Het gele licht van de straatlantaarn laat de streepjes op het behang weer zachtjes dansen. Ik luister in het duister bij een nog half openstaand gordijn en dit past wonderwel bij de muziek. De mooie, veelal meerstemmige zang wordt, al dan niet ritmisch, aangevuld met allerlei instrumenten en rondvliegende geluidjes. Ik kan de muzikale omlijsting niet zo een, twee, drie thuisbrengen en dat ga ik dan ook maar niet doen. Wat ik wel weet is dat verandering van spijs in een enkel geval soms erg fijn doet luisteren.

Het zijn de iconische platen van weleer. Met de al even iconische hoezen. In ieder zichzelf respecterend huishouden was er wel een exemplaar te vinden. Ik kwam ze tenminste overal tegen. Ook in de platenkast van mijn toenmalige vriend. Het kan niet anders, dit album moet wel heel bijzonder zijn en dat is deze Thick as a Brick dan ook. We hebben deze plaat ontzettend veel gedraaid en toen wij na een paar jaar afscheid van elkaar moesten nemen nam hij, naast alle Uriah Heep platen, ook de prachtige Jethro Tull met de krant mee en ik heb van beiden nooit meer iets gehoord of gezien. Na zoveel jaar dit album niet gehoord te hebben verbaast het me dan ook helemaal niet dat ik nog altijd noot voor noot mee kan zingen. Heel bijzonder!

Ik heb vandaag The Garden van John Foxx uit de kast getrokken en de lp klinkt nog beter dan ik dacht.

Ik heb dit album ooit in 1981 gekocht naar aanleiding van dat geweldige liedje Europe After the Rain! Dit is dancewave van de bovenste plank! De andere toppers zijn, hoe kan het ook anders: Dancing Like a Gun , de wavefunker Night Suit, You Were There en het prachtige, ingetogen The Garden.

John Foxx werd destijds, nadat hij de band had verlaten, wel wat hoger gewaardeerd dan Ultravox zelf. John echter, raakte enigszins in de vergetelheid, terwijl Ultravox hits bleef scoren. Ik vind dat ze beiden fijne muziek maakten. Ultravox heeft nog niet zo heel lang geleden een prima nieuwe plaat uitgebracht.

Ik moet mij ook maar eens wat meer gaan verdiepen in deze mysterieuze Foxx!

De titel zegt het al!

Addendum lijkt een toevoegsel, 'n bijlage of aanhangsel van het album Screen Memories en zo klinkt het eigenlijk ook een beetje. Leuk om erbij te hebben, maar het geheel is toch iets minder sterk dan het album uit 2017.

John Maus is voor mij een van de ontdekkingen dit jaar. De synthesizers, het orgeltje, de (bas)gitaar en de stem: ze lijken wel heel diep vanuit een oude echoput omhoog te borrelen. En hoewel ik niet echt gecharmeerd ben van al te veel 'galm' vind ik het hier op een of andere manier erg goed passen.

Maar 't zijn toch vooral de eigenzinnige synth-pop/wave deuntjes waar ik geen genoeg van kan krijgen.

*Op weg naar de volgende meneer Maus gaat*

Het beste album sinds Magnification.

Maar True is geen album van Yes. Al lijkt het geluid op bepaalde momenten er wel heel erg veel op. Dit is op z'n hoogst 'Yes' op z'n Jon Anderson's. En op z'n Geeks. Zonder The Band Geeks had Jon Anderson een dergelijk album niet eens kunnen maken, denk ik. Jon is op z'n best met een goede rockband achter zich. De arrangementen en mooie productie van Richie Castellano maken het verschil. Onder andere. Er zijn nog wel een paar dingen die net even anders klinken. Maar dat net even anders klinken dan de oorspronkelijke Yes doet de huidige Yes ook. (Je mag zelf kiezen welke Yes, de verschillende gezelschappen klinken allemaal weer net even en soms flink anders, maar ik refereer voor het gemak nu even aan de klassieke line-up.) Logisch, iedere muzikant heeft zijn eigen signatuur. De meerwaarde die ontstaat door samen te werken is net zo belangrijk en is eveneens bepalend voor het geluid. Het is dus maar net waar je voorkeur naar uitgaat.

Hoe dan ook, de Yes die ik heb leren kennen (1972) bestaat toch al een poosje niet meer. Voor mij dan. Ik ben in elk geval erg blij met True. Dit is een erg goed album van deze oud Yesser! Mede of juist dankzij de band met de vreemde naam.

Ik zou alleen de ontwerper van de hoes ontslaan.

Doorgaans zit ik niet zo heel vaak in deze hoek van de popmuziek te rommelen, maar het geluid van Jonathan Bree viel onmiddellijk op. Het is ontzettend melodieus, humoristisch, zwoel, eigenzinnig en de muziek zit ook nog eens knap in elkaar.
Ik zie er zelfs beelden bij. Neem nu bijvoorbeeld het nummer Boombox Serenade. Ik zie Jonathan al staan met z'n enorme boombox luidspreker onder aan mijn balkonnetje en dan laat plots je wifi- of bluetooth signaal het afweten. Dit is natuurlijk 'n geweldig moment voor een heerlijke slappe lach. Of dat swingende Your're So Cool, de ultieme nazomerplaat voor een romantisch walsje met of zonder een Jonathan tussen de opkomende herfstasters. Of dat fraaie, aan synthwave grenzende, Fuck It, 'n meebrullertje van de bovenste plank om hem even fijn te laten weten dat je helemaal klaar bent met dat verstoppertje spelen.

In welke stemming je ook verkeert of waar je ook bent, Sleepwalking is zonder meer een erg leuk album voor een onbekommerd momentje - met of zonder kop koffie - maar toch zeker ook voor het prachtige geluid en de fantastische zangpartijen.

Sleepwalking komt zelfs op de afspeellijsten voor het aanstaande griezelfeest in oktober. Ik zet de hoes alvast klaar en goed in het zicht!

Ik heb hem nèt ontdekt, deze Jonathan Hultén. Maar wat een schoonheid. In meerdere opzichten zelfs.

Chants from Another Place is het verrassende debuutalbum van Jonathan Hultén. Dit album klinkt nog wel een beetje alsof hij zoekende is. Of dat hij op z’n minst nog wat onzeker op de hoge hakjes staat. Het album betekende in ieder geval het veelbelovende begin van een bovenwereldse solocarrière.

Want Jonathan heeft zich niet alleen ontwikkeld tot een begenadigd liedjesschrijver, hij heeft zich een nog opvallender act aangemeten. Die flair had hij natuurlijk ook al in de death-metalband Tribulation. Maar het lijkt nu alsof hij uit een compleet andere wereld is ontsnapt. Met totaal andere muziek. Het is maar goed dat hij uit die metalband is gestapt en voor zichzelf is begonnen. Want deze Jonathan is ook nog eens gezegend met een mooie stem.

Het nieuwe album Eyes Of The Living Night uitbracht in januari van dit jaar is zelfs nog mooier. Weelderiger. Speelser ook. Ik ben daarom erg benieuwd wat de toekomst zal brengen.

Jonathan Hultén verdient in ieder geval een veel breder publiek.

Eyes of the Living Night is als een modern Zweeds sprookje. De liedjes hebben poëtische titels als The Saga and the Storm, Riverflame en Starbather. Het is alsof je door de hoofdstukken van een magisch verhaal wandelt.

Ja, Jonathan Hultén ziet er inderdaad uit alsof hij rechtstreeks uit een of ander mysterieus Scandinavisch woud is komen wandelen. Met een gitaar in de ene en een schetsboek in de andere hand. Als een verdwaalde doch vriendelijke bosgeest op de vlucht, meestentijds gehuld in flamboyante, donker gekleurde gewaden en met groteske hoofddeksels op het hoofd, schrijdt hij je vervaarlijk tegemoet in beeld en geluid, zijn ware gezicht grotendeels verscholen onder een laag fantasy make-up in zwart en wit. Het vormt zowel visueel als auditief een mix van Kate Bush, Björk, Nick Drake en Tim Burton.

Jonathan werd geboren in 1989 in Zweden en brak oorspronkelijk door als gitarist van de death-metalband Tribulation, waar hij bekend stond om zijn theatrale flair en duistere stijl. Maar Jonathan is geen man gemaakt voor één genre. Hij heeft zich losgescheurd van de metalwereld om een solocarrière te kunnen starten. En met succes. Zijn soloalbums Chants From Another Place en Eyes of the Living Night zijn ook nog eens volledig door hemzelf geschreven, gespeeld en geproduceerd. Hij maakt zijn eigen albumhoezen, videoclips en merchandise. En dan ben je een hele grote.

Eyes of the Living Night is een verrassend muzikaal en verhalend luisterboek voor de late uurtjes geworden en verdient daarom alleen al een mooie plek in mijn jaarlijstje van 2025.

Eternal Rituals for the Accretion of Light is een album dat goed voor de dag komt met een aantrekkelijke mix van meeslepende, melancholieke post-punk en prog/post-metal. In een voor mij overwegend matig muziekjaar is het gewoon eventjes wat beter zoeken, maar ze zijn er natuurlijk wel! De albums die echt de moeite waard zijn en ook nog in Alicia's straatje passen.
Maar deze Junius was daarentegen snel gevonden en zeker ook goed bevonden. Nog bedankt voor de tip buso bij Anathema. Hier wil ik ook wel meer van horen!