Ik heb het album nu eindelijk helemaal kunnen beluisteren en ik vind het niet echt leuk om het volgende te zeggen, maar het is nou net alsof de band al speelt terwijl ik nog ergens bij de voordeur in de rij sta te wachten totdat ik een kaartje kan bemachtigen. Zoiets. Het zal misschien wel de bedoeling zijn geweest, maar dit type geluid (sterk vervormd, dichtgemetseld, downtempo plus stevig in galm gedrenkte, onverstaanbare zang vind ik niet mooi.
En dat vind ik soms jammer. Temeer omdat een dergelijk geluid vaker voorkomt bij dit soort muziek, terwijl de nummers best aardig zijn.

We gaan beginnen! We schuiven de bank opzij en halen alvast de rode dansschoentjes uit de kast.

Nee, origineel klinkt het allemaal niet en vooral na het derde nummer ontpopt dit debuut van Darkways, een post-punk trio uit Spanje, als een sterk album met leuke, vlotte melodietjes.
Alle liedjes zijn in het Engels met een Spaans accentje en al versta ik er geen hout van, dit drukt de pret in het geheel niet.

Oh... en het geluid komt dus nog niet uit een plastic doosje of kartonnetje. Dat komt later pas. Ergens in december, als ik het goed heb. Dan komt Resonance uit op cd en vinyl. Dus is het album op dit moment alleen nog via streaming of middels een download te beluisteren.

"Dromen we heel ons leven?"

De Major schenkt nog een glas rode wijn in. Het is al laat en bijna donker als Thursday' Child de huiselijke cockpit vult. Het prachtige nummer doet regelmatig een traantje wegpinken, vooral als Major Tom vertelt over zijn turbulente leven en zijn plotselinge gedwongen vertrek.

Het gesprek valt even stil om te kunnen luisteren naar de melodieën. Something in the Air is zo'n prachtige melodie. We houden het ook nu niet droog. Survive! 'Hours...' staat boordevol mooie luisterliedjes!

De periode vanaf 1.Outside is, boven verwachting, er een gebleken van 'n verbazingwekkende hoge kwaliteit. Iedereen grijpt natuurlijk het liefst terug naar die befaamde jaren zeventig en terecht. Velen zijn echter afgehaakt na die verfoeide jaren tachtig en dat snap ik niet helemaal. Maar ach, wat valt er te snappen? Ik wilde toch altijd al liever een kind van de jaren tachtig zijn en zodoende begon mijn leven ook pas echt in 1977 tijdens Low, de opkomst van de punk en... je ontkwam er niet aan, Saturday Night Fever op dansles.
Ik hoorde ook echt thuis in de "No Future" generatie. Bij hoge uitzondering waren mijn hippievrienden het daar volkomen mee eens.

De Major pakt een koffertje uit een nis onder het grote scherm en opent deze met het kleine zilveren sleuteltje dat al sinds jaar en dag om zijn smalle nek hangt.

"Kijk... Alicia! What's Really Happening?" De Major richt zijn zaklamp op het koffertje.
Was mijn bril nou wéér beslagen?
Ik staar vol ongeloof naar dat lege koffertje. "Maar Tom toch... er zit niks in!"

"Klopt! Er zit namelijk een droom in. Je kunt dromen ook niet zomaar zien. Dat kunnen alleen de dromers!"

Ten, Nine, Eight, Seven, Six, Five, Four, Three, Two, One, Lift-off...

Terwijl mijn vrienden plat gingen bij Ziggy en Aladdin, wilde ik maar het liefst bij Major Tom in de cockpit blijven zitten. Space Oddity is trouwens nog steeds mijn grote jeugdliefde. Life on Mars? Het verhaal sprak mij in die tijd enorm aan en dat zal altijd wel zo blijven. Daarna raakte ik al vrij snel het Bowie spoor bijster. Tot het moment dat het geweldige Ashes To Ashes mij weer uit het zwarte gat trok. Wat later heb ik nog meer toffe Bowie liedjes gevonden. Soms dansbaar, soms mysterieus, soms geniaal, maar meestal waren de liedjes niet echt mijn 'cup of tea'. Hele elpees aanhoren ging vaak moeizaam. Nee... ik ben misschien wel geen echte Bowie fan.

Maar ik heb altijd een diep, diep respect voor deze eigenzinnige man gehad. De Serious Moonlight tour vond ik zelfs een fantastische belevenis! Het tourboekje heb ik ook nog ergens liggen!
Pas tegen het 'einde' van Bowies carrière ontdekte ik de bijzondere dingen en het is nu echt de hoogste tijd... to take your protein pills and put your helmet on... commencing countdown, engines on! Ik twijfel daarom ook niet langer, start de tijdmachine en besluit ogenblikkelijk terug te keren naar Major Tom.
Want wat David Bowie op deze Blackstar laat horen vind ik echt bijzonder, zo mooi en ook al zijn het er 'maar' zeven... ik ben voor het eerst lyrisch over een heel album!

*******

Dit betekent dus voor mij gewoon een meesterwerk!

Woo hoo... and I'm floating in a most peculiar way and the stars look very different today!

Laat mij daar maar blijven!

"Hallo Spacegirl!"

"Hallo Tom!"

De Major is terug en hij zet mijn volgende Bowie in het rijtje "Ontdekken" en "Verwonderen".
"Maar "Herontdekken" en "Bewonderen" mag hier ook, hoor!" De goede man houdt wel van een beetje plagen.

1.Outside: The Nathan Adler Diaries: A Hyper Cycle, hierna afgekort tot een beter te behappen 1.Outside, is een "stunner"! Het is een "wake up call"! Het markeert voor mij het begin van de meest fantastische en tevens de meest absurde trip door het verrassende Bowielandschap. De bijbehorende creepy filmpjes en die van opvolger Earthling waren dan ook vast niet bedoeld voor tere zieltjes en al te jeugdige kijkertjes. De visuals uit dit Bowie tijdperk zijn waanzinnig creatief, maar bovenal tamelijk bizar en soms lekker smerig. Het feit dat ik een groot liefhebber was van dat Petshop Boys singletje West End Girls moet welhaast mijn belangstelling voor David's onalledaagse werk van de totale ondergang hebben gered. Ofschoon deze uitvoering van Hallo Spaceboy helemaal niet op dit (mijn) album staat, zeg ik: Lang leve Petshop Boys! Maakt niet uit. ik vind alle Spaceboys leuk!

De Major wijst plotseling naar het televisiescherm. "Kijk, Alicia! Zie je die ster?"

"Hé... ja, ik zie 'm!"

Alleen is die ster nu wit! Ik zie ook dat ene oog weer! Ik ben onder de indruk.

1.Outside is een bijzonder mooi album. Ik denk dat, naast het onvolprezen Blackstar, Low en Heathen, dit een van zijn allerbeste albums voor mij zal gaan worden. Liedjes als The Motel, I'm Deranged en Thru' These Architects Eyes bezorgen mij zelfs de nodige rillingen. Een melancholieke naast een 'krankzinnige' en experimentele Bowie op z'n allerbest!

Chapeau!

Ik zet even mijn helm af.

"Weet je wel zeker dat je hier wat wilt neerpennen, spacerocker?"

Ik staar naar de vuurrode bliksemschicht half over een gezicht geschilderd. De afbeelding op de hoes is prachtig en deze elpee wil ik hoe dan ook weer aanschaffen, maar dan moet ik nog wel een paar dagen geduld hebben.

Ik herinner mij nog goed dat dit dé ultieme Bowie discoplaat was. Jawel! Er ging geen huisfeest voorbij of deze Bowie werd gedraaid! Niet Ziggy Sterrenstof of de bevallige Hunky Dory, maar deze! Het klinkt nog steeds heel Rock 'N' Roll, maar ik kreeg iets speciaals met The Jean Genie. Wij kregen trouwens allemaal iets met The Jean Genie. Overal hoorde je The Jean Genie! Overal zag je wel een Jean Genie, met of zonder een vuurrode bliksemschicht half over het gezicht geschilderd, maar met op z'n minst piekerig oranje haar en half wiegend, half wippend op veel te hoge plateauzolen! We hadden zelfs een speciale jive voor Cracked Actor bedacht en we ging bij Panic in Detroit helemaal uit ons dak. Maar we konden ook genieten, met een glaasje rum cola in de hand, van het fantastische pianospel in Aladdin Sane (1913-1938-197?) of van
Lady Grinning Soul tijdens dat laatste uurtje op de dansvloer. Dan werd het licht gedimd en was het heerlijk slijpen met die onbekende knapperd op plateauzolen, waarvan je hoopte dat ie je thuis wilde brengen.

"Hey... spacerocker!" Het is inderdaad de Major die roept, maar nu iets harder:

"Of ben je nu opeens toch een soulkikker geworden?"

Ik stap uit mijn droom en ik zie een vuurrode bliksemschicht half over zijn gezicht geschilderd.

"Kom op! Het is de hoogste tijd voor de Cracked Actor Jive! Doe je mee?"

Na de emotionele vrije val sta ik weer met beide benen op deze wereld. Je moet wel, want je wilt graag verder luisteren naar de Bowie platen die ooit zijn verschenen.

Space Oddity was mijn instap Bowie! Ik kan de uren niet (meer) tellen, dat ik samen met Major Tom uit het raam heb zitten staren. Het was ook zo'n fijn plekje, de cockpit van Major Tom! We droomden allebei van een avontuurlijker leven. Laat deze droom dan ook uit zijn uitgekomen. Dat is mooi.

Dit album valt nog het meest in de categorieën "herontdekken" en "herbeleven". Bij het herontdekken viel mij laatst op dat ik mij een aantal liedjes nog goed herinner, ondanks dat ik dit album nooit zelf gekocht heb. Daar had je in die tijd het geld niet voor. Je kocht alleen singletjes!

Space Oddity is daarom niet alleen het fantastische openingslied op dit album, het is tevens het startsein geweest van roerige tienerjaartjes met de bijbehorende "ups en downs". Van het meeleven van Major Tom als je weer eens in de put zat... tot en met het luidkeels meezingen en meeklappen op Memory of a Free Festival.

Ook al is dit album, ondanks het fenomenale Space Oddity en de mooie liedjes Letter to Hermione en Cygnet Committee (nog) niet de beste plaat van David Bowie, het is voor mij in ieder geval een fantastisch tijdsdocument!

Geheel in stijl plofte Earthling, een van de meest kronkelende platen van David Bowie, gisteren op de deurmat.

In de jaren negentig luisterde ik amper naar popmuziek. Dat kwam deels door omstandigheden en deels omdat ik na de eerste helft van de jaren tachtig vrijwel geen populaire muziek meer interessant genoeg vond om te kopen. Er waren wel wat uitzonderingen zoals o.a. de schijfjes van Depeche Mode.

Bowie is gelukkig ook weer helemaal op dreef sinds het 1.Outside: The Nathan Adler Diaries: A Hyper Cycle album uit 1995 en in deze periode zag hij er beter uit dan ooit tevoren. Ongelooflijk... wat een vitaliteit had deze man nog op latere leeftijd voordat het goed misging in 2004...

Earthling is tevens het laatste reguliere album dat ik nog graag op cd (of vinyl) wilde hebben. Verder heb ik niets met en weet ik niets van de jaren negentig wat genres en stijlen betreft. Voor mij is dit gewoon een hele leuke rockplaat met hele goede liedjes en soms ook wel wat minder fijne songs.

Ik was al vol lof over Low en Station To Station en nog steeds, maar de laatste jaren vind ik de Bowies vanaf 1.Outside wel heel erg aantrekkelijk aan het worden. Ik hou wel van een duistere, soms melancholieke en soms experimentele Bowie!
Het meeslepende Seven Years in Tibet, een heerlijk chaotische Dead Man Walking, het bezwerende Telling Lies en het opzwepende I'm Afraid of Americans zijn voor mij de echte toppers op deze ruige Bowie schijf.

Als de plaat dan eindelijk tot stilstand komt, wil ik direct meer. Maar alvorens een van de andere vijf platen uit het, helaas toch nog tamelijk onderschatte, latere Bowie tijdperk op te zetten, plaats ik dit album eerst nog even in de volgende categorieën: "Ontdekken" en "Verwonderen".

Ik weet het: we zoeven enigszins kriskras door het repertoire van Bowie heen, maar de Major houdt natuurlijk wel van orde en netheid in de platenkast!

Heathen klinkt ijzingwekkend diep tot zelfs in de cockpit door. Het is de meest gedraaide plaat, al is ★ zo langzamerhand een stevige concurrent aan het worden.

De Major rommelt wat op het schakelpaneel om vervolgens zijn aandacht uit te laten gaan naar het grote scherm.

"Afhankelijk van de hoeveelheid zonnestralen zou het enigszins flauwe Everyone Says ‘Hi’ nog wel eens een goed vluchtmomentje kunnen zijn!" roept de immer charmante astronaut enthousiast uit.

We schrijven het jaar 2002. Het onheilspellend grauwe Sunday, het indrukwekkende Slowburn met Pete Townshend op trillende snaren: het is de eerste Bowie sinds jaren en tevens de laatste Bowie die ik nog in een echte winkel kocht. De platenzaak bestaat al lang niet meer.
Heathen (The Rays), het wondermooie Slip Away, A Better Future: het zijn deze Bowieliedjes die mij iedere keer weer kippenvel bezorgen. Dit keer vind ik Cactus voor de verandering wél een leuke bewerking. Het zijn allemaal op z'n minst aardige liedjes en oh... wat hou ik van dit Bowie geluid!

"Kijk! Ik lees nu net dat de Gemini klaar staat. Het is bijna 5.15! We moeten ons haasten. Er is nog een lange weg te gaan!" De mededeling van Major Tom komt hard aan.

"Maar deze dag is zo ondoordringbaar grijs... misschien dat we later kunnen overstappen?" opperde ik.
"Ik wil graag Heathen nog één keer helemaal afluisteren voordat we gaan!"

Ik zie een glimlachende Major:

"Wist je dat jouw ★ door hetzelfde universum reist als die van Bowie?"

Het moet even na zevenen op een gewone doordeweekse dag in het jaar 2013 zijn geweest. Snel begaf ik mij naar de wekkerradio in mijn moeders slaapkamer. Dat ding was niet kapot te krijgen en luidde de dag, zoals altijd, weer vrolijk in. Mijn moeder leefde toen al niet meer. Zij was het jaar ervoor overleden. Er was nu niemand meer die mij voor straf op mijn kamer kon laten zitten.
Bovendien wilde de Major ook niet àltijd de troostende held uithangen!

Ik boog mij voorover en stond al klaar om het knopje van het lawaaierige apparaat in te drukken.
Hoorde ik het nu goed? Ik kon mijn oren niet geloven. Was dat een nieuwe Bowie?
Wat klonk zijn stem oud, dacht ik nog.

Ik had de (dubbel)elpee nog nét voor mijn verjaardag in huis. Ik weet nog heel goed dat ik er erg blij mee was. Het feest kon beginnen en net als toen werd Bowie dé fuifartiest op een verjaardag!
Ook dit jaar gaan we het samen vieren! Zij neemt haar favoriete platen van Udo Jürgens mee en ik die van Bowie.

Beide artiesten zijn helaas niet meer onder ons, maar wat is het fantastisch dat ik na jaren mijn oude vriendin teruggevonden heb!

Love is lost!

Love is not lost!

De charmante astronaut verdween even snel als hij gekomen was. Er diende zich immers een nieuwe held aan en al wat van de Major overbleef was ruis en gerommel op het trommelvlies. Bovendien was deze roodharige man buitenaardser dan Major Tom ooit wilde zijn. Hij kon er niets van bakken en ik kennelijk ook niet. Behalve dan met, hoe kan het ook anders, Life On Mars? Dat was toch wel mijn grote favoriet als opvolger van het memorabele Space Oddity.

Kortom, de Bowies The Man Who Sold the World, Hunky Dory en The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars , met in de hoofdrol David Bowie als een gelikte Rock 'N' Roll Star, waren niet aan mij besteed. Daarnaast vond ik Bowie's stem in deze periode niet altijd even fijn om naar te luisteren.

Mijn vrienden hadden deze albums echter wel in het vizier en dat is de reden waarom ik deze Bowies toch regelmatig moest aanhoren. Op zo'n moment deed ik weleens stiekem mijn helmpje op. Ik groeide dan ook vrijwel eenzaam op tot een tegendraads liefhebber van hallucinerende spacerock. Als ik maar met mijn hoofd hoog boven de wolken kon blijven zweven.

Ik kon op dat moment natuurlijk niet bevroeden dat enkele jaren later mijn Pink Floyd albums alsnog gebroederlijk naast die van de hippe Ziggy en de bevallige Hunky Dory kwamen te staan. Godzijdank... en zij leefden nog lang en gelukkig. Moonage Daydream, Soul Love en Starman kregen eindelijk hun welverdiende sterrenstatus.

The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars. Het is een prima album, dat ongetwijfeld muziekgeschiedenis heeft geschreven, maar muzikaal minder sensationeel voor mij is geweest dan voor mijn oude makkers en daarom kan ik deze plaat maar het beste indelen in de categorieën: "Herbeleven" en "Beschouwen".

Kris kras door het zeer afwisselende Bowielandschap. Ga er maar aanstaan. De reis voor de gemiddelde luisteraar is lang en soms lastig. David Bowie heeft ook zoveel liedjes gemaakt in evenzovele smaken. Maar er valt wat te kiezen en dat kun je van menig artiest niet zeggen.

"Of ben je nu opeens toch een soulkikker geworden?"

De woorden van Major Tom echoën nog na. Ik hou van soul en vooral van funk. Dit album valt dan ook midden in mijn soul, disco en funk periode. Je kunt ook zo lekker dansen op funk. Ik leerde George Clinton en zijn Parliament Funkadelic kennen. Give Up The Funk!
Pick Up The Pieces (The Average White Band) was mijn grote favoriet op de dansvloer en natuurlijk Fame!

Er was altijd wel een Bowie album dat in het muzikale plaatje van hét moment paste. Het "herbeleven" door middel van zijn muziek is daarom ook zo geweldig leuk!

Young Americans is geen album dat ik in z'n geheel echt hoog aansla. Het had voor mij niet de impact van Aladdin Sane of Low. De nummers Win, Right, Fascination en natuurlijk Fame zijn top! De bewerking van Across the Universe (The Beatles) is het dieptepunt op dit album.

Mijn brilleglazen zijn wéér beslagen. Wat nu?

Live at Pompeii is een prachtig opgenomen concertregistratie op een historische plek. Ik heb het concert van Pink Floyd uit '71 ook nog ergens liggen. Toch moet mij van het hart dat ik eigenlijk alleen opveerde bij de overbekende PF nummers, die weliswaar niet echt verrassend, maar wel als vanouds geweldig klinken. Prima show, goede muzikanten, mooi geluid. De stem van David kraakt her en der al wel een beetje, maar mag het? Petje af voor deze krasse gitaarheld, want spelen kan hij nog als de beste! Het enige waar ik op een bepaald moment echt moeite mee had waren de achtergrondzangeressen. Ik heb The Great Gig in the Sky altijd al min of meer een vervelend nummer gevonden, maar nu klinkt het zelfs rampzalig.

Deze muziek is als een tuin. Het groeit, bloeit en het kleurt. Het frisse jonge groen knispert licht en de merel, op zoek naar lekkere hapjes, maakt van je net ingeplante perk weer fijn een puinhoop. Hier zijn geen dreigende luchten, dolende zielen, verpauperde woonwijken of vervallen kastelen te bespeuren. Zo blijf je lekker in balans. Met metal heeft het niet zoveel meer te maken. Dit is mooie, tamelijk rustige, instrumentale progressieve rock met her en der een fijne gitaar oprisping. De muziek op dit album - ook al kan het nèt niet tippen aan - past wat mij betreft prima in het rijtje Steven Wilson, Riverside en Lunatic Soul.

Op zoek naar ander/meer werk van David Sylvian, kom ik uiteindelijk terecht bij Plight & Premonition, een heruitgave reeds beschreven door de bovenbuurman.

Het is dat hier de naam David Sylvian vermeld wordt, maar erg ver kom ik helaas niet. De weg loopt dood. Met andere woorden: hier kan ik niet zo heel veel mee. Ik ben dan ook zomaar ergens halverwege gestopt met luisteren.

*verlangend naar Dead Bees On A Cake On Vinyl kijkt*

Nee! Verwacht je iets in de richting van Children of the Sun of The Host of Seraphim, dan kom je niet ver. Ik mis op dit album vooral de mooie liedjes en dito zang. Maar iets anders kan ook best mooi of op z'n minst boeiend zijn. Tot en met Anastasis vond ik het allemaal nog prima tot prachtig wat Dead Can Dance liet horen. Maar dit nieuwe album lijkt meer op iets dat al jaren op mijn stapeltje New Age CD's uit de vorige eeuw ligt te verstoffen. Nee, ik laat het hier maar verder bij. Jammer!

Yeah! Post-punk is nog altijd heel springlevend!

En anders bewijst dit energieke Australische gezelschap Death Bells dat wel. De band heeft met deze Standing at the Edge of the World in elk geval een erg fijn en heerlijk swingend debuut afgeleverd.

Dit doomorkest doet - helaas - geen deurknoppen afbreken, laat geen roestige hekken al knarsend en piepend achter je op slot vallen, roept geen beelden op van inktzwarte naaldbossen die oplossen in de mist en waar de kraaien zijn gebleven mag Joost weten.

Op Grave Image hoor je weliswaar mooie lage loodzware gitaren, maar de plaat brengt weinig imposante zangpartijen ten gehore en daarmee bedoel ik geen woest brullen of ijselijk gillen, want geen liefhebber van grunts en andere oergeluiden.

Nee, Grave Image komt - wat mij betreft - niet in de buurt van Katatonia's City Burials of Moonflowers van Swallow the Sun, om maar eens wat recente treurigheid te noemen. Verre van. Deze bands hebben ook fijnere zangers. Ofschoon de vocalen mij soms heel erg hoog de boom in kunnen jagen, is Moonflowers voor het overige een hele mooie en vooral meer sfeervolle plaat.

Maar toch fijn dat ik dit album geprobeerd heb. Je weet immers maar nooit. En de band kan gaan groeien. Ik vond het begin van Katatonia namelijk ook niet veel soeps.

Wat deze krasse rockers nu weer hebben klaargestoomd op dit album is fantastisch. Al ken ik de band vanaf Machine Head, ik heb nog lang niet alle platen van Deep Purple goed beluisterd. Al is de lijst lang, misschien moet ik dit alsnog maar eens een keertje doen. Natuurlijk zijn ze wat 'rustiger' geworden, dat ben ik ook (alhoewel) maar uitgeblust klinken de heren van Deep Purple nog lang niet.

Machine Head staat al weer 52 jaar als een eenzame zwarte schijf in de kast. Meer Deep Purple dan dit kon je hier dan ook niet aantreffen. Of het moeten de twee (bijna) vergeten verzamelaars zijn. Die waren toen voor de heb en voor Fireball. Okay, en voor Child in Time, Black Night en Perfect Strangers ook. Vanwege de hitjes dus. En dit vond ik - decennia lang - meer dan voldoende voor een uurtje Deep Purple eens in de zoveel jaar. Tot voor kort.
Ja... ja, dit is zo ongeveer hetzelfde verhaal als bij The Rolling Stones van vorig jaar.

Maar vandaag heb ik dan toch eindelijk twee albums aan deze minuscule verzameling toegevoegd. Misschien komen er ooit een of twee bij en dit allemaal naar aanleiding van de geluiden op =1. Bovendien is het dan wat minder eenzaam voor die goeie ouwe Machine Head. Dus kom maar door met tips. Infinite staat trouwens reeds op de bucketlist. Al een poosje trouwens.

Net als =1 klinkt ook Now What?! nauwelijks zoals ik de band destijds heb leren kennen. Logisch, er zitten tientallen jaren en enkele personeelswisselingen tussen de oude en de nieuwe Deep Purple. En een topfavoriet was de band ook al nooit. Dat blijkt wel. Maar niet getreurd, ik heb nog tijd over en Now What?! vind ik onverwacht een hele aardige plaat. Het geluid is weliswaar onvoldoende om de bank te verzetten en de zang van Ian Gillan lijkt soms wat onder het stoffige tapijt geveegd, maar het geheel staat mij als oudsymfonischerockliefhebber dichter bij dan de jaren zeventig Deep Purple. Zelfs het recente =1, dat het startschot bleek voor weer zo'n oergezellige krasseknarrenmania, komt niet zó dichtbij. Wellicht is het laatst genoemde album - net als Machine Head - meer geschikt voor feesten en partijen. Wie zal het zeggen. En past deze schijf beter bij een knapperend haardvuur en een goed glas wijn. Of bij een bar met slimme verlichting en een dampende kop caffè latte.

Ja... deze ga ik zeker vaker draaien. Flarden Yes, Emerson, Lake & Palmer en natuurlijk ook wel iets van de oude Deep Purple stijgen kris kras op van een en dezelfde langspeelplaat en het zijn nog hele prettige composities ook. Misschien dat ik daar ooit iets meer over vertellen kan.
Maar dat is voor een andere keer. Want de oordoppies zijn leeggeluisterd en even schudden helpt niet. Bovendien is het al veel te laat voor 'standje burenruzie'.

Ik ga helemaal voor deze Deleyaman.

Wat een fraaie opener is Moon toch! Je zou dit welhaast 'ambient wave' kunnen noemen. Een schitterende en vooral interessante mix van exotische muziekinstrumenten (de Armeense Doedoek, een houten blaasinstrument), Franse chanson en melancholieke Engelstalige easy listening muziek.

Maar het is vooral erg fijn om te luisteren naar de mooie, warme stemmen van Aret Madilian, een Amerikaan van Grieks-Armeense afkomst en Beatrice Valantin.

Swiss Dark Nights heeft een ontzettend goede neus voor de betere post-punk, dark wave en goth-rockbands. Ik heb blijkbaar dan toch een beetje zitten slapen, want ik heb deze mooie Delphine Coma vorig jaar dus helemaal gemist.

Onder het aloude motto: beter iets te laat dan nooit gaan we deze Leaving the Scene de komende dagen maar eens verkennen.

*de kaarsjes aansteekt*

Eens! Erg jammer, dat nu blijkt dat Secondary Eyes het enige liedje is dat ik echt goed vind. Een oorwurm, dat al dagenlang door het hoofd spookt. Helaas verzandt de rest van dit album in een simpele, monotone brei electronische geluiden, waar ik amper liedjes uit kan halen. Waarom is die zanger nu weer zo weggemoffeld? Ik heb zelf niet het idee dat ik hier na twee luisterbeurten nog verder energie in ga steken. Met andere woorden, het voelt voor mij niet aan als een groeialbum.

Vannacht Spirit nog eens uitvoerig beluisterd. Met koptelefoon! De ervaring leert namelijk dat in het donker bij het zachte licht van de straatlantaarn - de kap is een beetje vies - de muziek meestal veel en veel beter binnenkomt. Helaas wil dit experiment bij de laatste telg van Depeche Mode maar niet lukken. Alleen Cover Me kon mij echt wakker houden. Misschien later eens. Voor nu halfje eraf!

Grauw is de lucht boven Berlijn en de sfeer binnen dit voornamelijk door gitaren gedomineerde post-punk gezelschap van Joy Division adepten is zo mogelijk nog grimmiger. Deze galmende Italianen zijn in elk geval geen liefhebbers van vrolijke strandtaferelen of zomerse weilanden onder een superstrakke blauwe hemel.

De eerste drie nummers van Shadowdancers vind ik niet zo aantrekkelijk vanwege de zang. Gelukkig zet Don't Take Me Home Tonight de eerste stap naar een betere tweede helft van dit album.

Het nieuwe album zet voet aan wal op 15 april as.

Nieuwsgierigheid wordt soms beloond, want dit album klinkt en swingt wel heel erg lekker. Het is wel lang geleden dat ik een band met dergelijke geluiden heb beluisterd.

Maakt niet uit. Voor zo nu en dan vind ik dit gewoon erg leuk om te horen. Voor de broodnodige afwisseling ook.

De dansschoentjes staan in elk geval weer te trappelen van ongeduld.

Je kunt de bandnaam onderhand wel in het stof schrijven. Over honderd jaar zal Diary of Dreams nog precies hetzelfde klinken. Wellicht nog iets trager en stijver dan nu en zal ik de kaars wat eerder moeten uitblazen vanwege het wat minder prettige aangezicht. Ja, de tijden van de geweldige culthits Butterfly: Dance en Chemicals zijn natuurlijk allang vervlogen. Waar blijft de tijd! Ach, zolang het allemaal dansbaar blijft, luistert het nog wel lekker weg. Epicon en Decipher Me zijn dé stampers van deze plaat. Perfect Halo gaat ook nog wel. Maar als de grafstem van Adrian Hates weer sentimenteel gaat klinken, haak ik af.

*raam openzet en stofdoek uitklopt*

Andrew Clinco ís Drab Majesty. Hij wil dit niet altijd weten, maar in zijn andere hoofd maakt hij mooie melodietjes verpakt in hele dromerige en melancholieke wave.
Inmiddels heeft hij zelfs een maatje, dat er precies eender uitziet. Een een-eiige tweeling, zeg maar en vormt hij dus op dit moment een duo met de evenzeer schattige Mona D. Dat laatste is natuurlijk ook erg handig als je live moet spelen.

Zo op het eerste gehoor lijken de liedjes een pak minder sterk dan op het debuut. Toch is dat schijn. Om dat begrip maar weer eens uit de kast te trekken: ook dit album is een groeibriljantje. Het knappe van The Demonstration en ook van het ijzersterke debuut is, dat het dromerige, mystieke en nogal zweverige, donkere geluid erg verslavend werkt.

Het huidige duo in zwart/wit is inmiddels uitgegroeid tot een gewild voorprogramma van bands als Clan of Xymox, The Frozen Autumn en King Dude.

De albums Chasing Shadows en Fire On The Moon zijn eindelijk weer gewoon verkrijgbaar en zijn zelfs verschenen als een gecombineerde (dubbel) cd én als langspeelplaat, tegenwoordig beter bekend als vinyl.

Fire On The Moon werd op genomen toen The Comsat Angels een tijdje lang ook bekend stonden onder de naam Dream Command. Dit album werd echter kortstondig alléén in de Verenigde Staten en Nederland uitgebracht.

Wordt dit nu mijn gevreesde 'op de valreep' plaat? Het zou zomaar kunnen. En mocht dit album deze twijfelachtige eer verdienen, dan hanteer ik gewoon wederom het motto: beter nèt op tijd dan té laat en kan het zo maar gebeuren dat ik Forsaken Innocence alsnog in mijn top 10 smijt. Maar eerlijk is eerlijk, er is nog een héle week 2021 te gaan.

Maar dat dit een hele mooie plaat is, weet ik nu al zeker.