.
En waar tracks als Cemetery Guards en Hell Fuck zich nog op het snijvlak van 'noise' en 'metal' begeven, de blauwdruk voor het latere werk van Ritual Howls is toch vooral het western geluid van Keep That Stones Up Boys in combinatie met de aanstekelijke 'hooks' van Rosabelle Believe.

Dit album (geremixed en ge-remastered) bestaande uit een verzameling songs uit de beginjaren van Ritual Howls, zou je - in het kort - dan ook kunnen omschrijven als de oerknal van een band in wording.

Ook al brengt de aanblik van de cover je alleen al in zwaar weer; 'de soundtrack voor al je favoriete nachtmerries' - las ik zojuist op BC - is wel een hele goede typering van dit droeve geluid van Ritual Howls.
Ja, het is een mooi post-punk album, maar ik denk wel dat je er echt voor in de stemming moet zijn. Ik zet Into the Water in ieder geval nu op de afspeellijsten, zodat ik het album niet weer vergeet!

Er is trouwens een nieuwe EP uit!

Alone Together, Thought Talk en het naargeestige Devoured Decency waren de eerste drie vrijgegeven tracks en dit zijn tevens de meest indrukwekkende songs op deze spiksplinternieuwe schijf van deathrock formatie Ritual Howls uit Detroit. Na enige tijd blijkt Alone Together zelfs een geniepige hersenspook te zijn. Oftewel... Alone Together is een oorwurm van wereldformaat! In een ander universum zou dit nummer zomaar een hele grote hit kunnen worden!

Over de resterende tracks, op het mistroostige, maar zeer dansbare The Offering en hekkensluiter met dichtvallend slot All I've Known na, heb ik echter nog wat twijfels. Het surrealistische, door het koude maanlicht beschenen landschap van Turkish Leather, de inktzwarte luchten en de troosteloze dieptes van Into the Water en de macabere danceclub ritmes op Their Body, je vindt het allemaal op dit album wel weer ergens terug. Alleen lijkt het geluid nu kaler, met als gevolg dat de liedjes in de eerste instantie wat minder spectaculair klinken. Ook kent Rendered Armor in tegenstelling tot de laatste drie voorgangers een tweetal flauwe composities, namelijk Mother of the Death en het drammerige Love Cuts. 

Het machtige spaghetti-western geluid compleet met huilende gitaren, dreigende synths, ultra strakke elektronische beats en de heerlijk duistere bariton van Paul Bancell maakt echter dat deze Ritual Howls ’light’ nog altijd met kop en schouders boven het gros der huidige goth/industrial/dance-deathrock bandjes uitstijgt.

Nog een beetje zoekende én met wat mindere composities tussen enkele klappers, het deathrockgeluid van dit gezelschap uit Detroit staat reeds op haar debuut als een klein doch stevig huis temidden van vergeelde graslanden en groene heuvels. Het is nog wel het enige gebouwtje in dit enorm uitgestrekte landschap met een nauwelijks zichtbare rookpluim uit de schoorsteen, een stenen muur, een waterput, een scheef gezakte grafzerk en enkele scharrelkipjes op een verder verlaten erf. Opvallend is de geweldige stem van zanger Paul Bancell en de 'jangle' gitaarsound, soms zelfs in combinatie met een naar industrial neigende elektronische geluidsmuur. Het is dé opmaat naar het fantastische Turkish Leather een jaar later!

Op de avond van het grote griezelfeest slaat Ritual Howls – als we de EP Their Body en de verzamelaar even niet meerekenen – voor de zesde keer toe en ditmaal met het album Ruin. En de timing is geen toeval.

Ritual Howls, een trio geworteld in het rauwe Detroit, staat bekend om haar duistere mix van post-punk, darkwave, industriële goth en melodieuze deathrock. Voor wie danst op de rand van de afgrond is Ritual Howls echter geen aanrader.

Ruin zelf is verworden tot een ontluisterende toertocht langs troosteloze industrieterreinen en door woonwijken die steeds verder afbrokkelen onder de vele lagen graffiti, terwijl lantaarnpalen verhalen fluisteren die niemand meer wil horen. Desalniettemin staat er nog één kroegje fier overeind. Als een stoer monument voor de feesten van weleer.

In mijn verbeelding klinkt de drummachine dan ook als een nietsontziende sloopkogel, terwijl de fuzzy baspartijen wolken stof doen neerdalen op de kapotgereden wegen. En de bariton van zanger Paul Bancell klinkt zelfs alsof hij je toespreekt vanuit een eeuwenoude graftombe. De gitaar blijft daarentegen een aangenaam, bijna opgewekt geluid produceren dat – als het ware – om de droevige herinneringen heen is blijven dansen.

Nee, Ruin troost niet. Het is een confrontatie.

Turkish Leather is een album waar je erg makkelijk aan voorbij kunt gaan en dit zou eigenlijk wel 'n beetje jammer zijn. Opvallend aan Ritual Howls uit Detroit is de 'jangle' gitaarsound, dat in combinatie met de straffe industriële deathrock met gothic inslag een fantastische en tegelijkertijd een vrij onheilspellende sfeer neerzet. Kortom, dit is bij uitstek dé plaat voor bij een knisperend kampvuurtje in de Rockies!
Wél goed je Pinto aan een of andere boom vastknopen!

Opvallend aan Ritual Howls uit Detroit is de 'jangle' gitaarsound, dat in combinatie met de straffe, industriële deathrock met gothic inslag, een fantastisch dansbare en tegelijkertijd een vrij onheilspellende sfeer neerzet. Dat laatste schreef ik zo ongeveer bij album Turkish Leather en wat het 'creepy' dessert geluid betreft is er gelukkig niet veel veranderd. Ook al lijkt het nieuwe album op het eerste gehoor luchtiger en minder zwaar op de hand te klinken.

Op de afsluiter na. Op enig moment bekruipt je dan weer het ongemakkelijke gevoel dat vanachter de talloze, dorre struiken vol akelige stekels een paar onfrisse types naar je zitten te staren.

Het ligt volledig aan mij dat ik geheel - of grotendeels - instrumentale platen zelden of nooit interessant vind. Een enkele soundscape of instrumentaaltje, daarentegen, kan best heel mooi zijn. Op het laatste album van Lunatic Soul bijvoorbeeld storen de soundscapes nauwelijks of zijn deze juist aangenaam en contrasteren ze op bepaalde momenten heel fraai met de zangpartijen. Echter, een heel album vol geluidslandschappen en instrumentale nummers is voor mij een beetje teveel van het goede. Ik ben een echte liedjesmens. De volledig instrumentele platen - bij klassieke muziek is dit gek genoeg andersom - komen bij mij zelfs bijna de kast niet meer uit. Hoe goed of hoe mooi deze platen ook zijn. Er ontbreekt dan namelijk 'iets' en dat 'iets' is nu precies datgene wat van deze Riverside frontman Mariuz Duda het meest aantrekkelijke voor mij is en dat is de zang. Op dit nieuwe (verzamel)album wordt er dus niet of nauwelijks gezongen of het moeten de angelchoir-achtige klanken zijn, waar de zang meer als instrument wordt gebruikt. Op een plaat als deze heb ik dus geen echte klik met de artiest en zijn muziek.

Een afscheid van Piotr Grudziński en een mooi eerbetoon aan deze veel te jong gestorven gitaartopper zal het ongetwijfeld zijn, maar deze Riverside sla ik vooralsnog liever over, al vind ik het titelnummer best heel mooi klinken.

Na het aanhoren van het droeve geluid van de nieuwe Katatonia is het nu de hoogste tijd om even te bewegen en wel op de muziek van de progressieve rockformatie Riverside uit Polen. Hoest mogelijk. Maar als er één nummer is dat ik de godganse week suf heb gedraaid, is het wel de vrolijke noot op 1 van CD1. Een groter contrast is dan ook nauwelijks denkbaar.

Voor de muurbloempjes onder ons: dansen doe ik voorlopig alleen met mijn nieuwe friend. Tis maar dat je het weet. Trouwens… liedje 2 is toch niet geschikt voor 'jaren tachtig danspasjes' en lijkt Landmine Blast in eerste instantie zelfs een misstap na al die uitbundigheid. Oftewel, vrolijke noot Friend or Foe? zet de nietsvermoedende luisteraar eerst op het 'verkeerde' been en duwt 'm daarna terug in de stoel. Maar de subtiele solo's van Meller zijn mooi en Mariusz Duda zingt de sterren van de hemel. Het is een lied dat weelderig openbloeit naarmate je het vaker hoort. Dus… wat wil je nu nog meer?

Liedje 3 komt eveneens zeer verrassend uit de hoek. Maar dan anders. Want wat is dit nu weer? Koperwerk? Of komen deze noten uit een doosje? Heel apart. Ga zo door, Michał Łapaj! Riverside kiest hier nogmaals voor het minder toegankelijke, zwaardere, maar o zo herkenbare Riverside geluid. Alle duimen omhoog voor Mariusz Duda. Bloemen voor trommelaar Kozieradzki. Big Tech Brother zou in ieder geval niet hebben misstaan in een of andere 'top of the bill' rockmusical.

Liedjes 4 en 5 met de respectievelijke titels Post-Truth en The Place Where I Belong komen regelrecht uit het kloppend hart van dit fascinerende album. Anders geformuleerd, wat kunnen emoties soms toch hoog oplopen. Want het houdt niet op. Niet vanzelf. Alsof de man op twintig centimeter afstand bij je in de huiskamer staat te bakkeleien. Nu verdiep ik mij zelden in teksten omdat op zulke momenten de prachtige solo's van Meller wel eens aan je voorbij zouden kunnen gaan. Of let je misschien onvoldoende op dat swingende Hammond orgeltje. Of het prachtige pianospel. Maar wat weer een hoogtepunt - of twee - is dit, zeg.

Maar nu opgelet, lieve mumebloempjes. We gaan weer bewégen! Bij liedje 6 komen we andermaal enkele 'Lunatic Soul' snippers tegen. De 'a-ha' sentimenten behoren inmiddels tot het verleden, maar afgezien daarvan wisselt ook rocker I'm Done with You, met een boze chauffeur al toeterend achter het stuur, diverse keren van rijstrook. Ik krijg zo langzamerhand de kriebels van die rebelse Duda. Maar ze zijn wel erg lekker, hoor… die swingende, compacte Riverside liedjes. Ook al duren ze vijf, zes, zeven, acht minuten.

Dat laatste geldt zeker voor grande finale número 7. Wat een geweldige versie van Self-Aware krijgen we hier voorgeschoteld. Dit klinkt veel beter dan de single edit. Fenomenaal. Perfect voor mijn nieuwe set disco smartlampen. Nee, geen smartlappen!

En als we - uitgeput, want op leeftijd - zijn aanbeland bij CD2 dreigt sfeerimpressie Age of Anger even de meest spannende soundtrack ooit te gaan worden bij een documentaire over besneeuwde molshopen die als reusachtige oliebollen verspreid over het grasveld liggen en is sfeerimpressie Together Again nauwelijks nog een interessant nummer te noemen. De hemelse zangpartijen van Mariusz Duda worden node gemist en voegen deze twee instrumentale tracks - wat mij betreft - niet zo heel veel meer toe aan de dubbel CD. Maar hey, daar zijn het bonusnummers voor. Die mag je vergeten. Of niet.

Eindoordeel:

Met de waardige opvolger van de alom betreurde Piotr Grudziński, Maciej Meller op leadgitaar (en dat doet ie goed) in gezelschap van 'rots in de branding' Piotr Kozieradzki op drums, minnezanger Mariusz Duda op de basgitaar en met de 'niet te missen' keyboardspeler Michał Łapaj in de andere hoofdrol, klinkt Riverside niet meer alleen als een band bestaande uit vier geweldige muzikanten, maar (weer) als een hecht team. De nieuwe Riverside is heerlijk afwisselend qua stijl en tempo en de melodieën liggen over het algemeen erg prettig in gehoor. En wat een machtig mooie productie heeft dit album gekregen. Daarom alleen al gaat ID.ENTITY een van de de meest gedraaide platen voor de rest van de maand januari worden.

En voor de rest van het jaar ook.

Out of Myself is wederom een indrukwekkend mooi album. Ik ben ook echt blij met deze ontdekking, want de zang\baspartijen zijn heerlijk, de composities zijn schitterend, het gitaarspel is prettig afwisselend: dan weer subtiel en dan weer lekker 'agressief'. Hulde... ook voor de toetsenist, die een fraai palet aan ondersteunende klanken uit zijn keyboards tovert en ook al zal door het gemis van deze geweldige gitaartopper de band nooit meer hetzelfde zijn, toch hoop ik op een of ander vervolg in deze mooie stijl.
Maar voorlopig heb ik van deze geweldige formatie nog wel een paar albums te gaan. Ik ben benieuwd of deze mij ook gaan bevallen.

Had ik trouwens al gezegd dat zelfs de oerschreeuw op deze plaat heel stijlvol is?

Zeldzaam!

Wellicht lijkt deze compilatie ietsiepietsie overbodig omdat je alle reguliere albums reeds in je bezit hebt, maar wat een prachtig geluid! Flink afgestoft klinkt deze Riverside verzamelaar toch weer lekker fris oftewel helemaal 'up to date'.

Het lijkt wel eeuwen geleden dat ik alleen dit soort muziek hoog in mijn vaandel had staan, maar met dit album en nog een aantal schitterende albums van andere, recent ontdekte, artiesten zal Second Life Syndrome een meer dan welkome aanvulling in mijn bescheiden collectie melodische rock- en metal albums gaan worden. Alle groepen, die verder in dit draadje genoemd worden, ken ik alleen van naam en van sommigen een enkel album, dus heb ik weinig tot geen referentiemateriaal. Behalve dan natuurlijk van grote favoriet Pink Floyd. Maar misschien op wat 'echoes' na, hoor ik niet teveel Pink Floyd. Het geluid is verder prachtig, er wordt melancholisch mooi gezongen en het bevat niet téveel gefröbel, niet téveel metal en het is toch lekker stevig op z'n tijd. En dan spijt het mij zo dat zo'n fantastische gitarist er niet meer is en dat ik hem nooit meer zal horen op eventuele nieuwe albums in deze erg mooie stijl.

Zelfs de 'oerschreeuw' vind ik heel stijlvol!

De grote toppers voor mij zijn Second Life Syndrome en het schitterende I Turned You Down.

Zo heel geniepig dringt ook dit album van deze uitstekende Poolse formatie de hersenpan binnen en dat terwijl ik vroeger de meeste progressieve rock niet eens mooi vond. Echter... deze band heeft iets. Mariusz Duda misschien? Wie zal het zeggen.
Bovendien steekt de muziek op alle albums - metal of progrock, whatever - goed in elkaar. De melodieën zijn veelal prachtig. Ook op dit album!
Het orgeltje doet inderdaad af en toe aan de "zeventiger jaren fröbelrock" denken. Sommige progressieve rock bandjes hadden in die periode de eigenschap ellenlange nummers vol te priegelen met zulke orgeltjes, maar op dit album stoort het geluid ervan amper. Het zou daarom zomaar kunnen dat ik New Generation Slave, Celebrity Touch (de rustige momenten blijven mooi, dat dan weer wel) en ook wel een beetje Escalator Shrine vooralsnog de 'minste' nummers op deze plaat vind. Het zijn voor mij in elk geval de 'minder mooie melodieën'. Maar dan nog blijven het aardige nummers en de rest is gewoon super!
Kortom... hoewel Second Life Syndrome en het debuut tot op heden de beste albums voor mij blijven, kan ik met deze Riverside, al heeft het wel wat langer geduurd, nu toch ook weer wat beter uit de voeten!

Zanger en (bas)gitarist Mariusz Duda is weer heerlijk op dreef op Wasteland. Dat hij op dit album zelfs alle registers opentrekt, maakt hem voor mij momenteel een van de fijnste zangers in de progressieve rock/metal wereld. De a capella zang , maar ook het mooie vioolspel van Michał Jelonek én de spaghettiwesternmomentjes als de broodnodige sfeerelementen zijn meer dan geslaagd te noemen. Desalniettemin is Michał Łapaj voor mij de kers op de taart! Meer dan voorheen is hij een sfeermaker gebleken, die heel subtiel met zijn toetsenspel het voornamelijk door gitaren gedomineerde geluid van Riverside naar een hoger plan tilt. Ik krijg zelfs kippenvel bij het horen van de prachtige pianoklanken in The Night Before!

Toch heb ik ook paar minder plezierige noten gevonden. Daar waar de 'zware gitaren' een mooi contrast vormen met de rustige en melodieuze passages in Acid Rain, Wasteland, Lament of Vale of Tears, strijkt daarentegen het gitaargeweld in The Struggle for Survival mij een beetje tegen de haren in. In dit nagenoeg instrumentale nummer vind ik, dat wat een hoogtepunt zou moeten zijn: de gitaarsolo van gastmuzikant Maciej Meller, niet zo heel denderend. Voor mij is het dan ook een behoorlijke ‘struggle’ om door dit lange stuk heen te komen.

Al met al is en blijft het razend knap als je op een dergelijke wijze terug kunt komen met zo’n mooi album als Wasteland. Natuurlijk… ik mis nog altijd het fraaie en zeer gevoelige gitaargeluid van de in 2016 plotsling overleden Piotr Grudziński. Voor een vaste groep muziekvrienden daarentegen laat het verlies van een fijne kameraad en goede collega ongetwijfeld nog veel diepere sporen achter en dat voel je heel sterk in de muziek terug. Dit trieste feit had dan ook zomaar de ondergang van Riverside kunnen betekenen. Ik ben daarom heel blij en dankbaar dat Mariusz Duda, toetsenist Michał en drummer Piotr Kozieradzki, weliswaar voorlopig als trio, besloten hebben om samen muziek te blijven maken als een van de meest smaakvolle progressieve rockbands van dit moment.

Het was in de tijd dat ik alleen nog maar singletjes kon kopen. Ik heb ze nog. Jawel!
Dat Rod singletje "Maggie May", dat haar van Rod...van boven kort en van onderen lang, de manier waarop Rod z'n microfoonstandaard vasthield, en ja...inderdaad die schuurpapieren stem...daar was ik verzot op. Als mijn vriendinnetje weer eens "Du" opzette en mee blèrde, werd ik weerbarstig en antwoorde met:
(I Know) I'm Losing You!

Het waren toch wel leuke dingen...die kleine zwarte plaatjes. Eén nummer en je moest ze omdraaien en dat was in dit geval "Mandolin Wind". Je kunt je dit eigenlijk nauwelijks meer voorstellen in een tijd van duizenden mpdrietjes op één apparaat.

Daarna ben ik, naast mijn vriendinnetje, ook Rod uit het oog (en 't oor) verloren.

Victoria amazonica! Wat heeft dit album vannacht een verpletterende indruk achtergelaten! Net als bij de albums van Pink Floyd of de soloprojecten van deze geweldenaar op leeftijd, moet je er dus goed voor gaan zitten. Of zoals Alicia dat nu eenmaal graag doet: er helemaal voor gaan liggen. Met een goede koptelefoon op, met een fijn kussen onder het vermoeide hoofd en vooral met h-e-l-e-m-a-a-l niemand in de buurt.

Met andere woorden: Is This the Life We Really Want? bevat geen muziek dat je maar met een half oor moet beluisteren tijdens allerlei activiteiten - alhoewel, intuïtief tekenen of schilderen zou nog nèt kunnen - en vooral niet als je de indringende teksten en de prachtige muzikale omlijsting de nodige aandacht wilt geven en anders eist de muziek je op een gegeven moment wel op. Daarom alleen al zal deze Waters, net als trouwens zijn vorige projecten, zeker geen dagelijkse kost worden. Is This the Life We Really Want? zal voor mij een album zijn voor speciale momenten. Het enige dat je wellicht als 'voorspelbaar' zou kunnen aanmerken - en voor mij is dit positief - is het feit dat het een typische 'Roger Waters plus verwijzing naar het machtige Pink Floyd verleden' is geworden. Heerlijk toch?

Wie had ooit kunnen bedenken dat ik de afgelopen twee weken (bijna) non-stop de Stones zou draaien. En dan met name het nieuwe album Hackney Diamonds. Niemand toch?

Ik in ieder geval niet.

Toen 'The Rolling Stones' razend populair werd, was ik te groot voor een servet en te klein voor een tafellaken. Voor The Beatles trouwens ook. Met of zonder 'The', de band was wellicht daardoor nooit erg belangrijk voor mij geweest.

Maar wanneer liedjes als Sympathy for the Devil, Let’s Spend the Night Together of (I Can’t Get No) Satisfaction in de 'gouwe ouwe uurtjes' - meestal na twaalven - door de enorme speakers van de buurtdisco schalden, stond deze dame wel als eerste op de dansvloer. Je weet wel, zo'n gladde vloer van gekleurd glas met lampjes eronder en met zo'n enorme zilveren spiegelbal erboven.

Mijn Rolling Stones collectie bestaat dan ook slechts uit twee verzamelaars, een liveconcert op dvd en een inmiddels versteende 33-toeren schijf uit een niet al te beste periode volgens sommigen. Maar Black and Blue vond ik destijds helemaal niet zo onaardig. Hoe het ook zij, dit waren voor mij ruim voldoende Stones platen in mijn bescheiden verzameling.

Tot vandaag...

Ronnie D’Addario’s Written By is als een vergeten cassettebandje dat je terugvindt in een stoffige la. De plaat is een eerbetoon aan zijn eigen songbook, heropgenomen met hulp van zijn zonen (The Lemon Twigs) en een handvol gelijkgestemde zielen als Todd Rundgren en Sean Ono Lennon. De productie is vintage: suikerzoet met harmonieën die zo uit 1974 lijken te zijn weggelopen.

Ik heb Rosetta Stone - mooie bandnaam trouwens - nog leren kennen toen we op MuMe nog new wave en gothic - de goeie ouwe tijd - KO's hielden! Maar ook al is dit misschien verleden tijd, het blijft een fijn album wat mij betreft! ?

Mooie muziek zo voor op deze maandagochtend. Het geluid van deze formatie doet me soms aan Elbow, heel soms aan Mariusz Duda/Riverside en een enkele keer aan Genesis denken. Eh... nee, ik heb geen PF associaties. Maar het kan mij eigenlijk niet zo heel veel schelen waar de muziek op lijkt.
Goede composities, fraaie begeleiding en aangename zang is wat voor mij telt. Dit album van RPWL klinkt ook niet al te gekunsteld en dat vind ik fijn.

Edit: The Shadow bijvoorbeeld, vind ik heel leuk liedje!