Een aangenaam, voortkabbelend album dat je kunt labelen als desert rock, psychedelische rock, spacerock, stonerrock met een vleugje metal. Soms lijkt het er zelfs op alsof de bandleden nèt hebben leren spelen - dit is dus niet het geval - maar zo 'voorzichtig' en kalm klinkt het hier.

A Black Mile to the Surface lijkt mij vooralsnog een redelijk album en ik begrijp dat dit album voor velen wellicht een van de betere platen van dit jaar zal zijn. Sommige liedjes zijn ook best heel aardig, maar ik ben niet echt gecharmeerd van de zanger! De muziek hoeft eveneens niet te verrassen om gewoon mooi te zijn. Echter, de dansschoentjes blijven hier in de kast. Dat laatste is natuurlijk niet echt erg. Maar als de kleine vlammetjes op dat kaarsenplateau zo langzamerhand bleu worden, is dat gewoon... jammer.

De liedjes, die er wel voor mij uitspringen zijn: The Moth en The Alien.

Edit: erg leuke foto (hoes)... doet me denken aan de jongens en meisjes van de scouting, die onlangs met slechts een bijl en takkenschaar mijn acht meter hoge coniferen een kopje kleiner hebben gemaakt.

Zo nu en dan trek ik een plaat uit het stapeltje 'nog te beluisteren' albums. Dit is zeker mooie muziek.
Helaas zit er ook een andere kant aan het verhaal. Het is wéér een zanger, die ik niet fijn vind om te horen. En dan is het over en uit.

Uit het hoge noorden komen veel favorieten. Ze onderscheiden zich wellicht door de sfeer, maar ook vaak door de mooie melodieën. Toch denk ik dat het vooral de verdienste van de betreffende band zelf is. Als dit het debuut is en zo te zien is dit een debuut, dan klinkt het veelbelovend. En wat een aparte zanger... misschien is dat even wennen. Maar ik vind het wel wat hebben. We zoeken dan zo'n beetje in de richting van bijvoorbeeld Vola uit Denemarken of Voyager, onze tegenvoeters. Zoiets...

Ik ben aangenaam verrast door deze Marble Sounds. Niet alleen is de hoes (én de rest van het artwork) erg mooi en zonder dat ik er erg in heb, kijk ik daar als illustrator natuurlijk graag naar, maar ook de muziek is zeer de moeite waard. Het zijn stuk voor stuk knappe songs, variërend van mooie geluidslandschappen tot mild swingende liedjes. Fijne zanger ook. These Paintings Never Dry... prachtig!

Ik ga - denk ik - nu toch maar een kaarsje opsteken. Wellicht meerdere kaarsjes, want het schijnsel van de befaamde lantaarnpaal door het beslagen slaapkamerruitje heeft mijn geloof in Marillion niet kunnen versterken. Integendeel... ik bots steeds vaker met de goddelijke zang van de heer Hogarth. Hetgeen, volharding ten spijt, een serieuze poging tot toenadering en een eventuele daaruit voortvloeiende acceptatie behoorlijk in de weg is komen te staan.

Ik ben echter zeer verheugd dat u mij dit alles wilt vergeven opdat ik de vroegere Marillions zonder enige F.E.A.R. in de onvolprezen Prog Ladder 2022 kan blijven beluisteren en ik beloof dat ik de mogelijke schade, die hierdoor is ontstaan, zal vergoeden door punten toe te kennen.

Nog geen goed oordeel. Zelfs niet na ruim een jaar.
Ik hoor kwaliteit, ontzettend veel passie, dramatiek en mooie stukjes, maar geen liedjes die mij uit de comfortabele stoel doen flikkeren.

F.E.A.R. vind ik - op slechts een track na - erg goed, dus dan moet dit ook wel lukken. Zou je denken. Alleen lijkt dit album toch niet urgent genoeg tussen al die andere, veel kleinere grootheden, die ik momenteel aan het beluisteren ben, dus verdwijnt deze Marillion iedere keer weer onder aan de stapel na twee, drie nummers. Misschien is dit album toch wat minder geschikt voor mij.

Wellicht zou een lantaarnpaalluistersessie nog uitkomst kunnen bieden?

Daar is hij dan! Een nieuw, tussentijds project van Mariusz Duda, zanger en basgitarist van... je weet wel... die geweldige prog-rock band Riverside uit Polen.
Ik heb al een flink stuk van dit album beluisterd en het lijkt wel of het amper uitmaakt wat voor soort muziek hij creëert: het klinkt allemaal gewoon weer erg fijn.

Toch zal Lockdown Spaces geen hele grote favoriet van mij worden, want je moet natuurlijk wel van zweverige, elektronische klanken houden. Vooral ook omdat Mariusz zijn composities weer meer 'abstraheert' richting 'ambient' en de muziekstukjes lijken eerder flarden of een reeks geluiden met hier en daar wat cold wave/dance-achtige elementen. Geen echte liedjes dus en al helemaal geen rock!

Deze enigszins hypnotiserende en soms ook beklemmende muziek lijkt me wel prima geschikt voor een saaie, regenachtige dag starend door een half beslagen, beregende raam of lome middagen liggend in een of ander veelkleurige hangmat. Of wellicht nóg beter... voor de late, het liefst eenzame, uurtjes met de geurkaarsjes aan.

Zoiets ja...

Het houdt niet op en gelukkig maar! Ook Mark Lanegan is weer een prima ontdekking! De muziek past misschien nog niet helemaal in het straatje, maar verderop zijn we al druk bezig de boel open te breken en te verbreden. Ook op Bubblegum staan weer erg lekkere nummers!

Hoe dan ook, de muziek van Mark Lanegan staat vanaf nu in de afspeellijstjes!

Mark Lanegan is weer zo'n bekende naam, welke ik echter niet zo een, twee, drie kon plaatsen. Vanaf halverwege de jaren '80 luisterde ik - voornamelijk wegens tijdgebrek - slechts sporadisch naar nieuwe artiesten. Nu ik echter vrij en blij ben en door de techniek ook meer mogelijkheden tot mijn beschikking heb om tussen al die onbekende en minder bekende albums te kunnen grasduinen, komt er gaandeweg toch weer wat boeiende muziek bovendrijven.

Mark Lanegan plus Band dus. De man heeft een aantrekkelijke, een beetje ruwe en soms zelfs hese, donkere stem en dat bevalt wel. Of daarentegen de muziek voor altijd de oren zal blijven strelen, moeten we nog even afwachten.

Over Gargoyle kan ik op dit moment het volgende zeggen: Nocturne, Beehive en Old Swan zijn voor mij de meest in het oor springend liedjes. Voor het overige hoor ik weliswaar kwalitatief goede, maar verder geen opvallende alternatieve rock. Omdat Mark Lanegan mij toch interessant genoeg lijkt, zal ik binnenkort vast nog een of meer albums gaan beluisteren.

Unlimited is wederom een geslaagde plaat van de Nederlandse formatie Mecano. Op deze schijf staan een aantal prachtige luisterliedjes en ook een paar songs, waar ik nog mijn twijfels over heb. Voor mij is relatief de grootste 'misser' de uitvoering van Waterloo Sunset, en dat komt grotendeels door het feit dat ik het origineel van The Kinks kan drómen en altijd mee wil 'zingen', al doet Mecano dat zingen stukken beter. Gewaagd, maar niet helemaal geslaagd. Hoe dan ook, dit album met de mooie stem van Dirk Polak, de toffe muzikale begeleiding en de veelal goede kwaliteit van de liedjes, is de moeite waard om - onder het genot van een echte roomboterletter en een glaasje gluhwein, koffie mag ook - op te leggen... tenminste... als ook de lp daar is!

Mill On The Hill is een muzikale wandeling door het fictieve dorpje Melin Village en dit werkje vertelt het verhaal van een magische molen, die tot grote vreugde van de dorpsbewoners niet alleen een opvallende gele kleur heeft, maar ook muziek kan maken. Wanneer een projectontwikkelaar de molen dreigt te slopen voor een parkeerplaats, is het dorp in rep en roer, en dreigt er een definitief einde te komen aan de plaatselijke harmonie.

Het is een metafoor voor de teloorgang van de lokale cultuur en de onafhankelijke podia door de vercommercialisering. Het is slechts een van de vele metaforen die dit album rijk is. Liedjes als Fantastic Food en Vitamin D spelen weer met onderwerpen als overconsumptie en de absurditeit van het leven in het huidige, digitale tijdperk.

Dit kleurrijke debuutalbum van de groep Melin Melyn (letterlijk 'de gele molen' in het Welsh) uit Cardiff, bevat een flinke dosis humor en maatschappijkritiek verpakt in leuke psychedelische pop, rock en country melodietjes.

Mill On The Hill is een luisterrijk album dat je eigenlijk niet mag missen. Het is niet alleen het geluid en de sfeer, dat regelrecht uit de jaren zestig lijkt te zijn geplukt en herinneringen oproept, het is ook een ludiek ‘van alle tijden’ album dat tot nadenken aanzet.

Ja en nee!

Aardige, soms redelijk dansbare synthpop, maar helaas... de melodietjes 'ansich' - om maar even in de landstaal van deze ietwat stijve zanger te blijven, spreken mij niet of nauwelijks aan.
En ook al doet het album mij heel in de verte denken aan Diary of Dreams of The Beauty of Gemina - eveneens uit deze 'contreien' - dan vind ik dit elektronische geluid toch 'luchtiger' en stukken minder 'synth/darkwave' dan bijvoorbeeld de beide laatst genoemde formaties.

Feast for Water is een waar feest voor de oortjes. De combinatie doom, ambient, zangeres en de fraaie melodieuze jazzklanken is werkelijk prachtig en ik ben echt geen jazz-, zangeressen- of een al te grote metal liefhebber.

Jawel. Michael Kiwanuka doet het weer. Small Changes is een mooi album met hele fijne liedjes. 'Easy listening' noemen ze dit ook wel. Deze muziek kun je altijd en overal draaien. Bij familie, vrienden of moederziel alleen. In de vroege ochtend maar vooral in de late uurtjes. Het hele jaar door.

Het derde soloproject van de extravagante bassist Mick Karn - en net als op "Dreams of Reason Produce Monsters" drumt Steve Jansen hier weer gezellig een potje mee - is wat lastiger te doorgronden en klinkt de muziek wat hoekiger dan op zijn voorganger. Hier en daar kun je het labeltje "rock" dan ook rustig laten hangen, mede dankzij David Torn op gitaar en jawel... toetsenist pianist keyboardspeler Richard Barbieri op... juist ja!

Het dromerige, mystieke geluid van het vorige album is op deze plaat vrijwel verdwenen. De brulkikkerbaspartijen van Mick zijn uiteraard gebleven!
Voor het overige is "Bestial Cluster", ondanks de vele invloeden uit de wereld-, progrock- en jazzmuziek, toch een redelijk toegankelijk en afwisselende plaat geworden.

Kortom, ook dit album is een aanrader als je van de eigenzinnige muziek van Mick Karn, Steve Jansen en Richard Barbieri houdt!

Favorieten zijn: "The Sad Velvet Breath of Summer and Winter "
en "Saday, Maday"

Een rijke instrumentatie in combinatie met het overbekende kwakende basgeluid domineren dit jazzy, avant-gardistische en zangloze album van Mick Karn. Het is een schijf geworden, dat veel aandacht vraagt en de muziek is niet zomaar in een keer te behappen. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld het album "Bestial Cluster" of de andere samenwerkingsverbanden met Steve Jansen en Richard Barbieri.

Het is zeker geen slechte plaat, maar mijn oren beginnen nu zo langzamerhand te kriebelen van al die fretloze baspartijen en de saxofoon... dus laat ik het hier even bij.

Enfin... zoek je een rock of pop album à la Japan, dan moet je dus absoluut niet hier zijn.

Kom op! We gaan lekker dansen op Minuit Machine deze zaterdag.

Omdat het kan!

En deze twee getalenteerde coldwave, darkwave, electro wave, new wave, synthwave dames uit Parijs doen het nog leuk ook.

Moonspell.

Weer zo'n band dat regelmatig in het lijstje 'vergelijkbare artiesten' staat en dan ga je toch even kijken. Nou, dat is om te beginnen geen al te prettig gezicht.

Gelukkig wil het gehoor ook wat en het valt niet tegen. Maar ik ben er nog niet klaar mee... de tijd zal leren of deze best gemakkelijk in het gehoor liggende 'bak herrie' overeind blijft na de diverse virtuele rondjes. Ik vind de zang (achterneefje van Adrian Hates?) op dit album - ondanks het accent, de teksten en het afwisselende oerschreeuwen/echte zang - aantrekkelijk genoeg om er toch nog even naar te blijven luisteren. De muziek past sowieso wel in dat rijtje 'vergelijkbare artiesten'.

Dus dat zit wel snor.

Het grote genieten is begonnen bij het vuilgele licht van de straatlantaarn. (Bijna volle maan ook!)
Het blijft ontegenzeggelijk Moonspell: spannend, melodieus, soms erg bombastisch, soms heel even driftig, maar nu toch ook veel meer ingetogen mooi en gevoelig.

Ja, wat ik nu hoor maakt mij blij!

De mooie donkere stem...

Dit simpele gegeven zet mij er wéér aan toe om meerdere albums van deze formatie uit het grote rek op het web te plukken. Na het beluisteren van de allerlaatste Moonspell ben ik vertrokken vanaf het debuut en via het voor mij al wat meer aantrekkelijke Irreligious ben ik nu dus bij het sinistere Sin / Pecado aangekomen. Al is de conclusie betreffende de eerste albums nog zeer voorbarig; de ingetogen duistere sfeer, de subtiele darkwave invloeden, de fraaie liedjes en natuurlijk de mooie donkere stem spreken mij op dit album nog het meest aan.
Voor mij zou dit best wel weer een Moonspell kunnen worden dat ik veel en graag zal willen draaien.

Prachtig album!

Op het boodschappenlijstje ermee!

Even luisteren 'what all the fuss is about'!

Ik heb zelf niet zo heel veel met Muse en zal het waarschijnlijk ook niet krijgen. Maar als ik dan toch even mijn 'Radio On Demand' aanzwengel, klinkt althans dit album nog niet eens zo verkeerd. Het is nu niet zo dat ik dit album onmiddellijk zou willen hebben, daarvoor vind ik het net niet goed genoeg - ik hoor bovendien ook iets teveel andere bands voorbij komen en wat lijkt de zang en de manier van zingen soms veel op die van Chris Corner (IAMX), maar het album is best aardig om zo af en toe even te horen.

By the way... een stukje uit Something Human doet mij wel heel erg sterk denken aan een heel bekend nummer uit het jaar 1983 van een geliefd bandje!