Alicia en Kansas. Het moet niet gekker worden!

Waarom dan toch deze nieuwe Kansas erbij gepakt?

Het is mij namelijk opgevallen dat ik dit jaar veel meer dan anders melodische rock/metal gerelateerde muziek beluister!

Gewoon deels uit nieuwsgierigheid en deels omdat ik nog veel van het oude symfo spul op dvd, lp en cd in de kast heb staan dat ik vroeger mooi vond (én sommige oude liefdes roesten namelijk nooit) en gewoon omdat ik op andere momenten de 'rechttoe rechtaan liedjes' een beetje zat ben.

Ik vond Kansas altijd al hele knappe muziek maken, maar het was ook regelmatig te zeurderig, te langdradig, te priegelig, teveel 'countryrock' invloeden (zang en viool) en te weinig spontaan klinkend om de muziek voor mij interessant te houden. Ik kon er in elk geval nooit erg lang naar luisteren.

En... hoewel ik nog altijd geen enkel album van Kansas aan één stuk kan beluisteren - enerzijds klinken songs als Visibility Zero en Rhythm in the Spirit enorm lekker en anderzijds, ook al zijn de langzamere stukken op dit nieuwe album verre van slecht - hou ik nog steeds niet van nummers als The Unsung Heroes.

Kortom, de 'ruigere' passages gaan het nu voor mij wél veel beter doen en dan heb ik het niet per se over tempo in de muziek. Het geluid in het algemeen lijkt trouwens ook wat steviger, de liedjes wat compacter en minder zeurderig te zijn dan in mijn herinnering.

Met andere woorden: The Prelude Implicit is dus eigenlijk een verrassend goed album geworden!

Normaal gesproken heb ik niet veel met zangeressen, maar de combinatie van een zanger en zangeres en niet geheel onbelangrijk; de goede zang is bij dit gezelschap juist een van de grootste pluspunten naast het verder prima muzikale vakmanschap. Het is weliswaar ook niet helemaal mijn favoriete prog, maar ik vind Kaprekar's Constant wel de moeite waard om op de luisterlijst te plaatsen en wat vaker te beluisteren!

Na de eerste luistersessie kan ik je alvast verklappen: wat een fraaie afsluiter heeft dit album van Karcius. De rest is ook goed... maar A Needle Tree is de wel de kers op de taart.

Je snapt soms echt niet waarom sommige albums (en bands) zo onder de radar blijven. Of is dat alleen hier?

City Burials is weer typisch 'Katatonia'.
Je blijft luisteren en gaan met name de nummers vanaf Vanishers steeds fijner klinken met City Glaciers, Flicker en Untrodden als ware hoogtepunten. Zelfs de relatief hardere songs bloeien steeds meer open. Alleen met Fighters heb ik nog altijd niks en dat is niet om de wat snellere aanpak of het hardere geluid, want dit alles valt best wel heel erg mee, maar ik vind de compositie niet al te sterk. Maar omdat het een bonusnummer en een cover is, til ik daar toch niet zo zwaar aan. Closing of the Sky vind ik daarentegen wel weer een echte 'Katatonia'. Bijzondere band!

Het was een prachtige herfstdag. Eerst dikke mist en dan het langzaam opkomen van een vrolijke kleurenpracht in de tuin en ver daarbuiten. Maar het was vandaag vooral een feest de Katatonia's nog eens door te nemen om te kijken welke ik nog wil hebben. Er zijn echter nog wel een paar albums te gaan. Maar die bewaar ik voor later, want een 'overload' aan deze weliswaar prachtige, maar o zo droeve metalmuziek is zeker voor een beginnend Katatoniasteling niet echt aan te bevelen. Maar gefaseerd lukt het prima.

Ja... het duurt even voordat je deze Dead End Kings gaat waarderen. Ik ben er zelf nog niet helemaal uit en toch weet ik zeker dat ik dit album ook heel mooi ga vinden. Tenslotte had ik dit ook erg sterk bij de allerlaatste Katatonia: The Fall of Hearts. Beide albums ontlopen elkaar namelijk niet echt veel wat de sfeer en de meer complexe muziekstructuren ervan betreft.

En Jonas zingt ook hier weer zo mooi op...

Ik doorloop de Katatonia's nu een beetje kris kras in omgekeerde volgorde, maar dat doe ik wel vaker.
Dit derde Katatonia album is weer heel anders mooi en al bibbert en rammelt de 'samenzang' her en der nog wel een beetje, gegromd wordt er gelukkig niet (meer) en neigt de muziek zelfs naar sobere melancholische darkwave/post-punk. Dat laatste is natuurlijk absoluut niet verkeerd.

Favorieten van dit album zijn, al hoop je dit nooit zelf mee te maken: Saw You Drown en Distrust, zo mooi!

Ach ja, wat de hek... doe deze er maar bij!

Hoe is 't mogelijk, maar Last Fair Deal Gone Down van de Zweedse zware gitarenband Katatonia is het zoveelste ijzersterke album op een rij!
Dat komt door de gewéldige melodieën, de mooie melancholieke zang van Jonas Renkse, de sfeervolle instrumentatie en de fraaie zware gitaren. Het zijn inderdaad groeiers, de albums van Katatonia. Luister je iets te oppervlakkig of verwacht je snelle, oorverdovende, hoofdruis veroorzakende, fulminerende hersenkrakers, dan kun je je misschien gaan vervelen of zelfs afhaken. Echter, voor de romantisch ingestelde, zachtmoedige (of zwaarmoedige) dromer, is dit nu precies het juiste metaal.

Maar vergis je niet! Katatonia is geen allemansvriendje. Mijn grote broer vind dit tamelijk droge takkenherrie en de buren zijn er al helemaal niet blij mee.

Toppers van deze plaat: allemaal! Al vind ik, op het prachtige Sulfur na, de bonustracks weer stukken minder !

Ha, dat is mooi! Weer een verzamel Katatonia. Het lijkt erop dat ik nu ook wat bonusnummers - dit omdat ik niet altijd elke en iedere reguliere uitgave wilde of kon aanschaffen - aan mijn Katatonia verzameling kan toevoegen en daar zitten ontegenzeggelijk echte pareltjes tussen. Of ik ook op remixes zit te wachten? Ach, dat is stukken minder van belang.

Ik ga vandaag de voorlopig laatste Katatonia de hemel in prijzen. Of is 't het voorgeborchte? Je weet maar nooit. Ik ben (nog) niet zo erg thuis in deze over het algemeen vrij duister ogende metal materie. De krenten uit de pap halen gaat trouwens ook niet (meer) lukken. Daarvoor is het te veel omvattend en zijn er inmiddels duizenden platen in dit 'genre' uitgebracht. Gouden tips zijn natuurlijk altijd welkom.

Ik heb deze fraaie Katatonia vannacht in het pikkedonker nog eens goed door de oren laten glijden met een leuke koptelefoon op en warempel, ik dacht even dat Depeche Mode was ingehuurd tegen het ontwaken van de nieuwe dag. Hoezo saai? Je moet maar durven. Alhoewel... een andere snoeiharde favoriet van mij, Killing Joke, maakt of laat een enkele keer ook dergelijke dance-remixen maken. Soms best aardig, maar meestal zijn deze remixen niet echt super.
Het nummer op deze plaat blijkt een remix van Day & Then the Shade te zijn, maar hier is het wel een ontzettend leuke en verrassende 'vreemde eend in de bijt' bonus geworden. De combinatie van de typisch Katatonia zangpartijen en synthpop vind ik subliem.
Idle Blood (Acoustic Blood) en Sold Heart zijn trouwens ook hele fraaie aanvullingen op mijn 2011 Special Tour Edition. Maar dan zitten we al aan het einde van de plaat.

Even de denkbeeldige naald terugzetten naar het begin...

Night Is the New Day lijkt nogal heftig te openen met orenkraker Forsaker en toch blijft 't een mooi 'open' lied. Alleen het refrein hakt er lekker op los. Deze tempo- en enorme dynamiek wisselingen vind je trouwens regelmatig terug op de Katatonia's en het werkt voor mij perfect. Je raakt nergens uitgeput door het soms toch vrij stevige gebeuk op de elektrische snaren, zodat je de albums van Katatonia heel regelmatig wilt draaien. Wel oppassen dat je niet al te hoog gaat zweven tijdens de ingetogen momenten, want die zijn bloedmooi en dat komt - vermoed ik - vooral door de melancholieke stem van Jonas, bijzonder fraai geaccentueerd door wonderschone, etherische klanktapijten.

Ik vind dit album overigens wel een stukje toegankelijker dan de latere albums, maar zeker niet minder. Deze Katatonia is zo mooi dat ik geen 'slechte nummers' kan aanwijzen. De allermooiste liedjes wil ik echter wel benoemen, want Idle Blood, Nephilim, Inheritance en vooralDeparter doen mij echt smelten.

Daarom, last but not least... hulde aan de liedjesschrijvers van deze heerlijk warme metalband uit het doorgaans ijskoude, hoge noorden!

Katatonia is als een mand vol liedjes die omgevallen is, waarbij de noten op de grond uiteen zijn gespat om vervolgens door de bandleden elegant te worden opgeraapt en aaneengeregen tot een reeks nieuwe liedjes.

Nu mede-oprichter, gitarist en componist Anders Nyström en gitarist Roger Öjersson definitief met de noorderzon zijn vertrokken, neemt de onverschrokken Jonas Renkse met zijn mateloos populaire progressieve metalband Katatonia de volgende afslag richting de stoffige eeuwigheid. Of zijn de drie overgebleven heren door de breuk met Nyström en Öjersson in het diepste geheim veroordeeld tot de eeuwige stoffigheid?

Na dit onfortuinlijke verlies herpakte het drietal zich echter razendsnel. De samenwerking met de nieuwkomers Nico* en Sebastian bleek niet alleen reuze gezellig, maar ook buitengewoon succesvol te zijn. Bovendien had Jonas nog een aantal liedjes op de plank liggen die hij niet wilde laten verstoffen. Niet veel later kondigde de band dan ook triomfantelijk het nieuwe album aan. En da’s best snel na het verschijnen van voorganger Sky Void of Stars. Kijk, zo kan dit talentvolle doomorkest uit het hoge noorden toch weer even vooruit.

Het kloppend hart van Katatonia - zoals gehoopt en verwacht - lijkt dus geenszins gebroken. De getroebleerde ziel van Jonas heeft daarbij maar weinig stemverheffing nodig om de juiste snaar te raken. Zijn onheilspellende teksten lijken nog het meest op haastig neergepende hersenspinsels, die na rijp beraad verfomfaaid in de prullenbak zijn beland waardoor de inktzwarte letters door kreukels en tranen amper nog van elkaar te onderscheiden zijn. Maar zolang dit droeve hart dapper en gestaag blijft kloppen, zullen de voor rock- en metalbegrippen timide zangpartijen de melancholieke boventoon blijven voeren. De muziek van Katatonia is nu eenmaal sterk gefocust op de breekbare zang van Jonas Renkse. Het zware werk laten we daarom liever over aan de gracieuze gitaristen Nico en Sebastian en de oude vertrouwde, goed op elkaar ingespeelde ritmesectie: Niklas Sandin op de basgitaar en drummer Daniel Moilanen.

Hoewel het nog te vroeg is om favorieten aan te wijzen - de ervaring leert immers dat de albums van Katatonia langzame groeiers zijn - gaan nummers als het avontuurlijke Departure Trails er weer in als zoete koek. De instrumenten rust en ruimte geven, in dit geval het jazzy keyboardspel, is net zo belangrijk als een goede compositie of aansprekende zangpartijen. Het delicate Efter Solen, een eenvoudig in het Zweeds gezongen liedje, ontvouwt zich zelfs als een mooie potpourri van zang, piano, trance en triphop. En luister ook eens naar de details in Warden. De heren van Katatonia zijn namelijk meesters in het creëren van gelaagde composities. Door verschillende, ogenschijnlijk tegengestelde texturen over elkaar te leggen ontstaat er een wonderlijke mix van enerzijds toegankelijke melodieën en anderzijds vlotte tempowisselingen. Dat laatste is overigens een element dat bij Katatonia meestentijds binnen het liedje plaatsvindt, waardoor het voor de luisteraar soms lastig kan zijn de tracks van elkaar te onderscheiden.

Terwijl Wind of No Change op haar beurt spookachtige schaduwen op de muren van het buitenhuis tovert en ik de meubels moet verplaatsen om het ritueel op de juiste wijze uit te kunnen voeren, wil ik eerst nog even de aandacht vestigen op een eveneens regelmatig terugkerend fenomeen op dit album: de gitaarsolo. Het gitaarspel van Nico of Sebastian - of allebei - is zo subtiel dat je nauwelijks nog van solo’s kunt spreken, maar eerder van meesterlijk uitgevoerde accenten ter ondersteuning van een van de meest fijngevoelige stemmen in de rock en metal. De openingstrack Thrice daarentegen blinkt weer uit in compositorische waaghalzerij. Dit nummer vind ik - bij nader inzien en met name in het begin - een beetje rommelig aandoen. Ach, dit nummer heeft zeker zijn charme door het mysterieuze ambient-achtige middenstuk in combinatie met de loodzware gitaren.

Want Katatonia bestaat natuurlijk niet alleen uit duistere romantiek. Tussendoor moet er wel ongecompliceerd gebeukt worden. Voor de liefhebber van de meer agressieve metalgenres zal de nieuwe Katatonia waarschijnlijk niet stevig genoeg klinken. Voor de melancholieke dagdromer en rockende romanticus zal dit album niettemin een feest der herkenning zijn. Dat chronisch mistroostige geluid van Katatonia bestond sowieso nauwelijks meer uit enkel zware gitaarriffs ingebed in recht toe recht aan rockstructuren en ging de muziek steeds vaker en intensiever op de veelzijdigheid van de synthesizer leunen.

Ook is er op Nightmares as Extensions of the Waking State geen radicale koerswijziging te bespeuren. Alleen lijken de nachtmerries van Jonas iets langer te duren en hebben de liedjes over het algemeen een trager tempo. Met name in de tweede helft van het album is het geluid ingetogener van aard dan dat van haar illustere voorganger Sky Void of Stars en zie ik de zwarte kraai van favoriet The Fall of Hearts weer voorbij fladderen.

De bonustracks: A World Without Heroes en Wind of No Change [Karin Park Remix] zijn helaas dit keer niet interessant. Een bonus liedje zo mooi als bijvoorbeeld Absconder (Sky Void of Stars) zul je hier dus niet aantreffen.

Na maanden intensief luisteren gaat dit album Sky Void of Stars en The Fall of Hearts vooralsnog niet overtreffen. Nightmares as Extensions of the Waking State vind ik daarentegen gelijkwaardig aan het eveneens uitstekende City Burials en Dead End Kings. En jawel… Katatonia komt wederom in mijn jaarlijstje terecht. Maar niet op de hoogste plek. Die is namelijk gereserveerd voor de verrassing van het jaar 2025.

*Nico Elgstrand speelde al eerder als vervanger van Anders Nyström bij Katatonia, onder andere tijdens de Sky Void of Stars tournee.

Dit concert, opgenomen in de prachtige Union Chapel te Londen, laat zich nauwelijks vergelijken. Op dit album klinken de bewerkingen eerder als folkloristische liederen die ooit werden gezongen om de eenzaamheid te verdrijven bij knisperende kampvuurtjes in de onbegrensde oerbossen van Helluland, ver weg van huis en haard.

Het droeve, maar veel hardere geluid van 'progressieve metal band' Katatonia vind ik weer van een totaal andere schoonheid en dat is de reden waarom ik ben begonnen de meest interessante muzikale momenten van deze Zweedse zware gitaren formatie bijeen te rapen en het verbaast mij eigenlijk hoeveel momenten dit zijn. Echter, ondanks het feit dat het Katatonia geluid steeds verder is getransformeerd richting melodische rock, smijt zij nog altijd met enige regelmaat de metalen rammei tegen de zware eikenhouten deuren. Op zulke momenten zou ik willen dat ik mijn lange haren nog had.

De Katatonia op Sanctitude klinkt weliswaar melancholieker dan ooit en toch maakt de muziek je heel blij van binnen. Dat de liedjes op dit live album zich zo uitstekend laten vertalen naar deze semi akoestische en zeer intieme set geeft aan dat Renkse en Nyström niet alleen goede liedjesschrijvers, maar ook uitstekende zangers en muzikanten zijn. Toch lijkt het alsof Jonas wat onzeker is, want hij vraagt zich regelmatig hardop af of deze 'Renkse met het gitaartje op schoot' wel in goede aarde valt bij het aanwezige publiek.

De aanwezigheid van niemand minder dan multi-instrumentalist en zanger Bruce Soord van The Pineapple Thief is wel een zeer aangename verrassing en dit vooral omdat ik óók nog maar nèt zijn muziek heb ontdekt en daar heel enthousiast over ben geworden. Deze muzikale duizendpoot verzorgt hier samen met blonde Katatoniër Anders "Blakkheim" Nyström de backing vocals en de begeleiding op akoestische gitaar. Daarnaast beroert Bruce zo nu en dan even de toetsen en maken de heren Niklas Sandin op basgitaar en percussionist JP Asplund dit schitterende optreden verder helemaal 'af'. Daarbij mag ik natuurlijk de bescheiden bijdrage van zangeres Silje Wergeland niet vergeten, want zij was op het laatste nummer zelfs de spreekwoordelijke kers op de taart.

Kortom, deze speciale gelegenheidsformatie met in de hoofdrol de charismatische Jonas Renkse heeft met dit sfeervolle album maar liefst een van de meest magische momenten toegevoegd aan mijn collectie melodische of progressieve rock/metal - of hoe je deze muziek ook noemen wilt - albums.

Het is middernacht. Witte vlokken dwarrelen zachtjes langs de silhouetten van enkele kale bomen die op hun beurt weer dreigend donker afsteken tegen de grijze sneeuwluchten. Het vale licht van de lantaarnpaal doet erg zijn best de buurt overzichtelijk te houden, maar die staat op dit moment van schrijven domweg aan de verkeerde kant van het huis.

De nacht vordert langzaam en de nieuwe Katatonia leert al snel dat ik voorlopig ook geen fonkelende lichtjes in de lucht of andere gracieuze lichtvoetigheid mag verwachten. Meer passend gaat Sky Void Of Stars dus niet worden tijdens deze ijskoude en zwaarbewolkte nacht in januari. Na het verschijnen van de eerste drie liedjes voorzag ik al geen sierlijke, licht symfonische plaat à la The Fall of Hearts. En ook geen Dead End Kings of voor mijn part een plaat van het type City Burials.

Dat het ook nog eens een flink aantal weken duurt voor het weer 'gezellig' lente wordt is echter een bijkomstigheid die mij nu goed van pas komt. Zoals het een echte Katatonia betaamt heeft ook dit album enige tijd nodig om open te bloeien en weet ik deze Katatonia op een ander moment wellicht iets beter te plaatsen. Voor nu geef ik dit meer massief klinkende werkje een plek ergens tussen de kille en afstandelijke eenvormigheid van The Great Cold Distance en de grandeur van Night Is the New Day. Maar eerder nog doet mij dit album denken aan de tobberige melancholie van Interpol's Interpol.

Maar dan met zware gitaren.

Wat is dit toch een fraai album. Ik blijf het maar draaien.

Het kan wellicht even duren, de fantastische melodieën ontvouwen zich maar heel langzaam, maar dan heb je ook iets dat niet zo snel verveelt en gelukkig klinken die paar momenten op dit album dat je nog 'metal' zou kunnen noemen dan juist weer als: "eventjes lekker die donsveren dekens opschudden".
Zo mooi als de harde en zachte, gevoelige passages worden afgewisseld, zo prachtig wordt er ook gemusiceerd, en laat ik dit vooral niet vergeten te vermelden: wat een toffe zanger!

The Fall of Hearts is, voor mij althans, tot nu toe een van de allermooiste platen van 2016. Zeker wat de schitterende, maar lang niet altijd voor de hand liggende, melodielijnen betreft.
Het is tevens dé ontdekking van de laatste tijd in dit 'genre', naast The Pineapple Thief en Antimatter (Sleeping Pulse).

Voor mij betekent dit album een klein stapje terug. Waar de voorgangers, zeg maar vanaf Discouraged Ones en zeker de meer recentere albums vrijwel onmiddellijk of na verloop van enige tijd wisten te boeien, spreken de meeste liedjes op deze Katatonia mij nu nog (steeds) niet aan. Ik twijfel zelfs voor het eerst of het ooit helemaal goed gaat komen tussen mij en dit album. De tijd zal het leren...

Dit album krijgt toch 4* omdat July, Journey Through Pressure, Soil's Song, My Twin en vooral In the White toch weer fijne liedjes blijken te zijn. Een nummer als Unfurl had dit album inderdaad naar een hoger niveau getild.

Katatonia, inmiddels uitgegroeid tot een van de grote favorieten binnen mijn bescheiden collectie rockmuziek, sorteert - althans bij mij - meer effect met haar melancholieke, melodieuze ingetogenheid, sterke zang en mooie composities dan met al te platte gitaar erupties.

Tonight's Decision is misschien wel de somberste plaat van Katatonia. Tonight's Decision is onmiskenbaar de treurigste van alle naargeestige albums in mijn collectie mistroostige muziek. Nu lopen de werkjes van Katatonia nog altijd niet over van vreugde, maar op dit album lijkt er al helemaal geen sprankje hoop meer te bestaan voor Jonas en de zijnen.

A Darkness Coming is voor mij zelfs het meest deprimerend mooie nummer in de reeks tobberige liedjes, al doen ze wat weemoedigheid betreft absoluut niet echt voor elkaar onder en daarom doe ik bij wijze van troost er een halve ster bij!

Weet je... over dat schitterende album van The Cure gesproken: ik word gewoon vrolijk van Pornography, maar pas ná het aanhoren van deze droefenis!

Net in huis en ik ben nu al verslaafd aan dit album én aan deze 'nieuwe' Katatonia.

Nu ik wat vaker 'de grenzen' opzoek, ik ben geen metal liefhebber, progrock naast gothic/darkwave/post-punk verdraag ik echter uitstekend en omdat ik recentelijk deze toffe band in dit 'genre' heb ontdekt, pluk ik lekker nog een paar Katatonia platen uit de bakken.

Wat heb ik nu met een zogenaamde 'metal' band als deze, wat ik met de meeste andere metalbands niet heb? Ik heb de eerste twee Katatonia's beluisterd en deze albums zal ik dus niet snel in huis halen, ook al vanwege de 'zang'. Gelukkig voor mij wordt er nu 'mooi' gezongen, al moet je van een bepaald type zanger houden natuurlijk. Er moet een 'klik' zijn. Maar de zanger is voor mij dusdanig belangrijk, daar valt of staat een album (én een band) mee, ook al is de muziek en de sfeer verder prima in orde.

Dus geen gegrom, gebrul of gepiep, want dan trekt Alicia geheid de stekker eruit!

Sommige stukken zijn nog wel aan de stevige kant, maar dan vallen de 'rustige', sfeervolle en meer melodieuze passages/nummers ook des te meer op. Dan gaat Katatonia pas echt snaren raken zodat zij niet alleen op elektrische gitaren en trommels hoeven te beuken voor het effect.

Criminals behoort absoluut tot de favorieten, echter wat dit album betreft staan naar het einde toe de allerbeste nummers: Evidence, Omerta, Wait Outside, Inside the City of Glass...

Het folkachtige Omerta is zelfs mijn allergrootste favoriet. Schitterend!

Op mijn zoektocht naar de verborgen schatten van 2025 trof ik deze Kauan aan. Het is een bekende naam voor mij. Maar de band heeft hier eigenlijk nooit een potje kunnen breken. Ook deze keer lukt het de band niet om door te dringen. Het geluid blijft een beetje tussen de zwarte, fluwelen gordijnen en de koperen kroonluchter hangen.

Het smalle pad door dit besneeuwde berkenbos in het pikkedonker is ontegenzeggelijk wel heel erg sfeervol. Maar de half 'verdronken' zang, het mistige geluid waarmee de gitaren zich presenteren en het tempo waarin zich dit alles afspeelt, maken dat ik ook deze Kauan moet laten liggen voor de eventuele schatrover na mij. Het album is het namelijk wel waard.

"De door multi-instrumentalist en producer Pete Burns uit Edinburgh bijeen geveegde hoop stoffige zangers en zangeressen uit geliefde en minder geliefde goth-rock, darkwave en post-punkbandjes", schreef ik bij het vorige album uit 2018 en dat klopt anno 2022 nog steeds. Maar dit keer zijn er bijna geen niemendalletjes te bespeuren. Of het moeten de twee korte, instrumentale tracks in het midden en aan het einde van dit album zijn. Twee tracks die bovendien verschillen met de US versie. De overige nummers van zowel de Europese als de Amerikaanse versie zijn wel identiek. En die nummers variëren dit keer van goed tot zelfs ijzersterk.


Dus… waar wacht je nog op? Want dit is hèt moment om je nu nog verlaten, afgetakelde schuilhut of fabriekshal te vullen met heerlijke grafstemmen en lieflijke engelen, verpakt in duistere en ontzettend dansbare synthwave, darkwave, 'vleermuizen' rock, whatever...

Kortom… Asylum wordt dit jaar dé ultieme plaat voor mijn aanstaande griezelfeest.

Dit album lijkt wel een soort verzamelaar!

De door multi-instrumentalist en producer Pete Burns uit Edinburgh bijeen geveegde hoop ietwat stoffige zangers en zangeressen uit geliefde en minder geliefde goth-rock, darkwave en post-punkbandjes maakt dat Damage als een aardig gevarieerd album klinkt. En ook al wisselen niemendalletjes en de betere liedjes elkaar met enige regelmaat af, deze Kill Shelter blijft een aangenaam luisterfeest voor in een, al dan niet verlaten, enigszins afgetakelde schuilhut of fabriekshal.

*de deegroller alvast naast de deur zet*

Wat een superkraker is Invocation toch. Alsof je aan tafel zit bij Gaius Caesar Augustus Germanicus terwijl de laatste schaars geklede dansers uit Zama nog een keer langs wervelen.

Het kwartje (ik heb 'm nog) is nu dan eindelijk gevallen.

Het zijn de iconische platen van weleer. Met de al even iconische hoezen. In ieder zichzelf respecterend huishouden was er wel een exemplaar te vinden. Behalve natuurlijk bij mijn oude vrienden, want die zaten nog altijd zielsgelukkig met hun goed gevulde sigaret naar vloeistofdia's op een muur te staren.
Haastig op zoek naar meer avontuur vond ik al snel een kleurrijke klup nieuwe helden, meest gehuld in stemmig grijs of zwart. De snorren, de baarden, de onverzorgde, langharige kapsels én de vloeistofdia's waren plotsklaps als sneeuw voor de zon verdwenen.
Ergens halverwege de jaren zeventig begonnen, bereikte 'de nieuwe tijd' zo rond 1980-84 een waar hoogtepunt in zogenaamd donkere tijden.

Mijn laatste Killing Joke elpee dateert alweer uit 1985. De "We're living in the eighties!" postpunkband Killing Joke met de woest aantrekkelijke Jaz voorop vond ik ge-wel-dig. Ik kon bijna alles tot en met "Night Time" mee zingen en heb de band zelfs in volle razernij over het podium zien rock-'n-rollen. Onvergetelijk!

Maar niet veel later viel het doek. De boze band leek totaal te zijn verdwenen in de duistere krochten van de metal, een muzikale hoek waar ik op dat moment zelf niets te zoeken had.

Onterecht, maar dat geldt wel voor meer bandjes uit vervlogen tijden. Zo rond het magische jaar 2012 haalde ik de verbannen Killing Joke vanwege het geweldige "In Cythera" uit het verdoemhoekje.
Misschien zijn albums als MMXXII en deze nieuwe Pylon wel de opmaat naar een hernieuwde belangstelling voor het oudere werk vanaf Brighter Than a Thousand Suns.
We gaan het zien!

Pylon is muzikaal uiteraard ook heel stevig te noemen. Je kunt je lepel immers nog steeds recht overeind in de eindeloze en ondoordringbare brij "takkeherrie" zetten. Dus... zou het zo maar kunnen dat de nu wat meer zoetgevooisde stem van de nog immer woest en aantrekkelijke Coleman de doorslag heeft gegeven. Wat ik in ieder geval heel zeker weet is dat dit album van Autonomous Zone tot en met Panopticon uit weliswaar loeiharde, maar tevens formidabele popsongs bestaat. Alleen de bonustrack Snakedance [Youth 'Rattlesnake Dub' Remix] sla ik meestal over.

De zalige flashbacks, die dit album - en een aantal nummers in het bijzonder - oproept, maken het feest der herkenning helemaal compleet en daarom mag Jaz nu van mij er zelfs weer even lekker tussendoor brúllen.

Pylon gaat zeker hoog eindigen in mijn eindejaarslijstjes!

Geen licht verteerbaar ontbijt deze Acheron, maar het gaat gretig naar binnen in vier enorme porties hi-res, mede mogelijk gemaakt door Bandkamp. Wat de geluidskwaliteit ervan betreft zit het dus wel snor. Heel smaakvol zelfs! Na de eerste happen blijft de plaat echter een beetje zwaar op de maag liggen. De multimuzikale 'quattro stagioni' gaat The Burden of Restlessness op het eerste gehoor weliswaar niet overtreffen, maar Acheron is wéér een ontzettend lekkere, knapperige soort van... nou ja, vooruit dan maar... pizza... rijkelijk belegd met zweverige keyboards, pittige basloopjes, stevig drumwerk en galmende gitaartjes geworden. En natuurlijk weer die heerlijk stoïcijnse meneer daaroverheen.

En dat zijn best wel een hoop calorieën, zo op de vroege ochtend.

Maar hé, dit is heule vette psychedelische rock.
De liefhebber lust er weer pap van. 

Favoriet: Cerberus

Ik moet dit trio uit Rochester (New York) toch maar eens wat beter in de gaten gaan houden. Ik had namelijk deze nieuweling bijna over het hoofd gezien. En dat nota bene met zo’n behoorlijk opvallend blauw aangelopen ‘heerschap’ op de hoes.

Op deze EP - ja, heus... het is een EP - slaan de mannen van King Buffalo diverse andere, soms zelfs dansbare wegen in en dat pakt wat mij betreft best goed uit. Wellicht kan daardoor Dead Star een stukje minder coherent overkomen dan bijvoorbeeld de reguliere voorganger Longing to Be the Mountain uit 2018, maar overall heeft de muziek nog altijd een vroege Pink Floyd signatuur zoals onder meer te horen is in het fraaie Echo of a Waning Star. De relatief trage 'stoner' rock is eveneens gebleven. Want dat is toch het meest herkenbare aan het King Buffalo geluid. Des te opvallender zijn de heftige gitaar uitbraken verpakt in nog dikkere lagen synthesizer effecten. Of de agressieve zangpartijen à la Killing Joke in Red Star, Pt. 1 & 2 en natuurlijk de gelijknamige bonus radio-edit, plus een minder opvallende, maar duidelijk aanwezige flirt naar 'Until the End of the World' in Eta Carinae. Het meer experimentele, synth wave/industrial geluid in het instrumentale Ecliptic was echter de verrassing van deze lekker lange EP en dit allemaal in een fantastisch klinkende 24-bit/92kHz versie.

Ik ben benieuwd naar de volgende uitstapjes van King Buffalo.

Longing to Be the Mountain blijkt tóch wel een zeer verslavend plaatje te zijn met die heerlijk slome vocalen en dat fantastische gitaar- en basspel. Je waant je gewoon weer even in de zomer van '68!

Dit piepjonge bandje heeft met dit album, na de EP Repeater en het fantastische debuut Orion. de derde prachtplaat op een rij uitgebracht en is zelfs 'n grote kanshebber voor een plek in mijn top 10 van 2018!

*weer naar vloeistofdia's op de muur staart*

….I rise from the withering night, new dawn brings the morning light…

Ja hoor… het is King Buffalo weer gelukt. De band heeft urenlang de oortjes weten te gijzelen. Moeiteloos. Meedogenloos. Tot in de vroege uurtjes.

En ik ben enthousiast. Maar ook enigszins verrast.

Hoewel Regenerator niet zo boos en opstandig klinkt als Buffalo 'nummertje een' van de trilogie The Burden of Restlessness / Acheron / Regenerator, staat deze nieuwe King Buffalo zonder enige twijfel weer als een huis. Een prestigieus huis. Bovendien voelt Buffalo ‘nummertje drie’ niet zo claustrofobisch oncomfortabel aan als Buffalo 'nummertje twee’. Want dit album is niet in een ijskoude grot in de nabijheid van glibberige rotspartijen en bij het geluid van stromend water opgenomen. Het langverwachte slotakkoord van de zelfbenoemde pandemie trilogie schuift liever even het antieke gordijn opzij in ruil voor een prachtig uitzicht op frisgroene heuvels en strakblauwe luchten en lijkt het trio uit Rochester de luisteraar meer ruimte te gunnen.

Het geluid blijft evenwel onmiskenbaar King Buffalo: poëtisch, melodieus, psychedelisch, bluesy, met heldere, subtiele gitaarsolo's of juist overdonderende, brute muren van geluid en als je goed luistert hoor je een paar onvervalste en eveneens nostalgische 'The Edge' momenten. Want wat er ook gebeurt, Sean luistert graag naar alle mogelijke soorten gitaristen.

En mocht je jezelf afvragen wanneer dat moment komt waarop de heren van King Buffalo uitgedokterd raken op die ogenschijnlijk simpele en aloude spacy synthesizerklanken, de gelikte gitaarsolo's, de dartelende bassen van ‘boy next door’ Dan Reynolds of de bonkende beats van wildebeest Scott Donaldson? Nou, dat moment komt niet. Na elk album, na elke track, na elke noot komt er wel een ander smaakvol hoofdstuk. Zoals bijvoorbeeld een minder stoïcijns klinkende Sean McVay.

Inderdaad, Sean's aanwezigheid valt mij nog het meest op. Niet vanwege dat mooie gitaarspel of voor mijn part zijn woeste krullenbol (ja… hij heeft wel wat van Frank Zappa weg) maar door het heugelijke feit dat Sean weer kwieker zingt. Gevarieerder. Gevoeliger. En dáár had ik stiekem op gehoopt. Alsof hij recentelijk naar een van zijn oude demo's heeft geluisterd. Alleen al daarom vind ik de liedjes Interlude, Avalon en Firmament zo verschrikkelijk mooi.

En waar ik in het begin heel even moest slikken bij het beluisteren van ‘vreemde eend in de bijt’ Mercury past dit kittige nummer nu perfect in het geheel. Dankzij Dan’s dartelende bassen natuurlijk. Wat een avontuur!

Lekker afwisselend ook, want bij Hours, Mammoth (dé oorwurm van deze plaat) en titelsong Regenerator blijven de rode dansschoentjes zeker niet gespaard! Het gaat zelfs van 'kwaad tot erger' aangezien deze dame de godganse dag 'gezellig' mee loopt te blèren!

…My father was a faceless man… leaving me a nameless man… marching through meadows dressed in white…

(Jeminee, nu kan ik toch bijna wéér niet wachten op de volgende King Buffalo.)

Weet je wat? Ik zet 'm gewoon nog een keer op. En al die andere King Buffalo’s er achteraan.

…

Hallo!

Deze komt even binnenstuiven, zeg!

Ik heb echter zo'n donkerblauw vermoeden waarom de band dit apart heeft gezet van Longing to Be the Mountain, eveneens uit 2018. Misschien is het allemaal teveel van het goede voor op een enkel schijfje? Maar Repeater vind ik wél 't betere 'kleine broertje' van Longing to Be the Mountain.

Je moet 'm alleen niet opzetten als je bovenaan de trap met een koptelefoon op je knar de was aan het afhalen bent.

*de weggeschoten knijpers aan het verzamelen slaat*

Alsof het niks is kom je in een jaar waarin je toch niet veel anders kunt doen dan een beetje thuis of in de studio rommelen gewoon met drie compleet nieuwe albums op de proppen. Tenminste, dat is het plan van King Buffalo voor dit jaar. 

Wat ik nu al kan vertellen - na een aantal nachtelijke luisterbeurten in het licht van een groezelige lantaarnpaal - is dat The Burden of Restlessness agressiever, beklemmender, repetitiever en ook wat minder melodieus klinkt dan voorganger Longing to Be the Mountain. Het vrij snerpende gitaarspel op de eerste King Buffalo van 2021 weet in elk geval de vele frustraties en ongemakken van de afgelopen periode aardig weer te geven. Het klinkt zo nu en dan alles behalve vriendelijk. 

Vocalist/gitarist Sean McVay laat zich echter voorlopig nog niet kisten en blijft heerlijk stoïcijns in zijn manier van zingen.

Ik hou wel van dergelijke contrasten. 

King Dude is Dead!

Dit schrijft hij o.a. op Bandcamp:

"Ik ben altijd van plan geweest om King Dude te beëindigen met de Dood. Ik begon deze nummers te schrijven en op te nemen in mijn slaapkamer zonder dat er iemand - op mijn kamergenoten na - aanwezig was. Ik was zeker niet van plan om tien albums uit te brengen. Kort na mijn eerste succes van mijn twee EP's wist ik dat King Dude het potentieel had om een ​​probleem voor mij te worden. Ik was bang dat het magere succes dat ik ervoer mij uiteindelijk in de val zou lokken om King Dude-platen te blijven maken voor de rest van mijn leven."

Ik hoop nu oprecht dat er leven is na de dood...

...van en voor King Dude.


Nabrander:

Deze muziek neigt eerder naar post-punk/darkwave/deathrock plus Nick Cave dan naar folk/roots.

King Dude bedient zich van heel veel verschillende stijlen: deathrock, post-punk, neofolk, blues, americana, country etc. en roert dit driftig door elkaar in zijn pikzwarte kookpot hangend boven een knisperend kampvuurtje. Mede doordat hij dit doet, weet ik ook niet wat ik er van moet vinden. Anderen zullen het misschien kunnen waarderen, voor mij is dit teveel een ratjetoe. De meer post-punk nummers zijn wel aardig.

Ik ben in slaap gedommeld. Erg hè? Om even later weer ruw wakker geschud te worden door zanger Yann Ligner en niet omdat hij zo fantastisch zingt. Maar omdat er continue - in vrijwel dezelfde toonhoogte en gehuld in een vreselijke galm - wordt gezongen en een dergelijke manier van zingen maakt dat ik maar weinig plezier aan dit album beleef. Hij kan dan wel (volgens sommigen) een goede zangstem hebben, maar dit betekent nog niet dat het een prettige zanger voor iedereen is. Daarnaast zijn de melodieën vrij monotoon en boeit de muzikale omlijsting onvoldoende om de boel nog enigszins op te kunnen krikken.

Helaas... ik had graag een wat positievere draai aan mijn oordeel willen geven. Temeer omdat in het verleden de band een paar redelijk goede songs heeft gemaakt. En goede songs, die mis ik op dit album.

De hoofdrol is wederom weggelegd voor zanger Yann Ligner. De saxofoon is een erg mooie toevoeging. Klone klinkt weer als een klok, maar er gaan bij mij geen belletjes rinkelen.
Een andere keer misschien?
Want voor nu ben ik toch meer in de stemming voor stampei oftewel spektakel.

Gevonden! Een klein ijskristalletje dat schittert als een blauwe diamant. Kontinuum maakt mooie metal. Maar ik vind dit eigenlijk meer darkwave/rock met hier en daar een vleugje metal. Dat ik niets begrijp van de teksten is geen verder probleem, want ze zingen volgens mij - ja, ze zingen echt goed - 'gewoon' de meeste teksten in het IJslands.

Dit album gaat zich vast thuis voelen op het stapeltje 'melodische metal/rock' met exponenten als The Foreshadowing, Throes of Dawn en Katatonia. Daar ben ik van overtuigd.