Als een koude tochtvlaag die het gordijn zachtjes heen en weer doet wapperen. Is dit een verademing? Het is in elk geval goed voor de nodige afwisseling tijdens deze donkere dagen!

Post-punk/darkwave met iets meer gitaargeweld, een grafstem en enkele rauwrandjes.

De koperen ploert blijft nog heel even schijnen. Maar als de grafstemmen invallen verschijnen er pardoes inktzwarte rolwolken aan de eens zo blauwe hemel. Je voelt 'm misschien al aankomen, echt vrolijk word je niet van deze druilerige post-punk uit Californië.

Attend hangt al vier dagen vrijwel ononderbroken aan mijn oren. Eerst via Spotify/Bandcamp en nu bewonder ik dan eindelijk de veel beter klinkende hoge resolutie bestandjes vanaf de harde schijf. Geweldig! Je blijft nieuwe noten ontdekken.

Omdat de muziek heel afwisselend klinkt, verveelt het niet. Curfman's werk bestaat immers uit zoveel meer dan alleen mooie, melancholieke wave en post-punk liedjes en al doet zijn stem nog altijd denken aan het geluid van mijn andere favoriet - u kent deze meneer vast nog wel van het liedje A Forest - Justin Curfman zingt op dit nieuwe album veel beter dan ooit. Waar ik op Wound in Wall zo nu en dan ineen kromp door een snerpende falsetstem, heb ik mijzelf bij het beluisteren van deze al weer vijfde langspeler van Feeding Fingers niet kunnen betrappen op een dergelijke grimas.

Daarnaast zijn de composities prachtig en een aantal daarvan kun je dan ook gerust als single uitbrengen. De grappige tingeltangeltjes en de dromerige soundscapes op dit stijlvolle album fungeren als mooie intro's dan wel fijne rustpuntjes en er is gelukkig niet te pas en te onpas met de vele excentrieke hele en halve nootjes gefröbeld, waardoor de artistieke uitspattingen netjes in dienst van de liedjes zijn gebleven. Feeding Fingers kleurt op deze plaat ferm buiten de lijntjes, maar ze maken er nergens een knoeiboel van. Da's knap.

Het toepassen van doorgaans ongebruikelijke instrumenten, het hanteren van verschillende muziekstijlen en hoe "bizar" een combinatie ervan soms uitpakt: dit alles maakt van Attend een bijzonder fraaie en avontuurlijke luistertrip door Curfman’s eigenzinnige muzikale landschap.

Attend is like a box of chocolates! Ik vind namelijk alle chocolaatjes even lekker. Favorieten aanwijzen wordt alleen daarom al lastig.

Happy Valentine's day!

Ik verheug me nu al op het transparante vinyl.

Vanaf het debuut heb ik de band links laten liggen. Wound in Wall is een aardig debuut met dat vreselijk leuke liedje Fireflies Make Us Sick, maar dit album ging mij in de loop van de jaren enigszins tegenstaan: ik vond de zang op bovengenoemd album zo nu en dan niet lekker. Dat is de voornaamste reden waarom ik Justin Curfman en zijn band niet echt meer gevolgd heb. Dat is best wel jammer, want ik zie nu dat ik een concert, nota bene zowat in mijn achtertuin, gemist heb plus een aantal platen.

Gelanceerd vanaf het prachtige, nieuwe album Attend valt het alles behalve mee om in omgekeerde volgorde het werk van deze band te gaan ontdekken, maar Detach Me from My Head is helemaal zo slecht nog niet. Zoals te horen is op Attend, is het geluid van Feeding Fingers behoorlijk gegroeid: de manier waarop de band op dat album de diverse invloeden heeft gebruikt is fabuleus en het alom bekende Feeding Fingers postpunk geluid is daardoor eigentijdser, rijker en spannender geworden. Als je dan naar Detach Me from My Head terugkeert, zijn de invloeden van bekende bandjes uit het begin jaren tachtig postpunk tijdperk nog veel minder ver weg dan op het laatste album en klinkt het ineens nogal basic.

Maar ook op dit album staan weer een paar leuke liedjes.
Absoluut!

Op naar de volgende!

Na het album twee keer - helemaal - beluisterd te hebben, bloeien de liedjes eindelijk een beetje open. En toch kan ik de neiging niet helemaal onderdrukken om op dat denkbeeldige dekseltje van mijn oude cassettedeck te tikken in de ijdele hoop dat het bandje beter wil gaan draaien. Ik blijf dus bij hetgeen ik eerder heb geschreven.

NB: De weergave van dit album op Bandcamp is iets beter dan op Spotify.

Hebbes! Dit album klinkt toch beter dan ik dacht en daarom doe ik een half sterretje én een koekje erbij voor dit sfeervolle album. Alleen het eerste nummer trek ik niet. Wellicht zal het een bedoeling hebben gehad, maar de jonge koorknaap had beter een ander liedje kunnen pakken. Ook vind je op dit album het alom bekende tingeltangeltje terug, ditmaal in Auflösen wie Familien tun. Dit nummer sla ik soms ook over.

Inside the Body of an Animal daarentegen is weer zo'n typisch weemoedig mooi Feeding Fingers nummer!

De andere toppers zijn Where the Threads Are the Thinnest, dat mij weer aan The Cure doet denken, maar ook dat specifieke Feeding Fingers geluid herbergt dat klinkt alsof je platenspeler niet meer zo heel zuiver op het goede toerental draait en het tragisch vrolijk klinkende I Drink Disappearing Ink.
In het laatst genoemde nummer klinkt de stem van Justin echt mooi!

Hoewel de liedjes op dit 'debuut' zóveel jaar na het verschijnen van de EP Hired History netjes in elkaar zitten, zal je op dit album nergens een 'nieuwe' popsong van het kaliber Secrets tegenkomen. Behalve dan misschien de 2017 versie als bonustrack. Het eerste liedje dat ik pas echt leuk vind is It's You. En ach, Grey Unpainted Rooms kan er ook nog wel mee door. En ja... wat mij betreft was dat 't wel zo ongeveer. Al met al toch wel een aardig 'tegenvallend' album na 35 jaar!

Ik ben nog niet helemáál klaar met het luisteren naar de gothrockers van Fields Of The Nephilim, maar heel voorzichtig durf ik nu wel te stellen dat ik het liefst naar Elizium luister. Wat een heerlijke onheilspellende plaat!

Asjemen-au. Ik lig nu naast mijn burostoel (schrijfstijl jaren '80), want zo sterk had ik deze plaat niet verwacht. This Is My Universe uit 2016 vind ik 'n leuk album, maar Building Bridges gaat hier ruim overheen. Mr. Watts mag dan weliswaar wat lager zingen dan (bijna) veertig jaar geleden, maar absoluut niet minder. Integendeel! Met z'n charmante schuurpapieren stem verpakt hij sterke teksten in hele pakkende songs.

Echt... de sfeer en de sneer van begin jaren '80 zijn weer heel even terug.

Prachtplaat!

Zoek je op 'Fragrance' kom je vrijwel onmiddellijk - al dan niet uit een flesje - allerlei 'luchtjes' tegen en dat is natuurlijk erg lastig zoeken op YouTube naar zo'n artiest. Heb je eenmaal de juiste geur gevonden, dan is wel het lekker swingen geblazen.

Leuke synthpop voor de liefhebber.

Geslaagd!

'Geslaagd' in de zin van een van de meest zouteloze kopieën van een meesterwerk en natuurlijk totaal ongeschikt voor de echte, al dan niet oude, postpunkie. Dit laatste is natuurlijk geheel bezien door een inmiddels aan vervanging toe zijnde leesbril, want hoewel onwijs zoet en slap, is dit niet superslecht gespeeld of gezongen.

Alhoewel... deze Seventeen Seconds zou uiteraard nog veel 'geslaagder' geweest zijn als de cover was meegecovered! ?

Ik mag hopen dat Frankie Rose in de toekomst wel ontzettend ver uit de buurt van ene From the Lions Mouth blijft en de volgende keer het liefst met eigen werk komt.

Day and Age is een album met een stortvloed aan muzikale wendingen, een moddervet geluid en redelijk goede zang op schijfje een. Het is wel belangrijk dit spektakel met volle aandacht te blijven volgen. Met andere woorden: het is muziek dat mij niet echt geschikt lijkt om tijdens de administratie óf zoiets dergelijks als stofzuigen aan te horen. Maar bij een lekker partijtje schilderen (op doek) zou dit best wel eens heel aardig uit kunnen pakken.

Tenminste... als je niet binnen de lijntjes hoeft te blijven.

Er wordt prachtig gemusiceerd en het geluid klinkt erg goed. Dat zijn alvast pluspunten. Prachtig pianospel ook. Saai kan ik het dus niet noemen. Integendeel. Maar misschien gebeurt er wel te veel. Ik heb ook nog geen mooie liedjes gevonden, slechts een aantal knap gespeelde fragmenten. Met of zonder zang. Maar dat kan nog komen. En ik hoor soms heel veel noten in een tijd. En daar zitten enkele amper te kraken noten tussen. Niet te kraken noten trouwens ook. De zang is niet super, maar ook niet storend. Of lelijk. Nou ja, heel soms.

Het is zeker een album dat je vaker moet beluisteren en dat is gezien de lengte niet altijd een eenvoudige opgave. Ik moet nog zien of ik zin heb om dit album veelvuldig te draaien.

Enfin, de stand van zaken op dit moment in huize Alicia: Frost* worstelt en komt nog niet boven.

Ha, ik heb er zojuist een opgeduikeld!

Een liedje!

Future Unlimited, het groepje dat een stoere dance versie maakte van Sleep No More (The Comsat Angels), produceert een krachtig synthesizer wave/pop geluid met een vette knipoog naar de jaren tachtig en de elektronische dansmuziek. De melodietjes zijn uitstekend en ondanks het feit dat de leden van deze Amerikaanse formatie uit Nashville Tennessee dit album overal behalve in een normale geluidsstudio hebben opgenomen, knallen de elektronische klanken ondersteund door een zoemende basgitaar en strakke drums, mooi helder je speakers uit.

Kortom... Calm Down, hoewel iets minder inventief dan de EP Future Unlimited uit 2012, is de ultieme plaat om eindelijk het grijze stof en al dat andere dode spul van de afgelopen winter van je af te blazen.

Mijn favorieten zijn Calm Me Down, Tame en Destroyer.

De hoes lijkt trouwens ook wel een beetje op de hoes van Fiction!
Fans?