Wow... deze jongens moeten klassieke muziek of iets dergelijks gaan schrijven of spelen.

Maar of dit album en dan met name Fool's Epilogue een geslaagde combinatie is tussen 'barok' & 'beat' laat ik in het midden. Prachtig 'klassieke muziek' aandoend rocknummer, daar niet van, maar de zang klinkt hier wel heel erg geforceerd en soms zelfs 'n beetje vals. Deze zanger moet het ook gewoon houden bij de rockmuziek. Op zo'n moment mis je, hoewel soms ook over de top, plotseling ene Freddie Mercury. Misschien raar, maar ik moest ineens aan Queen denken. Maar van laatstgenoemde kon ik in die tijd zoiets dergelijks heel goed hebben. Dat heeft wellicht ook te maken met in hoeverre iets serieus bedoeld is of niet echt.

Maar een ding is waar... het zijn wel gasten die formidabel kunnen spelen. De afsluiter The Lives of Others is mijn inziens nog het beste wat deze plaat te bieden heeft. Starfull Jack vind ik ronduit een vervelend nummer. De overige composities spreken mij vooralsnog ook niet aan.

Enige frivoliteit, de bombast en de symfonische inslag kan ik dus zeker wel waarderen, desalniettemin is hetgeen dat Barock Project hier laat horen toch niet echt mijn progrockdinges (meer).

Op zoek naar moderne, melodische rock kom ik vandaag dit Barock Project uit Italië tegen. Detachment klinkt over het algemeen best heel aardig, maar helaas... deze vorm van progressieve rockmuziek is toch niet helemaal mijn kopje soep. Ik mis namelijk de basilicum en de peper! Ik vind ook de melodieën niet zo heel bijzonder. Wat eveneens jammer is, dat er zo nu en dan een onaangenaam effect over de niet al te beste zang ligt. Gelukkig is dat laatste nu ook weer niet zo storend dat ik het album daarom terzijde zou schuiven. Het pianospel is zeker prachtig, maar voor het overige laat ik dit album maar voor wat het is.

Zo... ik ben eindelijk onderweg. En er is een lange, lange weg te gaan.

'Haast je niet. Je hebt de tijd!' moet ik mijzelf voortdurend in den beginne inprenten.

Geduldig wacht ik af. Er is nog steeds een lange weg te gaan als de trage, zware gitaren naderen. En als de stemmige duisternis heel langzaam invalt, moet ik nog altijd geduldig zijn. Het naargeestige, het wonderschone zal zich toch wel spoedig gaan openbaren?

Nee, Bell Witch maakt geen albums die je zo maar 'even' opzet. En als je Bell Witch dan toch eindelijk durft op te zetten, is het wellicht verstandig enkele favoriete etenswaren en een flesje of twee om je heen te verzamelen, de ogen te sluiten en niet eerder op te staan totdat de allerlaatste, droeve tonen zijn weggestorven.

Met het risico dat je op een totaal andere plek weer terechtkomt.

Ja, het is mooi. Maar ik geloof wel dat ik ook deze Bell Witch niet zo heel vaak zal draaien.

Dit album zal voor mij weliswaar geen 'elke dag doom plaat' worden, maar de sfeervolle, ultra trage muziek past echter zo mooi bij het licht van dat enkele kaarsje dat je er wel naar wilt blijven luisteren. De incidentele brul is wat griezelig en terwijl het water van mijn voorhoofd druipt, sta ik hier dus weer met een afgebroken deurknop in m'n handen. Daarom alleen al is dit angstaanjagende geluid hier zo perfect gekozen. De eveneens af en toe opborrelende, zeer plechtige zang is zelfs fabelachtig mooi en al helemaal in dat laatste stuk. Prachtig!

Als een van de weinige (mij bekende) artiesten van eigen bodem heb ik Bertolf altijd al meer dan prima gevonden. Ik heb respect voor de manier waarop zijn liedjes tot stand laat komen, zelfs al vind ik niet alles even mooi op dit album. Wat de - al dan niet dikke - invloeden betreft: ik hoor overal invloeden van die of die in de hedendaagse pop-, wave of prog/metalmuziek. Oh well, die invloeden hebben natuurlijk ook weer invloeden uit een nog verder verleden. En... geven artiesten daar een al dan niet geslaagde eigen draai aan.
En Bertolf doet dit prima. Ik vind Bertolf evenwel geen zanger waar ik nu echt wild van ben. Maar ja, je kunt niet alles hebben.

Doorgaans heb ik niet zo heel veel met zingende vrouwen!?

Behalve met favoriet Siouxsie, als een van de weinige zangeressen. Of... Debbie Harry, om er nog maar eens eentje te noemen.
De stem van Lynette Cerezo van deze Bestial Mouths heeft qua klankkleur inderdaad wel wat van Siouxsie weg. Overigens is dit album in muzikaal opzicht zeker interessant! Niet alleen het synthesizergeluid is apart, vooral het fantastische drumwerk klinkt alsof naast de excentrieke en flamboyante zangeres, de ganse band in trance is. Of beter: door de een of andere duivel bezeten is geraakt.

Verder is leuk om te weten: Being Boiled is een cover van The Human League en dit album is opgenomen door Billy Sherwood (o.a. Yes, Asia).

Hoewel ik Proggy2 best goed aanvoel, zou ik de term 'belegen kost' hier toch liever niet willen gebruiken. Deze typering geldt wel voor meerdere bands die hun inspiratie uit de 'oertijd', van wat men tegenwoordig progressieve rock noemt, halen. Tenslotte laten sommige klassieke- én popmuzikanten zich inspireren door muziek uit de vroege middeleeuwen en nemen deze muziek soms zelfs letterlijk over. Als de muziek heel goed klinkt vind ik het absoluut niet erg dat het niet vernieuwend is. Ook al omdat 'vernieuwend' klinken iets is als in dit geval "in the ear of the beholder". Als je bijvoorbeeld al half suf geslagen bent door de popmuziek op de radio eind jaren '60 en begin jaren '70, zul je al heel snel de huidige psychedelische en alle andere dromerige, folkrock/pop kitscherig en soms zelfs bagger vinden. Of de muziek is zo 'vernieuwend' dat het eigenlijk niet meer om aan te horen is.

Enfin... al met al zou dus het overigens uitstekend spelende Big Big Train aardig in mijn pas 'herontdekt' melodische rockstraatje (Steven Wilson, The Pineapple Thief, Anekdoten, IQ, Riverside) moeten passen, ware het niet dat deze formatie naar mijn smaak toch te weinig verrassende elementen/wendingen en zeker te weinig kruiden toevoegt aan haar muziek. Daar bedoel ik dus niet de hoeveelheid noten mee, want ze fröbelen er regelmatig wel heel erg lustig op los. Op zo'n moment krijg ik zelfs de neiging de bezem erbij te pakken. Nee... ik hoor toch liever wat meer emotie of beter 'venijn' in deze muziek. Bovendien hoor ik ook geen opvallend goede of in ieder geval geen aansprekende leadzanger. Dat scheelt allemaal. Dit type progressieve rock heeft, denk ik, gewoon mijn voorkeur niet.

The Widow, het eerste album van deze gothrockers uit Londen, luistert al vlot weg, maar deze heftig opgemaakte lieden smijten op Kiss of Death er doodleuk nog een paar flinke scheppen bovenop.
Kiss of Death is zelfs een plaat waar je de ‘Jive’ op dansen doet.

Het tweede album van Black Angels – niet te verwarren met de zwarte zware metalen engelen – is met haar tien aanstekelijke liedjes gewoonweg briljant te noemen. Toch schrok ik in de eerste instantie wel even. Nee, niet van het plaatje op de hoes, want dit gesluierde figuurtje zou weleens het veel knappere zusje van Katatonia’s City Burials kunnen zijn. Nee, dit album klinkt namelijk een stuk vrolijker dan de melancholiek klinkende gothic die ik in de kast heb staan. Weliswaar niet minder gezwollen of gespeend van enig duistere inhoud, want het is en blijft natuurlijk een zeer dramatische kus. Het geluid lijkt nog het meest op een soort kruisbestuiving tussen The Sisters of Mercy en The Cult. Deze zwarte engelen echter, durven de danspasjes ook nog eens aanzienlijk te versnellen in Put Your Lips on Me.
Bovendien doet Simple Minds ten tijde van het album Once Upon a Time een aardige duit in het zakje. Het timbre van de zanger lijkt hier en daar zelfs op die van Jim Kerr. Vooral de combinatie met de achtergrondzangeressen versterkt die gelijkenis enorm.

Kortom óf linksom en rechtsom, mét of zonder danspasjes, deze Kiss of Death zou je misschien wel het beste kunnen omschrijven als gothabilly: een bijzonder dansbare mix van gothic rock, rockabilly en post-punk.

Vandaag ontmoeten de Zwerfkatten de Zusters van Genade in volle galop. Door de wind. Door de regen. Dwars door alles heen.

En hij was keurig op tijd. Prince of Darkness. Hij spoelde dit keer aan op zijn inktzwarte, woest vuurspuwende ros onder begeleiding van zware donderslagen, huiveringwekkend gelach en ijselijk gegil.

Dit album klinkt lekker over de top - soms hilarisch zelfs - maar ik vind het heerlijk. Het zijn bijna allemaal liedjes, die uitnodigen tot kleine rondedansjes door de woonkamer. En dan hup, de tuin, de onweersbuien in. Dat het vannacht flink regende was natuurlijk geen toeval. Het hoorde gewoon bij het plan.

Over de muziek rep ik dus beter met geen zinnig woord. Gothabilly is gewoon leuk! Ondanks het merkwaardige feit dat je Call the Night - weliswaar in een andere uitvoering - ook tegen kunt komen op het tweede album van dit geheime genootschap vol duistere trekjes.

Gewoon een fijn album en beter dan wat ik regelmatig hier en daar in dit genre tegenkom, ondanks de DIY mentaliteit. Het leeuwendeel van de nieuwe bandjes begint nu eenmaal zo. Talent is belangrijker. Dit album gaat zeker nog wel een paar rondjes maken!

Het klinkt niet helemaal net als, maar ik gooi 'm toch op het stapeltje Vola, Voyager en dergelijke. Black Map maakt stevige rock/pop met een fijne zanger, mooie liedjes en ja… in andere tijden is dit wellicht een beetje…'radiovriendelijk'.

Bovendien is de muziek op dit nieuwe album over het algemeen goed dansbaar en dat vind ik altijd zo leuk.

Jammer is wel dat ik dit album een beetje laat ontdek, maar het is gelukkig nou ook weer niet té laat.

Een fijne stem en mooie, dromerige liedjes, wat wil je nog meer? Het zijn liedjes, die je weliswaar sporadisch tot een dansje uitnodigen, maar ze zullen ongetwijfeld heerlijk klinken op een mooie zomerse avond in je schommelstoel op de veranda.

Ik begin met vier dikke sterren. Ik heb zelf mijn post-punk het liefst iets dansbaarder, urgenter of pittiger. Net wat je wilt. Maar voor de meer rustige momenten is dit heel mooi!

Misschien niet zo 'spannend' (meer) als de laatste paar Porcupine Trees of enkele van Wilson's sublieme soloalbums, maar ik heb genoten van deze Blackfield bij het 'schaarse' licht van de straatlantaarn. Muziek, dat wonderwel toch ook prima past als de gele streepjes op het behang gaan dansen. Sfeervol debuut van duo Steven Wilson en Aviv Geffen!

Weer een halfje erbij!

Hoewel Geffen, met of zonder hulp van Wilson, zeker niet tot de beste zangers behoort, zijn de meeste liedjes op dit album zijn toch wel erg fraai en bovenal prachtig uitgevoerd. Zoals ik hierboven reeds heb geschreven, is dit dus een alles behalve opdringerig album. Het geluid laat zelfs de kopjes en schotels met rust. Er is werkelijk geen rimpeltje te bespeuren in de mok dampende thee op tafel en dát hoeft van mij ook niet altijd. Het past in elk geval perfect op mijn stapeltje mooie, melodieuze pop-progrock met exponenten als dé ontdekking van dit jaar: Cosmograf en die van vorig jaar: The Pineapple Thief.


En nu... speciaal voor een hele stemmige decembermaand ga ik in galop achter een hi-res, dts 5.1, elpee i.o.d. aan en gaat de mp3 eindelijk de prullenbak in en zelfs dat klonk al erg goed!

Ik begin met 3***

Welcome to My DNA draait nu voor de derde keer een rondje. Of is het al de vierde? Ik ben de tel kwijtgeraakt en de muziek doet mij - eerlijk gezegd - nog niet zo heel veel. Het album klinkt op dit moment nog een beetje als mijn slootje voor de deur op een miezerige novemberdag zonder een zuchtje wind. Rimpelloos. Ik heb blijkbaar toch liever iets meer plooien in mijn muziek.

*steen zoekt*

Het zou misschien nog wel goed kunnen komen, maar niet vandaag en dus ga ik door naar de volgende Blackfield en dat album schijn ik ook al eens eerder gehoord te hebben...

Crucifixion Please! (An Incomplete Guide to Psychedelic Deathrock) is een uitstekende verzamelaar van oud plus niet eerder uitgebracht werk.

Voor de liefhebber van post-punk/deathrock met een zwart randje.

Fragments is gewoon een erg fraai album om lekker veel te draaien. Er staan hier hele goede liedjes op, waaronder het geweldige For You (Lois) en het heeft een ijzersterke, licht hypnotiserende afsluiter! Er staat, wat mij betreft, zelfs geen enkele misser op deze schijf.

De oude Simple Minds, Depeche Mode, New Order, maar ook moderne bands als Agent Side Grinder hoor ik - hier en daar - er ook zeker in terug.

Fijne ontdekking, deze post-punk/wave band uit New York!

Zomerse muziek in een ander jasje.

Zelf spreken de heren van Bootblacks van een stijlbreuk met de vorige albums en inderdaad de neerslachtige post-punk zangpartijen zijn een stukje vrolijker gaan klinken. Ik hoor invloeden van Depeche Mode, Duran Duran, Human League en recenter Actors, Cold Cave, Empathy Test. De aansprekende melodietjes zijn evenwel gebleven. Ze klinken alleen wat minder dreigend. Wat overblijft is vlotte, zeer dansbare synthpop.

Je kunt in ieder geval je verjaardagsfeestje er aardig mee opleuken als je New Order zat bent.

Ook hier gaat de zon echt voor niets op! Waar je soms voor veel meer beduidend minder krijgt, zit je hier als je van synthpop/wave houdt wel goed. Mix van Depeche Mode, Heaven 17, New Order en nog meer invloeden uit de jaren '80 pop/newwave oersoep. De opvolger is weliswaar beter, maar een gegeven ? mag je toch niet in de bek... zie Bandcamp Link

[plof]

Gelukkig. De gordijnen hangen nog. De nagels hebben weliswaar het mooie hout van de ramen en de vensterbank bekrast en de planten liggen, in stukken gebroken en omringd door vettige aarde, hulpeloos op de grond. Maar ik heb het overleefd.

[muziek]

Borknagar is geen onbekende voor mij, maar de band is zeker geen dagelijkse kost in huize Alicia. Weet dus waar u aan begint. Het grote voordeel is dat de muziek van deze Borknagar, ondanks het gitaargeweld, de supersnelle drumpartijen en de incidentele schreeuwpartijen, toch redelijk toegankelijk is. Tenminste, als je van stevige, maar zeer afwisselende metal muziek houdt. Het is natuurlijk wel kwaliteit wat deze heren brengen.

[strijdkreet]

En hup... daar gaan we weer. De gordijnen in. De zang is dus niet helemaal mijn smaak. Maar de heldere - al dan niet meerstemmige - zangpartijen zijn fascinerend om te horen en heel erg goed. En de liedjes (nou ja... liedjes) zijn boeiend genoeg om de plaat met gemak uit te hangen.

Daarboven in...

De naam van deze band klinkt een beetje duister en de hoes lijkt ook al niet veel goeds te voorspellen, maar gelukkig valt deze metalmuziek over het algemeen best nog wel mee. Tussen de grunts door kan ik er zelfs van genieten. Het is van het soort 'metal' dat heel melodieus is en ook al heb ik nog altijd niets met dat gebrul, er is op deze plaat ook van zo iets als 'normale' zang te genieten, dat in combinatie met de grunts zelfs 'mooi' klinkt. Ik wordt er in elk geval minder snel 'moe' van.

Het is dus de combinatie zware gitaren - hou ik best wel van - grunts - wat minder geslaagd voor mij - en zeker de mooie meerstemmige zang plus goede melodieën, dat ervoor zorgt dat het geluid van deze band toch redelijk aangenaam te noemen is.

Ik zou dit niet elke dag draaien , maar voor zo af en toe is dit best een aardige "laten we kussens even opschudden" plaat.

Voor mij is dit best wel vrij vrolijke synthwavepop à la de oude Depeche Mode/New Order, dit keer echter met een sensueel galmende vocaliste aan boord, die meer kreunend voordraagt dan echt zingt. De EP Country Girl en het nummer Pain staan als favorieten nog altijd hoog in de afspeellijsten. Ik ben benieuwd of dat laatste met deze nieuwe plaat ook zal gaan lukken!

Brandenburg maakt lekkere, en wat mij betreft, zeer dansbare post-punk! Het geluid is mooi open, dus hoor je mij hier niet klagen over dichtgetimmerde geluidsmuren of een verkouden zanger. De melodietjes liggen bovendien erg goed in het gehoor. Favoriet: The Thing! ?

*de luchtbas pakt* ?

Zoals ik al eerder schreef past de naam van het label erg goed bij de muziek: post gothic.

Met het ene been in de post-punk/gothic rock en met het andere in de melancholische pop hebben de heren dit album tot de nok gevuld met fraaie liedjes. Er zijn geen opvallende, afwijkende of vernieuwende muzikale verrichtingen te bespeuren. Nee, In the Violet Hour is een album dat lekker wegluistert en dat ook altijd en overal gedraaid kan worden. Een beetje in de sfeer als wat heden ten dage Sad Lovers and Giants, For Against of Audra maken: niet echt opvallend maar wél mooi!

Ze knoeien in elk geval niet met de lichtschakelaars. Laat staan dat ze rondhangen op een donkere, stoffige zolder.

Ook weleens fijn!?

Als je even niet kunt slapen, is de nieuwe van Bruce Soord een uitstekend alternatief. Hoewel ingetogen - ik krijg zelfs zo nu en dan dat laid back 'Your Wilderness' gevoel weer even terug - doet Bruce je toch niet al te snel opnieuw wegdoezelen. Daar is het muzikaal net iets te spannend, net iets te mooi voor!

En vertrokken zijn de violisten van Luminescence. Electrische, rauwe overstuurde gitaren komen ervoor in de plaats en we gaan weer richting The Pineapple Thief op Our Ship Sails at Dusk. De akoestische gitaar blijft evenwel nadrukkelijk aanwezig. Net als de inventieve doch bescheiden electronische geluiden.

En zelfs al is Our Ship Sails at Dusk niet zozeer mooier of beter dan Luminescence, het tweede album klinkt over het algemeen wel een stuk vlotter. Creatiever ook. Het zijn meer popmelodieën. En het zijn soms zelfs verrassend goede popmelodieën.

Alleen met Helikopters heb ik niet zoveel omdat ik over het algemeen geen liefhebber ben van tussendoor instrumentaaltjes.

Kleine minpuntjes zijn misschien ook enkele abrupte eindjes en daardoor lijken de mooiste liedjes een enkele keer zelfs veel te kort. En wat een vet nummer is Betrayal toch!

Weet je dat dit type songwriting mij zelfs aan Adrian Borland (zanger van The Sound) uit zijn solo periode doet denken. Kippenvel!

Verder is het geluid ontegenzeggelijk op z'n Bruce's. De opnamen zijn op de cd's keurig netjes verzorgd. Vooral de schijf met de dts 5.1 surround versie is niet te versmaden.

Kortom... ik ben helemaal in mijn sas met die grote blauwe Bruce.

En dan heb ik het nog helemaal niet gehad over dat enorme boekwerk boordevol songteksten en foto's.

Terwijl ik bijna alle platen van deze gentleman met zijn een uit duizenden herkenbare prachtige stem en stijl heb staan, heb ik deze Bête Noire om een of andere reden nooit beluisterd. Maar ik heb 'm nu en ben er erg in mijn nopjes mee. Het zijn stuk voor stuk fraaie en soms erg dansbare composities gevat in een bijzonder stijlvolle en ook weer een uit duizenden herkenbare muzikale omlijsting.
Eigenlijk precies zoals ik gewend ben van Bryan Ferry.