Oei... Gary klinkt weer heerlijk dreigend op dit album. En dat niet alleen. De liedjes zijn ook van een behoorlijk niveau. Ga de bank maar weer even opzij zetten! Dit zijn namelijk dé platen waar je graag even voor wilt sjouwen, duwen en trekken.

*de kamer rond stampt*

Ik had het niet verwacht, maar het album staat zelfs op Tidal. En Tidal heeft nu niet bepaald de meest uitgebreide catalogus wat rock and wave betreft. Maar het is hifi en dan klinkt zo'n album als deze alweer stukken beter. Verder vind ik het wel leuk klinken in deze taal. Of is het toch verbasterd Engels? Verstaan doe ik het in elk geval niet. Het geluid valt mee. Ja, het geluid is gedrenkt in galm, maar ik heb ze wel veel erger gehoord. En het klinkt somber. Hoort er allemaal bij. Of de liedjes ook goed zijn? Ik weet het eerlijk gezegd niet. Nog niet. Zal ik het album nog een keer draaien? Ik twijfel nog...

Het is bijna niet te doen het oeuvre van Germind door te spitten om het daarna te doorgronden. Deze muziek kan op z'n tijd best mooi en sfeervol zijn, maar een heel album - laat staan twee - is toch iets teveel van het goede. Deze electronische klanken lijken mij daarom meer geschikt om prachtige 4k videobeelden van ogenschijnlijk ondoordringbare berglandschappen, opkomende of ondergaande timelapse zonnen en eindeloos lege stranden met palmbomen en doornige struiken te ondersteunen.

From the Sky is weer een erg fijne plaat van darkwave formatie Golden Apes. De muziek is dansbaar en toch ook heel melancholisch. Het zijn bovenal bijzonder mooie liedjes en wat ik vooral niet wil vergeten te vermelden is zanger Peer Lebrecht. Wat een heerlijke baritonstem heeft deze man toch!

Ik moest wel even glimlachen. Golden Apes is typisch zo'n bandnaam waar je nu niet direct een somber goth/dark wave gezelschap achter zou zoeken. De gouden aapjes hebben toch al een aardige reeks platen gemaakt, zodat ik niet aan de indruk kan ontkomen dat deze band altijd wel ergens onderaan heeft gebungeld.

Onbekend maakt onbemind? Of is het de kwaliteit? Maar zoals altijd bij een eerste ontmoeting gaan we Golden Apes voorlopig eens flink aan de tand voelen.

Ai... de zanger heeft best een mooie stem, maar hij zingt hier toch nog af en toe behoorlijk vals.

NB.: Op het laatste album M Ʌ L V S is de zang stukken beter, maar is ook het songmateriaal sterker. Dat album staat (nog) niet op MusicMeter.

Golden Apes is een beetje op de achtergrond geraakt tijdens de laatste golf aan steengoede wave bandjes. De band uit Berlijn verdient dit echter niet en ze lijken ook steeds beter te worden. Origineel nee, maar het zijn wel weer hele fijne, meeslepende en melancholische liedjes geworden. Plus een verrukkelijk mooie bariton, dus wordt het een keertje de hoogste tijd om die door Jan en alleman vergeten gouden aapjes op 'n verlanglijstje te zetten!

Malus is een erg mooi darkwave album van de heren Golden Apes uit Berlijn. De band is een beetje onder gesneeuwd geraakt door de recente lawine aan post-punk bandjes. Niet dat ik al die nieuwe post-punkers ga volgen, want daar is natuurlijk geen beginnen aan. Daar zitten trouwens toch heel veel 'dertien in een dozijn' bands tussen. Je kunt sommige bandjes als het ware al 'uittekenen' als ze weer met datzelfde basloopje of synthriedeltje aan komen zetten. Ga maar eens snuffelen op Bandcamp. Maar hier hoor je dat de band muzikaal creatief is en ook al heel lang bestaat, want deze post-punk/darkwave formatie gaat al weer twintig jaar mee! Twintig jaar! En ik weet pas sinds vorig jaar van hun bestaan af!

En... zanger Peer Lebrecht heeft ook weer zo'n mooie lage stem. Nog een bariton om bij weg te dromen.

Het is toch wat!

Hoe later we in de tijd komen des te beter de band klinkt! Golden Apes maakt zeker geen originele darkwave. Ik beoordeel dit album dus slechts op z'n merites. Het geluid is voller en steviger dan in het begin. Het songmateriaal is sterker en - een beetje vals zingen mag dan nog nèt, past wel in het sfeertje - de zang is in elk geval beter dan op het album Helianthos and the War dat ik als laatste heb beluisterd.

The Beauty of Gemina comes into mind. Jippie! Al met al toch weer een leuke ontdekking.

Al met al is het een heel fraai bosje Green Carnations geworden. Alleen het debuut spreekt mij minder aan. De akoestische versies laat ik op dit moment nog even voor wat ze zijn en dan is er nog een EP, geloof ik.

A Blessing in Disguise met de suggestieve combinatie titel/foto is wederom een heel mooi album gebleken. De liedjes Writings on the Wall, Lullaby in Winter en Two Seconds In Life klinken werkelijk prachtig en Rain is weer een hele mooie afsluiter. Ik ben er alleen nog niet uit welk album ik nu beter vind... deze of The Quiet Offspring. Het spektakel Light Of Day, Day Of Darkness blijft sowieso de mooiste en zeker de meest indrukwekkende plaat!

De hoes is alvast prachtig...

De progressieve rockformatie Green Carnation uit Noorwegen was nog het meest actief in de jaren 2000 tot en met 2006, waarna de heren, om wat voor reden dan ook, een langdurige pauze inlasten. Gelukkig kwamen de bandleden in 2014 toch weer gezellig bijeen, en hier is dan eindelijk de gloednieuwe langspeler A Dark Poem, Part I: The Shores of Melancholia. Het is zelfs het eerste deel van een heuse trilogie geworden. En dat allemaal geïnspireerd door de ode van Arthur Rimbaud aan Shakespeare’s Ophelia. Hoe bijzonder is dat.

Het album opent terstond met een kekke aandachtstrekker. En zo hoort het. As Silence Took You en de single In Your Paradise wekken daarom al snel de verwachting dat A Dark Poem, Part I: The Shores of Melancholia wederom een sfeervolle, luisterrijke Green Carnation plaat zal worden. Ze hebben het toch weer geflikt, dit bonte gezelschap uit het hoge noorden. Zelfs het toch vrij ‘relaxte’ Me My Enemy misstaat niet.

Maar dan gebeurt het. Al bij de eerste noten van het meest woeste liedje (nou ja… woest), The Slave That You Are, laat de band weer enkele black metal-invloeden horen en duiken er plotseling struikelblokken op. En dat komt vooral doordat ik blackmetal nooit mooi heb gevonden. Al zijn er diverse albums in huis waarop deze blackmetal-invloeden wél goed worden toegepast. Ook dan hang ik soms nog van de schrick ende gruwel in de hoogste boom, maar dan horen die geluiden er op de een of andere manier gewoon bij. Om een duistere, spookachtige sfeer te creëren. Om de duivel uit te drijven. Zoiets. Hier ervaar ik dat echter totaal niet. Daar zijn de screams te mager en zeker niet indrukwekkend genoeg voor. Maar verder is dit best een aardig nummer.

De titeltrack The Shores of Melancholia is daarentegen het meest compacte nummer van het album, maar haal de zware gitaren weg en er blijft een duf melodietje over. Ik vrees dat ik mijn verwachtingen nu moet gaan bijstellen. En vervolgens wordt het album ook nog eens afgesloten met de soortgelijke stadionrocker Too Close to the Flame. Met als gevolg dat de aandacht compleet is verdwenen.

Deze Green Carnation gaat voor mij dus geen knaller worden, zoals bijvoorbeeld het fenomenale Light of Day, Day of Darkness. Daarvoor ontbreken de mooie melodieën, de bevreemdende, grimmige sferen, de fraaie vocale harmonieën en bovenal mis ik de symfonische stijlkenmerken en het theatrale karakter van enkele eerdere werkstukken. A Dark Poem, Part I: The Shores of Melancholia ontpopt zich, naarmate de plaat vordert, meer en meer als een ‘rechttoe rechtaan’ rockalbum. Er gebeurt weinig opvallends, tenzij je de schreeuwzang meetelt. Dit nieuwe werkstuk is wellicht niet verkeerd als dit je ding is. Maar voor mij doet met name de tweede helft afbreuk aan de sterke start van The Shores of Melancholia.

Dat wordt dus weer wachten op deel twee en drie uit de beoogde serie. Als het goed is, verschijnen deze delen nog voor 2026. Ik hoop wel dat de band tegen die tijd met iets uit de bus komt waar ik langer met plezier naar kan luisteren. De band uit Noorwegen is daartoe zeker in staat.

Maar de hoes blijft prachtig!

Nabrander:

We zijn inmiddels een kleine maand verder na de eerste pogingen Dark Poem, Part I: The Shores of Melancholia van Green Carnation te doorgronden. Afgezien van de screams op The Slave That You Are gaat dit album steeds beter bevallen. Zo zie je maar weer. Soms moet je een album gewoon een tweede of zelfs een derde kans gunnen. Afsluiter Too Close to the Flame blijft songmatig nog wel het minst aantrekkelijke nummer van deze Green Carnation. Maar de lat ligt – ook hier – weer erg hoog!

De loodzware, repetitieve doom ritmes van opvolger en spektakelstuk Light Of Day, Day Of Darkness zijn al op dit album te vinden. Helaas ook de zangeres. Hoewel zij best een goede stem heeft, zingt (en gilt) ze nog tamelijk veel op het debuut. Als je van theatrale 'female fronted' metalbandjes houdt, vind je het misschien mooi. Maar ik hou er niet van. Natuurlijk is de kwaliteit reeds aanwezig. Maar wat de songs aangaat lijken mij dit slechts enkele losse schetsen. De opmaat naar wat hierna gaat komen en dat is super!

Als je - na pakweg 14 jaar - met een album komt waarvan één song een bewerking is van My Dark Reflections of Life and Death uit het jaar 2000 plus een heuse cover, dan zou dit wel eens te denken kunnen geven.
Maar wat een plezier! Dat oude Green Carnation liedje is nu dan toch ook écht mooi geworden. Erger nog, het doet mij zelfs verlangen naar dat schitterende, zestig minuten durende Light of Day, Day of Darkness. Ook de Black Sabbath hekkensluiter vind ik vrij goed gelukt, ondanks het feit dat deze Solitude door de bank genomen minder imponeert dan het origineel.

Voor het overige is dit een fraai én grotendeels stevig album geworden met weliswaar 'slechts' drie originele nummers, maar gelukkig ook - wát een feest - vol schitterende momenten.

Ik hoop dan ook dat Green Carnation nu eens keertje echt serieus doorpakt met het maken van dit soort fraaie progressieve metal.

Na de ontdekking van het prachtige Light of Day, Day of Darkness vorig jaar, heb ik vrijwel nooit meer iets anders van deze band beluisterd. Beetje vreemd eigenlijk, aangezien ik bij een goede indruk meestal snel de backcatalogus induik. Al is het nu ook weer 'kris kras'.

Onder de aloude motto's 'beter laat dan nooit' en 'zo gezegd zo gedaan' is dit de eerste tussenstop na het bovenvermelde spektakelstuk en eveneens het een na laatste album van Green Carnation en... ik vind 'm weer heel mooi. Ik hou wel van dit type melodische metal. Het zijn goed geschreven liedjes, dus mooie melodietjes, afwisselend stevig en ontroerend, prima uitgevoerd en ook nog eens goed gezongen! Wat wil een mens nu nog meer? Juist! Een hele bos Green Carnations!

Maar.... bestaat de band nog? Ik hoop van wel... zeg!

Fijne donkere wave (of goth), whatever. Maar helaas... want ondanks dat ik van baritonstemmen hou, vind ik de manier van zingen niet echt prettig. Dan hoor ik toch liever de mooie en meer gevoelige stem van Pedro Code (IAMTHESHADOW).

En ja hoor, ze heeft zojuist weer zo'n mooie diepe stem zangert gevonden! Maar dit heugelijke feit is uiteraard niet echt interessant als de muziek verder helemaal niks is!
Nou, dat laatste is gelukkig dus ook tip top dik in orde! De plaat is melodieus, er staan goede songs op, het klinkt lekker stevig en soms zelfs een beetje sinister, inclusief vette gitaren en heel veel zware synths. En ja... natuurlijk is de nodige pathos ook hier weer volop aanwezig. Maar dat soort dramatiek hoort nu eenmaal bij goth/deathrock.

Kortom, dit is wederom een hele toffe plaat voor Alicia's aanstaande griezelfeest! ?

"Courting the Squall" is voor het merendeel een prachtig album van Elbow-zanger Guy Garvey.

Ik ben een groot fan van zijn stemgeluid, maar of ik dit uitstapje fijner vind dan bijvoorbeeld de laatste reguliere Elbowschijf betwijfel ik ten zeerste.
Een nummer als "Unwind" bijvoorbeeld vind ik s-c-h-i-t-t-e-r-e-n-d. Een nummer als "Angela's Eyes" daarentegen, vind ik wat minder geslaagd en dit komt voornamelijk juist door de vrij vet aangezette synthesizer van het type ELP. Dit geldt ook, weliswaar in wat mindere mate, voor "Belly Of The Wale" en "Harder Edges" en dit komt dan weer omdat ik niet zo'n enorme liefhebber van dit type koperwerk ben.

Ondanks het feit dat een zanger vaak de belangrijkste smaakmaker binnen een groepje muzikanten is, bewijst een nummer als "Electricity" dat Guy absoluut niet altijd als ene "Elbow" hoeft te klinken. Jolie Holland zingt hier trouwens ook fantastisch.
Wat een kippenvel nummer is dit!
H-e-e-r-l-i-j-k!