Dit volledig instrumentale album vind ik lastig te beoordelen als zelfstandige muziek zonder de daarbij behorende beelden. Het zijn over het algemeen sfeervolle en bijzonder rustige nummers, soms mooi opbouwend, maar de meeste tracks blijven toch ergens in mijn grof gebreide Noorse gordijnen hangen. Aangezien een volledig instrumentaal album (meestal) niet mijn ding is, laat ik deze score verder voor wat het is.

Kompromat klinkt weer (lekker) anders dan het wonderschone en dromerige Progress Reform of het meeslepende en mysterieuze Elegies to Lessons Learnt, maar ze is zeker niet minder. Wellicht kun je op dit nieuwe album hooguit een meer agressieve benadering van de I Like Trains sound vinden en is de zang over het algemeen feller van toon, minder dromerig en stukken minder ingetogen dan dat ik van deze band gewend ben. Wat is gebleven is een nog altijd uitstekende band, een intrigerende zanger en een aantal interessante songs. Het blijven gelukkig - ook dit keer - composities die schreeuwen om nog een keer te worden beluisterd. En nog een keer!

Ik vind 'm goed!

Ik ben er stil van. Wat een prachtig album!

Natuurlijk is en blijft Adrian Borland de enige echte "Winning", maar deze synth-wave uitvoering van dit topnummer mag er zijn. Wat geweldig dat The Sound toch iedere keer weer - en op welke wijze dan ook - onder de aandacht wordt gebracht!

Het is net of de muziek van dit trio uit Lissabon, bestaande uit Pedro Code, Vitor J. Moreira en Herr G, meer dan ooit neigt naar een zwaarder 'industrial' geluid. Of vergis ik mij nu? Gelukkig kan Pedro Code mij opnieuw bekoren met zijn diepe bariton en is de muziek daardoor nog altijd melancholiek te noemen.

Dit nieuwe album blijft niettemin op een kleine 4* steken. De meeste composities komen - zo op het tweede of het derde gehoor zelfs - dit keer wat minder goed uit de verf en blijven de songs op een of andere manier op elkaar lijken. Tevens maakt dit zware elektronische geluid het lastig de plaat in zijn geheel uit te zitten. Wat mij betreft zou iets meer variatie welkom zijn. Of een korter album, zodat je in ieder geval na zo ongeveer driekwart van de plaat wat minder snel je koptelefoon terzijde wilt leggen.

Enfin... de tijd zal het leren.

Want het titelnummer is alvast een kneiter van een lekker droeve dansplaat!

Wat een openingsnummer!

Chris Corner is weer eens godsgruwelijk hartstochtelijk bezig geweest op dit nieuwe album. Ook het tweede nummer is hartverscheurend mooi en wel zoals ik het graag mag horen van deze, toch nog tamelijk in de marge opererende, muzikale excentriekeling. Jammer eigenlijk, want Chris is niet alleen een talentvol multi-instrumentalist, maar ook een zeer begenadigd liedjesschrijver. Hij is ook een van de weinige zangers waaraan ik mij niet erger als hij met zijn stem gigantisch de hoogte in gaat. Hij blijft op dit album namelijk behoorlijk zuiver klinken en dan vormt de zang een mooi contrast met de dampende, ultra zware elektronische geluiden en de 'bonkende beats' (ik heb deze uitdrukking maar even van je geleend, Eddy). Daarnaast zijn de liedjes vaak zo ontzettend dansbaar of juist heel gevoelig mooi.

Alive in New Light zal - net als de vorige langspelers van Chris Corner - waarschijnlijk geen dagelijkse kost worden, maar zodra ik IAMX een zwieper geef, staan de potten en de pannen onmiddellijk mee te trillen.

*houten pollepel en koekenpan opzoekt*

De muziek is gestopt en ik ga voor de verandering maar eens beginnen met disc 2. De remixen dus en helaas, deze herhalingsoefeningen gaan mij zeker niet over de streep trekken om dit album te kopen. Deze nummers zijn aardig als remixen, "leukvoorerbij", als bonus, als extraatje, maar meer kan ik er helaas niet van maken.
Drie keer North Star vind ik zelfs afbreuk doen aan dit album. Ik reken dit nummer toch al niet tot de beste liedjes van Metanoia. Gelukkig staan deze remixen allemaal op het tweede schijfje en kan ik deze in de verpakking laten of van de harde schijf wissen in de nabije toekomst.

Uh?

Ga ik dit album dan toch aanschaffen?

JAWEL... want de zeven nieuwe nummers op dit album zijn subliem. Deze "magnificent seven" benaderen zelfs de kwaliteit van de liedjes op het beste album van deze jongeman tot nu toe: Kingdom of Welcome Addiction. De noten, die de nog altijd getergde Chris hier uitspuugt, lijken wel uit een andere wereld te komen. Dit moet welhaast de vijfde dimensie zijn als je het mij vraagt. Je kan namelijk rechtstreeks in het hart zien en de zielenroerselen voelen van een ondergewaardeerd artiest en dat ondanks de vaak vrij bombastische koude elektronica om hem heen.

Drie* voor de remixen en 5* voor de zeven nieuwe nummers!

NB: Kun je niet beter dit album onder de reguliere albums zetten? Ik vind dit namelijk zelf geen echt verzamelalbum, maar gewoon een nieuw album met bonus tracks.

Gestoord of geniaal? Of allebei? Dit is geenszins gewone pop, we luisteren nu naar een plaat boordevol grimmige, complexe, erotisch getinte, superzware, industriële, dramatische bombast van heb ik jou daar. En niet zelden klinkt het behoorlijk dissonant. De demonische zangpartijen - die regelmatig naar hysterisch 'gillen' neigen - zijn niet altijd even prettig om aan te horen. IAMX is duidelijk geen allemansvriend. Het is een verzameling van experimentele klaagzangen en een ratjetoe van cold- en synthwave, trance- en techno experimenten. Soms schuurt het. Soms is het briljant. Maar echt mooi is het nooit.

Ach ja, Chris Corner met zijn ‘side project' IAMX is nu eenmaal een bijzonder apart verschijnsel.

Hoewel ik zoals verwacht, niet onmiddellijk "verliefd" op dit album werd, kom ik een uurtje later toch tot de voorzichtige... ahum... conclusie dat IAMX weer een redelijk goed album de lucht in geslingerd heeft.

"Aphrodisiac" is werkelijk het enige nummer dat ik, ondanks het leuke "dance" ritme, niet kan waarderen en helaas gaat deze track uit de afspeellijst geschrapt worden. Hier vliegt Chris namelijk ook letterlijk uit de bocht met zijn toch al hoge stemgeluid.

Bij een aantal andere tracks schuurt de zang op sommige momenten ook eventjes net tegen het gillen aan, maar gaat meneer Corner gelukkig op tijd weer mooi zingen. Het klinkt allemaal zowaar als emotie, maar de meeste emotie zit 'm uiteindelijk toch in de mooi gezongen liedjes.
Want dat kan hij ook: mooi zingen!

Instrumentaal en compositorisch is het meestal dik in orde wat mij betreft.
"No Maker Made Me", "Happiness", "North Star", "Say Hello Melancholia", het prachtige "The Background Noise" en "Look Outside" vormen een geweldige eerste helft van deze plaat. Het mooie kleine liedje "Wildest Wind" sluit het album passend af.

Ik draai IAMX weliswaar niet zo vaak. Je moet er voor in de stemming zijn en dan kan ik echt helemaal uit mijn bol gaan.

Huppetee!

Helaas... dit album gaat 'm voor mij niet worden. Dit is misschien leuk voor de meer techno elektro bliepjes en plopjes liefhebber. Ik hoor liever de onvervormde, getormenteerde stem van Chris Corner gehuld in duistere cold wave sferen of verpakt in dansbare synth-wave popsongs.

Het aloude vinyl van "Primitive Man" weer eens uit de kast gehaald. Wat klinkt dit prachtig en het zijn allemaal nog erg goede liedjes ook! Een beetje zoet, dat dan weer wel... maar o zo mooi! Ik denk ook dat dit het beste album van Icehouse is.

Het is zomer, maar de hitte is gelukkig voor even verdwenen! Het geluid van de prachtig galmende gitaren en de heerlijk melancholische sfeer laten je zachtjes wegdromen in je antracietkleurige hangmat onder het bebladerde afdakje. De tuin ruikt weer lekker fris als na een verkwikkende ochtenddouche. De woonkamer is in ieder geval al een beetje afgekoeld. Of dit mede komt na het draaien van dit prachtige album, laat ik even in het midden. Maar ik heb ervan genoten!

Gelukkig heb ik dit keer geen enkele moeite met de soms wat (l)ijzige zang, al heb ik af en toe wél de neiging de keel te willen schrapen. Overigens vind ik dat je voor de traag naar een climax opbouwende muziek zeker "in the mood" moet zijn, maar eenmaal goed aanbeland is het geluid toch weer aangenaam heftig!

Ik wil ze allemaal hebben! De albums dan, hè....

Explorations of Unknown Destinations heeft een opvolger! Dit album is alweer een paar maanden oud, maar ik neem er nu even de tijd voor. Het debuut was erg fijn en in zekere zin zelfs overrompelend, dus zijn de verwachtingen best hooggespannen. Het eerste wat mij opvalt is het geluid. Volgens mij en dat bedenk ik mij slechts... lijkt het wel of ze dit album in een of andere grot opgenomen hebben. Klonk het debuut nog "droog" en lekker fris, nu ligt er - helaas - een laagje galm overheen. Ik weet niet of ik dit mooi vind, dus daar ik twijfel nog over.

De liedjes zijn zoals ik van ze gewend ben: vooral Wait Now is een fantastisch nummer, ook al vind ik deze Fracture. Repair. Repeat. over het algemeen toch wat meer ingetogen dan het debuut. Het sprankelt allemaal wat minder.

Het nieuwe schijfje zal nog echter wat rondjes moeten draaien voordat ik er min of meer een definitief oordeel over kan vellen.

Maar ik weet nu al wel dat deze plaat het debuut niet gaat overtreffen!

Ondanks de gezwollen zang bevat dit album van In The Woods prachtig gecomponeerde en mooi uitgevoerde metalmuziek. Maar die zanger is er nu eenmaal en hoewel ik daar nog wel mee zou kunnen leven, hoor ik zo nu en dan en vaker dan mij lief is, ook een zangeres en dit type zang maakt voor mij de drempel een flink stuk hoger.

Enfin, ik zal dit album vast en zeker nog een keer beluisteren bij het sfeervolle warme licht van enkele kaarsjes in de nachtelijke tuin. Negen van de tien keer komt de muziek dan beter tot zijn recht.

Ik heb mij vorig jaar, na de (her)ontdekking van de progressieve rock/metal muziek, werkelijk suf gezocht naar mooie metal en dit fraaie album van In The Woods was helaas niet het enige sterke album, dat ik gemist heb. Maar onder het motto 'beter wat later dan nooit', gaan ook deze zware jongens... hopla... zo dadelijk het winkelmandje in!

Wat Pure betreft gaat de muziek vooral vanaf het meeslepende Blue Oceans Rise (Like a War) boeien. Ik vind in ieder geval de zang op dit album - dit in tegenstelling tot het oudere werk - wel goed. Daarom past Pure weer prima op dat inmiddels aardig gegroeide stapeltje melodische rock/metal. Gelukkig is hiermee ook het idee, dat alle 'metal' grommende wildemannen of gillende keukenmeiden zouden bevatten, zo goed als verdwenen. Integendeel, ik ben - juist in dit genre - een paar van de fijnste zangers tot nu toe tegengekomen.

Maar de muren van beton (en het liefst ook de buren zelf) mogen natuurlijk wel lekker meetrillen en daar voldoet dit album, naar mijn idee, ook ruimschoots aan.

Na de wonderlijke ontmoeting met de aantrekkelijke "Leif Erikson" verdween "Turn on the Bright Lights", voorlopig althans, in de kast.

"Antics" betekende voor mij dan ook de eerste echte kennismaking met dit groepje uit New York. Het aparte geluid van Interpol kreeg eindelijk een voet tussen de deur!

Het is waar dat deze plaat op het eerste gehoor toegankelijker en vrolijker klinkt dan het debuut. Maar dat is niet waarom ik "Antics", tussen de oude postpunkers "Modern Eon" of "Psychedelic Furs" door, nog steeds draai. Nee... de reden is als volgt: op één na zijn alle liedjes op "Antics" nagenoeg even sterk en staan op één na, allemaal in de afspeellijsten.

Maar is "Antics" daarom ook het sterkste Interpol album voor mij?
Nou... nee, maar ik kan deze plaat wél altijd aanhoren. Zelfs tijdens de afwas!

"El Pintor" mag dan, volgens sommigen, de enige echte opvolger van "Turn on the Bright Lights" of desnoods van "Antics" of “Our Love To Admire” zijn geworden en grijpt de band, volgens sommigen, gelukkig weer terug naar het "oude vertrouwde" Interpolgeluid; dit album blijkt bij nader inzien tóch ook veel overeenkomsten met het in 2010 uitgebrachte en in het algemeen o zo verguisde album “Interpol” te hebben. De band heeft dus simpelweg niet alleen de letters door elkaar gehusseld.

"All The Rage Back Home" deed mij, in de eerste instantie, met een feest der herkenning, wel heel even omhoog veren, doch ik hoopte tegelijkertijd van harte dat dit niet de maatstaf voor het vijfde album van Interpol zou gaan worden. Ze waren juist zo lekker op weg naar een nog donkerder, hartstochtelijker en een meer imaginaire Interpol! Er ging echter een zucht van verlichting door de massa: "Gelukkig, want we trekken echt geen tweede Interpol - Interpol meer"! Daar kan ik mij ook wel wat bij voorstellen, want het vierde album is nu niet bepaald een genot om bij af te wassen of om andere klusjes bij te verrichten.

Om het zwakke "Ancient Ways" en "My Blue Supreme" zou ik "El Pintor" in feite ook wat lager moeten beoordelen dan bijvoorbeeld "Antics", ware het niet dat de resterende tracks meer dan dik in orde zijn. Het introotje/refrein van "Everything Is Wrong" doet mij zelfs aan U2 denken, maar ik weet niet of dit nu positief is of niet.

De echte uitschieters, zoals het meeslepende "Anywhere", het hartverscheurende "My Desire" en de kraker "Breaker 1" zijn wederom van grote klasse, terwijl "Tidal Wave", "Same Town, New Story" verder heel fraai in dit plaatje passen. “Twice As Hard" lijkt daarentegen meer een vette knipoog naar het vorige album.

Waarom ze ook deze keer een wonderschoon liedje als “The Depths” weg hebben gelaten, is mij echter een compleet raadsel. “Malfeasance” daarentegen, klinkt weer zó rommelig dat ik blij ben dat ze dit nummer vergeten zijn.

"Hoogtepunten zijn vergezichten, dieptepunten zijn inzichten".

"Interpol", zoals al vaker is beschreven, is niet het meest toegankelijke album van Interpol. Het mogen misschien op het eerste gehoor monotone en soms in deplorabele staat verkerende liedjes lijken, het klikte vrijwel meteen tussen mij en de vierde van Interpol.

Ik geef terstond toe: ik hou wel van dit soort tobberige platen.

De eerste vijf nummers klinken nog het meest vertrouwd Interpol. De liedjes hebben weliswaar niet het hoge niveau van mijn favorieten "Leif Erikson" (TOTBL) of "Not Even Jail" (Antics), desalniettemin is dit een prima eerste helft van deze schijf geworden.

Met "Always Malaise" echter... ik vind dit nummer zo mooi, het had best wel wat langer mogen duren, het eindigt zo abrupt... duikt Interpol rechtstandig de ijzige diepte in.
Always Malaise (The Man I Am) en het drieluikje "Try It On", "All Of The Ways", The Undoing lijken op uitgesponnen, zacht in het maanlicht glanzende draden, die iets proberen vast te houden.

Ik ben bang dat ik hier nog een tijdje aan vastgekleefd zal zitten...

"Me suelto en el deshacer
Al puro perder el ganar no compara..."
*The Undoing*

Ik vind dit wederom een goed album van Interpol. Er staan een aantal fijne nummers op en toch vind ik deze schijf minder aantrekkelijk dan alle vorige albums. Er is iets met dat geluid. Het klinkt gewoon niet fijn en dat vind ik heel jammer. Ik ben zelfs bang dat een hi-res versie daar geen verandering in zal brengen. Enfin... dat zou ik eventueel nog kunnen proberen ware het niet dat er momenteel meer nieuwe albums zijn die ik graag wil gaan aanschaffen.

"Our Love to Admire" is duidelijk wat minder fraai dan "Interpolantics" (ikleesdataltijdachterelkaaropdehoes). Echter dit album is, met uitschieters als "Pioneer to the Falls", "The Scale", "Pace Is the Trick", "All Fired Up" en zelfs "Mammoth", toch nog een behoorlijke plaat te noemen. De laatste twee nummertjes voor afsluiter "The Lighthouse" komen, bij mij althans, niet goed over! "Who Do You Think" en "Wrecking Ball" komen daarom niet in mijn afspeellijsten voor.

Nota bene... zijn ze op mijn exemplaar het grandioze "Mind Over Time" vergeten of moet ik dan weer een andere uitgave aanschaffen?

Half puntje eraf!

Hoewel ik "Interpol" al jaren in huis heb, weet ik nog steeds niet wat ik met "Turn on the Bright Lights" aan moet.

Maar Leif vond ik geweldig. Nog steeds trouwens. Dat was liefde op het eerste gehoor, zoals ik al schreef in 2007. That's it! Gekocht voor ene "Leif Erikson" dus!

Na verloop van tijd, "Antics" en "Our Love to Admire" konden mij vrijwel onmiddellijk bekoren, begon ik enkele liedjes van dit album toch wat meer te waarderen.

"Als je maar lang genoeg twijfelt... komt er ooit wel wat moois naar boven drijven".

"Hands Away", "Untitled", "The New" staan nu steevast, naast Leif natuurlijk, bovenaan in de afspeellijsten. Helaas staan hier ook wat nummers op, die mijn post-punkoren behoorlijk wat pijn kunnen doen.

Kortom, bij vlagen vind ik "Turn on the Bright Lights" geniaal en bij vlagen... nou ja, het zijn gewoon niet mijn types, die "Stella" en "Roland".

Wat een zanger! Heel gepassioneerd ook. Verder is dit een bak herrie waar je u tegen zegt. Het kan zomaar gebeuren dat de plantjes deze nacht nog van de vensterbank afkukelen. Maar dat neem ik dan maar voor lief.

Iotunn zal hoogstwaarschijnlijk (nog) geen dagelijkse kost worden in dit buitenhuis. Maar de toekomst ziet er zonnig uit. Want muzikaal zit het hier wel snor.

Almost but Not Quite: een IQ voor beginners

IQ heeft op ludieke wijze haar fans actief betrokken bij dit leuke project. Via de officiële website vroegen de bandleden welke nummers het meest geschikt zouden zijn als introductie voor nieuwe luisteraars.
De IQ-instapper, zeg maar.

IQ staat bekend om haar fraaie, maar soms ook oeverloze en epische composities - iets wat wel vaker voorkomt bij progressieve rockbands - en het viel de heren van IQ regelmatig op dat nieuwe luisteraars moeite hebben om in de muziek of in een bepaald album te komen. Daarom besloot men een selectie van IQ-nummers te bewerken tot kortere versies. Dit album is dus nadrukkelijk geen verzamelaar van nieuwe of oudere, al dan niet populaire nummers, maar een creatieve herinterpretatie van bestaande tracks in een compactere vorm. Het doel was om hun muziek toegankelijker te maken zonder al te veel artistieke concessies.

Als liefhebber van leuke melodietjes vind ik dit eigenlijk best een geslaagd project. Het toont aan dat de liedjes van IQ in de kern bijzonder melodieus en toegankelijk zijn, maar dat ze door hun lengte soms (te?) veel ‘herhalingen’ of andere elementen bevatten, waardoor ze een tikkeltje langdradig kunnen overkomen en daardoor wellicht wat minder aantrekkelijk zijn voor potentiële nieuwe fans.

Een IQ met een paar kanttekeningen

De potten en pannen zijn dit keer netjes op de keukentafel blijven staan. Met andere woorden: de eerste indruk is niet bepaald verpletterend geweest. Het wordt de luisteraar dan ook niet gemakkelijk gemaakt met een openingsnummer van ruim 22 minuten. Ook het toepassen van bepaalde geluidsfragmenten begint zo langzamerhand clichématige vormen aan te nemen, maar de muziek is gelukkig wel weer helemaal ‘top’. Daarnaast is Dominion - net als enkele voorgangers - sterk verhalend, al blijft de muzikale omlijsting ook dit keer zwaar leunen op het zweverige, bombastische keyboardspel van Neil Durant. Tegelijkertijd wordt echter duidelijk dat ik met een aantal minder aansprekende melodieën genoegen zal moeten nemen. En dat is minder.

Als The Unknown Door opent hoor je als eerste het geluid van een trompet uit een kastje en fluisteren oude radiofragmenten een waarschuwing in je oor. De krakerige nieuwstijding uit 1939 wordt gevolgd door de zeer herkenbare stem van Peter Nicholls die - vol overgave - aan een ieder die maar luisteren wil, zijn verhaal laat horen. En dat gaat hem nog steeds goed af. Dan zie ik prompt weer het monsterlijke beeld van een of ander slagveld bezaaid met de zwaar gehavende restanten van het eens zo trotse leger. Deze tragische beelden worden dan weer geleidelijk vervangen door andere indringende taferelen. Maar we geven ons niet gewonnen is de boodschap. Nog niet. We blijven de stip aan de horizon volgen.

Nieuwe spektakelstukken dienen zich aan. De band is na ongeveer 26 minuten felle strijd opnieuw aan de winnende hand. Hoe dat precies in zijn werk gaat zal altijd wel een mysterie blijven. Het ene lied raakt en ontroert je al bij de eerste tonen. Het andere lied moet je diverse keren aanhoren vooraleer het nummer haar geheimen prijsgeeft. Als dat tenminste op tijd lukt. Want meestal ben ik dan al lang en breed vertrokken. De eerste klap is nog altijd een daalder waard.

Kortom, ondanks een paar interessante composities hoor ik dit keer maar weinig memorabele melodieën. Dit is weleens anders geweest. Ik blijf natuurlijk wel hopen dat Dominion mettertijd zal openbloeien. De lat ligt nu eenmaal hoog en het is alweer zes jaar geleden dat er een nieuwe IQ op de deurmat plofte. Dan moet je gewoon even opnieuw aan de slag, straal verwend met IQ krakers als The Road of Bones, Frequency, Resistance, Ever, Dark Matter en Subterranea. En The Seventh House niet te vergeten.

Alles bij elkaar is dit 'dubbelalbum' of liever 'het nieuwe IQ album met de ijzersterke bonussen op een tweede schijfje' best nog een aardige kluif. Maar dan heb je ook wat voor de komende uren, dagen, weken, maanden, jaren en wellicht nog wat uren.

Tot het volgende werkstukje dus... ?

Hoe het ook zij, er is gelukkig geen ellenlang intro of ander geleuter te bespeuren. Resistance knalt er vrijwel onmiddellijk lekker in met een ijzige Missiles om dan linea recta door te stomen naar een bloedmooie Rise en een hemels klinkende Stay Down alwaar de getormenteerde zielen van gitarist Mike en zanger Peter als gloeiend hete messen door de gezwollen, maar o zo prachtige orgel- en andere keyboardklanken van Neil snijden. Wat een rijtje ijzersterke openers zijn dit toch en wat een dynamiek en hoe het geheel dan weer op haar beurt gedragen, opgetild en versterkt wordt door een fantastische ritmesectie, bestaande uit bassist Tim en drummer Paul. Het lijkt verdorie soms net alsof alle potten en pannen tegelijk van de keukentafel afdonderen zoals in The Great Spirit Way. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de prachtige overgangen of de fraai ingetogen liedjes als Shallow Bay en If Anything, waarin Peter loepzuiver de nog de resterende sterren van de hemel zingt.

Het enige pietepeuterige minpuntje zou kunnen zijn dat zo'n stortvloed aan materiaal het je misschien lastig kan maken om snel alles tot je te nemen. Laat staan om je favorieten aan te kunnen wijzen. Maar de machtige afsluiter Fallout op de bonusschijf heeft absoluut en al vrij snel de doorslag gegeven om ook deze laatste IQ weer de volle mep te geven.

Kortom, wat mij betreft is IQ er opnieuw in geslaagd boeiende, ingenieuze en soms in donkere nevelen gehulde epische stukken neer te zetten.

*op de grote rode knop slaat*

Dat de zanger nou eens 'n keer niet is weggemoffeld onder een dikke vette laag elektronica of oplost in een of andere 'galm' vind ik in elk geval prettig, want hij heeft mooie, indringend lage stem. Verder hoor je hier ook weer de nodige geluiden uit een ver en minder ver verleden voorbij denderen. Ik proef ene Depeche Mode, JD, New Order, maar ook het oude Interpol geluid is niet ver weg.
Maar die zanger... jeuj, die is helemaal super!

Nu de liedjes nog, want die moeten mij uiteindelijk gaan uitnodigen dit album heel vaak te willen horen.

Maar ik denk dat dit wel gaat lukken.

Prima debuut van dit viertal uit Manchester.

Zo, ik kan weer even vooruit. Want ook deze puike EP van de heren IST IST uit Manchester is vandaag aan de post-punkverzameling toegevoegd. Hier is het geluid nog enigszins donker, de productie DIY - tenminste als je het vergelijkt met de IST IST uit 2024 - maar de goede melodietjes zijn er al.

Heerlijke band.

Dansmuziek met een grimmig karakter

Het kostte enige tijd om overtuigd te raken, maar dan heb je ook wat. Bij nadere beschouwing zijn dit zelfs tien geweldige songs op een rij. En het is nog knap lastig om er een favoriet tussenuit te plukken. Want dát kunnen de heren Ist Ist wel: goede liedjes schrijven. Nog steeds. Dit album maakt mij zelfs ronduit vrolijk en dat heb je soms nodig in deze barre tijden. Dus niks niks Joy Division. Daar werd ik namelijk nooit blij van. Als in ‘emotie’ welteverstaan.

De nieuwe Ist Ist is vooral lekker dansbaar. Tenminste, als je van dansen houdt. En anders kun je er heel goed op fietsen. Of alles blinkend schoon poetsen. De opener Lost My Shadow zet niet alleen de donkere toon, maar ook het meubilair opzij en da’s best knap. Bovendien stopt het feest pas bij de allerlaatste noten van het toch weer onheilspellende Ghost. Wat een afsluiter. Perfect gewoon.

De baritonstem van Adam Houghton blijft echter enigszins onderkoeld klinken. Alsof hij niet echt bij de band hoort. Maar het past wonderwel bij deze muziek en geeft het geheel een plechtige en welgemeende ondertoon. Ik heb er inmiddels geen moeite meer mee. Dit klinkt voor mij toch stukken beter dan de schreeuwlelijkerds en andere druktemakers in huidig post-punkland.

Een kanttekening is dus op zijn plaats: Ist Ist maakt weliswaar olijk klinkende muziek, maar wel met een melancholiek en grimmig karakter. Ik hou daar wel van.

Kortom, het is maar goed dat ik dit album een tweede kans heb gegeven. Want iets vertelde mij dat dit weleens het beste album van Ist Ist zou kunnen zijn.

Het lijkt nota bene wel een ‘Greatest Hits’ album.

Bijna dan…