Oprichter James Tramel (The Wake - US) trommelde een aantal collega's met een lange staat van dienst in de gothic rock-scene bij elkaar en het resultaat mag er zeker zijn.

Of bassist James, zanger Ger Egan (o.a. This Burning Effigy), gitarist Lars Kappeler (Sweet Ermengarde, Atomic Neon), gitarist Tommy Olsson (Elusive, Morendoes) en drummer Simon Rippin (o.a. The Eden House) ooit een permanente groep zullen gaan vormen is nog een vraag. Sommigen spreken dan ook van een project, doch anderen spreken weer van een supergroep. Hoe dan ook, Fault Line is een ijzersterke EP van October Burns Black met een mooi melodieus aardedonker geluid dat je pardoes weer in en rond 1985 doet belanden.

Blackwater Park: van 'lelijke lastpost' tot ‘potentiële top 2000-kandidaat'.

We schrijven het jaar 2016. Het jaar waarin ik het pas ontdekte Blackwater Park als een baksteen liet vallen. Totdat op een mooie dag in november Opeth in een mooi nieuw jasje op de deurmat plofte. Dit blijven natuurlijk bijzondere gebeurtenissen: albums die op deurmatten ploffen en de acceptatie van extreme zangpartijen. Dan is er vast meer aan de hand.

Maar ik begeef mij graag op het pad der waaghalzerij en luister naar de reeds bekende Opeth-albums in de nasleep van een wervelende luistersessie als gevolg van een bijzondere gebeurtenis. Want waarom zouden hier geen doorwrochte composities, woest aantrekkelijke en mooie melancholieke liedjes op staan?

Nou - dat kan ik alvast verklappen - die staan er op. Maar dat zijn niet de nummers The Leper Affinity, The Funeral Portrait en Blackwater Park. Dat blijven lelijke lastposten. Op enkele stukjes na, is er geen doorkomen aan. Daarentegen weet het briljante The Drapery Falls 'doorwrocht', 'woest aantrekkelijk’ en 'mooi melancholisch' wel moeiteloos aan elkaar te knopen.
The Drapery Falls mag wat mij betreft dan ook zo de top 2000 in. Net achter Bohemian Rhapsody. Ervoor mag ook. Dan zet ik na jaren eindelijk de radio weer eens aan. Ook Harvest, een liedje dat bijna net zo hard op de rem trapt als het flauwe instrumentaaltje Patterns in the Ivy, mag er zijn. Bovendien zou je dit wonderschone lied zo op een willekeurig album van Steven Wilson kunnen plakken.

Nu staan er heus wel meer aardige dingen op Blackwater Park. Zoals Bleak en het huiveringwekkende Dirge for November. Met twee favorieten en drie min of meer aardige tracks blijft Blackwater Park echter een middenmoter binnen het deftige repertoire van Opeth. De afwisseling is er wel, alleen moet ik de samenhang nog zien te vinden.

Blackwater Park aanhoren is kennelijk toch niet zo'n eenvoudige opgave als je slechts in de achteruitkijkspiegel kunt koekeloeren. Hier spreekt dus geen ‘early adopter’. Inmiddels heeft Opeth ook hier een leuk plekje tussen alle andere progmetalorkesten weten te veroveren.

En dan doen die paar lastposten er blijkbaar niet zoveel meer toe.

Damnation: de instap Opeth.

Naar aanleiding van het onlangs verschenen The Last Will And Testament ben ik in een soort Opeth marathon verzeild geraakt en zodoende is ook deze plaat weer eens uit de kast komen rollen.

Damnation was mijn instap Opeth. Direct op de voet gevolgd door Sorceress en Pale Communion. Of was het andersom? Maakt niet uit. We schrijven het jaar 2016. De andere Opeth's liet ik destijds grotendeels liggen. En dat kwam niet alleen doordat er tijdens mijn zoektocht naar mooie metalmuziek een andere geweldige metalband uit Stockholm voorpiepte, Damnation, Sorceress en Pale Communion waren op dat moment ook gewoon de enige Opeth’s die ik van het begin tot het einde kon luisteren zonder de gordijnen in te vliegen.

Het album blijft echter op de vier sterretjes staan, die ik destijds heb gegeven. Dit omdat ik de dynamiek - zo kenmerkend voor de muziek van Opeth - op Damnation nu toch wel een klein beetje mis.

Deliverance: van een ‘no-go zone’ naar een ‘the grand finale’.

Deliverance betekent het einde van een oorverdovende en uitdagende roadtrip en tegelijkertijd ontpopte dit avontuur zich tot een bijzonder fascinerende reis naar de nog onbekende plekjes in Opethland. Het was een excursie die begon naar aanleiding van het luisterrijke album The Last Will And Testament en die via een reeks bekenden en geliefden leidde naar albums als Deliverance, Watershed en Still Life.

Voor mij begint Deliverance bij het titelnummer, maar toch vooral bij het wonderschone A Fair Judgement. Dit omdat ik het meest van melodieuze, melancholieke en 'lieve' liedjes hou en omdat het nummer wonderwel past tussen de andere mistroostige klanken die hier regelmatig de ronde doen.

Ook dit album wordt alsmaar mooier naarmate we dichter bij het gaatje komen. Zoals Master's Apprentices. Ondanks de brute geluiden in sommige stukken is dit nummer vooral door de aanwezigheid van lieflijke zangpartijen fijner en gevoeliger van aard en daardoor aantrekkelijker dan zo'n straf beukende opener als Wreath.

Zelfs de afsluiter kent geweldige momenten. Alhoewel, Mikael Åkerfeldt bromt en gromt nu wel heel erg enthousiast met de muziek mee. Van links naar rechts. Met of zonder effect. Als je plotseling onder een dikke laag stof van de zoldertrap af bent gestuiterd, is zijn missie toch weer bijzonder geslaagd te noemen.

Ook Deliverance krijgt vier sterren en komt ergens in het midden van het lijstje terecht. De vier sterren albums mogen dan wel ieder hun eigen sterke en minder sterke kanten hebben, ik vind deze Oldpeth’s min of meer gelijkwaardig aan elkaar. The Last Will And Testament echter, blijft onwrikbaar oftewel rotsvast bovenaan in dat lijstje staan. Totdat er weer zo’n waanzinnig mooie Opeth ten tonele verschijnt.

01. The Last Will And Testament 5*
02. In Cauda Venenum 4.5
03. Pale Communion 4.5*
04. Still Life 4*
05. Blackwater Park 4*
06. Damnation 4*
07. Sorceress 4*
08. Deliverance 4*
09. Watershed 4*
10. Heritage 3.5*
11. Ghost Reveries 3.5*
12. Morning Rise 3.5*
13. My Arms, Your Hearse 3.0*
14. Orchid 2.5*

Vandaag is de blu-ray van dit concert binnen komen rollen. Ik had nog liever een kijk- en luisteralbum gehad van de laatste Opeth. Maar misschien komt dat ook nog.

Nu is het swingen geblazen met Opeth op een groot scherm.

Het enige wat jammer is, is dat ik mijn lange haren kwijt ben. Nee, niet mijn wilde haren. Lange haren. De wilde heb ik nog.

Leuk concert, hoor!

Ik weet niet of dit de juiste Opeth is - de een zegt dit en een ander zegt weer dat - maar ik heb weer een 'oudere' Opeth erbij gepakt.

Nee, het heeft niet zozeer met de zangtechniek te maken. Wel een hoop, maar niet alles. Of dat nummers een rap of in een traag tempo worden uitgevoerd. Geheel of gedeeltelijk. Het maakt allemaal niet zoveel uit. Maar dat is voor nu bijzaak. Melodieën spelen immers een hele belangrijke rol. Zo niet de belangrijkste. Naast sfeer en vakmanschap.

Pas vanaf Pale Communion heb ik zin om Opeth regelmatig te draaien. The Last Will And Testament is zelfs niet uit de speler weg te slaan. Hoe Opeth enkele van zijn vroegere death metal elementen in prachtig verhalende, melodieuze, progressieve, musical-achtige rock met folkloristische elementen en geweldige al dan niet meerstemmige zangpartijen heeft verwerkt is zelfs fabelachtig mooi.

Ik heb zelf niet de indruk dat de oudere albums van Opeth ‘beter’ zijn. Voor zover ik de albums ken, natuurlijk. Ze zijn anders. Logisch. Andere tijden, soms andere personeelsleden en de band is mijns inziens best wel gegroeid. Ghost Reveries bijvoorbeeld heeft nog de meer rock-achtige ‘rechttoe rechtaan' structuren. En dat is prima. Daar is niks mis mee. Voor elk wat wils ook. Toch vind ik dit album - met name wat de melodieën betreft - nèt nog niet voldoende spannend om geboeid te blijven. Ondanks de reeds aanwezige, prettige zangpartijen. Het latere Opeth instapmoment zal hier ongetwijfeld aan hebben bijgedragen.

Zo… de plantjes zijn tijdens het aanhoren van Ghost Reveries netjes op de vensterbank blijven staan. Dat is in het verleden weleens anders geweest.

Een voorlopige voorkeur:

In het middenveld zullen mogelijk nog wel wat verschuivingen plaatsvinden. Still Life vind ik van de Oldpeth’s tot nu toe het mooiste album en dit verbaasde mij enigszins. Dat album is dus eveneens een aardige verrassing gebleken.

Met nog 4 albums te gaan is de tussenstand:

01. The Last Will And Testament
02. Pale Communion
03. In Cauda Venenum
04. Still Life
05. Damnation
06. Sorceress
07. Heritage
08. Blackwater Park
09. Ghost Reveries
10. Orchid

Heritage: Van ‘breuk’ tot ‘ruwe schets’.

Ik luister nu naar de reeds bekende Opeth-albums in de nasleep van een wervelende luistersessie als gevolg van een bijzondere gebeurtenis: het moment dat rollercoaster The Last Will And Testament op de deurmat plofte.

In de achteruitkijkspiegel en vanuit een andere muzikale achtergrond bekijk ik Opeth wellicht anders dan iemand die met de band is meegegroeid. Maar over het algemeen heb ik de indruk dat Heritage wordt gezien als een breuk met het deathmetal-verleden van Opeth. De ruwe zangpartijen en de zware gitaren zijn inderdaad met de noorderzon vertrokken. Hoe fijn is dat? Maar is Heritage ook prettig om naar te luisteren? Want knap gemaakte muziek is lang niet altijd mooi. En mooie muziek mag best woest of complex zijn.

Een ander klein minpuntje is de zang van Mikael Åkerfeldt op dit album. Zijn stem klinkt nogal terughoudend. Afstandelijk ook. Hij lijkt enigszins de bezieling en de juiste toon te missen. Alsof hij zelf aan de nieuwe Opeth moet wennen. Gelukkig klinken de zangpartijen alweer aanzienlijk beter op albums als Pale Communion en In Cauda Venenum.

Het album opent met een nummer dat onmiddellijk de toon zet. Omdat teksten begrijpen niet mijn sterkste kant is, laat ik de inhoud meestal maar aan mij voorbijgaan. Maar de toon is gezet. Je moet maar durven. Nou, je kunt zeggen wat je wilt. Je kunt het mooi vinden of niet. Maar Opeth toont wel lef. Binnen het Opeth-raamwerk zou je dit album op het moment van verschijnen dan ook op zijn minst interessant kunnen noemen. Maar is het ook een mooi album? Nee, ik ben er niet lyrisch over. Nog niet. Heritage hangt mij nog te veel als los zand aan elkaar.

Enfin, ik zie dat de meningen weer hartstikke verdeeld zijn. Hier bungelt Heritage een beetje onderaan mijn lijstje. Net boven de eerste drie albums van Opeth. Gelukkig blijft dat Opeth-lijstje nog wel even aan verandering onderhevig.

"Heb met veel plezier naar de Zweedse versie geluisterd! Straks ga ik de Engelse versie aanhoren. Ben benieuwd of dat echt zoveel uitmaakt!
Wat de muziek betreft vind ik dit een erg mooi album, waarvan de liedjes na een paar draaibeurten vast nog wel verder zullen gaan openbloeien. Want daar ben ik dus in het geheel niet bang voor, want nu al zijn er
ontelbare kleine genietmomentjes tijdens de vele mooie melodielijntjes die mij erg blij maken!"

Tot zover de tekst die ik schreef bij de in het Zweeds gezongen versie van In Cauda Venenum. Niet veel, maar ik ben intussen wel iets van mening veranderd. In beginsel maakte het voor mij weliswaar niet zo heel veel uit naar welke uitvoering ik luisterde, maar bij de Engelse versie krijg ik toch wel de neiging om af en toe even lekker mee te brullen. Ook weleens lekker. Verder wordt de muziek eigenlijk alleen maar mooier naarmate je er vaker naar luistert. De fraaie melodieën, de goede zangpartijen, de prettige afwisseling van bijvoorbeeld melancholisch en lieflijk gitaargetokkel tot even 'lekker flink de beuk erin' en de smaakvolle toepassing van verschillende muziekstijlen maken dat deze laatste nieuwe Opeth wederom een heel mooi album is geworden.

Morning Rise gaat net boven My Arms, Your Hearse eindigen. De fluwelen kant van Opeth blijft voor mij toch het meest genieten. De rustige gitaarstukken zijn uitgesponnen, rustig en soms zelfs enigszins kabbelend. En ja, de ruwe zangpartijen... dat blijft een dingetje. Ik blijf het wat dissonant vinden allemaal. Behalve op de nieuwe Opeth. Maar dat is echt een geval apart. En wat voor een. Maar ook hier hoor ik Mikael Åkerfeldt al mooi zingen met To Bid You Farewell als het meest aansprekende nummer.

En hierisiedan: 'De Opeth niets staat nog vast op een na uitslag'.

01. The Last Will And Testament 5*
02. In Cauda Venenum 4.5*
03. Pale Communion 4.5*
04. Still Life 4*
05. Damnation 4*
06. Blackwater Park 4*
07. Sorceress 4*
08. Watershed 4*
09. Heritage 3.5*
10. Ghost Reveries 3.5*
11.
12. Morning Rise 3.5*
13. My Arms, Your Hearse 3.0*
14. Orchid

Nee, deze Opeth gaat 'm voor mij ook niet worden. Ik ben bang dat mijn Opeth instapmoment hier debet aan is. Daar komt nog bij dat ik geen echte deathmetal liefhebber ben en ook niet zal worden. Dit album is dan toch weer iets teveel van het 'goede'. Geen man overboord. Ik vermaak mij verder wel - van prima tot uitstekend en daar weer de overtreffende trap van - met de andere Opeth's.

Sorceress: Van ‘groovy’ naar ‘psychedelisch’ en weer terug.

In de nasleep van een wervelende luistersessie als gevolg van een bijzondere gebeurtenis – het verschijnen van Opeth’s voorlopig laatste meesterwerk The Last Will And Testament – blijven we nog even hangen in het jaar 2016. Het jaar waarin het twaalfde studioalbum Sorceress het daglicht zag. Maar toen had ik daar nauwelijks oren naar. Het was de andere band uit Stockholm die de volledige aandacht opeiste. Met het album van het jaar, nota bene.

Ik kijk weer ongehinderd in de achteruitkijkspiegel en zie Sorceress voorlopig als laatste opdoemen. En misschien dat In Cauda Venenum ook nog even komt opdraven. Linksom of rechtsom, er is op Sorceress geen spatje ruwe metal meer te vinden. Je kunt met Sorceress dus niet alleen zonder gevaar de weg op, je kunt er ook lekker bij relaxen zonder dat je van schrik uit je hangmat lazert. Maar er zijn meerdere positieve dingen te melden: Mikael Åkerfeldt zingt weer beter.

Niet geheel onverklaarbaar heeft ook deze Opeth voor- en tegenstanders. Maar zoals ik eerder schreef: de band toont wel lef. Om te kunnen blijven groeien, zal je toch iedere keer weer met nieuwe bouwstenen aan de slag moeten. Bovendien zal ook Mikael Åkerfeldt niet iedereen te vriend kunnen houden. En dat moet een artiest ook niet willen.

Met favorieten als A Fleeting Glance, Sorceress, Will O the Wisp, The Ward en Spring MCMLXXIV heeft ook Sorceress een plekje in de verzameling ‘zware gitaren' verdiend. Eindelijk. Helaas heeft dat laatstgenoemde nummer wel een vreemd einde. Maar dat is vast weer zo’n ondoorgrondelijk Åkerfeldt grapje.

Het nieuwe en herziene lijstje: Sorceress stijgt en Blackwater Park zakt weer iets. Bijna niet te doen, zo’n Opeth-lijst.

01. The Last Will And Testament 5*
02. In Cauda Venenum 4.5
03. Pale Communion 4.5*
04. Sorceress 4.5*
05. Still Life 4*
06. Deliverance 4*
07. Watershed 4*
08. Damnation 4*
09. Blackwater Park 4*
10. Ghost Reveries 3.5*
11. Heritage 3.5*
12. Morning Rise 3.5*
13. My Arms, Your Hearse 3.0*
14. Orchid 2.5*

Dat een tragisch liefdesverhaal uit de vorige eeuw mij heeft kunnen bekoren is er weer eentje uit het handboek ‘De wonderen zijn de wereld nog niet uit’.

Het is nu niet zo dat ik terstond verliefd ben geworden op bulderende kerels. Maar ik blijk een zwak te hebben voor ruwe bolsters die ook heel netjes kunnen zingen. En Mikael Åkerfeldt kan dat. Daarbij is de combinatie van zware gitaren en harmonieuze, gotische zangpartijen met een licht romantische inslag nog steeds erg geliefd binnen de muren van dit buitenverblijf. En mag de fluwelen kant van Opeth eindelijk toetreden tot de antieke huiskamer in surround sound.

Still Life heeft daarentegen nog lang niet de grandeur van de populairste Opeth’s alhier, maar stijgt in rang en staat voorlopig op een vierde plek. Maar er staan nóg vier leuke albums te trappelen. Hopelijk kom ik daar binnenkort aan toe.

Met het hart verpand aan Benighted en Face of Melinda sla ik met een diepe zucht het handboek ‘De wonderen zijn de wereld nog niet uit’ voorlopig weer even dicht en ga over tot de orde van de dag.

The Last Will And Testament: Van een 'oud verhaal' naar een 'monumentaal meesterwerk'.

Ook de nieuwe Opeth is er weer eentje uit het handboek 'De wonderen zijn de wereld nog niet uit'. En het is zelfs een hele wonderlijke Opeth geworden.

Na de enigszins verontrustende berichten dat op het nieuwe album naast een zingende Mikael Åkerfeldt ook een grommende Mikael Åkerfeldt te horen zou zijn, deed dit onvoorstelbare feit het ergste vermoeden. O jee… daar gaan we weer. En dan toch proberen? Ja, en dan toch maar proberen. Met als resultaat dat dit album nog steeds niet uit de speler weg is te slaan.

Het meest opvallende is dat op The Last Will And Testament alle aanwezige zangtechnieken, inclusief de gesproken teksten, elkaar aanvullen en versterken zonder elkaar in de weg te zitten of te overheersen. Want hoe Opeth enkele van zijn vroegere deathmetal-elementen in prachtig verhalende, melodieuze, progressieve, musical-achtige rock met fraaie folkloristische elementen heeft verwerkt, is verbazingwekkend mooi gedaan. Opeth zet hier namelijk een dijk van een conceptalbum neer. Dit album eist wel de volle honderd procent van je aandacht op. Iets anders doen waarbij je je hersens nodig hebt, is tijdens het beluisteren van deze Opeth dan ook vrijwel onmogelijk. Volgens Mikael Åkerfeldt bevat dit album zelfs zoveel verschillende elementen dat hij het amper zelf kan bevatten.

Nou, dan weet je het wel.

*The Last Will And Testament* is met recht de nummer 1 van mijn lijstje en krijgt de titel mee: 'het meest verbazingwekkende album van het jaar 2024'.

Watershed: Van ‘not amused’ naar 'too good to go'.

Opeth klinkt iedere keer weer anders. En dat maakt Opeth erg leuk om te ontdekken. Maar wat vind ik er nu van? Van de zangeres in Coil ? En van Heir Apparent ? Dit nummer mag dan wel lekker knallen, maar verzuimt het anker uit te gooien. En The Lotus Eater ?

Maar ik laat mij graag weer onderdompelen. Omdat geduld een schone zaak is. Omdat sommige dingen tijd kosten. En vooral omdat Opeth voor verrassingen zorgt en een ‘nieuwe’ interessante band voor mij is geworden de afgelopen weken.

Burden is het eerste nummer dat de armen naar mij uitstrekt. Met een fraai orgeltje als presentje. Met prachtig gitaarspel als toetje. En het werkt. Gelukkig maar. Maar wat gebeurt er nu weer? Bandje uit de cassette getrokken door een haperend aandrukrolletje? Haha! Nee, dit is een grapje. Geniaal!

De oren staan plotseling weer op stokjes. Porcelain Heart is zo’n lied. Ik mis wel wat warmte in dat markante stemgeluid. Het is wat aan de scherpe kant. Het blijft echter - hoe dan ook - een fijn nummer.

Wat mij - tot nu toe - bij Opeth nog het meest opvalt is dat naarmate de albums vorderen, de melodieën mooier worden. Vaak, niet altijd. Hession Peel is daar een voorbeeld van. Ook stevige zang bij tijd en wijle, maar dit nummer houdt mij wel langdurig in de greep. En Hex Omega lijkt nog grootser uit te pakken. Dit klinkt als muziek in de ochtend. Nee, oren. Stomme autocorrect.

Is dit nu alweer het laatste nummer? Nee. Er komen nog drie nummers aan. Dat zijn de bonusnummers. Maar die zijn niet zo interessant voor het verhaal. Een daarvan is een bluesnummer. Met een wiegeliedje in het Zweeds erachteraan. Succes verzekerd.

Het album Watershed is een voorlopige middenmoter gebleken en waar de meest aansprekende melodieën voornamelijk in de tweede helft van het album te vinden zijn. Het is goed dat ik ben blijven luisteren.

Zo… nog drie albums te gaan. Pale Communion en In Cauda Venenum hebben stuivertje gewisseld. En Blackwater Park stijgt naar de zesde plek.

01. The Last Will And Testament 5*
02. In Cauda Venenum 4.5*
03. Pale Communion 4.5*
04. Still Life 4*
05. Damnation 4*
06. Blackwater Park 4*
07. Sorceress 4*
08. Watershed 4*
09. Heritage 3.5*
10. Ghost Reveries 3.5*
11.
12.
13.
14. Orchid

Ik zit eindelijk deze te beluisteren... maar ik zit nog niet op het puntje van mijn stoel. Ook dit album lijkt nog maar weinig op albums als "Breaking the Silence" of "Intimacy". Ik mis hier ook die prachtige emotionele uithalen van Mark Long en ik heb op het eerste gehoor geen liedjes gevonden die kunnen wedijveren met bijvoorbeeld "Very Little Glory".
"Mr. Jones", "When I Dream of You" en "Caroline" zijn de beste nummers. Ik vind de tweede helft van dit album sowieso sterker. Het geluid, met veel effect en galm, is weer steviger dan op het meer ingetogen "Blue Alice Blue".

Breaking the Silence (1981) - Intimacy (1982) - Promises (1984) - Empire Days (1985) vind ik echter nog altijd de meest relevante albums van deze postpunk band.

Helaas is de aanleiding om dit album na het teleurstellende Somewhere in Between uit 2018 dan toch uiteindelijk maar te gaan beluisteren vooral een verdrietige: het overlijden van Mark Long, zanger/gitarist en - na diverse personeelswisselingen - het enige nog oorspronkelijke bandlid en bovendien oprichter (1979) van post-punk band The Opposition.

Hope - hoewel de muziek mij nog maar weinig doet denken aan de schitterende albums van weleer - wordt dan nu toch echt de aller... allerlaatste The Opposition plaat, want zonder Mark is er voor mij geen Opposition of The Opposition meer.

Hope mag dan wel een veel beter album dan voorganger Somewhere in Between zijn, voor het écht mooie werk grijp ik nog altijd het liefst terug naar albums als Breaking the Silence (1981) en Intimacy (1982). Want… The Opposition heeft - wat mij betreft - een aantal van de allermooiste nummers in en van de jaren tachtig gemaakt.

Anderzijds kan zo'n album als deze toch ook ontroeren. Het samen met favorieten ouder worden heeft eigenlijk iets heel magisch. Het is ongrijpbaar, soms tragisch en tegelijkertijd kan vergankelijkheid ook heel mooi zijn.

Rust zacht, Mark Long...