Lorre (niet zijn echte naam) kwinkeleert en fluit mee en ik betrap mijzelf erop dat de voetjes 'op en neer' gaan tijdens het lezen. Dat is een goed teken! Er staan weliswaar een paar liedjes op The Art of Pretending to Swim waar ik op dit moment (nog) niet helemaal blij van word, toch mag dit album van mij alvast de platenkast in!
Met goedkeuring van mijn geelgroenblauw gevederde huisgenoot. Uiteraard!

The Art of Pretending to Sing, Lorre?

Strange.Days is een leuk synth/coldwave album van Engelse bodem. De deuntjes zijn lekker dansbaar, liggen redelijk makkelijk in het gehoor en ze zijn... vrij koud, nou ja... dus vooral erg 'electronisch'!

Dat kan soms ook wel eens lekker zijn tussen al dat gitaargeweld van de laatste jaren in huize Alicia!

Negative Dark Ambient and Industrial Noise Drones zijn deurknoppen, die plotseling afbreken waardoor je niet meer van die enge, donkere en stoffige zolder vol grommende geesten af kunt komen.
Apocalyptic Doom is het sombere verhaal van smerige steden, waar verschrikkelijke ziekten en oorlogen dood en verderf zaaien. Maar het is ook het trieste beeld van vervallen kathedralen omringd door talloze stenen kruizen, amper nog leesbaar bekrast met onbekende verhalen. De allerlaatste monnik in doodsnood roept luid zijn Schepper aan om hem vergiffenis te schenken voor de brute moord op zijn geliefde, lang geleden. De vochtige en beschimmelde kruipkelder vol opgedroogde, wit uitgeslagen spinnetjes in eigen huis is weer een ander troosteloos beeld.

Je kunt het zo gek niet bedenken of het zit er wel in.

Als het maar onheilspellend, naargeestig, beklemmend, onaangenaam stoffig en vreugdeloos is.

Het laatste album van Void Of Silence? Ik hoop het niet, want de albums Human Antithesis en The Grave of Civilization behoren misschien wel tot de mooiste albums die ik tot nu toe in dit genre ben tegengekomen. Deze zeer tot de verbeelding sprekende en mooi georkestreerde donkere 'ambient' funeral doom is in elk geval van het kaliber 'buitencategorie'.

Eindelijk gevonden!

Het langverwachte album van Void of Silence, de makers van de meest sfeervolle en bloedstollende doom- en dark ambient klanken en wat is het weer mooi!

De prachtige ijle gitaarsolo's, de fraaie synthesizer klanktapijten en de soms loodzware percussie vloeien schitterend in elkaar over en vormen de begeleiding van wederom een aantal ijzingwekkende vocalen.
Het is soms net een opera. Een aangrijpende, huiveringwekkende film waar je nauwelijks naar durft te kijken. Het is aardedonker, beklemmend, krachtig, gracieus, episch, hartstochtelijk en van een verbluffende schoonheid.

Ik moet bekennen dat ik de laatste tijd niet echt meer heb zitten spitten tussen de nieuwe releases in het wonderlijke wereldje der zware gitaren en meestal nog zwaardere 'zang'. Dit is daarom pas m'n vierde metal album van dit jaar dat ik echt fijn vind om naar te luisteren. De popwavemetal van Voyager vond ik ook al zo lekker klinken - en nog steeds - en Vola heeft daar veel van weg. Ook dit album bevat goede liedjes, vette gitaren, stevig drumwerk én - daar valt of staat een album met name in dit genre, wat mij betreft, mee - 'n hele fijne zanger.


Ja... dit wordt 'm!

Een ‘vriendelijke’ progressieve metalpopband

Maar let op! VOLA grijpt je onmiddellijk naar de keel met Cannibal en dit keer is de band in het illustere gezelschap van wederom een onverwacht intrigerende gast bij de microfoon: de alom geprezen Anders Fridén, zanger van de deathmetal band met de naam ‘In Flames'. En nu niet gelijk weer wegrennen, jongens. En meisjes ook. Ze blijven in de minderheid.

Bovendien brult Anders alleen mee op dit nummer. De langste, tevens mooiste man en vaste zanger van de band, Asger Mygind, neemt de overige zangpartijen voor zijn rekening. Voor de niet zo heel stoere luisteraar is het openingslied misschien wel het meest ijzingwekkende nummer op Friend Of A Phantom. Maar klopt dit wel? We gaan het horen.

In werkelijkheid klinkt VOLA natuurlijk helemaal niet ruig. Niet aan een stuk door. VOLA blijft, ondanks alle dynamiek, lekker fris en fleurig. Soms verrassend lichtvoetig, kwetsbaar en teder. Vandaar dat ik er prima naar kan luisteren. En dan hup... de vinnige voorgangers erachteraan.

Het overigens niet veel minder stormachtige Break My Lying Tongue bevat alleen aan het einde nog een boze Asger, terwijl favoriet Bleed Out de kunstzinnige en de meest donkere kant van dit veelzijdige viertal laat horen. Op zijn zachtst gezegd: dit zijn snoeiharde, maar ook erg goed gemaakte popsongs met mooi tegendraads drumwerk, oorstrelende synths, bonkende bassen en al dan niet meerstemmige, hemelse zangpartijen. Ditmaal vind ik de grimmige vocals zelfs fraai opgaan in de muziek. Goed gedaan, VOLA!

Maar luister vooral nog even verder. Naar het veelzijdige We Will Not Disband. Of naar het sinistere intro van Hollow Kid. En wat te denken van meezinger Paper Wolf? Al heeft dit liedje voor mij de minst aansprekende melodie van Friend Of A Phantom, het is niettemin een oorwurm à la Duran Duran. Maar dan met de venijnige 'zingende zagen’ van het merk VOLA tussen de refreinen door.

De meest delicate liedjes echter - want ook die zijn er - zijn Glass Mannequin, I Don’t Know How We Got Here en Tray. Het zijn de beruchte VOLA 'ballads'. En dit keer zijn ze nog veel mooier. Daarnaast bieden de composities veel ruimte voor de hippe synthpop/EDM klanken van toetsenist Martin Werner en het strakke drumwerk van Adam Janzi.

Tegelijkertijd kent de progressieve rock/metal van VOLA geen noemenswaardige gitaarsolo’s of uitgesponnen instrumentale stukken die de boel rekken of melodieën verbrijzelen. Het ontbreken van dergelijke passages oftewel het atypische progressieve metal karakter van de liedjes zorgen ervoor dat Friend Of A Phantom in een mum van tijd voorbij is gevlogen. Ha, heb ik dan eindelijk toch nog een minpuntje gevonden?

Kortom, als je van elegante melodieën, zwierige zangpartijen, leuke popliedjes in combinatie met uitbundige djent-metal houdt, dan is VOLA misschien wel wat voor jou. En als je niet van ruwe zangpartijen houdt, dan is dit geen reden meer om de fluwelen kant van VOLA te laten liggen.

Friend Of A Phantom lijkt mij dus erg geschikt voor de vrolijke Voyager fan of misschien zelfs voor een veel breder publiek. En voor ontroostbare Katatonia-adepten - zoals ik - is VOLA zelfs een must. Kijken we weer wat vrolijker.

VOLA! De volle mep!

Friend Of A Phantom is de nummer 3 met de titel ‘album van het jaar 2024’.

Of dit nu een album is dat je tijdens het ontbijt wilt aanhoren, waag ik te betwijfelen. Ondanks dat de muziek toch vrij 'zoet' is in mijn beleving. Tenminste... nu ik mijn progmetal slaapmutsje nog op heb. Nou ja, Vola smaakt op dit vroege tijdstip gewoon een beetje als een vers croissantje met luxe aardbeienjam in het goede gezelschap van een bakkie heule sterke koffie. De muziek is niet constant heavy. Integendeel. Want de djent band uit Denemarken klinkt in mijn oortjes - weliswaar bij tijd en wijle stevig aangezet - meer als een ingenieuze en zeer melodieuze popband. Waar dus helemaal niks mis mee is als je een mix van 'metal' en mooi gezongen 'pop' wel waarderen kunt.

Het geluid van Votum bevat (soms veel) meer repeterende zware gitaren, is wat minder melodieus maar net zo duister en sfeervol als recente ontdekkingen Riverside en Katatonia. Wat ik ook heel prettig vind, is dat we hier eveneens met een erg goede zanger te maken hebben. Hij schreeuwt - wat mij betreft - af en toe nog net iets teveel, maar deze stoere kerel heeft wel een hele mooie stem.

Ach, gooi het er ook maar uit, beste knul!

Ja, goede band!

Vox Low van de vierkoppige formatie Vox Low uit Parijs is een album dat absoluut de moeite van het aanhoren waard is. Vooral als je een liefhebber bent van lichtelijk monotone, ingetogen, soms zelfs 'n beetje spookachtige zang en waar de muzikale begeleiding toch bruisend en melodieus genoeg is om de plaat goed uit te kunnen zitten.

Oh... maar wacht eens even. Dat laatste zal natuurlijk niet gaan. Het is namelijk onmogelijk hangend in een of ander duf en log ameublement dit album tot je te nemen.

Althans niet voor lang!?

Nee... dit ga ik zeker niet al te serieus nemen. Mijn spannende trip met Voyager is weliswaar begonnen met een heel aardig experiment in diverse stijlen rock en metal - dat dan weer wel - maar het geluid op Element V is naar mijn smaak net iets te rommelig. Hoewel ik niet wars ben van een theatraal geluid, balanceert deze plaat inderdaad op het randje en gaat er soms zelfs overheen en op zo'n moment voel ik de neiging opkomen om de virtuele bezem erbij te pakken. Maar aangezien je de muziek - uiteraard - niet kan of wilt veranderen, leg ik dit album voorlopig maar even terzijde om er later misschien op terug te komen. Ook vind ik de zang op dit debuut nog lang zo fijn niet. Gelukkig gaat Daniel steeds beter en vooral mooier zingen op de volgende platen van Voyager. Je kunt hier echter al wel horen hoe goed de band speelt.
Vooral om dat laatste vind ik het best wel vreemd dat dit relatief nog zo'n onbekende band is gebleven.

Het is en blijft toch wel een aparte metalband, deze Voyager. En met name hoe de band - ontzettend kwiek en vakkundig - synthpop, progressieve metal en nog een aantal nieuwerwetse geluiden weet te combineren tot een woest aantrekkelijk geheel. Ik krijg de indruk dat het er progressiever, misschien zelfs wat ruiger aan toe gaat en dit in combinatie met betere songs dan op voorganger Colours in the Sun. En ja... dat mooie contrast is gelukkig ook gebleven: de heldere, hemelse zangpartijen van Daniel Estrin met zijn vrolijke, knalrode keytar in de aanslag.

En toch gaat Fearless in Love, hoe lekker deze plaat ook klinkt, het album Ghost Mile uit 2017 vooralsnog niet overtreffen, maar de nieuwste Voyager raast in elk geval met het grootste gemak enkele van zijn voorgangers voorbij.

Kortom, dit is wederom een Voyager album om helemaal blij van te worden. Ook zeer aan te bevelen voor feesten en partijen.

Voyager blijft gewoon heel erg leuk!

Hoera! Weer een 2017 album, waar ik niet halverwege bij in slaap sukkel!

Voyager laat op dit album hele mooie progressieve - of is het 'progressive' - rock/metal horen met hele goede zang: een geluid dat soms wel wat weg heeft van zangers als Morten Harket, Roland Orzabal of zelfs Simon le Bon, maar dan beter. Maar de muziek kent niet alleen de nodige afwisseling in zang (gewone leadzang, soms meerstemmig en - vooruit dan maar - een enkele grunt) of begeleiding, ze ondergaat ook regelmatig mooie tempowisselingen en doet op sommige momenten zelfs denken aan de symfonische rock uit de jaren '80. Ondanks dat de fraaie composities - zoals wel vaker het geval in dit genre - niet altijd even gemakkelijk in het gehoor liggen, komen de nummers toch vrijwel onmiddellijk binnen. Het lijkt mij in ieder geval geen album dat snel zal gaan vervelen.

En... heb ik nu eindelijk na lange tijd weer een kandidaat voor mijn eindlijstje?

Het zou zomaar kunnen!

I Am the reVolution zal ongetwijfeld de lading niet geheel dekken, maar waar vind ik nog zulke leuke, frisse progmetalrockpopmuziek? Sinds midden/eind jaren '70 vind ik metal en progressieve rock, uitzonderingen daargelaten, al helemaal niet zo spannend meer! En tegenwoordig val ik zelfs bijna overal bij in slaap, vooral bij de huidige droompopschoenenstaarfolk. Of de geluiden zijn weer zo luid en extreem dat ik niet alleen nachtmerries heb van afgebroken deurknoppen, maar dat ik in deze vervelende dromen zelfs geen tijd meer krijg een gat in de deur te trappen om te kunnen ontsnappen aan die enge, soms wel heel erg smerig uitziende, langharige monsters. Hier niets van dit alles. De muziek die Voyager maakt is weliswaar niet zo heerlijk doem en donker als de meeste genregenoten in mijn moderne melodische rock/metal koffertje, maar een wat luchtiger en vlotter geluid is ook weleens lekker.

Het kan niet op! The Meaning of I is jammer genoeg het laatste album dat ik mag beluisteren van deze ontzettend fijne band uit Australië. Maar niet voor de laatste keer! De albums van Voyager gaan en staan bijna allemaal op 'repeat' dit weekend!

Ja hoor, túúrlijk... je kunt het 'Duran Duran on Metal' of voor mijn part 'a-ha on Metal' noemen, maar daar doe je deze Aussies gewoon enorm te kort mee. Het is zoveel meer! Het is een knappe, strak gespeelde mix van wave en progressieve rock met af en toe een lekker zwaar metalen randje. Daarnaast zijn de liedjes over het algemeen super melodieus, de muziek kent voldoende mooie, gevoelige momenten en ook niet geheel onbelangrijk: slechts een enkele boze grunt.
Je verveelt je dus absoluut niet bij deze band. Zanger Daniel Estrin is zelfs helemaal mijn ding!

Deze Voyager past daarom ook perfect tussen de albums van Katatonia, The Foreshadowing, Riverside, Kontinuum, IQ, de laatste Moonspell - om maar weer eens een paar favorieten te noemen - maar dan als speelse 'vrolijke noot'.

Welk album nu het beste is van de zes Voyagers is lastig te zeggen en het is ook niet zo belangrijk. Op dit moment is Ghost Mile heel erg favoriet. Dat album spookt al dagen rond in mijn hoofd! Maar wél op een leuke manier!

In elk geval zónder die nare afgebroken deurknoppen of stoffige wildemannen op zolder!

Wat een lekker bandje is dit toch!

Hoewel er met grote regelmaat ingenieus gespeeld wordt, hoor ik hier gelukkig toch geen oeverloos gepriegel op toetsenborden of gitaren zoals vaak in progressieve rock te horen is. Er is geen nootje teveel te bespeuren. Alles is in dienst van de zeer aanstekelijke songs gebleven en de muziek wordt als een heerlijke, zomerse cocktail met als voornaamste ingrediënten 'metal', rock en new wave geserveerd.

Het enige wat mij een klein beetje tegenstaat is dat de verder overigens prima zang van Daniel op dit album af en toe een soort van dramatische snik vertoont die mij nog niet eerder was opgevallen.

Na het fantastische Ghost Mile (2017) en deze fraaie Univers ga ik nu zeker alle overige Voyager albums verkennen!

Onze tegenvoeters en metalpoppers van vlees en bloed laten een typisch jaren '80 geluid (zang, bas en synths) in combinatie met een vrolijk soort power metal en melodieuze, enigszins progressieve, rock horen. Zo weet de band deze genres ook op V weer prima te mixen tot een sprankelend en voldoende eigen geluid.

Trouwens... die andere band: de Engelse 'Voyager' heeft in huize Alicia nog nooit enig potje kunnen breken. Maar daar hebben de Aussies tot nu toe dus weinig tot geen last van, want momenteel sneuvelen er hier op z'n minst wel een tot drie van dergelijke aardewerkjes per dag. Met andere woorden: laat je ook hier niet afschrikken door venijnige labeltjes!

Kortom... we willen nog veel meer horen van dit leuke bandje uit Perth en het blijft dan ook zeker niet bij het bekende "Internet-radiootje On Demand' alleen.

De platen van deze Voyager wil ik vanaf nu ook gewoon in het echt hébben!

Streep 'melancholie' en 'dromerig' weg! Verstop 'melodie' in de onderste lade, voeg een bijna ondoordringbare, monotone bak herrie toe plus zware vervorming van de zangpartijen en... voilá, je zit meteen in het andere hoofd van Andrew Clinco. In het chaotische hoofd welteverstaan en daar moet je van houden. Soms kan ik het heel even hebben, maar nu toch maar liever niet!