Spirit of Eden is 'gewoon' weer zo'n prachtige 'contemplatie' plaat. Net als Black Star. Of Skeleton Tree. Of Within the Realm of a Dying Sun. En Laughing Stock/Mark Hollis.

Het zijn platen voor bepaalde momenten. Om de mystieke of rustgevende sfeer. Om de fraaie klanken. De schitterende melodieën. Een geluid dat diep doordringt tot op het bot, het hart breekt en de tranen laat vloeien. En zulke momenten kunnen zeldzaam zijn of misschien juist niet. Maar dat 'speciale' heeft zeker niet elke andere 'ontzéttend goede' plaat.

Love Will Come Again is een muzikaal sterk album vol meeslepende, melancholieke en toch ook vaak dansbare songs. Helaas vind ik ook hier de 'galm' niet altijd even mooi met als resultaat dat de zang wat monotoon en lichtelijk onverstaanbaar overkomt. Maar met dat laatste kan ik in het geval Talk To Her nog wel leven, hoor.

Een prima debuut, zou ik zeggen!

Gezien, gefotografeerd en getekend! Tot favorieten verklaard begin jaren 80. Verguisd en vergeten vanaf het derde album.

Gelukkig zijn ze er nog!

De ruzie is bijgelegd, ze zijn weer op tournee en ik? Ik sluit het duo opnieuw in het hart, want mooie liedjes hebben ze geschreven. Het laatste album staat zelfs op repeat en dit album komt er aan. Alle albums van Tears for Fears komen in huis of zijn er al.

Als je de albums met elkaar gaat vergelijken gaat het mank, maar als je ieder album op zijn merites beoordeelt kun je niet anders dan tot de slotsom komen dat er toch veel schitterende liedjes tussen zitten.

De evolutie van new wave naar psychedelische pop met eigentijdse speelse elementen doet mij ineens denken aan de ontwikkeling die de heren Andy Partridge en Colin Moulding van XTC hebben doorgemaakt in hun muziek.

The Hurting is voor mij de mooiste van alle Tears For Fears platen tot op heden. Muzikaal werd het geluid op dit album – ondanks de ragfijne gelaagdheid en ingenieuze melodieën – nog redelijk ‘intiem’ en ‘minimalistisch’ gehouden. Ook het thema was heel bijzonder. Roland Orzabal en Curt Smith schreven openhartige teksten over een moeilijke jeugd, hetgeen destijds vrij ongebruikelijk was in de popmuziek. Van lichtvoetige pop kan ik dus eigenlijk niet of nauwelijks spreken, al draaide ik Tears For Fears ook heel graag op feesten en partijen.

Ze hebben na dit album nog enkele prachtige nummers gemaakt, maar niet meer zo indringend en origineel klinkend als de meeste liedjes op The Hurting. Bovendien zijn deze nummers anders van stijl en inhoud (psychedelisch, rock, jazz of soul en ze hebben vaak meer algemene en universele thema’s), en deze - ook nog mooie - liedjes zijn verdeeld over meerdere opvolgers.

Ik heb, naast enkele reguliere albums, de 12" inches van Mad World, Change en Pale Shelter nog staan. Ik heb deze singles tijdens de beeldenstorm… pardon, geluidsstorm (de desastreuze vinylopruiming in de jaren negentig) gelukkig over het hoofd gezien.

Pure nostalgie en tijdloosheid in een oogwenk. Het bestaat nog.

Via Voyager bij deze TesseracT terecht gekomen. Deze meer op sfeer en dramatiek gerichte metalmuziek is weliswaar redelijk goed te behappen - ik hoor graag een groovy plukbas - maar de liedjes pakken mij vooralsnog niet echt. Rappen, gillen of schreeuwen is ook niet echt mijn ding.

Toch een band om in de gaten te houden.

Chique hoes én album! The Agness Circle is helaas aan mij voorbij gegaan. Maar ja, beter wat later dan nooit! Dit is zeker een mooi album voor de liefhebber van stijlvolle, dromerige darkwave!

Funky & bluesy hardrock en een zanger met een (soms) geweldige schreeuwstem. Een kruising Robert Plant met ene Rod Stewart. Of zoiets dergelijks. Waarvan je wel moet houden, natuurlijk. Maar ik hoor hier vooral een band dat enthousiast een blik jaren zeventig rock opentrekt. Okay, het klinkt voor mij ietsiepietsie gedateerd, maar het swingt wel enorm en dus lijkt mij dit ook zeker een 'prima voor de broodnodige verandering' plaat voor op feesten en partijen met een verplichte 'bloemetjestuniekpak met wijd uitlopende pijpen' dresscode.

Als ik even later met knikkende knieën en gelanceerd vanaf het hupse Perhaps uit 1985 uit de witter dan witte auto stap, gooi ik resoluut die knellende, knalrode schoentjes op het trottoir. Tenslotte heb ik dit soort schoeisel niet meer nodig en ofschoon ik vrijwel op alle muziek kan swingen, is het geluid dat momenteel uit dit sobere opvanghuis voor verwaarloosde postpunkklanken sijpelt, niet echt vrolijk en ook nog nauwelijks dansbaar te noemen.

Fourth Drawer Down lijkt misschien daarom wel eerder een hypnotisch en chaotisch zijsprongetje dan een verzamelalbum en dat komt omdat ik de meeste singletjes/b-kantjes met liedjes als het fraaie A Girl Named Property , het nogal lijpe Kitchen Person en het grappige Tell Me Easter's on Friday nooit eerder heb gehoord of hebben de genoemde liedjes op dat moment geen indruk gemaakt en ben ik ze gewoon vergeten. In de jaren tachtig kocht ik ook bijna geen 7" singles meer en slechts af en toe een 12 inch.

Het liedje dat ik wél heel regelmatig tegenkwam in popprogramma's op tv als Génération 80 en Gotterdammerung 2000, groeide wel vrijwel onmiddellijk uit tot een favoriet om van te dromen: White Car in Germany. Dit nummer, ik heb het althans nog niet kunnen vinden, staat op geen enkel regulier album en daarom alleen al ben ik heel blij met dit fraaie verzamelalbum.

Chauffeur!!!

Sulk is een fantastisch mooi album van postpunkband Associates en deze plaat was voor mij, naast All Fall Down, Fiction en Pornography een van de meest smaakbepalende new wave albums uit topjaar 1982.

Helaas stond Sulk al die jaren toch een beetje droevig vergeten te zijn en de lp sméékte gewoon om een herwaardering. Nu... dat kan dit album krijgen.
Wat een bevlogenheid straalde deze band en vooral zanger Billy Mackenzie toch uit!
Mooie songs als Skipping, Party Fears Two en No maken van Sulk weer zo'n absolute "must have" uit die toch al fantastische eerste helft van de jaren '80!

Wel ja!

Ik krijg weer kippenvel van Club Country! Gewoon huiveringwekkend en dat bij een kamertemperatuur van minstens 20.5 graden!

Ik heb tot op heden zelden een artiest/formatie gevonden, die bij het grote (her)ontdekken zo'n diepe indruk heeft gemaakt als deze Associates. Okay... op wat Bowies uit de laatste twee decennia, The Opposition en het latere XTC werk na dan. En wat blijkt tot mijn grote verbazing? Ik ken alle liedjes op dit debuut gewoon vrij goed. Mogelijk heb ik dit album ooit eens in mijn bezit gehad, maar is het vinyl door de vele verhuizingen of achteraf heftig betreurde opruimbuien verdwenen en is de herinnering aan dit debuut ondergesneeuwd geraakt door de enorme hoeveelheid fantastische post-punk/new wave platen uit deze periode.

Hoe dan ook, The Affectionate Punch is terug van weggeweest en wordt nu en voor altijd liefdevol opgenomen in Alicia's opvang voor verwaarloosde postpunkgeluiden uit een ver verleden en zal zij trachten The Associates weer wat vaker aan te horen.

Gaat lukken natuurlijk...

... want Billy zingt geweldig en heeft samen met The Associates een paar fantastische albums, waaronder dit debuut, gemaakt!

Ik denk dat de echte liefhebber de band ondertussen wel kent. Hoewel zwaar onderbelicht en voornamelijk ondergronds bezig zijn er momenteel behoorlijk wat dark wave/gothrockbands (en heel veel andere muziekgroepjes natuurlijk ook) op dit aardbolletje te vinden en is het simpelweg niet meer bij te benen voor de muziekliefhebber. Open deurtje, maar toch. Kijk maar eens op Bandcamp. Mijn luisterlijst is ondertussen giga lang en negentig procent schaf ik niet eens aan omdat - laten we even voor 't gemak het bij post-punk/wave/gothrock houden - het aanbod 'te weinig onderscheidend' is. Dus de 'krenten uit de pap methode' toepassen is onvermijdelijk.

Zelf vind ik de zang van deze jongeman niet echt fijn, ondanks dat ik een groot liefhebber ben van donkere, zeer lage zangstemmen. Enige pathos is natuurlijk en vooral in de gothrock niet ongebruikelijk. Erger nog, zwaarmoedigheid moet zelfs in bepaalde mate aanwezig zijn, maar hier ligt het - wat mij betreft - er weer zo dik bovenop. Al met al is de plaat daarom nog niet slecht, want sommige liedjes zijn op zich best aardig.

Dit lijkt trouwens zo af en toe toch wel heel erg veel op IAMTHESHADOW!

Na stiekem onder de dekens via blikkerige luidsprekertjes in krakkemikkige transistorradiootjes gehoord te hebben...

Na talloze keren de inmiddels versteende 33- toeren schijven op zo'n hippe koffergrammofoonplatenspeler afgeragd te hebben...

Na de 'best of' liedjes op cassettebandjes - van goed tot duurkoop - herhaaldelijk in verschillende nummervolgordes opgenomen te hebben...

Met als gevolg dat ik die liedjes nu nog moeiteloos mee kan blèren...

Heb ik besloten de rode en de blauwe in huis te halen. De nieuwe welteverstaan. Om straks op een harde schijf en een micro sd kaartje te zetten.

Kortom... ik ben blij met de 2023 uitvoering van de beide verzamelaars. Dan blijkt dat je minstens een kwart van de beatlemuziek - ja, zo noemde m'n vader deze muziek - al die jaren gewoon 'gemist' hebt. Het is voor mij niet zo belangrijk dat er aan sommige liedjes iets veranderd of gesleuteld is met dit als resultaat. De belevenis is hetzelfde. Het geluid daarentegen des te fraaier.

Alicia's ontdekking van de week!

The Beauty of Gemina met de spierwitblonde zanger Michael is een darkwave/gothrock band uit Zwitserland met hele mooie muziek, dat meestal niet zo somber klinkt als het genre doet vermoeden.

Zo op het eerste gehoor klinkt het geluid van de band met de lastige naam om iedere keer weer opnieuw te moeten invullen met regelmaat net zo heerlijk dansbaar als Diary of Dreams' Butterfly Dance en even sfeervol als de dromerige West Midland geluiden van And Also The Trees.

En... wat een heerlijke stem heeft deze Michael Sele toch!

Dit is absoluut weer een zanger die mij enorm kan bekoren.

Goh! Het kan niet op dit najaar. De ene prachtstem volgt de andere op, ook al lopen de stijlen nogal ver uiteen. Dat laatste maakt mij echter niet uit zolang de muziek maar mooi is.

Duidelijk is al wel dat The Beauty of Gemina alsmaar verder wegdrijft van de ooit eens zwaar aangezette, elektronische donkere golven naar een kust vol melancholieke luisterliedjes met een lichte folk inslag. De stem van Michael Sele blijft te allen tijde een waar genot om naar te luisteren. Het album lijkt in ieder geval perfect te passen op zo'n sombere herfstdag als deze.

Wunderschön!

NB: Haal dat electronic en rock etiketje nu maar rustig weg!

De fantastische opener End was het eerste liedje, dat ik hoorde van deze darkwave/gothrock formatie uit Zwitserland. Wat een heerlijke drive heeft dit nummer! Verbaasd was ik echter toen ik vernam dat deze band z'n roots in de darkwave heeft en optreedt op gothic festivals. Hoe dan ook, van enigerlei gothic pathos - op wat melancholie na - is nauwelijks meer iets te bespeuren. Ook de typische 'industrial' invloeden zijn verdwenen.

Het high-key portret van Michael Sele op de hoes vertelt het eigenlijk al. The Beauty of Gemina kun je misschien met moeite nog slechts 'gothic light' noemen.

Maar is dat erg? Natuurlijk niet. Nu de (klank)kleur 'The Road to Hell/Chris Rea' aan het donkere And Also The Trees/Pink Turns Blue palet is toegevoegd en fijn mengt met de nog altijd droeve sfeer, vind ik Minor Sun een hele mooie plaat 'voor de avond' geworden en dit komt absoluut door het warme stemgeluid van zanger Michael en niet te vergeten: de prachtige liedjes.

"Duidelijk is dat The Beauty of Gemina alsmaar verder wegdrijft van de ooit eens zwaar aangezette, elektronische donkere golven naar een kust vol melancholieke luisterliedjes met een lichte folk inslag. De stem van Michael Sele blijft te allen tijde een waar genot om naar te luisteren".

Dit schreef ik alweer twee jaar geleden bij Flying with the Owl. Waar blijft de tijd!

The Beauty of Gemina zet deze lijn voort op haar nieuwe plaat en net als haar voorganger lijkt Skeleton Dreams weer perfect te passen in dit jaargetijde. Zeker als vanaf morgen de koele, sombere, en meer regenachtige dagen zullen gaan overheersen. Het blijft gewoon erg fijne muziek om bij weg te dromen. Nee... om bijna bij weg te zweven!

Hoe dan ook, de vleermuizen zullen ook dit keer lekker rustig op hun plek blijven hangen. Wat is gebleven is een mooie, donkere sfeer die mij regelmatig aan een band als And Also The Trees doet denken!


*bordje "NIET STOREN" ophangt*

Waar de melancholie is gebleven, lijkt de grimmige sfeer van albums als Diary of a Lost en A Stranger to Tears definitief tot het verleden te behoren. Heel de verte hoor je nog de zwakke echo's van bands als The Cure en And Also the Trees. En al is het flinterdun, de basis wordt nog altijd bepaald door synths en andere elektronica zo te horen. De kristalheldere gitaarklanken vormen wel weer een fraai contrast met de fluwelen baritonstem van Michael Sele en dat maakt veel goed.

Ook bij de nieuwe plaat van The Beauty of Genima kun je dus beter de bank laten staan. Scheelt weer sjouwen. Pak een lekkere, warme deken, een paar zijdezachte kussens, neem wat te drinken en geniet van de mooie melodieën.

Weg met die bank! Want dit swingt als een gek. Dit moet je keihard draaien. Maar bovenal is dit een plaatje boordevol leuke songs. Voor elk wat wils. In je eentje. Met z'n tweeën. Of voor nog grotere feesten en partijen.

In de geest van Black Angel, Ritual Howls, Long Night, Killing Joke... om maar een paar namen te noemen. Zo ongeveer. Soms meer punk. Of post-punk. Of Gothabilly. Of gewoon aanstekelijke, lekker wilde pop. Met soms een dame aan de microfoon. Maar meer een heer. En soms zingen ze gezellig samen. The Bellwether Syndicate is eigenlijk 'van alles wat'.

Zoals ik al zei: dit gaat van ruig naar romantiek. En weer terug.

Dus... sta op en ga weg van die bank!

Helaas, het maakt niet veel uit welke bril ik opzet. De hoes blijft gewoon afschuwelijk trippy. Ik doe daarom maar de ogen dicht, de oortjes in en hoor een band die regelrecht uit de late sixties (Syd Barrett, Velvet Underground) lijkt te zijn gestapt. En dat komt goed uit. Want psychedelische geluiden voeren momenteel de boventoon in huize Alicia. Alleen is het geluid nu wat gruiziger, compact en volumineus. Dromeriger ook. Maar het is wel mooi gruizig. Kortom, Wilderness of Mirrors is een lekkere plaat om te draaien op een sombere herfstdag!

Het valt lang niet altijd mee om de lekkerste krenten uit die enorme brij hedendaagse post-punk bandjes te plukken, maar zo af en toe kom je er wel eentje tegen.

The Bluebeard's Castle is opgericht in 2017 en deze heren uit Frankrijk hebben de twee jaar dat de band nu bestaat blijkbaar erg goed besteed, want dit is een debuut boordevol hele fijne, opzwepende darkwave/gothic rock songs geworden.
Let wel, ze zingen niet in het mooiste Engels. Maar dat is ze uiteraard vergeven!

Ik ben heel blij dat ik de afslag naar dit album genomen heb, want wát is Silent Days toch een prachtig liedje! De overige songs mogen er trouwens ook zijn. Fraai album van deze singer- songwriter Bram Vanparys uit Gent.

Blij met mijn 'high fidelity' streaming. Zo kun je alsnog albums die minder makkelijk te vinden zijn in goede kwaliteit beluisteren. Zoals deze. The Church is een prima en helaas ook voor velen een relatief onbekende band gebleven. Het neemt wat tijd in beslag het omvangrijke werk alsnog tot je te nemen, maar dan heb je ook wat. Ook dit is weer een album dat zo rond de 4 sterretjes of wellicht zelfs iets hoger zou kunnen scoren.

De melodietjes op Man Woman Life Death Infinity lijken vooralsnog een tikkeltje minder pakkend dan de liedjes op het album Further / Deeper uit 2014, maar al met al is dit toch weer een erg fijne The Church plaat.

*in hogere sferen verkeert*

Enige diepte in de zanglijnen hoor ik dan weer niet, maar juist door de enigszins monotone, maar verder prima zang van Michael Lessard laat de band daarentegen de muziek prachtig zingen. Ik word in elk geval niet gehinderd door een allesoverheersend arsenaal aan gillende keukenmeiden, vage stofzuigergeluiden of angstaanjagende brompotzangers en kan ik al mijn aandacht schenken aan de liedjes plus de sfeervolle instrumentatie. Clairvoyant is wel een album dat enige tijd vergt om goed te kunnen doorgronden. De prachtige afsluiter Monochrome (Pensive) is - wat mij betreft - ook het mooiste juweel in de kroon.

Ik draai 'm nog een keer...

The Contortionist maakt progressieve metal. Van het soort "kijk mij nu eens een ingewikkeld bas-loopje naspelen". De muziek doet mij soms aan het Australische Voyager en zelfs af en toe aan The Pineapple Thief denken. Echter, The Contortionist moet het dan doen zonder de frisse, goed geschreven, melodieuze melodietjes. Ik hoor naar mijn smaak ook net iets teveel 'hak op de tak' progrock/metal.

Hoewel hier een zeer aardige zanger aan boord lijkt te zijn, vind ik de grunts - door hem of iemand anders - hier eveneens niet mooi en ook niet zo goed bij deze muziek passen en dat terwijl ik een enkele incidentele grunt echt zo erg niet meer vind.

Gelukkig kent de plaat zo nu en dan ook enkele hele mooie stukjes.

Zoals wat?

Nou... zoals bijvoorbeeld in het nummer Primordial Sound en The Parable.

Na Love - de enige The Cult plaat die hier als cd nog in de kast staat - heb ik nauwelijks meer een album van deze formatie beluisterd. Wellicht heb ik het een en ander gemist, maar albums als bijvoorbeeld Sonic Temple liggen mij gewoonweg niet en dus heb ik de band al lang geleden uit oog en oor verloren. Uit nieuwsgierigheid opgezet, vind ik deze Under the Midnight Sun eigenlijk helemaal nog niet zo slecht. Het album komt in elk geval beter tot zijn recht tussen de overige parafernalia in die kast. En vind ik - voorlopig - deze nieuwe spruit aan The Cult boom minstens 3,5* of 4* waard.

Na "Pornography" en "Disintegration" is dit het mooiste, maar... nog net iets meer dan de twee zojuist genoemde albums, vooral het meest desolate album van The Cure.
Althans zo ervaar ik het.

Eigenlijk moet je deze schijf niet tussen al je andere muziek - al dan niet van The Cure - door willen draaien. Het klinkt dan waarschijnlijk niet echt lekker. Je moet deze bak herrie gewoon even apart nemen en goed tot je door laten dringen met als gevolg dat al spoedig een jankende Robert al zuigend en knabbelend je hersenpan komt binnenkruipen.

Laat je gisteren nou net die felrode, plastic vliegenmepper voor een euro hebben gekocht! Kun je altijd nog dit grote, zwarte, harige beest er meteen mee uitslaan.

Baf!

Hallo! Hier Team Pornography!

Zwaai, zwaai...

Ik vond Pornography destijds gelijk al prachtig. Ik hield onmiddellijk van dat heftige, bombastische geluid. Die stevige drums in One Hundred Years of in The Hanging Garden. Ik vond dat geweldig. Daar kon je zo fijn op stampen. En niet omdat er onheilspellende of cynische teksten werden gebezigd. Dat maakte mij niet uit. Het zijn woorden die ik toch amper of nooit lees. Ik blèr teksten hooguit een enkele keer mee. Dit omdat ik gezellig ‘meezingen’ zo leuk vind. Verder neem ik songteksten nooit al te serieus.

A Strange Day is door de jaren heen zelfs mijn favoriete zwijmelnummer van The Cure geworden. Bovendien was Pornography (en dat is het nog steeds) een te gekke plaat voor feesten en partijen. Kortom, de liedjes op dit album waren eerder woest aantrekkelijk en opwindend dan deprimerend en de verdere aankleding van de band - of het imago zoals u wilt - sprak mij enorm aan. Het geheel was in ieder geval leuker en beeldender dan punk of post-punk voorheen was.

Dit album zal daarom altijd mijn favoriete The Cure plaat blijven. Gewoon omdat er voor mij ook geen enkele misser op staat. Want al is het titelnummer een beetje vreemd, soms chaotisch zelfs, het is wel lekker. En dat van die missers, die zijn helaas wel regelmatig te vinden op zowel de eerdere als de latere albums van The Cure.

Dit.

Hopelijk zit er iets meer ruimte in het geluid van de blu-ray. Maar ik vrees dat dit een stijlkenmerk van dit album is. Het moest toch vooral heel zwaar klinken. Denk ik. Als een oude, verschoten en rafelige bol wol, een verstrikte kluwen van ooit uitgehaalde restanten uit een ver verleden. Als een niet meer te ontwarren en te fatsoeneren haardos op leeftijd. In een chaotisch hoofd. Robert Smith klinkt in elk geval nog wel als een leuke jongeman. Puur en oprecht. Da's alvast een pluspunt. Nu moet ik de rest van dit album nog aan elkaar zien te knopen.

Ook het werk van The Damned heb ik eind jaren '70, begin jaren '80 zo goed als links laten liggen, maar zo nu en dan vis ik er toch weer een pareltje tussenuit!

Juist het psychedelische (ik denk eerder aan de jaren '60 en ja... ik moet af en toe eveneens aan Pink Floyd denken) in combinatie met de sterke - en soms ook wel een beetje maffe - composities maken dat The Black Album heel fijn weg luistert.

De meest "punky" nummers sla ik dan wel over. Die zijn wat mij betreft niet zo heel boeiend.