Het bovenstaande viel mij ook onmiddellijk op!

Voor wat sommigen van ons nog hopen te vinden in een U2 anno 2017 heb je een lantaarntje nodig. Maar wat 'het' ook moge zijn wat je zoekt, ik kan er goed mee leven, zelfs al zou ik 'het' nooit meer horen. Ik kan immers geen enkele artiest opnoemen die over een dergelijke tijdspanne enkel en alleen maar albums heeft gemaakt die voor de volle honderd procent in je straatje passen. Wat ik wel ontzettend jammer vind is dat ondanks het 'moderne' geluid Songs of Experience nauwelijks echt mooie liedjes bevat. Naarmate het album vordert worden de composities wel beter, maar het blijft mager. Songs of Experience beweegt mij er op dit moment zelfs toe om albums als Pop, Zooropa en Songs Of Innocence terstond te gaan opwaarderen.

U2 heeft vele fantastische nummers gemaakt, maar ook een flink aantal middelmatige liedjes. Aangezien dit voorlopig laatste album voor minstens driekwart vol staat met flauwe melodietjes laat ik deze U2 - denk ik - maar aan mij voorbij gaan!

*dadelijk de grote straatlantaarn nog eens proberen gaat*

[quote]Mjuman schreef:
Prachtig!

Ingenuity is het laatste album van Ultravox voor vandaag en wonder boven wonder vind ik dit wel een aardige plaat. De op dat moment nieuwe zanger bevalt goed, maar in alles lijkt het toch nog niet echt op de aloude, bekende en geliefde Ultravox.

Die klik komt pas weer terug in 2012!

Brilliant.

Waar is de 'A' ?

Spotify wil mij natuurlijk het liefst de vele naamgenoten met een 'A' aansmeren, maar na enig aandringen hebben we Ultrviolence dan toch eindelijk te pakken.

Nieuw of vernieuwend zijn deze post-punk klanken wederom niet, maar dat is niet zo belangrijk. Ik hoop wel dat de composities nog gaan groeien, zodat op dat vlak de band zich nog wat kan gaan onderscheiden van de diverse andere neo post-punk bandjes die ik tot nu toe heb beluisterd. De vocalen vind ik zelf niet zo geweldig en al helemaal niet in Let You Down Slow. Hij zingt af en toe zelfs 'n beetje vals. Morten Harket is dan toch wel de veel betere zanger.

Ik ga nog even verder luisteren en pak de eerste EP er gelijk ook maar even bij.

Hoewel de muziek weer goed in elkaar steekt, raken de composities - en dit in tegenstelling tot de sublieme voorganger The Assassination of Julius Caesar - mij bijna nergens. Ik veer pas een beetje op tijdens Little Boy en dat is rijkelijk laat voor een Ulver plaat! Jammer genoeg klinkt het vervolg dan weer net zo flauw en inspiratieloos als de rest. Zelfs voor een zogenaamde synthpop plaat. Of beter: juist voor een synthpop plaat. Wat mij betreft bestaat Flowers of Evil - meer uit (dried) 'flowers' dan 'evil' – en is dit album alles behalve een betere, goede of zelfs maar een gelijkwaardige opvolger van The Assassination of Julius Caesar. Helaas.

In 2024 heb je naast de verrassende platen natuurlijk ook de lastige platen. De ‘vlees noch vis’ platen. De halfslachtige platen. De karakterloze platen. De inspiratieloze platen oftewel de 'nét niet' platen. Na het magistrale The Assassination of Julius Caesar en de flauwe opvolger Flowers of Evil hebben we hier weer een zogenaamde popplaat van de band uit het hoge noorden. De heren kunnen aardig fröbelen, er zitten leuke elektronische effecten in verwerkt, maar voor iets dat voor pop of anderzijds door moet gaan, zijn de liedjes niet goed genoeg. Laat staan 'lekker'. Jammer.

Ulver geeft er een aardige draai aan. Deze The Power of Love vind ik leuker en zelfs beter dan het origineel. Maar helaas voor Ulver heb ik nog altijd min of meer een hekel aan dit liedje en dat terwijl ik de andere grote Frankie Goes To Hollywood hits altijd wél draai tijdens feesten en partijen!

De overige liedjes op deze EP maken echter een hoop goed. Vooral Bring Out Your Dead mag er zijn. Van mij mogen ze deze alternatieve en vooral creatieve elektronische pop/rock blijven maken!

Is The Assassination of Julius Caesar werkelijk het album dat Depeche Mode is vergeten te maken? Heel misschien wel en toch denk ik - tenminste wat dit album betreft - eerder aan een zwaardere uitvoering van recentere bands als Empathy Test (So Falls the World, Southern Gothic, Transverberation) en IAMX weliswaar zonder achtergrondzang, maar met dezelfde 'gekte' (Rolling Stone). De muziek op dit album voelt echter warmer aan, is complexer, experimenteler en heeft op dit laatste album, net als het IJslandse Kontinuum, maar dan anders, een aardige hoeveelheid pop en wave bij de wijn gedaan. Het heeft van alles wel wat. Ik ga voor de aardigheid maar eens een keer spitten in de backcatalogus van deze Ulver. Het lijkt mij trouwens wel een hele interessante backcatalogus, zeker als mijn 'Radio on Demand' (alleen maar) Agalloch en Borknagar als vergelijkbare artiesten aanwijst. Zulke geluiden zou je bij het beluisteren van deze plaat al helemaal niet verwachten en die komen dus ook niet.

Grote favoriet is Come Home, vooral het laatste deel spreekt mij wel aan.

Een mix van post-punk, punk en rock met een metalen randje en het klinkt nog goed ook.

"Jan... zet de bank maar even opzij. Mien wil weer dansen!"

NB: een album met de titel Strength II... Deep Cuts is 10 februari jl. verschenen. Met zes overgebleven liedjes uit de sessies voor dit album.

Sommige Blood uitgaven zijn wel heel erg interessant. En wéér voor de bekende appel en de ei!

Deze stoner/doom plaat staat sinds kort ook op ASML, oftewel 'Alicia's Slome Metal Luisterlijst'!
Deze plaat lijkt mij dan ook erg geschikt voor de liefhebber van (zeer) trage tot mid-tempo metal met overwegend 'schone' oftewel heldere zangpartijen. Een beetje alsof het een zanger uit een of ander post-punk bandje betreft! De flitsende gitaarsolo's - en dit is een mooi contrast met de overige, zeer laag gestemde gitaren - maken het geheel verder af.

The Mountain is trouwens het enige liedje dat niet door de band zelf, maar door singer-songwriter Steve Earle is geschreven. Het klinkt zelfs als een zeer bekend countryliedje. Uiteraard stevig verpakt in zware gitaren.

*nu eindelijk een lampje branden gaat*

Abyss Between the Stars | Blood Music - blood-music.bandcamp.com