Ik heb dit album van Pain of Salvation nu een paar keer geprobeerd - de band stond namelijk al een aantal maanden op mijn 'to do' list - maar de hortende en stotende geluiden worden mij op een bepaalde manier op een zeker moment toch te machtig, waardoor de liedjes niet goed binnenkomen. Daar komt nog eens bij dat ik de vaak schreeuwerige zang niet fijn vind. Van de een kan ik 't - hoewel beperkt - hebben, echter deze zanger raakt mij op dit moment gewoon niet en dit ondanks zijn verhaal. Toch laat ik deze In the Passing Light of Day voorlopig even 'aan' staan.
Weet je... sommige muntjes vallen nog weleens wat later.

Panic Priest is het mooie, melancholieke en zeer melodieuze debuut van Jack Armondo.

Op dit album vind je geen ruwe of schreeuwerige post-punkgeluiden of ander gitaargeweld. Want de dromerige klanken van Jack Armondo zijn voornamelijk synthgedreven en wel in een over het algemeen vlot tempo wat de muziek ook nog eens lekker dansbaar maakt. Sommige van deze klanken zijn wellicht een beetje te zwoel zelfs. Maar gelukkig voor mij heeft de muziek van Panic Priest toch ook - nog nèt - dat fraaie donkere randje. Bovendien heeft Jack een prachtige stem en zingen kan hij als de beste!
En niet geheel onbelangrijk: hier staan een paar machtig mooie popsongs op.

Gevoelsmatig vind ik de muziek van Panic Priest dan ook meer (synth)pop dan 'rock' georiënteerd.

PSYCHOGORIA is het nieuwe album van singer / songwriter / multi-instrumentalist Jack Armondo a.k.a. Panic Priest uit Chicago, Illinois.

Panic Priest maakt vlotte, aanstekelijke synthpop/wave en Jack Armondo is een zanger wiens stem - en dan met name in de lagere regionen - veel aan David Gahan (Depeche Mode) doet denken.

(En de muziek soms ook...)

Nabrander: Ken je het liedje "Self Control" uit 1984 nog? Dan kun je vanaf nú kiezen tussen de versies van Raf (het origineel), Laura Branigan en Panic Priest.

(En talloze anderen...)

In een ander universum zou Panic Priest waarschijnlijk heel hoog in de hitlijsten staan. In mijn universum is Panic Priest in elk geval een topper. Een flonkerende, jonge ster aan het popfirmament.

Panic Priest maakt vlotte, aanstekelijke synthpop/wave en Jack Armondo is een fijne zanger wiens stem - en dan met name in de lagere regionen - veel aan David Gahan (Depeche Mode) doet denken. En net als bij het fantastische debuut staan ook hier ook weer hele fijne popsongs op.

Second Seduction! Een heerlijk album voor een dampende, nazomerse avond.

Een liturgie van het verloren paradijs

Ik zie vier witte koffiekopjes en een glazen schaaltje op een verder lege tafel staan. Ik zie achter de tafel een grijze muur vol herinneringen in zwart/wit en kleur opdoemen.

Ascension is alweer het zeventiende studioalbum van Paradise Lost en het markeert het einde van een tijdperk. Drummer Guido Zima Montanarini heeft afscheid van de band genomen. Zijn donkere trommelslagen zijn op dit album voor het laatst te horen.

Een van de meest indringende beelden op de muur laat een lange, steile helling zien. Eigenlijk stelt het een heftige worsteling voor, niet alleen met de elementen, maar vooral met de vele persoonlijke demonen. Het uitzicht daarentegen is fenomenaal, het eindresultaat bijzonder fraai. De zang, net als de smalle weg naar de top, is weliswaar ongepolijst en nog steeds niet helemaal mijn kopje thee (of koffie), maar ze heeft iets buitengewoon 'breekbaars'. Mijn bewondering betreft dan ook niet de ‘zang’ of zanger - al tref je hier een vocalist aan die tevens heel netjes kan zingen - maar het is de uitgebalanceerde mix van melodieuze zang en rauwe vocalen die hier zo goed getroffen is. Het geheel roept zelfs een bijzondere, bijna sacrale sfeer op. Daarbij reflecteren de teksten op het onvermogen de wereld te veranderen en het verdriet dat daarmee gepaard gaat. Paradise Lost schetst hier een wereld die langzaam aan het afbrokkelen is, en het diepe dal waaruit je moet zien te krabbelen. Dit is dus zware kost. Maar het zijn tegelijkertijd ook stuk voor stuk geweldige composities die voor voldoende afwisseling zorgen en waardoor de nieuwe Paradise Lost een album lang blijft boeien.

Ascension lijkt daarnaast – en in meerdere opzichten – een consolidatie van alles wat Paradise Lost in haar 37-jarige bestaan heeft opgebouwd. Het is alsof ze hun hele discografie grondig hebben doorgespit en de krachtigste, maar ook de meest elegante elementen hebben samengebracht. Daarbij is de productie glashelder en is de muziek rijk gebleven aan zware texturen vol orkestrale accenten. Maar de prachtige gitaarsolo’s, de harmonische zangpartijen en het ingenieuze slagwerk maken de plaat echt af. Het is daarmee weer zo’n album, die je niet alleen kan horen, maar ook kan voelen. Misschien moet ik toch maar eens een keer opnieuw een duik wagen in het omvangrijke oeuvre van dit doomorkest uit Halifax.

Eindejaarsafrekening: na veel wikken en wegen is Ascension voor mij dé grote verrassing van het jaar 2025 geworden. Het album staat net boven twee andere, ontzettend leuke verrassingen - al is dat een dubbeltje op zijn kant.

Ik sluit mij volledig aan bij de opmerking van james_cameron. In het verleden heeft dit doom orkest best een aantal aardige nummers gemaakt, maar wellicht is dit toch niet echt 'my kind of doom-metal'. Ik vind de zanger best een mooie stem hebben, maar dat 'gebrul' is mij hier teveel van het 'goede'.
Jammer...

Voor mij dan!

Ondanks een bepaalde manier van 'zingen' vind ik dit toch een geslaagde plaat van Paradise Lost. Het 'grunten' echter, vind ik - ondanks al het fijne aan dit album: de melancholie, de gewone zangpartijen, de zware gitaren en vooral het gothic sfeertje - nog altijd niet echt fijn om te horen. Maar ik kan Obsidian in elk geval stukken beter hebben dan een aantal oudere albums van dit doommetalorkest.

Ik denk dat het scheelt uit welke muziekhoek je zojuist bent gestapt en/of waar je ziel en zaligheid in de muziek over het algemeen ligt of je deze Paradise Lost goed of juist helemaal niks vind. Ik draai de laatste tijd ook best wel veel 'metal' en prog. Van traag tot midtempo. Als het maar sfeervol, mooi gezongen, melancholisch en melodieus is. Maar ik hou ook erg van dansbare muziek en dan vind ik zo'n nummer als Soul Courageous weer helemaal te gek! Op dit album (plus wat ik tot nu toe gehoord heb van deze formatie) hoor ik echter niet de melodieuze rock en metal waar ik naar op zoek ben en voel ik ook de melancholie of ingetogenheid niet die mij echt raakt. Desondanks dat, vind ik dit een mooi en afwisselend album met zowaar fijne wave invloeden. Ik denk dat voor het overige - met of zonder metal - dit geen band voor mij zal gaan worden. Zelfs al staat Paradise Lost bijna altijd vermeld in het rijtje 'vergelijkbare artiesten'. Maar als de zanger 'een toontje lager' zingt - zoals hier - is tie eigenlijk best heel goed te pruimen.

Ha, ik hoor nu een gave cover van Bronski Beat in mijn oortjes! Maar dat liedje staat weer op een ander album van Paradise Lost.
Fiets ik effe daarheen.

Doei!

An Eternity of Lies en de afsluiter zijn redelijk goede nummers en ofschoon ik trage, zware gitaren heel lekker vind, doet dit album mij vooralsnog erg weinig. Maar ik blijf het proberen. De band kent namelijk wel degelijk liedjes die juist weer wél goed bij mij passen. Dit doom orkest heeft dan ook zoveel verschillende geluiden geproduceerd.
Gelukkig heb ik de felgroene (spoti)fiets nog altijd bij me...

Nog een verborgen pareltje?

Ja... absoluut! Dit album staat zelfs bol van de s-toffe-ge liedjes!

Paralysed Age maakt hele mooie vampierenmuziek dat klinkt alsof net uit de vochtige kruipkelder is opgestegen.

De muziek zal in elk geval niet misstaan in het rijtje: The Frozen Autumn, Clan of Xymox, Angels of Liberty, The Cure, The Crüxshadows en ontvangt om deze reden alleen al de sleutel van Alicia's opvanghuis voor verwaarloosde post-punk - en de laatste tijd ook heel wat darkwave en doom - klanken.

Het hoeft niet per se origineel te zijn, want dat is het ook deze keer niet. Als het maar donker genoeg is.

En... dat is het zeker!

Helaas kan ik dit album van Passion Play niet meer vinden. Gelukkig staan de nummers Name No Names, The Lesser One, Down to You ook op een prachtige laatste verzamelaar, 'made by' zanger Justin Stephens! Én hij is weer helemaal terug met het debuut van Wires & Lights, mijn post-punk ontdekking van het jaar 2019!


The Final Act | aufnahme + wiedergabe - aufnahmeundwiedergabe.bandcamp.com

Wat een zálige zomerse plaat is dit!

Al mag je Paul Simon gerust rekenen tot de "oudjes" - liever deel ik hem in bij mijn geliefde "muzikale helden van weleer" oftewel de "krasse knarren van de betere popmuziek".
Dat Paul alweer 74 jaartjes telt, is echter op dit nieuwe album in het geheel niet te horen. Hij zingt nog net zo romantisch mooi als veertig jaar geleden.

Favorieten: Stranger To Stranger, Proof of Love en Cool Papa Bell. De bonus is ook zeer zeker de moeite waard!

Oh well... misschien doe ik er straks nog wel een halve ster bij... gewoon omdat hij het verdient!

Vandaag is het een Paul Simon dagje. Het is dus echt heel spontaan zo'n dagje geworden van: "Hey... laat ik ook eens een keer enkele onbekende, recentere platen van een hele oude bekende beluisteren" en verbaasd ben ik zeker.
Als ik de laatste drie albums van Paul Simon uit zijn omvangrijke oeuvre zou mogen lichten, dan komt dit album op een goede tweede plek na Stranger To Stranger, de allernieuwste schijf van deze muziekheld uit vervlogen tijden. Maar Paul is allesbehalve vervlogen, hooguit lijkt hij nog altijd bevlogen en dat blijkt ook op deze Surprise, want hij is nog altijd prima bij stem en hij is absoluut niet saai.

Nee... ik had dit helemaal niet verwacht, maar met dat vrolijke zonnetje erbij is het zelfs een echt Paul Simon verwendagje geworden.

Als je een bebrild, blond kopje ziet verschijnen in een leeg of vrijwel leeg draadje weet je eigenlijk al hoe laat het is. Er staat dan namelijk weer een cliënt te trappelen bij de ingang van Alicia's opvang voor verwaarloosde post-punkklanken.

En wat voor een!

"People of Nothing" maakt vlot klinkende post-punk/shoegaze met indringende elektronica en gruizige gitaartjes. Maar er staan ook mooi gezongen en meer ingetogen liedjes op People of Nothing.
Love Action is werkelijk prachtig! En... er wacht nog veel meer kippenvel! Bijvoorbeeld bij Hour Days...

Ik weet het.
Onbekend maakt onbemind.

Maar nu dus niet meer!

Zet je schrap. Hier komt Age of Aquarius, het zesde studioalbum van Perturbator en dit werkstuk van James Kent bevat onder andere bijdragen van Ulver, Alcest en Greta Link. Tel uit je winst.

Muzikaal is het een potpourri van super logge synthwave met industrial, post-metal, darkwave en ambient. Het openingsnummer Apocalypse Now zet meteen de toon en die toon is volumineus, duister en zelfs angstaanjagend. Maar soms is de toon ook luchtig en huiveringwekkend mooi.

Hoogtepunten zijn: Apocalypse Now met Ulver, Venus met Author en Punisher, Lady Moon met Greta Link en het titelnummer Age of Aquarius met Alcest.

Een relaas vanuit het duister naar het licht.

Ik heb de al maanden van tevoren uitgebrachte liedjes bewust niet of nauwelijks beluisterd. Ik wilde liever wachten tot de eerste decemberdag. Zodat ik met nagenoeg frisse oortjes naar een goed afgerond stuk muziek kon luisteren. Dat was ongeveer de bedoeling. En dat luisteren werd een boeiende ervaring. Met een paar voeten in de aarde. Dat dan weer wel. In meerdere opzichten. Zoals… ook al klinkt het super, aan een goede Dolby Atmos ervaring heb je niet veel zonder de juiste apparatuur en opstelling. Of… als je probeert de verschillen te ontdekken raak je de weg kwijt.

Dat het i/o album van Peter Gabriel een 'slowcooker' van formaat blijkt te zijn, is mij inmiddels wel duidelijk. Na talloze pogingen dit werkstuk te doorgronden, is deze ietwat curieuze plaat ruim vierentwintig uur later namelijk nog altijd niet volledig 'gegaard'. Het is natuurlijk wel een behoorlijke kluif. Een ware uitdaging in zo'n kort tijdsbestek. Wellicht zelfs bijna onmogelijk. Dit album wist dan ook nauwelijks iets dergelijks als een liefde op het eerste gehoor tot stand te brengen. Maar dat i/o de potentie had uit te groeien tot hoogstwaarschijnlijk 'mijn plaat van het jaar' drong pas tot mij door bij het krieken van de dag en dat vind ik op z'n zachtst gezegd opmerkelijk. Maar wat een pracht. Wat een streling voor het oor. Peter Gabriel heeft voor mij altijd al een hele prettige, warme en gevoelige stem gehad. Nog steeds. Maar op dit tijdstip klinkt het vele malen indrukwekkender. Indringender ook. Breekbaar zelfs.

Maar het is niet alleen die mooie stem. Want i/o is eveneens ontzettend herkenbaar als een hecht Gabriel gezelschap. Vooral door de immer aanwezige swingende (of sensuele) ondertoon en de vele invloeden uit allerlei verschillende muzikale stromingen. Met heel veel dank aan een van mijn favoriete bassisten, Tony Levin. En Brian Eno. En de hele waslijst aan violisten, gitaristen, pianisten, zangers, zangeressen en allerhande percussionisten/drummers. (De complete lijst kun je op Wikipedia vinden.)
Het nieuwe album betekent voor mij in ieder geval een zeer prettige afwisseling tussen de (meer)stemmige liederen en de fantastisch bombastische funk-rock knallers met als favoriet Road to Joy. Dan gaan de stoelen aan de kant. En de bank trouwens ook.

Maar nog belangrijker voor mij zijn de wonderschone melodieën die in al deze - al dan niet - weelderige klanken besloten liggen. Er is werkelijk geen enkele misser te bekennen. Mag ook wel na zoveel jaar.

Na deze intense nachtelijke beleving, heb ik dus geen uitgesproken voorkeur voor de verlichte of juist de duistere kant van het i/o verhaal. Misschien wordt het de 'Bright-Side Mix'? Of toch liever de 'Dark-Side Mix'? Of misschien wel de Dolby Atmos 'In-Side Mix'? Nou, dat laatste weet ik waarschijnlijk pas in de loop van volgend jaar. Als ik van de baas weer een nieuwe versterker mag kopen. Of zo'n leuke home cinema set. Maar eigenlijk vind ik dit 'Mix' gedoe niet zo relevant. Ik denk zelfs dat ik van alle mixen evenveel ga houden.

Zolang Peter maar blijft zingen…

Dit album (en het overige werk van deze formatie) staat bij mij al geruime tijd op de emmerlijst. En... hoewel bekend met de bandnaam, ben ik nog altijd niet echt aan Phideaux toegekomen. Maar ja, het zou ook zomaar kunnen dat ik ooit (voortijdig) de brui aan Phideaux heb gegeven. Soms maakt een album (of band) nou niet direct een goede indruk. Hoe dan ook, gaat deze of desnoods een andere Phideaux het nu wel worden voor Alicia? Ik heb zo mijn twijfels... een of andere zanger(es) staat (nog) behoorlijk in de weg.
Een andere keer nog maar eens proberen? Of een ander album misschien?

Pink Floyd bepaalt - net als Bowie, Yes, The Cure, Joy Division of The Sound - een flink deel van mijn muzikale dna en toch is Animals, anders dan bijvoorbeeld Atom Heart Mother, Meddle of Wish You Where Here, pas veel en veel later - en dus ook nooit op elpee - aangeschaft. Bovendien zat ik in '77 al metersdiep in de (post)punkmuziek te wroeten! Wel heb ik destijds The Wall nog opgepikt. Dit laatste waarschijnlijk dankzij die geweldige videoclip met de wandelende hamertjes.

Een beetje jammer is dat natuurlijk wel, maar beter wat later dan nooit zeg ik altijd maar, want dit is zeker andere koek. Maar wel eentje uit de delicatessenwinkel! En eigenlijk wil ik alle albums van Pink Floyd wel (weer) op vinyl hebben, alleen al vanwege de vaak fraaie hoezen.

Verder vind ik het altijd erg leuk om te lezen dat mensen albums uit de platenkast van misschien wel van hun ouders rukken en er een verfrissende kijk op hebben.

Ik vraag mij al geruime tijd af waarom ik deze plaat - ooit ergens begin jaren '70 - heb gekocht . Ik heb dit beetje vreemde experimentele album dan ook vast niet zo vaak gedraaid, zo fantastisch nieuw klinkt mijn ummagumma-exemplaar nog!

Het live album is zeker de moeite waard. Over de studio opnamen kan ik wat langer zijn. Soms komt er een mooi thema voorbij. Ook vind je wat "humor" hier en daar - kijk... daar zijn de dolfijnen weer en oh, die vlieg, PATS boem, hahaha - en af en toe klinkt er een heel mooi liedje - Grantchester Meadows. Voor het overige is het op dit album weer floydiaans fröbelen geblazen, maar wat minder fraai uitgewerkt dan op Meddle en bovenal klinkt het allemaal, zoals we van de "oude" Pink Floyd gewend zijn, weer heel heel psychedelisch.

Je gaat je zelfs inbeelden dat het gebons in de uitloopgroef tot de officiële opname behoort!

Dit album doet het trouwens wel lekker op zo'n treurdag in de regen!

The endless summer?
Nee... vandaag niet! Dit is weer zo'n typische ummagumma-dag...
Het is gewoon zo'n dag dat je die stokoude elpees maar weer eens uit de kast trekt!

Het album Wish You Were Here (50th Anniversary) klinkt anno nu als een klok in Dolby Atmos. Je kunt zelfs kiezen uit verschillende smaken geluid. Er is een 5.1 surround mix, een simpele stereo mix en een - wie herinnert zich het quadrafonie tijdperk nog - 4.0 mix uit 1976. En… er is ook nog een interessante audio opname (live-bootleg) uit 1975, opgenomen in Los Angeles, te bewonderen. Plus enkele artistieke animatiefilmpjes en nog wat andere 'rarities'.

Dus… beeldscherm uit, vloeistofdia's in de projector.
We gaan terug in de tijd met Welcome to the Machine!

Pink Turns Blue heeft in het verleden diverse erg goede albums gemaakt. Echter... wat het 'nieuwe geluid' betreft, ontbeert Black Swan de pit van enkele van zijn voorgangers. Dat hoeft natuurlijk geen dealbreaker te zijn. Want op het eerste gehoor klinken de liedjes nog best wel aardig.

Verder ben ik het met de bovenbuurman eens dat met name de zang minder krachtig (en ook enigszins weggemoffeld) overkomt dan op het oudere materiaal van deze overigens uitstekende post-punkband. En dat doet eigenlijk nog de meeste afbreuk aan de plaat. Waar het nu precies aan ligt is mij niet duidelijk. Andere zanger? Vervorming? Een dagje ouder? Misschien te veel gerookt? Ik heb er nog niets over gelezen, maar het zou zomaar allemaal kunnen.

Je gooit een snuifje jazz, een paar flinke brokken progressieve rock, een kopje post-rock en een eetlepel djent (metal) in een blender en je krijgt een zeer voedzame, overheerlijke Plini.

Volledig instrumentaal! Dat dan weer wel.

In mijn platenkoffer - dat ding blijft vreemd genoeg altijd lichtblauw van kleur, ongeacht de staat waarin het zich bevindt - kun je de muziek van Van Alles & Nog Wat tegenkomen. En dat koffertje bevat sinds kort, tussen al die andere fraaie platen, enkele albums van Porcupine Tree én op een aflevering na, de serie Steven Wilson Solo. Oh ja... en Blackfield. Die ook.

En ondanks dat het zo langzamerhand een koffer zonder een noemenswaardige beperking in ruimte en tijd is geworden, wil ik er toch ook weer niet álles in proppen. Niet van Steven Wilson. Niet van Porcupine Tree. Van niemand niet.

Maar liedjes die lekker in het gehoor liggen, komen er altijd in en dus komt er een plekje vrij voor het nieuwe (hè hè) album van Porcupine Tree. Als download. In hi-res. Al dat andere spul is mij trouwens toch veels te duur. Inclusief bonustracks. Dat dan weer wel. Want Love in the Past Tense is wel erg fijn.

Wat ik ook fijn vind: Richard Barbieri is er weer bij. Soms kun je zelfs 'Japan' - heel subtiel - nog horen. Want wat deze man uit zijn keyboards tovert, klinkt nog altijd even mysterieus en stijlvol als toen en zo heerlijk tegengesteld aan de keiharde klappen van supertrommelaar Gavin Harrison. Het is toch de combinatie die vorm geeft aan de klankkleur van Porcupine Tree.

Daarbij klinkt het geluid heel mooi ruimtelijk. Elk tingeltangeltje, plofje, veegje, tikje, bonkje, tikje hoor je. Het geluid was op een gegeven moment zo mooi dat ik vergat het raam te sluiten tijdens een hevige onweersbui. Dacht dat het gerommel en gedruppel nog bij het staartje van Chimera's Wreck hoorde en kon ik met de grootste spoed een dweil opzoeken. Kijk dus maar uit met die zogenaamd fantastisch mooie 'Ambient Sound' oortjes.

Trouwens... nog 'n dingetje. Want dat vind ik namelijk ook erg belangrijk. Steven zingt op deze Porcupine Tree ook weer een stukje prettiger (hè hè) dan op zijn laatst bekende solo plaat.

Ja, klopt!

Dat is de plaat die nooit in dat lichtblauwe koffertje terecht is gekomen.

Geen overdreven opsmuk anders dan een groot en simpel scherm op het podium. De meeste aandacht gaat uit naar de muzikanten en het geluid. Zoals ik een concert het liefst ervaar op een tv. Wel erg jammer van de zwarte boven- en onderbalk op mijn scherm. Ik heb het beeld maar ingezoomd. Dat opblazen gaat ten koste van de beeldkwaliteit, het is echter niet heel storend. Het geluid is verder prima - ik prefereer de dts surround - want nog altijd geen Atmos in huis. De meeste liedjes zijn prachtig en goed gespeeld. Dat kun je Porcupine Tree wel toevertrouwen. Dat Steven geen superzanger is, weten we nu wel. Ergens op de achtergrond beroert Richard Barbieri onopvallend opvallend de toetsen op magische wijze en is de rust zelve. De andere gitaristen ken ik niet. Vallen mij nog minder op, blijkbaar. Geen Nick Beggs types dus. Wie dan wel opvalt? Eigenlijk is dat er maar een. Het tikt en het slaat in de maat. Of wellicht beter... tegen de maat in. Supertrommelaar Gavin Harrison. Altijd weer fijn hem te horen. En te zien.

In het kartonnen hoesje zit ook nog een audio dvd en klein, sober boekje met wat vage foto's bedrukt op mat papier. Ik stop de blu-ray na gebruik wel in een doosje apart. Zoals wel vaker als een zilveren schijf in een kartonnetje binnen komt rollen. Voor het gemak. En vooral om de kans te verkleinen het schijfje te beschadigen.

Vandaag maak ik er maar eens een leuk Steven Wilson dagje van. Mocht het allemaal toch wat te eentonig worden, dan kan ik altijd nog de samenwerkingsverbanden met andere grootheden erbij slepen. Dat is natuurlijk wel zo slim bekeken van die meneer Wilson. Maar hij hoeft voor eentonigheid niet bang te zijn, denk ik. Alleen de muziek van Porcupine Tree al, is zo rijk aan stijlen met evenzovele gradaties aan schoonheid, dat je altijd wel een paar albums - of gedeelten ervan - kunt vinden die de moeite van het beluisteren waard zijn. Vandaag wil ik naast wat solowerk, minstens vijf albums van Porcupine Tree uit dat enorme oeuvre van Wilson kiezen.

Ik kende Steven Wilson tot voor kort eigenlijk alleen nog maar van naam en de vele remixen van o.a. XTC en Yes. Vorige week nog heb ik dat schitterende (solo)album Hand. Cannot. Erase. aangeschaft en dat is zo goed bevallen dat ik nu met wellicht iets andere oren naar de Porcupine Trees ga luisteren.

Deadwing heb ik een paar weekjes terug ook al een keer of wat de revue laten passeren. Helaas kon ik er op dat moment nog niet zo veel mee - wel aardig, maar niet echt bijzonder - totdat ik gisteravond tijdens een live uitvoering van Arriving Somewhere But Not Here ergens op YouTube omver werd geblazen door een 'saai uitziend' mannetje met een gitaar. Dat saaie kereltje, weliswaar nog altijd zonder opsmuk, veranderde ineens in een zeer imponerende, knappe verschijning. #hoestmogelijk
Wat een fraaie uitvoering was dat trouwens. Daarbij mag ik uiteraard de ander bandleden niet vergeten te vermelden, zoals de immer vriendelijk glimlachende bassist, de geweldige trommelaar Gavin Harrison, die andere fantastische gitarist - ben de naam even kwijt - en natuurlijk toetsenist Richard Barbieri. Die laatste meneer kende ik natuurlijk al vanaf de eerste klanken van de formatie Japan. Mocht ik iemand zijn vergeten, dan is dat niet met opzet! Ik ga er beslist nog een keertje naar kijken én luisteren.

Deadwing, Fear of A Blank Planet en In Absentia staan met name voor vandaag op de lijst. Ik wil nog twee andere Porcupine Trees hebben.

Welke zal ik er nog bij pakken?

Herinnering aan een fijne nacht

Een blauwe gloed licht op in een zo goed als donkere kamer. Sommige muziekstukken doen het om een of andere reden blijkbaar veel beter op de late avond of in de nacht. Je kunt of je wilt ook niet veel meer doen dan alleen luisteren. Je kijk uit het raam. Het is begonnen te sneeuwen. Zelfs het licht van de lamp in de lantaarnpaal lijkt blauwer en blauwer te kleuren. Je raakt in trans. Het zweven op de betoverende klanken van Sleep Together is als dagdromen om te ontsnappen aan zorgen en de harde realiteit. Als je dan bij een laatste mokerslag van Gavin 'wakker' schrikt en die trommelslagen klinken uiteraard nog wat harder in de duisternis, besef je plotseling dat je zojuist weer een formidabele Porcupine Tree hebt gehoord. Je blijft nog eventjes verbouwereerd in de nu doodstille ruimte hangen en je begrijpt niet goed waarom je deze plaat slechts een paar dagen geleden voor het eerst hebt beluisterd.

Chapeau!

In een interview zei Steven Wilson ooit eens dat hij het streamen van muziek maar niks vond. Je hebt in dat geval niks in je handen en daar heeft hij natuurlijk volkómen gelijk in. Maar je moet muziek toch in je oren stoppen en niet in je handen houden, hoe mooi het artwork ook is? Zie het streamen van muziek maar als een soort 'radio on demand', waardoor ik momenteel - wat een geluk zeg - nota bene verslingerd ben geraakt aan... ja... jou, Steven!

De 'radio on demand' heeft blijkbaar toch z'n nut, zou ik haast willen antwoorden als hij even later een beetje klagend vertelt dat hij te weinig op de reguliere radio te horen is. Tsja... als ik zie wat mijn vrienden momenteel beluisteren.
Maar goed, hij ziet gelukkig ook in dat de ware muziekliefhebber zelf wel een beetje op zoek gaat naar goede muziek en dat laatste is eigenlijk nooit anders geweest.

En zo geschiedde het. Stupid Dream is weer een album om van te dromen en de plaat klinkt prachtig, maar nu als gekocht exemplaar.

Ik zou haast willen zeggen: "Er is hoop, Steven!"

Als de kopjes en schotels op een gegeven moment mee gaan trillen weet ik dat het goed is. Stééngoede plaat van Protomartyr met een geluid dat mij af en toe even aan Wire doet denken. Derhalve een halfje erbij!

Alle gekheid op een stokje… ik plukte op goed geluk een aantal albums uit een lijst om te kijken of er nog iets tussen zat voor mijn eigen jaarlijstje. Ik vond 2025 namelijk tot nu toe nog niet zo’n superjaar. Weliswaar met enkele grote verrassingen - dat dan weer wel - maar gewoon nog veel te weinig. Na twee albums al vrij snel te hebben weggeklikt, stuitte ik op Psychonaut.

En ik fietste meteen door naar Bandcamp en heb ’m direct aangeschaft. World Maker gaat dus zeker nog wel een paar rondjes mee. Het mooie contrast tussen het sporadische brute geweld (voor mij gelukkig nog net binnen de perken) en de fraaie, melodieuze passages is erg goed gevonden. Het prachtige, inventieve bas- en gitaarspel maken het plaatje verder helemaal af. De gewone zangpartijen hadden misschien iets krachtiger of luider gekund — die vallen soms wat weg in de mix, om het zo maar eens te zeggen.

Niks dertien in een dozijn. Petje af voor Psychonaut.