Wat een fraai album en wat heeft deze Natalie een mooie stem!
Dit zou best wel eens mijn ultieme 'op de valreep' plaat van 2019 kunnen worden. Ik denk haast van wel, want ik hoor een van de weinige zangeressen waarnaar het, voor mij althans, plezierig luisteren is.

Nee, hier heb ik geen beelden bij of zo, maar dit is gewoon een van de betere metalrockalbums van 2021. Misschien niet iets wat ik heel vaak zal opzetten, maar... Resident Human klinkt als een kl... nee... als een héél carillon!

Whispering Sons. Authentiek, krachtig en bevlogen. Zangeres Fenne is weliswaar niet het type zangeres waar ik een, twee, drie kapot van ben, een paar hele sterke nummers maken dat ik dit album nog net een ruime voldoende kan geven. Maar er staan ook nummers op die weinig onderscheidend zijn of beter: die teveel in hetzelfde stramien blijven hangen. Een heel album Whispering Sons - welke dan ook - is daarom voor mij nog altijd net iets 'teveel van het goede'.

Wow... wat een lekker album is The Urgency of Now !

Al die jaren (zeker al vanaf 1997) dat de band bestaat, zijn deze post-punkers uit Oostenrijk voor mij geheel onder de radar gebleven. Dus heb ik wéér heel wat te beluisteren.

Dit keer zijn er geen zweverige synths noch elektronische beats te bespeuren, maar een heuse drummer en vooral een fijne basgitarist om lekker op te stampen. Lekkere punky zangert ook! Dit album gaat op de wenslijst!

*alvast zwart oogpotlood uit tas haalt*

Ondanks haar wortels in de post-punk - en dus jaren '80 - klinkt het debuut van White Mansion toch net wat minder somber, wat minder schreeuwerig of dreigend dan een flink aantal van de huidige generatie post-punkbandjes. Ik plaats de band daarom voorlopig dan ook het liefst in het rijtje van de meer op de synthesizer gerichte bandjes als Empathy Test, Future Unlimited, Bootblacks en Actors om er maar eens een paar te noemen.
En... dit keer zelfs met een vleugje Lloyd Cole and the Commotions.

Zeer prettige eerste plaat van deze band uit Fayetteville, Arkansas.

Dit album werd opgenomen in Bremen in november 1998-januari 1999 en bevat zeven liedjes, welke later (als demo opgenomen met slechts twee microfoons en vier sporen) op "Last Days Of The Rainmachine" van Adrian Borland postuum zijn uitgebracht. Adrian Borland werkte aan de eindmix, toen hij stierf in 1999. Het laatst genoemde album van Adrian, "die een meester was in introspectieve, melancholieke liedjes" (Bert van de Kamp, 2001), zou ik toch wat eerder in het genre "singer/songwriter" willen plaatsen dan dit album van White Rose Transmission.
"700 Miles Of Desert" zou je eerder kunnen aanmerken als een soort vervolg op Adrian's laatste, tijdens zijn leven uitgebrachte soloalbums.
Ja, dit is natuurlijk geen echt "en nu even de beuk erin" album, desalnietemin een verzameling mooie songs geschreven door o.a. Adrian Borland (gitaar) en zang van Carlo van Putten. Voor mij is dit album nu, tesamen met "Harmony & Destruction" (2002), "Last Days Of The Rainmachine", (2000) en niet te vergeten "The Amsterdam Tapes" (2006) een belangrijk album: het betreft immers een van de laatste muzikale noten van Adrian Borland (hij leed aan een vorm van schizofrenie: zware depressies, verlies van de werkelijkheid en hoorde stemmen in het hoofd) en het einde van een leven van ups en nog meer downs. Adrian R.I.P.

In den beginne is er geen duisternis. Zijn er geen oude, stoffige gebouwen, verlaten kerkhoven of roestige hekwerken te bespeuren. De maan werpt een zacht licht over de beboste heuvels en alles lijkt heel vredig.

De muzikale reis, welke pas na vele minuten ontaardt in een dollemansrit, luistert weg als een zwaarlijvige musical, soms als droefgeestige filmmuziek, maar is toch vooral een progressieve metal plaat en zelfs eentje van de bovenste plank.

De ceremonie bij de oude zomereik is zojuist beëindigd, het kampvuur gedoofd en de ladelichters van Jan Hagel hebben ontelbare glimmende kiezelstenen over de weg gestrooid.

Ja... inderdaad, je moet blijven opletten. Goed je aandacht erbij houden.

Want ondanks al dat fraais is het glibberen geblazen tussen steile rotswanden, scherpe bochten, heestergewas vol meerstemmig elfengezang en andere brulgeesten. Maar meestentijds is deze Wilderun 'excursie' prima te doen voor mensen die niet van klimmen, modderpaadjes en rochelende gedrochten houden. Nou ja, al zou een kortere route net even wat prettiger voor je kunnen zijn.

En als Epigone dan (bijna) voorbij is, is Kid A op de juiste plek gearriveerd en dat is gewoon weer... lekker thuis.

Onderuit...

Op de bank.

Het is alweer een poosje geleden dat ik door deze band van mijn stoel werd geblazen. De heren van Wire kunnen ook zo lekker in sappig Engels uit die speakers knallen. Maar als Marooned loeihard door mijn huiskamer schalt, moet ik mijzelf weer even stevig vasthouden. Zo mooi!
Sommige songs lijken inderdaad beïnvloed te zijn door o.a. de psychedelische sound einde jaren '60, maar wel met een aangenaam stevige "bite".

De krasse knarren van de betere postpunkpopmuziek startten weliswaar al heel voortvarend op Pink Flag met vlotte en superkorte punkpop liedjes die ook nog eens goed in het gehoor liggen, de opvolger maakt echter dat het geluid van Wire gevarieerder en dus interessanter ging worden.

De albums van Wire gaan mij steeds beter smaken.

Smak!

Momenteel verzamel ik Wire albums. Nu... daar ben je dus wel even mee bezig. Na het explosieve punkgeweld van Send vind ik deze Wire plaat toch fijner klinken. Op dit album hoor ik tenminste weer leuke melodietjes. Dat is waar Wire over het algemeen zo sterk in is: goede songs schrijven.
Nee... dit album behoort misschien niet het allerbeste werk van Wire - dat is geweest (o.a. 154, The Ideal Copy) of dat komt nog (o.a. Changes Become Us, Wire en Nocturnal Koreans), maar Object 47 is het aanhoren meer dan waard.

Favorieten: One of Us, Hard Currency, Patient Flees.

Na Short Elevated Period zet Wire de racefiets voorlopig even in de schuur en duikt - geheel in stijl - op de beachcruiser richting A Bell Is A Cup Until It Is Struck, terug de roemruchte jaren tachtig in!

The Ideal Copy? Nee, dat nou ook weer niet. De Wire van toen was experimenteler, scherper, maar ook wisselvalliger. Nu, kras en knapper geworden, hebben ze de ijzersterke draad van de laatste drie, vier releases gewoon opgepakt en zijn in een ander pasje op een ander jasje verder gaan borduren.

Hoewel het album zich in een beduidend trager tempo dan voorheen laat wegluisteren, de heren schakelden in het verre verleden wel vaker enkele tandjes terug, heeft Wire met deze Silver/Read toch wéér een solide album weten af te leveren. De taart met de veertig kaarsjes kan dus worden besteld!

Playing Harp for the Fishes, Short Elevated Period, Diamonds in Cups en Brio zijn voor mij in elk geval de toppers van Silver/Lead.

Hebbes! Eindelijk heb ik de kans gegrepen The Ideal Copy in goede staat toe te voegen aan de als maar uitdijende Wire verzameling.

De stijlbreuk met het punk/postpunk verleden lijkt nu definitief. Alhoewel... punk is ook een attitude en punk is Wire tot op heden eigenlijk altijd wel een beetje gebleven. Vooral de laatste albums en de EP Nocturnal Koreans tonen aan dat de heren van Wire nog altijd popmuziek met een stevige "bite" kunnen maken.

Hoe dan ook, Wire is de laatste jaren uitgegroeid tot een van mijn meest favoriete punk/postpunkbands... juist omdat ze gewoon lekker doorgaan - in welke stijl/genre dan ook - met het schrijven van ijzersterke en vooral eigenzinnige liedjes.

En dit al vanaf 1976!

Het zijn natuurlijk inmiddels krasse knarren, de heren van Wire, maar zij zijn beslist nog niet tot een "hoopje oude sokken naast de wasmand" ingezakt!


Favorieten: Over Theirs, Drill, "A Serious of Snakes" en het meesterlijke Feed Me!

De krasse knarren hebben het ook deze keer weer geflikt!

"Blogging" is een lekkere wave binnenkomer en op dit nieuwe album staan wederom een aantal nummers die inderdaad ouderwets 'Wireaans' swingen. (Met dank aan Premonition )

De sound op "Wire" is wel nagenoeg eender gebleven en net als op de twee voorgaande platen hebben de liedjes geen losse eindjes en zeker... vooral geen rafeltjes meer.
De meeste songs lijken zelfs wat meer ingetogen dan op het laatste album en zijn het in sommige gevallen enigszins trage en voortkabbelende deuntjes geworden (o.a. "Sleep-Walking"). Gelukkig staat er hier en daar nog wel een gitaarsnaren muur overeind en is deze stevig genoeg om weer even wakker te worden!
"Joust & Jostle", "Octopus" en "Split Your Ends", zijn mijn favorieten op deze schijf. Niet alleen vanwege het meer up-tempo karakter, maar het zijn ook de meer catchy popliedjes.

"Harpooned" is echter een totaal ondoordringbare muur geworden, en dit nummer sla ik op dit moment nog maar even over. Alsof de draadjes op dat moment helemaal in de knoop zijn geraakt en de hevig morrende bandleden minutenlang bezig geweest zijn om de snaren te ontwarren. Wellicht iets te langdradig misschien?

"Wire" zal desondanks deze minpuntjes toch wel een album worden, dat ik bij tijd en wijle graag uit de kast zal trekken. Net als al die andere Wire albums

A Chasm Here and Now is het verrassende debuut van dit Engels/Duitse gezelschap uit Berlijn. De liedjes zijn erg pakkend, meeslepend en doen mij op sommige momenten zelfs aan The Sound denken. Ik denk dat vooral bassist Gabriel daar debet aan is. Wellicht zijn er nog wel meer jaren '80 invloeden te bedenken, maar verder is dit hele fijne post-punk met mooi gitaarwerk. Het enige, ontzettend kleine, minpuntje zou de zang kunnen zijn: het klinkt zo nu en dan nog iets te onvast, nog iets te onzeker.

De formatie bestaat uit:
Justin Stephens (zang/gitaar), Ralf Hünefeld (gitaar/synths), Gabriel Brero (basgitaar) and Sebastian Hilgetag (drums).

Alvorens daadwerkelijk oog in oog te staan met Magere Hein wil ik toch nog graag eerst even het in maart verschenen tweede album van Wisborg bespreken.

Wat opvalt is dat er iemand in de band zit die heel graag 'piano' speelt en dat is niet zo heel erg gebruikelijk binnen het genre. Althans, voor zover ik weet. Wat verder nog opvalt is dat er iemand zingt met een onwijs mooie stem en dat men ook niet vies is van een portie stevig harken op de elektrieke snaren. Wisborg haalt hiermee (doom)metal én klassiek getinte pianomuziek de vaak min of meer elektronische wereld der gothrock en darkwavers binnen. Het is een geluid, dat naast de nodige Fields of the Nephilim, Nine Inch Nails, Angels of Liberty en Sister of Mercy invloeden, bol staat van de (doom)metal plechtige zangelementen à la The Foreshadowing en Type O Negative en waar de melancholie in hevige mate vanaf druipt. Ze zijn echter maar met z'n tweeën en dit gegeven maakt dat behalve de gitaren en de zangpartijen de resterende noten uit een doosje komen. Dit valt dan weer niet zo erg op. Behalve natuurlijk wanneer je het tweetal live gaat zien. Maar zelfs dan zijn deze heren de moeite van het aanschouwen waard!

"We make sad music for sad people".

Aldus zanger/gitarist Konstantin Michaely en gitarist/toetsenist Nickolas Eckstein uit Hannover.

En met dat laatste is veel, zo niet alles gezegd. Deze heerlijke, inktzwarte plaat neem ik daarom mooi mee naar mijn eerstvolgende 'rustplaats'! ?

De derde mooie hoes op een rij. Maar het gaat zelfs bij Wisborg om de muziek en nu is de vraag: heeft dit illustere duo genoeg in huis om ook met hun derde te kunnen imponeren? Na een eerste luisterbeurt heb ik daar eigenlijk nog geen echt goed antwoord op. Logisch misschien, maar toch... ach ja, de afsluiter is eigenlijk onmiddellijk wel weer een topper. Over de rest ga ik dus nog even lekker nadenken.

De tragedie van de verloren seconden en dat zijn er inmiddels toch wel iets teveel. Echter dit debuut kent hoegenaamd geen verloren tijd. Althans voor mij.

Dit veelbelovende duo uit Hannover is een mooie knop aan de snel groeiende, inktzwarte struik der doom rockers. Het is geen post-punk, goth-rock of dark wave dat puur en alleen gebaseerd is op keyboards. Zélfs al wordt er flink gebruik van gemaakt. Je moet tenslotte toch wat zonder een drummer of basgitarist. Er wordt ook niet of nauwelijks geleend van welbekende bands als The Cure, Joy Division of New Order. Verre van dat. Hooguit doet een nummer je heel misschien denken aan een loodzware Depeche Mode, Diary of Dreams, Aeon Sable of iets in die richting.

Nee, de heren Konstantin Michaely en Nikolas Eckstein gooien er een flinke scheut rock/metal door. Bovendien doet de prachtige stem van Konstantin mij als twee druppels water denken aan zanger Marco Benevento van The Foreshadowing, een van mijn favoriete doom-goth-metalbands en ja, dán kom je - hoe dan ook - in het vizier van all time doomrocker Alicia met haar diepgewortelde voorliefde voor stoere baritonstemmen.

De laatste tijd loop ik het liefst een blokje om als er ergens weer een felbegeerd popzangeresje opduikt. Ik heb meestal vrij weinig met schelle, vrouwelijke vocalen, al zijn er altijd uitzonderingen. Zoals deze dame. Dit is namelijk ook nog eens gewoon leuke en vlotte muziek. Het dromerige geluid in sommige liedjes vind ik dan wel wat minder geslaagd, maar voor zo'n vrolijk en fel punkachtig nummertje als Yuk Foo verzet ik graag weer een meubeltje.

Of twee...

Dit is wederom een Wolvennest plaat vol indringende 'industrial noise', naargeestige 'dark ambient' klanken en een soms niet aflatende stroom 'funeral doom' dat deurknoppen doet afbreken, roestige hekken knarsend en piepend achter je op slot laat vallen, beelden oproept van inktzwarte naaldbossen die oplossen in de mist en oude begraafplaatsen opluistert met vreemdsoortige kermismuziek alwaar fluisterende ondoden je zachtjes proberen te omhelzen.

Kortom, deze muziek is bij uitstek geschikt om te beluisteren bij een open raam tijdens de winterzonnewende, in het bleke schijnsel van de afnemende maan.

Er hangt een gespannen sfeer. Je ervaart tintelingen van onbehagen. Een koude luchtstroom strijkt langs je warme gezicht. Zijn dit doodnormale bezoekers? Of zijn het negatieve entiteiten, die op sommige dagen iets te klagen willen hebben? Ze zingen en ze praten. Op gedempte toon. Het lijken wel echo's die tegen oude muren weerkaatsen. Waar de ornamenten en het betingel, verkleurd en gescheurd, het sombere verhaal vertellen van een aan lager wal geraakte voormalige bewoner. Het is in elk geval een imposante koor van indringende 'industrial noise' en naargeestige 'dark ambient' klanken, die de mistroostige en de soms niet aflatende stroom 'funeral doom' nog enigszins proberen op te 'vrolijken'. Als gewone sterveling heb je dit wonderbaarlijke spektakel echter niet zo snel in de gaten. Vooral niet bij daglicht. Het is immers geen toegankelijke popmuziek. Maar het is wel erg mooi!

Ik ben benieuwd hoe WLVNNST straks bij het licht van de enige lantaarnpaal in dit nauwe, stoffige straatje gaat klinken.