Deze plaat is nog aardig gevuld met eind jaren '70 funk, met lekkere funky gitaren, bassen en toetsen. More Bounce to the Ounce heeft die waanzinnige groove, die dus naar California oversloeg vele jaren later. Ik moet hier ook aan Prince denken. Freedom heeft een erg lekkere basis van gitaar en bas. Op Brand New Player gaat het tempo wat omlaag, maar swingen blijft het doen. De vocalen vind ik hier niet eens zo slecht.

Het vrij hoge niveau wordt niet helemaal vastgehouden op Funky Bounce. Dit is een beetje simpel rollerskate nummertje, waar de vocoder mij wat gaat irriteren. Maar toch: een beetje lekker blijft het. Je kon erop wachten maar dan is het zover, de ballad. Be Alright is niet eens zo slecht, het is een beetje in de stijl van EW&F. De instrumentatie hierop is en blijft sterk en het refrein is heel aardig. Slotsong Coming Home is het minste nummer van de plaat. Het is iets te simpel, maar blijft toch best aardig om aan te horen.
Een lekker funkalbum dus, met een aantal songs die de moeite echt waard zijn en geen filler te ontdekken.

Fandango! heeft een live kant en een studio kant. Die live kant opgenomen in The Warehouse in New Orleans begint goed met Thunderbird en gaat leuk door met Jailhouse Rock. De medley is echter te lang. De basis is aardig, maar het klinkt op het laatst toch een beetje als LP vulling.

De studio kant daarentegen is echt goed. Het begint uitstekend met Nasty Dogs and Funky Kings, wat wordt gevolgd door de geweldig gespeelde Blue Jean Blues. Het lekkere Heard It on the X kwam hierna niet voor niets op de live set terecht en Tush is een fantastische klassieker van ZZ Top die eigenlijk alleen hard mag worden gedraaid.

Door de matige medley kom ik niet verder dan 3,5* voor het geheel. Toch zou ik deze plaat niet willen missen, want de rest van Fandango! is goed tot geweldig. En wat een mooie binnenhoes zit er bij de LP!

ZZ Top grijpt juist wel terug naar hun begintijd, sterker nog: naar hun eerste 7 albums in de jaren '70, begin jaren '80. Het is dus wel een ouderwets vuige en smerige rockende bluesplaat, want dat speelden ze toen juist. Die muziek is natuurlijk al tijdloos, maar nu is het zeker populairder, als was het maar door het recente succes van bijvoorbeeld the Black Keys. Echt opvallend zijn de geweldige gitaren op echt elk nummer. Het geheel is ook nog eens prima geproduceerd door Rick Rubin.

De toon wordt meer dan gezet door de goede en stevige opener I Gotsta Get Paid. Dan volgt een nummer wat wel meer doet denken aan het hitsucces in de jaren '80, maar dan in positieve zin, want wat is Charteuse een lekker nummer met echt een fantastische baslijn. Dit nummer loopt direct over in het ook aardige Consumption.
Ballad Over You is mooi en cool. Dan volgt een aaneenschakeling van sterke nummers. Heartache in Blue: veel betere bluesrock krijg je niet. I Don't Wanna Lose, Lose, You loopt oh zo makkelijk en lekker, Flyin High is heerlijke rock 'n roll.

Pure echt bluesrock is er weer te horen op de tweede (nog betere) ballad It's Too Easy Manana. En het tempo gaat weer omhoog op het uitstekende Big Shiny Nine. Slottrack Have A Little Mercy is vol met briljante gitaren. Wat zuigt, sleept dit nummer zich heerlijk voort zeg, het is één van de beste nummers van het album. En dat wil wat zeggen, op een plaat met zo'n hoog bluesrock niveau als dit La Futura. The boys are back.