Dit is een heerlijk dansbare en zorgeloze zomerplaat van duo Brian DaMert en Brian Tarney (Los Angeles) uit begin jaren tachtig van de twintigste eeuw.

Ow... wacht!

Etiketjes: new romantic, city pop, synthpop, synthwave, Duran Duran, Scritti Politti, Heaven 17, New Order, Cold Cave, Drab Majesty enzovoorts.

Mooi & rustig post-punk album van Sad Lovers & Giants. Nu moet je deze Mission Creep niet onmiddellijk gaan vergelijken met het beste werk uit de jaren '80, al zijn de SLAG stijlkenmerken anno 2018 nog helemaal aanwezig, zoals het fijne basspel, de prachtig uitwaaierende, glasheldere gitaartjes en de sfeervolle, niet al te nadrukkelijk aanwezige, synths. Gelukkig is de zang ook stukken beter dan op voorganger Melting in the Fullness of Time uit 2002.

Where We Were Together is een erg leuk indie-pop album uit het verre oosten. Old Town zou zomaar een zomerhitje kunnen worden. Tenminste... als het aan mij ligt.

Day​.​Night​.​Life is het tweede album van dit post-punk trio uit Ancona. De muziek van Secret Sound heeft haar wortels in de oorspronkelijke post-punk van eind jaren '70, begin jaren '80. Namen als The Sound, The Chameleons en Joy Division doemen ook hier weer op. Maar bandjes als Interpol en The Editors lijken eveneens niet ver weg. De zanger heeft een stem die mij sterk aan Paul Banks (Interpol) doet denken.

Secret Sight maakt mooie, melancholieke post-punk! Aanrader voor de fans van The Sound, want The Fire is zelfs een cover van Het Geluid! Maar ook Interpol, de zanger heeft ongeveer hetzelfde 'timbre' als Paul Banks, is niet ver weg.

De referentie 'Katatonia' schept verwachtingen. Van Soen ken ik (nog lang) niet al het materiaal. De overige vermeende invloeden laat ik maar in het midden. Naar Gojira en Tool luister ik nauwelijks.

Door te verwijzen naar ogenschijnlijk vergelijkbaar materiaal kan het natuurlijk ook een keer spaak lopen. En dat gebeurt hier. Maar ik snap het wel. Je probeert een bepaalde richting of vorm te duiden. Ik doe dit soms ook. Echter... de melodieuze melancholieke, diepdroeve elementen die een band als Katatonia zo kenmerken, worden hier node gemist. De zanger mist eenvoudigweg de mooie fluwelen ondertoon. Hij schreeuwt mij ook iets te veel.

En dan de sfeer. Bij Katatonia ruik je de muffigheid in een grafkelder, zie je grijze, onwelriekende dampen uit de moerassen opstijgen en voel je de ogen van ontelbare vreemde entiteiten in je rug prikken. Ik heb dit uiteraard niet alleen bij Katatonia. Ik had ook een stormvloed aan beelden bij het beluisteren van de laatste Wilderun. En bij bands als Void of Silence (ook nou niet bepaald de schoonste vocalen, maar wel heel treffend) of Bell Witch. De laatste twee gaan wel richting 'funeral' (inclusief flarden schitterende ambient stukken) en daar moet je natuurlijk van houden. De muziek van Sermon klinkt dus net niet mistroostig, naargeestig of verhalend genoeg. Er doemen geen beelden op. En dat is het teken. Bovendien vind ik de drumpartijen erg storend en de composities middelmatig.

Kortom... Sermon klinkt in mijn beleving - muzikaal, qua sfeer én zang - dus gewoon als iets heel anders. Dit wordt 'm voor mij in elk geval niet.

Altijd op zoek naar nog onbekende oude of nieuwe wave en alles wat daar ook maar enigszins in de buurt komt, heb ik dit gezelschap van Amerikaanse bodem gevonden in het new wave/post-punk topic.

En nu mijn bevindingen! Dit debuut van Sex Park klinkt muzikaal niet onaardig, al vind ik sommige nummers (zoals Bather) niet echt mooi en zelfs irritant. Maar ik heb vooral een probleem met de zang of liever, met het effect op de zang. En ja, de stem is nu eenmaal enorm belangrijk voor mij. Ik vrees dan ook dat deze Sex Park (weer zo'n mallotige bandnaam) voorlopig op het stapeltje 'niet goed, niet slecht' terecht zal komen.

Misschien ben ik iets te streng met maar 3 sterren. De belangrijkste reden hiervoor is dat ik ook hier de galm op de zang (én de gitaren) niet echt mooi vind. Bovendien zijn de liedjes niet zo bijzonder sterk. Misschien nog eens voor de vierde keer opzetten? Hoewel dat laatste eigenlijk voor mij wel een veeg teken is. Er komt ook zoveel moois uit de laatste tijd en daar wil je dan toch liever je tijd in steken.

Ik kom natuurlijk weer als een mot op de vlam af, maar na de eerste paar noten gezongen (én gespeeld) door de heren Brandon Pybus en Michael Louis uit Nashville gaat het nachtkaarsje jammer genoeg al snel luid sissend uit. Zijn hier weer de beruchte ijskoude windvlagen in het spel of is dit zo lelijk en te overdreven gezongen? Ik hoor wel wat raakvlakken met een band als Angels of Liberty, maar ook de songwriting is dermate zwak dat Shadow Assembly nog niet eens tot aan de knieën van gothrock duo Voe Saint-Clare en Scarlet Powers uit het Verenigd Koninkrijk kunnen komen.

Nee, deze sla ik maar over! Trouwens, overal waar een 'te' voor staat is niet goed! ?

'EBM', 'synthpunk', 'coldwave' staat er op zijn bandcamppagina. Het is het debuut van Jean Lorenzo oftewel Silent EM en deze geluiden klinken gelukkig 'warmer', melodieuzer en ook 'spannender' dan enkele van deze labeltjes doen vermoeden. Maar wat deze zwaar electronische muziek vooral doet is swingen! Gaat op de luisterlijstjes voor feesten en partijen! ?

Het album staat helaas (nog) niet op Spotify! ?

The Absence /// DSK 016 | Silent EM - silentem.bandcamp.com

Ik ben zojuist aan de nieuwe schijf van Silent Runners begonnen. Echter... Ik kan je alvast verklappen dat ik er een hard hoofd in heb of ik Statues & Ornaments wel helemaal uit ga luisteren.

De zang is namelijk niet om aan te horen. Op een of andere manier klinkt 't gewoon niet lekker. Plus dat een lichte koerswijziging (hoewel absoluut geen deal-breaker) naar een wat meer gitaar gedreven, sombere post-punkstijl (voornamelijk à la Joy Division) de dansbaarheid niet ten goede is gekomen.

Moet dat dan? Nee, natuurlijk niet. De dansschoentjes mogen van mij vandaag én morgen én overmorgen gerust in die kast blijven staan. Helaas, ook de kwaliteit van de songs houdt niet over zodat ik beter enkele van mijn oude post-punk favorieten van stal kan halen.

Jammer, want het vorige album 'The Directory' vond ik wel helemaal prima.

Enfin... het is mij nu toch gelukt de gehele plaat te beluisteren. Dankzij enkele liedjes halverwege en vooral die aan het einde van deze schijf.

Hoewel de muziek sterk doet denken aan dance/synthwave bands als Future Unlimited of Empathy Test - in de verte ruik je gewoon nog dat oude Depeche Mode geluid - klinkt dit uitstekende debuut van de Amsterdams formatie Silent Runners toch niet bepaald lichtvoetig. Door het zwaardere post-punk karakter van zowel de zang alsmede de spaarzame doch indringende begeleiding van bas en lead-gitaar ontstaat al vrij snel een zeer donker en plechtig randje. Soms klinkt het zelfs lekker spookachtig en dat past wel een beetje bij het interieur.

*toch maar weer stilletjes de bank opzij zet*

Op Don't You (Forget About Me) of detail (lalalala) of een enkele toegevoegde zangeres na, vind ik dit absoluut geen slecht album. Someone Somewhere in Summertime is zelfs erg geslaagd te noemen, evenals Chelsea Girl. Jim zingt verder prima en de begeleiding inclusief het al dan niet akoestische gitaartje, klinkt ook al helemaal niet verkeerd. Ik mis ook de bombast van het oorspronkelijke Alive and Kicking voor geen meter. Integendeel!
De liedjes blijven dus zeker redelijk goed overeind.

Inderdaad ja, dit album is gewoon een leuk tussendoortje. Meer niet.

Help! Nu durf ik niet meer te gaan luisteren. Maar ik doe het toch. Daar hebben Simple Minds in het verleden toch teveel goede platen voor gemaakt. Je blijft nu eenmaal nieuwsgierig naar werkelijk álle Simple Minds albums. Ik tenminste wel. Nou ja, de reacties op deze nieuweling zijn in elk geval (meestentijds) niet erg mals. Eens kijken én horen of jullie het bij het rechte eind hebben.

Dat 'drum-mens' stoort mij nog niet eens zo heel echt, die 'vervelende' achtergrondzang-mensen des te meer. Altijd al een hekel gehad aan achtergrondzang-mensen. En vooral in deze samenstelling. In een bandje dat op dit moment min of meer verworden is tot een soortement spin-off. Wat helaas nog meer stoort - en dat was met voorganger Walk Between Worlds min of meer ook al zo - zijn de matige liedjes. Maar dat album had tenminste nog iets spannends.

Inderdaad, een omgekeerde 'Parental Advisory Label' op een band als deze Simple Minds plakken is misschien nog niet eens zo'n slecht idee.

Enfin... ik hou het wel bij dé Simple Minds uit andere tijden.

Dit album is voor mij een buitenbeentje van Simple Minds, want ik draai het niet zo vaak. Toch staan ook hier weer enkele interessante nummers op. Bovendien vind ik vind het juist leuk dat Simple Minds het experiment niet schuwen en niet altijd terug grijpen naar die oude vertrouwde sound. Met andere woorden... zij spelen niet altijd op "safe" wat de albums betreft, buiten het feit om of je het nu wel of niet goed vind. Ik schaam me er niet voor om (bijna) alles te verzamelen van een band, die ik goed vind....waarom zou ik? Alleen de zoveelste verzamelaar laat ik liggen. Die voegen immers niets meer toe!

Het leuke aan Simple Minds is... dat deze topper mij toch iedere keer weer weet te verrassen. Echter, na de drie bijzonder aardige albums Black & White 050505, Graffiti Soul en Big Music ben ik kennelijk nu toch wel wat minder te spreken over Walk Between Worlds. Het zou natuurlijk zo maar kunnen dat ik morgen van gedachten verander, maar voor het eerst sinds tijden twijfel ik een beetje.

Want hoe graag ik ook naar The Signal and the Noise, Barrowland Star, Walk Between Worlds en Sense of Discovery luister en dat ondanks enkele referenties naar het matige Once Upon A Time, er staan net iets teveel composities op deze nieuwe langspeler, die mij niet of nauwelijks aanspreken. Dat laatste vind ik overigens veel belangrijker dan 'foute' synthesizers, bombast, wel of geen rustpuntjes, al dan niet kunstmatige violen en meer of minder Charlie op gitaar.

Weet je wat... ik zet nu het album gewoon even weg. Wie weet valt het spreekwoordelijke kwartje nog wel op een ander moment.

Tis heel lang geleden dat ik dit album gedraaid heb, maar de meeste liedjes op deze schijf blijven toch erg goed na al die jaren. Ja, dit is weer een van die albums die per ongeluk is 'kwijtgeraakt' tijdens de woeste en nu zeer betreurenswaardige opruiming van bijna al het vinyl, ook al weer jaren geleden.
Maar Kaleidoscope komt terug in de platenkast!

Voorlopig ga ik ook voor 4*. Dancing Headlights en Hollow zijn op dit nieuwe album van Sivert de mooiste liedjes. Helaas klinkt het nummer Hurdle dan ineens een stuk minder geslaagd. Vind ik. Het geluid klinkt ook anders dan bijvoorbeeld op voorganger The Great Upsetter, waar dan weer (iets te veel) galm over Siverts stem heen is gedrapeerd. Nummers als Hurdle, Living It Strange en de afsluiter Some Miserable Morning doen het vanwege dat 'andere geluid’ misschien daarom toch wat minder goed hier.

Ik ben - hoe dan ook - blij met de ontdekking van deze Sivert Høyem. Hij blijft dus lekker waar hij hoort: in het rijtje ‘mannen met mooie stemmen en fijne liedjes uit het hoge noorden’.

Aangezien ik geen echte liefhebber ben van dit dromerige geluid, duurde het bij mij even voordat de melodietjes tevoorschijn kwamen. Sugar for the Pill, Star Roving, No Longer Making Time en Falling Ashes blijken dan nog de meest goed in het gehoor liggende liedjes te zijn. Voor het overige zal de tijd leren of deze muziek blijft boeien.
Overigens staan hier liedjes tussen waar je prima op kunt dansen.

*rode schoentjes pakt*

In tegenstelling tot enkele buurmannen hierboven ben ik niet áltijd even gecharmeerd van zanger Joel Ekelöf. Ik vind het op sommige momenten - en met name als hij uithaalt - wat vermoeiend om naar hem te luisteren. Gelukkig word ik daarentegen wel erg prettig omver gekegeld door de heerlijke drumpartijen en het uitstekende gitaarspel op dit nieuwe album van Soen.

Imperial is verder - zeker wat de uitstekende songs betreft - een erg fijne opvolger van het album Lotus uit 2019.

Ik was erg enthousiast over Lotus. En wat minder te spreken over de opvolger. Maar ook dat album kreeg van mij nog een ruime voldoende. En dat prachtige liedje Impermanence op Sky Void of Stars (Katatonia) hield een zekere belofte in.

Maar helaas... Soen beweegt zich op Memorial van mij af. Jammer. Bovendien loopt zanger Joel Ekelöf hier ontegenzeggelijk tegen de grenzen van zijn kunnen aan en is het soms vermoeiend om naar zijn stem te luisteren. De songs mogen daarnaast dan wel compacter en steviger zijn - helemaal niet erg - maar ze ontberen de mooie, onderscheidende melodieën en de sfeer van bijvoorbeeld Lotus.

Lotus was de laatste Soen waar ik plezier aan beleefde. En dat is alweer een poosje geleden. Ja, het klopt dat zanger Joel Ekelöf mooi kan zingen, maar alleen wanneer hij zijn stem niet forceert, zoals op afsluiter Vellichor. Op sommige andere nummers lijkt het zelfs alsof er een ‘kijk mij eens modern klinken’-effect over zijn stem heen is gedrapeerd, waardoor de zangpartijen erg vermoeiend klinken. Dit laatste kan voor een deel ook aan de composities liggen. Het mooie, speelse contrast tussen de zang en de zware gitaren is nu bijna volledig verdwenen. Hij probeert meer en meer de schreeuwerige 'rockzanger' uit te hangen. Dat was bij voorganger Memorial ook al zo opvallend.

Nou ja, het maakt niet uit wat Joel probeert. Ik vind de zangpartijen - behalve op Vellichor - gewoon (weer) niet fijn om aan te horen. Doe mij dan maar Lykaia. Of Lotus. Wat een verschil.

En niet alleen qua zang…

Melancholie in optima forma. De bekende baslijntjes van Soft Kill vullen de kamer weer. Ik vind echter het geluid wel aan de matte kant en de zang is behoorlijk weggestopt in een geluidsbrij. Dit kan aan de kwaliteit van de streaming (toch CD kwaliteit) liggen.
De vorige keer was het ook niet direct liefde op het eerste gezicht, maar werd Heresy desondanks dat toch mijn favoriete album van het jaar.

Echter, dit gaat dit jaar niet lukken en dat heeft meer te maken met een aantal andere zeer sublieme albums. We gaan het zien.

Voor nu 4* en ondanks de matige kwaliteit van het geluid, zijn de liedjes wederom erg meeslepend in de zo kenmerkende Soft Kill stijl.

Edit: Mark Burgess van The Chameleons zingt mee op favoriet On the Inside!!!

Helaas is dit wederom een onderbelichte nieuwkomer uit de moderne postpunkscene. Althans op deze site. Sommige nieuwe bandjes zoals o.a. dit gezelschap zijn echter de moeite van het beluisteren waard. Zo heb ik recentelijk nog een fantastische The Rope, een geweldige New Politicians en een fenomenale Drab Majesty uit de lucht geplukt en dus wil ik graag nu even de aandacht vestigen op dit uit Portland (Oregon) afkomstige groepje. Ze hebben drie albums uitgebracht die je allemaal op Bandcamp kunt vinden en beluisteren. Het nieuwe album van Soft Kill: Heresy komt zelfs op dit moment mijn top 10 van 2015 binnen!

Helaas wel zo'n beetje de grootste post-punk (whatever) tegenvaller van het afgelopen jaar! Had er natuurlijk ook (te) veel van verwacht. Immers... de meeste vorige albums waren inderdaad meer dan prima. Tsja... de volgende keer beter. Hoop ik.

Al ligt de eentonigheid van het geluid toch nog wel ergens op de loer, de post-punk formatie die voor mij ooit de plaat van het jaar maakte, heeft met dit nieuwe album bewezen geen eendagsvliegen te zijn. Helaas kent deze schijf ook geen echte uitschieters en vind ik de zang nog altijd een beetje monotoon.

Hier word ik dus niet vrolijk van.

En zo hoort het! Want dit ís Soft Kill.

Voorlopige favoriet: Trying Not to Die!

Ik doe mijn best!

Wat past er beter bij een druilerige dag als Sonsombre? Als de zang zijn intrede doet komen er nog meer inktzwarte druppels uit de lucht vallen. Je reeds verzopen tuin met z'n vele kale takken verandert spontaan in een grimmig parkje vol eeuwenoude grafzerken. En daar moet je van houden.

De nieuwe Sonsombre is dansbaar, toegankelijk maar verder niet onderscheidend. Zoals het plaatje eigenlijk al doet vermoeden.

Uit de beruchte catacomben van Parijs...

Wonderschone en weemoedige klanken in lagen elektronische klanken gevat. Het is het nieuwe album van Soror Dolorosa en het past wonderwel bij het jaargetijde waarin de blaadjes vallen en de dagen natter, kouder en korter worden. The Sisters of Mercy, Clan of Xymox, Diary of Dreams, The Cure, The Chameleons, je vindt het allemaal terug en toch bewandelen de Franse goth rockers van Soror Dolorosa hier hun bloedeigen weg. Deze weg is op enig moment zelfs weidser. Bloemrijker. Zangrijker ook. Muzikaal gaat het soms veel verder dan enkel mooie liedjes. Je kunt er weliswaar op dansen, al is de kans aanwezig dat je eerder gaat zweven in het illustere gezelschap van talrijke kleurloze schimmen uit de beruchte catacomben van Parijs. Gij zijt dus gewaarschuwd.

Wat verder opvalt zijn de bezwerende zangpartijen. Al dan niet meerstemmig. De eenvormigheid of de monotonie waar je vaak tegenaan loopt bij bands als deze, ontbreekt hier volledig. Zoek er zelf maar een antoniem bij. Ik hou het bij fascinerend. Hypnotiserend mag ook. Luister maar naar Souls Collide, de topper van Mond tussen de andere parels.

Daarnaast weten vocalist Andy, bassist Hervé en de gitaristen Jean-Baptiste en Xavier niet alleen al hun emoties te vangen in sfeervolle, uitgesponnen composities vol esoterische thematiek, ze houden het geluid daarbij ook nog eens lekker energiek en soms zelfs feestelijk. Maar Mond klinkt toch vooral mysterieus, meeslepend en onheilspellend. Het is in ieder geval een album waar je niet snel op uitgeluisterd zal raken. Ik krijg er zelfs beelden bij.
En dat is een goed teken!

Een post-punk debuut uit Sydney met een snuifje goth/death/tribalrock. Met een zanger die mij lichtelijk aan Peter Murphy (Bauhaus) doet denken. Het swingt aardig en het klinkt vrij koel en lekker direkt. En... er is inmiddels weer een album uit: Fight the Stairs.

Pantomine vind ik een erg leuk nummer, maar voor het overige gaat een groot deel van dit album helaas langs mij heen. Ik hou toch iets meer van een bepaalde hoeveelheid afwisseling. Wat mij betreft is Endless een leuke plaat, maar niet om in z'n geheel achter elkaar te beluisteren. Niet alleen speelt de eenvormigheid mee, deze snelle 'post-punk' - whatever - op hoge, scherpe tonen is op de lange duur gewoon niet erg aangenaam voor hoofd en oren!