Wat een origineel geluid hoor je op dit Kala. Hip-hop, electronica, reggae, bollywood, dance & pop gemixt tot een eigen geluid met daarop de mooie stem van M.I.A.. Niet elk nummer is even sterk als het ander, maar leuk is het. En het is ook een afwisselende plaat, waarbij al die stijlen goed worden gebruikt. Je begeeft je zo wat door een andere wereld, die echt grappig wordt op het overbekende en erg leuke Paper Planes. Andere uitblinkers zijn wat mij betreft Bamboo Banga, Jimmy, Mango Pickles Down River & XR2.

Nou, ik zou zeggen: gauw terug de studio in. Want de kwaliteit van dit live-werk kan mij bepaald niet overtuigen. Ik had een veel hoger niveau verwacht van een band als Machine Head, als je naar hun albums kijkt. Als Rob Flynn gaat zingen, is het niet bepaald goed te noemen, maar ook heel wat riffs klinken gewoon niet. En dan begrijp ik ook nog dat ze de beste opnames van het afgelopen jaar hebben gebruikt? En in de studio hebben geknutseld hieraan? Pfffff, dit is echt heel heel matig.

Ik verhoog dit album naar 4,5* en zet 'm in mijn eindejaarslijstje van 2011. Wat een knaller, wat een power, wat een goede songs zeg en wat een riffs! En ook nog een heel mooi nummer: The Darkness Within en een geweldige cover: The Sentinel.

Het begint geweldig met het drieluik I Am Hell (Sonate In C#). Daarbij hoor je gelijk de kracht van deze plaat: het gaat van zacht naar keihard en terug en vrijwel alles klinkt mooi, goed of geweldig. Er zit veel variatie binnen de nummers en ook dat werkt meestal goed. Ik moest in het begin nog even wennen aan de 'schreeuwzang', maar het past prima bij de teksten en de muziek. Je zal maar zo'n plaag op je af krijgen! Be Still and Now and Unto the Locust zie ik als een logisch vervolg op de opener, maar echt goed vind ik het op This Is the End. Je hoort en voelt het aan alles op dit nummer. Als je dan ook nog de artwork erbij pakt wordt het helemaal logisch.

Op the Darkness Within blijkt dat het eigenlijk gaat over een depressie en hoe iemand zich van binnen voelt. Het is een trieste tekst en ook dat komt goed over op dit prachtige nummer, wat in de climax weer naar (This is) the End toewerkt.
Pearls Before the Swine gaat daar weer vol gas overheen en tot slot volgt het nummer Who We Are waar de tegenstellingen rustig (zelfs een kinderkoor) tot keihard opvallen en goed uit de verf komen.
Toch gaat dus de cover van Judas Priest Sentinel daar nog even overheen: wat klinkt dat ronduit super!

Op dit Sonic Evolution is een samenwerking tussen klassiek orkest en rockmuzikanten wel geslaagd. De Grunge muzikanten en het orkest uit Seattle weten precies de juiste toon te treffen, de juiste arrangementen te gebruiken en elkaars rol te respecteren, om dit tot een succes te maken. Dat gebeurt dan op LP1 van de 2, die wat mij betreft ook het meest geslaagd is. Vooral het rijtje van band met orkest van River of Deceit, I Don't Know Anything & Wake Up is echt geweldig goed. Wake Up is het voorbeeld hoe een rockband en een orkest elkaar kunnen versterken: prachtig mooi!
Zelf heb ik de paarse vinyl versie via de Ten fanclub aangeschaft. Dat vinyl en het artwork ziet er schitterend uit en klinkt uitstekend. Een absolute aanrader!

Ik luister de tweede plaat van de jonge talentvolle Italiaanse singer-songwriter Madame op het balkon van ons vakantiehuis met uitzicht op het Lago d'Iseo. Tot mijn verbazing heeft zij haar sterke gelijknamige debuutplaat zelfs overtroffen.

De nadruk van de bijna allemaal (ijzer-)sterke songs ligt dit keer wat meer op elektronische popmuziek met nog steeds wat hiphop invloeden.
En dit keer doet ze het helemaal zelf zonder gastartiesten.
Het album opent fraai met vooral mooie, lekkere nummers. Daarna komt er wat meer tempo in, gelardeerd met heerlijke beats. Wat een fijne plaat dit l'amore!

Wat hoorden we nu in het voorprogramma van Prince Sign 'O' The Times tour in Utrecht? Wat een lekkere swingende muziek was dat zeg. Sommige mensen ging al dansen, de meesten kwamen zo relaxed en enigszins funky in de juiste mood voor het sublieme concert dat zou gaan volgen. Dit door de erg lekkere jazz-funk die Madhouse brengt. Het blijkt op plaat dus een samenwerking tussen Prince & Eric Leeds op sax te zijn. Pure kwaliteit dus, dat kan je horen.
De muziek heeft een heerlijke vibe, een lekkere groove en gaat van relaxte jazz naar funky as hell. Heerlijke plaat!

En dan heb ik het vandaag op een ander forum over dat historische concert van Prince in de Galgenwaard en denk aan het voorprogramma van Madhouse. Die wil ik nog wel hebben op vinyl. Ga ik bij de Emmaus kijken en echt waar: een als nieuw exemplaar voor 2,00 euro.

Het klinkt soms wat simpeler dan het feitelijk is. Dit zijn hele clevere catchy songs met een sterke basis en heerlijke 'details', let vooral op de saxofoon. Ska van de bovenste plank. De bas als heerlijke basis, waarbij slim gebruik wordt gemaakt van de synthesizer en piano.

De teksten zijn niet zo depressief als de meeste teksten in die tijd en de muziek klinkt vaak vrolijk. Maar vergis je niet: dit was ook afreageer muziek in donkere Thatcher crisistijden. En wat te denken van Razor Blade Alley? Dat nummer zou trouwens zo op een album van the Libertines kunnen staan. En in het oh zo mooie My Girl gaat het toch echt over relatieproblemen. Why can't I explain? Why do I feel this pain?

Op de dansvloer was het poguen: springen, duwen, rammen, dansen, als Madness kwam. Alle zorgen van je af en aan de andere kant lekker confronterend allemaal. Je letterlijk en figuurlijk afzetten tegen het (conservatieve) gezag. Madness, madness, they call it madness.
Na het hard draaien van de voortreffelijk geremasterde 30th anniversary edition doe ik er nog een 0,5* bovenop: 4,5*

Ik gooi er toch nog een kleine toelichting tegenaan aERo:

Ik was 16 en we gingen met vrienden op vakantie naar Renesse..... het werd erg gezellig daar. Zoals altijd luisterden wij naar de Ben Liebrand Mix van die nacht (2.00 uur uitgezonden) en er stond toch een nieuw lekker nummer op: Borderline van ene Madonna. We zijn het blijven draaien op die vakantie en terug in Utrecht heb ik gelijk de USA 12" versie gekocht: geweldige versie was dat!

Daarna volgde Holiday, waarvan ik ook gelijk de oh zo lekkere 12" versie haalde die hier op Celebration staat. Dat nummer heb ik inmiddels minstens 7093x gedraaid, maar ik blijf het goed vinden en krijg steeds een vette grijns op m'n gezicht als ik het draai.
En zo ging Madonna lekker door in de jaren '80. Heel veel lekkere muziek, die ook z'n weg naar de dansvloer vond, zoals in Club Cartouche in Utrecht, toen één van DE clubs in Nederland.
Ook zijn wij nog naar haar concert in De Kuip geweest. Dat was muzikaal helemaal niet zo slecht! De muziek stond ook meer centraal dan tegenwoordig, waar de show wel heel belangrijk is geworden.

In de jaren 90 ging Madonna meer de sex-marketing-muziek kant op. Het boeide mij minder, maar toch leverde ook dat decenium een a2antal sterke tracks op. Je ziet het hier wel terug op Celebration: er staat minder werk op uit die jaren 90.

Verrassend was haar muziek uit deze eeuw: die was helemaal nog niet zo slecht. Er had wat mij betreft wel wat meer van deze periode op Celebration mogen staan. Een aantal nummers uit de jaren 80 klinken inmiddels toch wat gedateerd en hadden daardoor vervangen kunnen worden.

Alles bij elkaar kom ik toch tot minstens 20 sterke nummers op Celebration. Mijn favorieten in 2009 van dit album zijn: Hung Up, Holiday, Into the Groove, Like A Prayer, Borderline, Secret, Burning Up, Beautiful Stranger, Hollywood & Don't Tell Me.
Alles bij elkaar ben ik toch weer onder de indruk van alle muziek die Madonna heeft gemaakt. Zeker als je ook nog eens bedenkt wat hier allemaal niet opstaat. Prettig dat alles geremastered is.

Oh ja: de titel. Wij draaiden vroeger op feestjes vast een aantal nummers. 1 daarvan was Holiday, een ander was de grote favoriet die altijd meerdere keren werd gedraaid. Die single moest ik altijd meenemen: Kool & the Gang met Celebration...
(Je mag het gebruiken Madonna: maar Celebration is en blijft van die jongens.) Nu ik erover nadenk: ook Madonna zal er op de schoolparty's lekker op gecelebrate hebben.

Ik vond nog het volgende overzicht van Celebration met de versies die op dit album zijn gebruikt van de verschillende nummers; 1 correctie: van track 5 Holiday wordt de 12" Version gebruikt:

It's clear, then, that Celebration focuses more on Madonna's 80's period than her 90's and 00's period, but the majority of her career is nicely represented here.

DISC ONE

1 Hung Up ("Confessions" Album Version)
2 Music ("Music" Album Version)
3 Vogue ("Immaculate Collection" Version)
4 4 Minutes (Radio Edit)
5 Holiday ("Madonna" Album Version)
6 Everybody (7" Single Mix)
7 Like A Virgin ("Immaculate Collection" Version)
8 Into The Groove ("Like A Virgin" Album Version)
9 Like A Prayer ("Like A Prayer" Album Version)
10 Ray Of Light (Radio Edit)
11 Sorry (Radio Edit)
12 Express Yourself (Video Version Edit) [Unique To This Release]
13 Open Your Heart ("Immaculate Collection" Version)
14 Borderline ("Immaculate Collection" Version)
15 Secret (Radio Edit)
16 Erotica (Radio Edit)
17 Justify My Love ("Immaculate Collection" Version)
18 Revolver (New Song)

DISC TWO

1 Dress You Up ("Like A Virgin" Album Version)
2 Material Girl ("Like A Virgin" Album Version)
3 La Isla Bonita ("True Blue" Album Version)
4 Papa Don't Preach ("True Blue" Album Version)
5 Lucky Star ("Immaculate Collection" Version)
6 Burning Up ("Madonna" Album Version)
7 Crazy For You ("Immaculate Collection" Version)
8 Who's That Girl ("Who's That Girl" Album Version)
9 Frozen ("Ray Of Light" Album Version)
10 Miles Away (Radio Edit)
11 Take A Bow ("Bedtime Stories" Album Version)
12 Live To Tell ("True Blue" Album Version)
13 Beautiful Stranger ("Austin Powers Soundtrack" Album Version)
14 Hollywood ("American Life" Album Version)
15 Die Another Day ("American Life" Album Version)
16 Don't Tell Me (Radio Edit)
17 Cherish ("Immaculate Collection" Version)
18 Celebration (New Song)

Note: Some songs vary very slightly from the versions mentioned here in how they begin and end, but not enough to consider them unique to this release.

Een hoogtepunt in de history of Madonna dit Confessions on a Dancefloor. In een moordend tempo worden heerlijke melodieën over ons uitgegoten, In de vorm van disco in een modern dance jasje gestoken. Het voorbeeld hiervan is natuurlijk openingstrack Hung Up, gebaseerd op Abba, wat echt om van te smullen is.
Ik heb de 2 roze LP's, erg fraai om te zien. Op de eerste LP (de eerste 6 songs) zijn werkelijk alle nummers erg goed, zeker ook Sorry & I Love New York. Wat trouwens deze plaat een extra boost geeft is dat de nummers in elkaar zijn gemixt, waardoor er geen tijd voor 'ontsnappen' is. Het levert een uitstekende dance plaat op. Het zou hierna nog 10 jaar duren voor Madonna weer deels op hetzelfde niveau terug is.

Zomer 1983 ging ik met mijn vrienden op vakantie naar Renesse. Zoals altijd namen wij de nieuwste Ben Liebrand In the Mix mee op cassette, opgenomen vrijdagnacht tussen 02.00 en 03.00 uur. En wat hoorden wij daar toch voor lekker nummer? Borderline van ene Madonna. Wij bleven juist dat nummer de hele vakantie draaien. Het werd toen nog geen hit in Nederland, later wel net als vlak daarna Holiday. Dat is het eerste nummer van deze 50 nummer één's in de dance chart. Sterke nummers uit het begin van haar carriere werden dat nog niet en die ontbreken dan ook helaas op deze verzamelaar. Borderline dus, maar ook de originele mix van Everybody & Burning Up. Ik had ze allemaal op 12-inch en het waren uitstekende remixen van Jellybean Benitez. Net als Lucky Star dat wel meegenomen had moeten worden, want dat was de dubbele A-kant van Holiday.

Dat zijn dan ook wel de - verklaarbare - minpunten van deze toch bijzondere verzamelaar. Want 50x op nummer één in the Billboard Dance Club Songs chart is de eerste keer dat dit een artiest gelukt is. Echt uitzonderlijk dus en leuk en goed dat Madonna hier wat mee doet. Dit succes ligt natuurlijk aan de grote hoeveelheid hits die Madonna heeft gemaakt, maar ook aan de uitstekende remixen die meestal werden gemaakt. Na Jellybean volgden nog veel meer beroemde mixers / producers, zoals Shep Pettibone, William Orbit, Sasha, Pet Shop Boys, Tracy Young & Avicii. En dat is leuk om terug te horen op deze uitgebreide 3CD verzameling.

Nou nog één minpuntje dan: nog beter was een 4 of 5 CD verzameling met 12-inch mixen geweest, i.p.v. 7" versies of edits. Maar goed: Madonna heeft deze collectie zelf samengesteld. En als je dit allemaal achter elkaar hoort, begrijp je dat Madonna een lieveling op de dansvloer was en is. Ook zijn meerdere remixen beter dan de originele versies. Anderen zijn anders maar ook leuk. Het maakt dit een originele en leuke verzameling.

Wat een fantastische release is dit op vinyl zeg. Ik heb 'm op 2x rood vinyl, wat er fraai uitziet. Net als het artwork in de gatefold, met al die hoezen van de singles. Maar bovenal hebben deze LP's een werkelijk subliem geluid. Ik heb ook nog de 3CD versie en je kan ook nog zeggen dat er een prima selectie is gemaakt voor deze 2LP uitgave. En geplaatst in een leuke volgorde per kant: A 80's, B 90's, C 00's & D: 10's: Een absolute aanrader!

Madonna presteert het toch weer om een aangenaam popalbum te maken. Ze levert op de Deluxe versie/2LP van 15 nummers toch weer een aantal hele aardige pakkende songs af die in een moderner 2019 jasje zijn gestoken met ook een aantal features. Thematisch neemt ze iedere song een andere rol in en in de teksten gaat ze zoals gewoonlijk de controverses niet uit de weg. En dat is maar goed ook. Opvallend leuk zijn de Spaanse, Braziliaanse en Afrikaanse invloeden die terug te horen zijn.

Het afwisselende album is gevuld met moderne, rustiger en retro- songs, maar vormen samen wel een eenheid. Mijn favoriete nummers zijn one two cha cha cha oftewel Medellin, het klassieke stuk in Dark Ballet, het fraaie God Control, het rustiger Crazy, mogelijk songfestivalnummer Come Alive en de retro (dance-)songs I Don't Search I Find & Looking For Mercy. De voetbalmoeder uit Portugal (Faz Gostoso) kan het nog steeds!

Oh my goodness! Wat is dit? Mijn achterbuurman draait helaas wel eens van deze goedkope house-troep: nu op plaat gezet door Madonna. Nu weet ik dat de albums inmiddels kapstokken zijn geworden voor allerlei commerciële activiteiten, zoals de naam- en beeldgeving van een nieuwe tour waar belachelijk hoge prijzen voor worden gevraagd en sportscholen, kledinglijnen, geurtjes en verzin het maar. Maar van Madonna met al haar ervaring en alle mensen die aan MDNA meewerkten had ik toch wel heel wat meer niveau verwacht. Dit zijn simpelweg goedkope computergemaakte en gestuurde klanken, die ook nog eens niet prettig in het gehoor liggen. Wat een tegenvaller!

Op de meeste nummers sneeuwt de muziek onder het computergeweld. Als je wel melodieën kunt horen, dan zijn ze vaak wel erg simpel en klinken de liedjes nog steeds veel te electronisch. Voorbeeld hiervan is ooh laa laa, you're my superstar, ooh laa laa, that's what you are. Moet ik het na dit voorbeeld nog over de teksten hebben? De score wordt nog enigzins gered door nummers op het einde van het album, waar het wat meer op muziek lijkt, als I'm A Sinner & I'm Falling Free.

Ik hoorde ooit Borderline in In The Mix van Ben Liebrand om 2 uur 's nachts bij Radio Veronica. Hebben we de hele vakantieweek erna gedraaid. Overigens werd vervolgens eerst Holiday hier een hit en daarna alsnog Borderline. Ik heb stapel 12 inches van deze dame: dat waren uitstekende dansmixen. Dus Madonna kon echt wel dansmuziek maken. Ook later lukte het haar prima om op niveau mee te blijven doen. Maar op dit album is haar dat niet gelukt.

Ik schrijf dit overigens met pijn in mijn hart op. Ik vond Madonna leuk in de jaren '80, vooral haar 12 inches dus, en best aardig in de jaren '90. In de jaren '00 leverde ze soms heel aardig werk, maar dit, maar dit, maar dit..... kan echt niet.

Ooit hoorden mijn vrienden en ik in de Ben Liebrand mix ene Madonna met Borderline. Die hebben we op vakantie in Renesse veel gedraaid. Vreemd genoeg werd hier in Nederland eerst Holiday een hit, daarna toch ook Borderline. De vele stemmingen die daarbij horen, zien we bij Madonna terug en horen we ook in haar muziek. Er zitten verschillen tussen en in de albums. Wel knap dat ze al sinds de jaren '80 mee blijft doen en dat ze zich in 2015 toch weer verbetert heeft, want dit album is heel wat beter dan de vorige twee.

Ze heeft van alles uit de kast getrokken aan producers en schrijvers, zodat het niveau hoog genoeg zou zijn. Dat is meestal gelukt, op een paar dipjes na, zoals dus de te zoete liedjes Hold Tight & Joan of Arc. Vaak zijn de dance nummers het beste, maar ook een nummer als Heartbreak City mag er zijn. Daarvoor staat het sterke Iconic, een goed nummer, net als openingssong Living For Love, single Ghosttown, Unapologetic Bitch & het donkere Kanye West nummer Illuiminati. Jammerlijk grof is de tekst van Holy Water, je nog steeds zo profileren wordt een beetje sneu.

Ook Nas doet mee op bonustrack Veni Vidi Vici, waar niks mee mis is. Een andere bonustrack Best Night is trouwens één van de beste nummers van de plaat. Duidelijk is dat je een versie met bonustracks moet hebben van deze plaat, want ook S.E.X. en Messiah zijn goed. En zo heb je (soms zappend) een heel aardige Madonna plaat in 2015. Wie had dat 32 jaar geleden gedacht in 1983?

Deze schitterende debuutplaat van de Noorse band Madrugada is een prachtige mengeling van rustige en wat steviger gitaarmuziek, mooie en soms (tegelijk) donkere muziek, de fraaie stem van Sivert Høyem en het geweldige gitaarwerk van Robert Burås. De productie is kraakhelder, waardoor er veel lagen en details te horen zijn in de muziek. Het songniveau is erg hoog, de plaat staat boordevol (ijzer-)sterke nummers, die ook onderling prettig afwisselend zijn.

De mooie opener Vocal wordt gevolgd door het steviger en erg sterke Beautyproof. Shine is simpelweg een heel mooi lied. Op het pittiger en donkerder Higher valt het uitstekende gitaarwerk op. De rest van de plaat is gevuld met eigenlijk alleen maar hele sterke songs. Buitengewoon zijn het oh zo mooie Strange Colour Blue en het fenomenale Norwegian Hammerworks Corp. Dit is kortom niet alleen een dijk van een debuutplaat, het is een meesterlijk muziekwerk.

Daar waar Madrugada op hun eerste 2 platen Industrial Silence & Nightly Disease een erg hoog niveau haalt, is dit gelijknamige album eerder 'gewoon' een echt goede rockplaat met wat uitschieters. De meeste songs staan als een huis op het laatste nummer Our Time Won't Live That Long na. Ik had dat graag anders gezegd, want het is dus gezongen door de overleden gitarist Robert Buras. Een ander minpuntje is de tekst (zeker aan het begin) van Valley of Deception, beetje simpel allemaal.

Maar goed, dat is het dan ook, want verder staat de plaat vol met (erg) goede nummers. Met Whatever Happened to You? & The Hour of the Wolf kent de plaat een sterke start. Look Away Lucifer vind ik wat minder bijzonder. Honey Bee vind ik één van de hoogtepunten: een erg mooi nummer. Ook New Woman, New Man is echt goed met die prachtige piano erbij. Ook zo fraai vind ik What's on Your Mind? De prachtstem van Sivert Høyem en de verzorgde instrumentatie maken het plaatje helemaal af.

De muziek op The Nightly Disease is donker, maar niet triest. Het is ook vaak erg mooi of anders spat de energie er weer vanaf. De band speelt strak en goed. De gitaren van Robert Burås zijn natuurlijk ijzersterk, daaroverheen de diepe mooie stem van Sivert Høyem en het plaatjes is compleet.
Donker is de prachtige openingssong Black Mambo. Step into This Room and Dance for Me zindert, met een mooie versnelling op het einde. De titelsong is juist vol energie en doet me denken aan the Veils. Hardere gitaren horen we op Lucy, een lekker heftig nummer. Hierna volgen juist twee mooie rustiger nummers: Hands Up - I Love You en A Deadend Mind. Afwisseling genoeg zo.
Het hele hoge niveau wordt praktisch het hele album vastgehouden. Zelf zou ik nog The Frontman, met geweldige gitaren en wendingen, en het mooie lange gedragen Sister willen noemen als fantastische nummers. Dit is echt een juweel van een plaat.

Als je 'm een paar keer draait blijkt dit een erg lekker plaatje te zijn. Duidelijk dus meer poppy en catchy dan de inderdaad briljante voorganger Journal For Plague Lovers, het is gewoon een echt ander album.

Gelukkig staat er ook genoeg goede rock muziek op, zoals het wel erg fijne Auto-Intoxication. Daarnaast hoor je soms mooie koren en violen voorbij komen, tussen de gitaren en lekkere deuntjes door. Zoals bijvoorbeeld op Golden Platitudes. De gitaarsolo's op Postcards from a Young Man & A Billion Balconies Facing the Sun mag ik ook graag horen. Een voorbeeld van een lekker popliedje vind ik the Descent (Pages 1 & 2). Toch weer een prima album van the Manic Street Preachers.

Een aanrader is de Deluxe 2 CD versie. Het is in een goudkleurige boekvorm, met 36 pagina's met teksten, tekeningen en foto's. Echt mooi gedaan, leuk hebbedingetje. De tweede cd bevat de original demo's van dit album.

Wat is dit toch een geweldige jazz-funk plaat. Vol met Afrikaanse ritmes swingt het de pan uit, maar ook de diepe bassen zijn erg lekker en opvallend genoeg de uitstekende gitaren (inclusief solo's). Alles is top, laten we vooral de blazers niet vergeten, maar ook de piano mag er wezen. Dit alles onder leiding van Manu Dibango, die er zelf ook lustig op los blaast. De plaat kom natuurlijk Inclusief de later in de discotheken weer opgepakte geweldige (titel-)song Soul Makossa. Een andere favoriet is New Bell (Hard Pulsation). Een must voor de funky (/) jazz liefhebber.

In 2009 won Marco Mengoni de X-factor in Italië. Daarna ging het snel met zijn muziek carriere. In zowel 2010 als in 2015 won hij de MTV Music Award voor beste Europese artiest. In 2021 bracht hij dit eerste deel van het sterke drieluik Materia uit: Terra (aarde). Deel 2 Pelle (huid) en deel 3 Prisma kwamen in 2022 en 2023 uit.

Voor mij is dit Terra het allerbeste deel, hoewel alle delen (erg) goed zijn. Het is gevuld met vele fraaie gevarieerde songs, van ballad tot dansbaar. Soms hoor je wat soul en/of wereld invloeden. Marco Mengoni heeft een hele mooie stem en de productie van de plaat is om door een ringetje te halen. Een paar favoriete nummers van mij zijn: Una Canzone Triste, In Due Minuti, Mi Fiderò met Madame, single Ma Stasera & Luce (met koor). Fijne ontdekking dit drieluik van deze Marco Mengoni!

Ik had deze werkelijk fantastische plaat van Markus King nog niet geluisterd vanwege de wat lage beoordeling hier op Musicmeter. Hoe onterecht is dat zeg! verm1973 geeft Markus zelfs een onvoldoende, onder meer vanwege de productie van Rick Rubin. Dit album zou geen coherent geheel zijn? Ik dacht het wel. Ik hoor veel samenhang tuseen de nummers en een coherent mooi en helder geproduceerd geluid op dit fraaie soulful blues album van Markus. Het is gevuld met fraaie songs, natuurlijk schitterend gezongen en uitstekend uitgevoerd. Mis deze plaat vooral niet als je ook maar iets om soul en blues geeft.

Ter ere van (de songs van) Elton John & Bernie Taupin traden er een flink aantal met name country artiesten op met eigen interpretaties. Dit was helemaal niet onaardig en al helemaal niet toen Maren Morris ging zingen. Wat een juweel van een stem heeft zij. Zo kwam ik bij dit album Hero terecht.

Dit is niet pure country, sommige nummers hebben ook een vette pop-inslag. Maar er staat genoeg moois/aardigs op dit album. Dat wordt dan dus allemaal gezongen door deze Texaanse met prachtige stem. De productie is ook nog eens echt kraakhelder.
Er staan wat vlottere en meer rustige nummers op. Favorieten zijn o.a. het prachtige My Church, het fraaie I Could Use A Love Song, het fijne How It's Done en het mooie I Wish I Was. Sugar & Rich zijn de lekkere pop-openers. Waarschijnlijk heeft Maren Morris een mooie toekomst voor zich liggen.

Wat een fantastische boxset is dit zeg! Heel veel klopt eraan. De balans in tijd: uit alle relevante periodes in de twintigste eeuw krijg je echt goede en gevarieerde blues te horen. Die is ook mooi verdeeld over de tijd en in tijdsvolgorde. Dat alles wordt uitgebreid toegelicht in een fraai boekwerkje wat erbij zit en is natuurlijk ook nog eens op dvd te bekijken. Daarnaast ziet het artwork van de box er mooi uit. Het is al met al een erg mooie reis door de geschiedenis van de blues geworden.

Zeer veel grote(re) en wat minder bekende bluesartiesten zijn op de box aanwezig. Het leuke van de vele keuzes die Martin Scorsese maakte is dat hij naast een aantal bekende nummers soms ook voor een iets minder bekend pareltje gaat. Daardoor is dit zeker niet een zoveelste overzicht met alweer dezelfde songs. Wel ligt het niveau van de muziek ontzettend hoog. Het is dan ook ondoenlijk om 24 (!) favorieten aan te vinken, zo veel goede nummers staan hierop. Met pijn in het hart vink je sommige prachtige nummers niet eens aan.

Ik heb wel een poging gedaan en daar zitten o.a. deze songs bij: Bessie Smith met Muddy Water, Frank Stokes: Downtown Blues, Robert Johnson: Cross Road Blues, T-Bone Walker: Call It Stormy Monday, Elmore James: Dust My Broom, Sonny Boy Williamson: Don't Start Me To Talkin', Howlin' Wolf: Smokestack Lightnin', Buddy Guy: First Time I Met The Blues, John Lee Hooker: Boom Boom, Muddy Waters: You Can't Lose What You Ain't Never Had, Albert King: Born Under The Bad Sign, Etta James: Tell Mama en B.B. King met The Thrill Is Gone. Om maar een paar van die geweldige nummers en artiesten te noemen.

Een lekker samenraapsel van nummers van- en/of geproduceerd / remixed door Martin Solveig met heel veel gastvocalisten. Rocking Music is bekend en een sterk nummer: house en rock in een fraai mengsel, net als het ook nog betere Everybody, met de geweldige stem van Lee Fields. Afrikaanse invloeden hoor je op Madan en Dalila.
Rejection en Something Better zijn juist weer meer funky, terwijl de geweldige kleine man Lee Fields voor soul zorgt met I've Got a Woman en I'm a Good Man. Je hoort 'm dus drie keer terug op dit album So Far.

Jealousy is weer een bekendere en lekker funky song van Martin Solveig. Cabo Parano lijkt uit Cuba overgewaaid. Something About You is meer jazzy. Op Linda hoor je weer Afrikaanse percussie, terwijl Dry meer een prettige popsong is. Op Someday gaat het tempo omhoog en krijgen we dan toch wat relaxte house te horen. Op Heart of Africa gaat het zeker ook om de heerlijke beat & bass, gelardeerd met oa een jazzy saxofoon.

En zo gebruikt Martin Solveig vele muziekstijlen op lekkere beats. Het levert een aangenaam album op, met ondanks al die stijlen toch een herkenbare Martin Solveig stempel.
Er is voor de liefhebbers ook nog een versie met een tweede disc met lange versies / remixen van oa Kenny Dope, Dennis Ferrer, Quentin Harris, Mousse T & Bob Sinclair.

Ik niet echt. Dit is op de titelsong na een album vol met softsoul. Ik vind een beetje softe soul niet erg, maar ben vooral een liefhebber van vlottere soul en funk. Omdat het zo mooi gezongen is en vanwege het fraaie Let's Get It On geef ik dit album nog net een voldoende.

Het veel afwisselender What's Going On vind ik stukken beter. Ook heb ik het idee dat juist dat album recht uit zijn (depressieve) hart komt. Hier hoor ik dat toch wat minder. Ook tekstueel gezien: dit gaat vooral over 'the nightlife': sex en romantiek. Nu is daar niks mis mee, maar als je het vergelijkt met What's Going On: dat is een maatschappelijk statement. Oorlog, liefde, het mileu, het leven: echt hele andere koek dus.

Ik heb 'm een tijdje niet gedraaid, deze Heligoland, en wat mij dan gelijk opvalt is de prachtige sfeer die dit album heeft: echt heel mooi! In ieder geval hebben de nummers op deze cd ook (weer) zo'n heerlijke backbone. Dat wordt gelardeerd met van die lekkere 'frutseltjes', mooie instrumenten (piano en violen op Paradise Circus!) en verschillende gastzangers. Veel composities zijn goed tot echt sterk en voila: zo heb je een dijk van een plaat.

Echt geweldig vind ik Splitting the Atom: een gortdroog dijk van een nummer. Ook Pray for Rain, Girl I Love You, Paradise Circus dus & Saturday Comes Slow met Damon Albarn springen eruit. Dat laatste nummer is van een kwaliteit die je helaas maar beperkt terugvindt op de Gorillaz release uit 2010 - Plastic Beach - van diezelfde Damon Albarn. Op dit Heligoland vind je juist geen enkel echt minder nummer.

Het was inderdaad even wennen met dit album, maar na wat schakelen en even niet draaien is de waardering omhoog gekropen en eindigt 'ie zowaar toch nog in mijn top 10 voor 2010.

De heren van Masters at Work - Louie Vega & Kenny Dope - hebben inderdaad veel invloed gehad op de dansmuziek. Hier zijn hun hoogtepunten uit 1990-1995 verzameld. Op CD1 vind je the Vocals, op CD2 Dubs and maw vocals, op CD3 Beats and Loops en op CD4: Tools and grooves. Verpakt in een heel fraai zilveren digipack.

Als je van de discofunk uit eind jaren '70 / begin jaren '80 houdt, dan zit je goed bij deze prachtige verzamelbox van Masters at Work. De housemuziek die erop staat sluit hierop aan, met soms zelfs wat jazzy invloeden. Het is vooral Soulful house die de heren zelf maken, produceren en/of mixen, altijd met een heerlijke groove. Bijna alle songs zijn (zeer) de moeite waard, en dat met maar liefst 4 volle discs (4,5 uur lang muziek!) in deze fraaie boxset. Meestal in de volle heerlijke 12" of album versie. Als ik er eentje uitlicht, neem ik Beautiful People van Barbara Tucker. Wat een heerlijk nummer is dat zeg! Typisch voor deze verzamelbox.

De meeste songs op Blood Mountain halen simpelweg niet het niveau als de songs van Crack the Skye en van Leviathan. Het valt me wat dat betreft bepaald niet mee. Daarnaast is het ook veel minder een geheel dan die 2 albums: het komt nogal chaotisch over. Er zit veel minder samenhang tussen de nummers. Het heeft minder een eigen smoel.

Goede nummers staan er wel op. Dat zijn voor mij Crystall Skull, Capallarian Crest, Colony of Birchmen en Pendelous Skin. Siberian Divide en Mortal Soil zijn nog wel aardig, de rest vind ik matig tot slecht. Eigenlijk nog belangrijker is dat hier minder ijzersterke riffs en steengoede gitaarpartijen op staan als op alle andere Mastodon albums. Ze zijn vaak minder goed of anders verzuipen ze ook een beetje in de chaos van dit album. Natuurlijk hoor je wel het een en ander, maar naar mijn gevoel is het een stuk minder op dit Blood Mountain.
Een stap terug dus in vergelijking met Leviathan. Ik snap dan nu ook beter hun koerswijziging richting Crack the Skye. De "formule" tot nu toe was op dit derde album uitgewerkt: tijd voor iets nieuws.

Het is even wennen als je tussen het soms fantastische gitaargeweld door de zanger hard en bruut hoort schreeuwen. Ik vind het dus niet altijd geslaagd, vooral op de nummers I Am Ahab & Island. Maar: dat zijn eigenlijk ook de minste nummers van dit album. Ook op Aqua Dementia vind ik het wat over the top. Gelukkig staat er ook veel moois op deze plaat.

Blood and Thunder zet de toon van de cd met geweldige gitaren. Wat een sound heeft dat nummer! Op Seabeast wordt ook gewoon gezongen en ik vind dat al die tegenstellingen op dat nummer toch mooi bij elkaar passen. De sfeer doet me soms aan de rauwe Nirvana denken.
Iron Tusk is net zo'n knaller als Blood & Thunder. De wat rustiger gitaren op Naked Burn zorgen voor wat broodnodige afwisseling. Maar de mooiste afwisseling tussen fraai ruig geweld en hele mooie gitaarpartijen ondersteund met woest gegrom vind je op Hearts Alive: een briljant nummer en een fraaie afsluiter. Want wat dat instrumentale riedeltje erna nog doet weet ik niet.

Als je de twee slechte nummers overslaat en het slotnummer dan blijft een rauw zeer krachtig en bij vlagen briljant metal album over.

Ja de titeltrack The Hunter is een meeslepende mooie song. Nog mooier is slottrack The Sparrow. IJzersterk is opener Black Tongue. Maar dan heb je het eigenlijk wel gehad. Misschien Spectrelight nog: dat is heerlijk rechtdoor.
Het grote probleem van dit album is de songkwaliteit: die is op de genoemde tracks na redelijk tot matig. Daarnaast verzanden en/of verzuipen de nummers regelmatig in nodeloos ingewikkelde arrangementen.
Daardoor kan je niet van een geslaagd album spreken.

Bij mij werkt het schijnbaar om en om bij Mastodon: het volgende album zou weer goed moeten zijn. Dit is een tegenvaller.