Dit is één van de betere funk platen van eind jaren '70. Op het toen succesvolle label T.K. uit Miami kwam T-Conncection met hun gelijknamige derde album. Er staan allereerst twee dijken van hits op: het oh zo lekkere Saturday Night, gelijk gevolgd door die andere klapper: At Midnight in een erg fijne lange versie met prima piano solo. Beide nummers werden toen veel gedraaid in de discotheek.

Ze staan op kant 2 van de LP die echt uitstekend is. Ook Midnight Train is een fijn nummertje, maar bovenal de fraaie Earth Wind & Fire -achtige ballad Love Supreme mag er ook wezen. Kant 1 van de plaat is ietsje minder dan die sterke kant 2, maar is toch ook gevuld met hele aardige funk. Luister bijvoorbeeld naar Funky Lady. Alles bij elkaar toch niet te missen dit album voor funk liefhebbers.

En ik ben dan iemand die beide boxen in omgekeerde volgorde heeft beluisterd. Eerst The Fame Studios Story en dan dit Take Me To The River. En ik moet zeggen dat eerstgenoemde mij dan beter bevalt. Er zit vooral meer afwisseling in de nummers. HET voorbeeld vind ik Disc 3 van deze set die te veel ballads bevat, met name de tweede helft van die disc, terwijl die van the Fame Studios veel afwisselender is. En eigenlijk lijkt dat laatste logischer voor een periode van grofweg eind jaren '60 / midden jaren '70 soul. Spannender soul, meer funky soul: dat zou je hier ook verwachten.

Maar dan nog staan er genoeg pareltjes op deze fraaie verzamelaar. Naast de bekende(re) artiesten dus ook hier volkomen onbekend werk wat zeer de moeite waard is. Vooral op de 2e disc vind je daar een paar mooie voorbeelden van, terwijl op de eerste disc er juist wat meer bekende artiesten met (soms) wat minder bekende nummers staan. Toch even een paar favorieten noemen: Maurice & Mack: You Left The Water Running (geniaal!), Candi Staton: Another Woman's Woman..., I Forgot To Be Your Lover van William Bell, King Floyd natuurlijk met Groove Me, Clarence Carter: Slip Away (ook op Fame Studios, foei!), Lead Me On van Gwen McCrae (heel verrassend) en ga zo maar door. Te veel moois om op te noemen. En het blijft Southern Soul: rauwe soul met 'ballen', met veel gevoel en emoties erin, met diepgang: geef voorgefabriceerd product. Al heel snel de moeite waard dus. En dat is deze verzamelaar zeker.

Het is vreemd dat deze verzamelaar lager gewaardeerd wordt op Musicmeter, dan voorgangers. Hier staan namelijk 15 goed geselecteerde nummers op, terwijl je op die andere album vaak voor een groot deel hetzelfde krijgt, minus een aantal nummers.

Ook is dit in 2011 uitgegeven en is de muziek dus geremastered. Ik vind het juist wel goed dat vaak voor de langere albumversie is gekozen, want die vind ik bij Talk Talk juist zo goed en beter dan de singleversies. Het strakke basic groen artwork houdt het ook simpel en direct. Waar voor je geld, voor deze budgetverzamelaar, van bijna 70 minuten.

Er zullen heel wat mensen genoeg hebben aan het beste van the Talking Heads op één schijfje. En dan is dit toch een aardig geslaagde poging. De EMI hoogtepunten staan erop, plus die geweldige livetracks van Stop Making Sense. Er is één vreemde ommissie, maar zo hoort dat schijnbaar bij een verzamelalbum, Slippery People. Hoe kan je dat nou weglaten?
Maar goed, dit ook nog in een leuk blauw doosje verpakte Essential Talking Heads is verder een prima verzamelalbum.

Muzikaal door en voor lichtelijk gestoorden, mensen met Fear of Music. Vandaar de muziek van the Talking Heads, zeker op dit album. Want openingsnummer I Zimbra springt letterlijk alle kanten op. Verder vult het album zich met heerlijke ritmes, funky gitaren en bassen, juist ook weer fraaie rustmomenten, tempowisselingen en de oh zo kenmerkende 'zang' van David Byrne.

Na vele malen draaien waardeer ik echt alle nummers. Een paar springen er een beetje uit: Mind, Cities, Life During Wartime natuurlijk, Memories Can't Wait, Air (waar Arcade Fire goed naar geluisterd heeft) & Drugs. Omdat ik inmiddels alles steengoed vind en de sfeer van de plaat zeer origineel en fraai is, net als de muziek dus, verhoog ik mijn score naar 5,0*

Bij een Talking Heads Record Store Day uitgave ben ik (natuurlijk) gelijk geïnteresseerd. Toen ik ook nog las dat dit een echte kwaliteitsuitgave was, heb ik toegeslagen. En gelukkig maar.

Van dit complete Live At WCOZ 1977 concert staan 5 nummers op kant 1 van het onovertroffen live album The Name of This Band Is Talking Heads uit 1982. Negen nummers staan niet op de oorspronkelijke dubbel LP, zeven nummers zijn nog nooit uitgegeven en bovendien heb je nu het complete concert uit 1977 op 2 LP's achter elkaar. Twee LP's die op 45 RPM moeten worden afgespeeld en inderdaad een uitstekend geluid hebben. De foto voorop de hoes mag er ook wezen.

Het concert zelf is echt geweldig. Bijvoorbeeld opener Love Goes to a Building on Fire, Don't Worry About the Government, Take Me to the River, The Book I Read, Stay Hungry, Thank You for Sending Me an Angel & Pulled Up zijn zo goed en intens gespeeld. Psycho Killer vind ik briljant gespeeld. Voor Talking Heads liefhebbers is dit een niet te missen vinyl uitgave!

Wat mij na al die jaren opvalt als je deze verzamelaar afspeelt, is dat de muziek van the Talking Heads in studio vorm eigenlijk regelmatig best relaxed is. Dit in tegenstelling tot heel wat teksten. Ook live knalt de band wat meer, dan op dit verzamelde studiowerk. Daar is overigens niks mis mee, het klinkt gewoon net anders.

Natuurlijk staan er heel wat geweldige tracks op dit verzamelalbum met de 'popular favorites'. Toch pak ik dan snel die hele bekende eruit, als Psycho Killer, Take Me to the River, Once in a Lifetime, Live During Wartime, And She Was & Road to Nowhere. Maar ook bijvoorbeeld nummers als Sugar On My Tongue, No Compassion & Warning Sign zijn niet verkeerd.

Eerder schreef ik dat je je ook kunt richten op die 1cd verzamelaar of een aantal albums, maar deze 2cd box is wel degelijk - als uitgebreidere verzameling - de moeite waard. Eigenlijk een 'makkie' om die goed gevuld te krijgen door the Talking Heads.

Wat een sterk begin kent dit album van Tame Impala. Ze spelen wel gelijk hun sterkste troef uit met Let It Happen, maar dan gebeurt er gelijk ook wat. Een echt heerlijk up-tempo psychedelische song, met ook opvallende synthesizers. En die horen we het hele album terug, waardoor er op Currents regelmatig een jaren '80 vibe ontstaat. Toch blijft het steeds gecombineerd met die meer retro sound van de band, het klinkt onmiskenbaar als Tame Impala.

Het is slim gedaan. Veranderen en tegelijk ook niet. Het klinkt wat anders, maar zeker niet minder. Er staan dan ook flink wat sterke songs op dit album. The Moment (it's getting closer) is een mooi harmonieus nummer. Ook mooi is Yes I'm Changing, maar wel anders. Dit klinkt echt jaren '80.
Iets meer bas en drum zit er in Eventually, goed voor de afwisseling. Helaas is het refrein wat te zoet. De gitaar zet The Less I Know the Better in, snel volgen bas en synth en loopt het nummer als een trein. De zang van Kevin Parker is op dit nummer misschien wel het beste.

Dan volgt er weer wat anders, wat ik wel kan waarderen. De diepe stem lijkt wat op die van Prince op the Black Album (Bob George). Samen met vette jaren '80 synths en het hoog gezongen refrein heb je een origineel en goed nummer. Discipeles valt onder de noemer kort, maar krachtig: prima lied.
Dan gaan we weer back to the 80s met 'Cause I'm a Man. En hoe zijig ook, weer weten ze er een lekker nummer van te maken. Reality In Motion is een lekker lopend nummertje, terwijl Love / Paranoia een ballad is. Maar wel één met een opvallende en duidelijke titel.
Slotnummer New Person, Same Old Mistakes is niet de sublieme langere afsluiter van het album, maar een goed en afwisselend nummer is het wel. Net als het hele album trouwens: Tame Impala heeft mooie stappen gezet en een prima plaat afgeleverd.

Ik moest even wennen, maar het kwartje is aardig gevallen. Ik werd wat misleid door de dromerige zang. Want instrumentaal zit het goed en lekker in elkaar zeg. Luister eens naar Jeremy's Storm: dat is gewoon steengoede rockmuziek. Samen met de dromerige kant van de plaat levert het een mooie afwisseling op die voor de nodige dynamiek op dit album zorgt. Het levert inderdaad een soort psychedelische muziek op, soms heel mooi en warm, dan weer retegoede rock 'n roll.

Favoriete tracks zijn It's Not Meant To Be, Desire Be Desire Go, Lucidity, Solitude Is Bliss, Jeremy's Storm & Bold Arrow Of Time. Ook op die laatste en vlak voor 'ie begint op Expectations, hoor je weer echt lekkere seventies rock. Ik vind dat toch wel erg prettig: al die rock die er ineens tussendoor komt zetten. Innerspeaker: echt weer eens wat anders, maar toch ook weer niet (gebaseerd op van alles wat we al kennen in de mix).

Helaas is de dynamiek van het sterke debuut Innerspeaker deels verdwenen. Er is duidelijk minder afwisseling tussen rock en elektronica. Het levert een vlakkere plaat op, die regelmatig wat saai overkomt. Goede songs met bijvoorbeeld een mooie sfeertekening zouden het album nog naar een hoger niveau hebben kunnen tillen, maar er staat weinig bijzonders op. Wel is het tweede gedeelte wat dat aangaat sterker dan het eerste toch wel erg saaie deel. Ik vind het een tegenvaller dit Lonerism, zeker als je 'm afzet tegen Innerspeaker. Feels Like We're Only Going Backwards klopt dus volgens mij. Overigens vind ik juist dat nummer samen met Elephant wel echt goed.

Vanwege de (naar nu blijkt te) lage waardering hier en omdat er zoveel te luisteren is, had ik dit Slow Rush van Tame Impala nog niet gehoord. Helaas, want dit is gewoon weer een sterk album van het Australische project van Kevin Parker. Prachtige melodieën, fraai uitgevoerd, met mooie details in de psychedelische muziek die je te horen krijgt. Eigenlijk staat er geen minder nummer op. Favorieten voor mij zijn One More Year, Borderline, Posthumous Forgiveness, Breathe Deeper, Tomorrow's Dust, Lost in Yesterday & It Might Be Time. Er zit trouwens ook nog een heel aardig 'kalender boekje' met mooie foto's en de teksten bij dit prima album van Tame Impala.

Laat je gaan in de heerlijk zwoele retro wereld van Texas Funk uit 1968-1975. Je hebt het gevoel alsof de DJ steeds weer een andere swingende 45 op zet. De funky gitaren, blazers, ritmes, orgeltjes, solo's en soms rauwe zang vliegen je om de oren. Waar ze dit toch allemaal vandaan hebben getoverd bij Jazzman? Zelfs op een grijze herfstmorgen als deze kan ik niet stil blijven zitten.

Dit is er ook nog één uit een kleine reeks die uitgegeven is. Je hebt ook nog: California Funk, Florida Funk & het ook geweldige Midwest Funk. Allemaal meer dan de moeite waard!

Schitterend verzamelalbum met de beste Soul beschikbaar tot en met 1967 bij Atlantic. Het album werd ook uitgebracht om voor de Soul muziek een breder publiek te krijgen. Zo werd het in the UK enorm geplugd, met veel succes, het album kwam daar op 1 in de albumlijst en het betekende inderdaad de doorbraak van de Soul muziek daar.

De ook geweldige bonustracks komen van de vrij recente heruitgave op cd van dit album, waardoor deze bomvol staat met geweldige Soul. Ik heb 'm ook nog eens als mini-lp, wat het zeker in dit geval extra leuk maakt. Favoriete nummers kiezen is ondoenlijk: 3 favoriete tracks is echt een grap.

Do to the Beast opent rauw, krachtig en duidelijk met het ijzersterke Parked Outside. Wat een fantastisch nummer is dat zeg! Het zet de toon voor een prima rockplaat met soms ook grunge-accenten. Matamoros gaat zo door, hoewel hierop NIN niet ver weg is. It Kills opent juist weer erg fraai met piano en zang: mooi nummer!
Het wordt gevolgd door de lekkere drumbeat en prima gitaarsolo van Algiers. Dit nummer heeft weer iets 'weids'. Lost in the Woods klinkt spannend, zoals het bij deze titel past. Uitblinker in het begin zijn weer piano en zang. Vervolgens worden er strijkers bij gehaald, wat een mooi effect oplevert.

The Lottery zit juist weer 'vol' met instrumenten, hoewel de gitaar(solo) eruit springt. Can Rova begint tegengesteld: weer die 'weidse' klanken die aan The War On Drugs doet denken. Royal Cream is lekker ruig gespeeld: lekker nummer is dat. I Am Fire heeft als basis weer een prettige beat. These Sticks is de ijzersterke afsluiter van het album.

Do to the Beast staat vol met sterke songs, waaronder een aantal prachtige stukken muziek. The Afghan Whigs hebben een afwisselende boeiende echt goede plaat gemaakt. Nu al één van de betere rockplaten van 2014.

Hun debuutplaat was barstensvol energie, vol met originele verrassende muziek, met vleugjes Arcade Fire en Bruce Springsteen. Echt erg goed. Ik was dan ook heel benieuwd. En dan krijg je dit...

Het begint nog wel aardig met de titelsong All At Once. Een echt goed nummer is Numb waar ineens een jaren '80 synthesizer tevoorschijn wordt getoverd. Changing is ook nog wel leuk. Wat al wel opvalt zijn de vrij simpele teksten, die later ook nog enigzins puberaal worden. Ik ben niet zo van de teksten, maar op dit album zijn ze soms tenenkrommend.

En dan volgen er toch drie slechte songs. All For A Woman: wat een slechte tekst, wat een matige muziek. It Doesn't Mean A Thing maakt zijn titel meer dan waar. En het als dramatisch bedoelde, maar volkomen mislukte The Kids Are Ready To Die sluit dit trio af.

Dan is daar ineens weer die synthesizer aangevuld met een electrisch orgeltje op Welcome To Your Wedding Day. Ineens is daar weer die power van het debuutalbum. Wat een lekker nummer. Half of Something Else kan er nog mee door, maar Strange Girl is weer zo'n puberpopliedje.

All I Ever Wanted heeft wel mooie strijkers, ook omdat het de titelsong is van hun vorige live cd/dvd opgenomen bij Disney. Zou het daar mis zijn gegaan met The Airborne Toxic Event? Op een paar uitzonderingen na hele matige pop en soms kinderachtige teksten, weinig avontuur en power. Kortom, ze graven hun eigen Graveyard Near The House.

Of het werkt andersom: je haalt de betere muziek van de albums uit het concept en hebt zo een verzamelalbum van hoge kwaliteit. Vervolgens is het belangrijk om voor een goede volgorde te kiezen en zo een mooie samenhang te verzorgen. Anders dan in het concept, maar toch ook prima luisterbaar. In dit alles zijn ze toch heel behoorlijk geslaagd op deze verzamelaar met de toch bijzondere titel: the Dutch Collection.
3CD's met toch heel wat fraaie muziek in een prachtig genummerd digipak. Soms klinkt de muziek wat gedateerd, maar meestal niet. Deze band heeft heel wat fraais gemaakt, hier dus mooi verzameld.

Als je van dit album en/of The Allman Brothers Band houdt, dan is de DeLuxe editie eigenlijk niet te missen. Wat een fantastische 2e CD zit daarbij met Rehearsals, Jams and Outtakes!
Favorieten zijn I'm Gonna Move to the Outskirts of Town (Rehearsal) & Early Morning Blues (Outtake). Veel beter krijg je de band niet te horen, echt van het niveau At Fillmore East.

De plaat zelf zonder de geweldige Duane Allman op gitaar, die overleed door een motorongeluk, is de laatste sterke reguliere plaat van de band. Dickey Batts neemt hem waardig waar. Het album is wat minder 'zwaar' dan bijvoorbeeld het debuut, waarvan Ramblin' Man het mooiste voorbeeld is. Toch zijn de meer blues gerichte nummers mijn favorieten hier, zoals Southbound, Jelly Jelly en natuurlijk het ook live vaak gespeelde Jessica. Prettig op deze plaat zijn zeker ook de toetsen: piano en orgel. Prachtig is het artwork, vooral die van de foldout LP, met binnenin de klaphoes een retro foto van de familie Allman.

Deze tweede plaat van the Allman Brothers Band is wat meer ingetogen dan hun geweldige debuutplaat. Maar minder vind ik 'm zeker niet. Idlewild South staat vol met heerlijke - soms lazy - bluesrock en wat meer 'pakkende' songs, zoals Revival, Don't Keep Me Wonderin' & Midnight Rider. In Memory of Elizabeth Reed is natuurlijk vooral als live nummer bekend, maar als je deze studio versie op de koptelefoon luistert is daar ook helemaal niks mis mee: wat een prachtig nummer, met die geweldige gitaar van Duane Allman. Ook de laatste drie nummers zijn goed: het catchy Hoochie Coochie Man, het mooie Please Call Home en het lekkere Leave My Blues At Home, zodat er geen zwakke broeder op deze al weer overheerlijke bluesrockplaat staat.

Dat the Allman Brothers een uitstekende live band zijn, dat weten we al door één van de beste live platen ooit: At Fillmore East. Deze Live from A&R Studio's, New York, klinkt omdat het een radioshow is in eerste instantie wat 'gepolijster'. Er is echter niks mis mee om de eerste vier nummers in zo'n wat rauwere live versie te horen. Daarna gaan de heren echter ouderwets los, met als absolute hoogtepunten Stormy Monday, Hot 'Lanta en het echt geniale You Don't Love Me / Soul Serenade. Dat is ook een tribute aan King Curtis' concert uit dat jaar (1971) at Fillmore West. Niet te missen deze!

Vandaag de Record Store Day dubbel vinyl versie hiervan gekocht. Wat een plaat is dat weer zeg! Tien van de 16 songs van de cd staan hierop, maar wel de lange songs Dreams, In Memory Of Elizabeth Reed , Jessica & Whipping Post. Fantastisch geproduceerd en geperst op 180 gram vinyl klinkt dit voortreffelijk. Dit is The Allman Brothers Band op zijn best en dan krijg je ook wat, mag je wel zeggen. Want wat een muzikanten spelen er hier mee, gelukkig nog op gitaar Dickey Betts & Warren Haynes. En natuurlijk Gregg Allman en al die anderen. Elk nummer klinkt weer anders als op de plaat en als op een vorige live plaat. Ook de drie lange nummers die ook al op At Fillmore East staan. Het is ruim 20 jaar na dat legendarische concert, maar aan kracht heeft de band (nauwelijks) ingeboet. Geweldige live plaat!

Dit Magical Mystery Tour van The Analogues live vind ik duidelijk de minste van de drie albums die tot nu toe zijn verschenen. De stem van Jan van der Meij is toch een stuk minder en ieler dan die van Felix Maginn, de zanger van Moke. Zo hoorde ik eergisteren bij de premiere van Abbey Road Strawberry Fields Forever met Felix Maginn. Dat klonk toch echt beter dan hier.

The Analogues zien spelen is zeker de moeite waard. Niet alleen spelen ze dus met dezelfde instrumenten als the Beatles toen, ze spelen ook echt goed, enthousiast en uitermate professioneel. Ook proberen ze zangtechnisch niet te krampachtig the Beatles na te doen, wat natuurlijk ook onmogelijk zou zijn. Maar de zang is dus hier het minst vergeleken met Sgt. Pepper's live en zeker met the White Album live.

Wat echt bijzonder is, is om deze laatste 4 relatief 'gecompliceerde' platen van the Beatles (reken ik het mindere Let It Be even niet mee) ook live te horen. Iets wat the Beatles nooit zelf gedaan hebben. En live klinkt het toch anders dan vanuit de studio. En dat maakt het pas echt bijzonder (leuk). Daarom rond ik mijn cijfer hier toch naar boven af.

The Analogues live zien spelen is zeker de moeite waard. Niet alleen spelen ze dus met dezelfde instrumenten als the Beatles toen, ze spelen ook echt goed, enthousiast en uitermate professioneel. Ook proberen ze zangtechnisch niet te krampachtig the Beatles na te doen, wat natuurlijk ook onmogelijk zou zijn.

Wat echt bijzonder is, is om deze laatste 4 relatief 'gecompliceerde' platen van the Beatles (reken ik het mindere Let It Be even niet mee) ook live te horen. Iets wat the Beatles nooit zelf gedaan hebben. En live klinkt het toch anders dan vanuit de studio. En dat maakt het pas echt bijzonder (leuk). Dit Sgt. Pepper's is al heel aardig gedaan, maar echt goed worden ze met the White Album en ,kan ik alvast verklappen, Abbey Road. Ik was eergisteren bij de premiere van dat album. Dat heeft zeker ook te maken met het feit dat de plek van Jan van der Meij ingenomen is, door Felix Maginn. De zanger van Moke doet het toch stukken beter in mijn opinie en dat is dus te horen.

The Analogues live zien spelen is de moeite waard, zeker vanaf deze White Album tour. Niet alleen spelen ze dus met dezelfde instrumenten als the Beatles toen, ze spelen ook echt goed, enthousiast en uitermate professioneel. Ook proberen ze zangtechnisch niet te krampachtig the Beatles na te doen, wat natuurlijk ook onmogelijk zou zijn.

Wat echt bijzonder was, was om deze relatief 'gecompliceerde' plaat van the Beatles ook live te horen, iets wat the Beatles nooit zelf gedaan hebben. En live klinkt het toch anders dan vanuit de studio. En dat maakt het pas echt bijzonder (leuk).
Echt goed werden ze met dit the White Album live. Ik was aanwezig in Carré tijdens de show dat het album exact 50 jaar bestond. Felix Maginn, de zanger van Moke, doet het toch stukken beter dan Jan van der Meij in mijn opinie en dat is dus te horen. Ook op deze uitstekende live registratie in het hol van de leeuw.

In de jaren 1964 en 1965 namen The Animals flink wat songs op met de uitstekende producer Mickie Most. Het resulteerde in the UK in 2 LP's, maar in the USA in 3 LP's. Dat kwam onder andere doordat de singles ook op the US versions verschenen. Maar ook misten er zo een aantal nummers uit die '64/'65 sessies op de 2 UK albums. Wil je the Animals completer horen, dan zou ik dus voor de 3 US LP's gaan.

Dat is ook zeker de moeite waard, want de meeste songs zijn (erg) fijn om naar te luisteren. Op dit tweede USA album bijvoorbeeld Boom Boom, Bright Lights Big City, I Believe to My Soul, Worried Life Blues, I'm Crying en Dimples. Kortom: alweer een prima album van the Animals.

In tegenstelling tot de UK versie van dit debuutalbum van The Animals staan op de US versie wel de succesvolle singles The House of the Rising Sun & Baby Let Me Take You Home. En dat is duidelijk een pluspunt. In the sixties zag je ditzelfde vaker, bijvoorbeeld ook bij Jimi Hendrix, the Stones & the Beatles. En nu in 2021 geef ik toch de voorkeur aan de USA versie met de singles. Voor die singles moesten natuurlijk wel 2 songs wijken van the UK version, in dit geval de blues covers Boom Boom & Dimples. Die klinken ook niet verkeerd, maar zijn niet zo geslaagd als genoemde 2 singles.

Andere fijne nummers zijn bijvoorbeeld Gonna Send You Back to Walker, ook alleen op the US version i.p.v. The Story of Bo Diddley, en het fraaie Blue Feeling. Er staat overigens geen minder nummer op dit album. The Animals klinken als jonge band lekker fris, maar ook erg goed. De zang van Eric Burdon is natuurlijk uitstekend. Net als overigens de productie van Mickie Most. Een zeer geslaagde debuutplaat.

Revival - het derde album van de Ierse rockgroep The Answer - geeft inderdaad heerlijke pure Rock. Alleen is er toch wat veranderd. Bij hun vorige twee albums kon je praten over een soort van kruising tussen AC/DC en the Black Crowes. Zij gingen met hun tweede album ook de wereld over met AC/DC om in hun voorprogramma op te treden. Daar is ook nog een live cd / dvd van: 412 days of rock 'n roll (een aanrader).
Met Revival is er eerder sprake van een kruising van the Black Crowes met the Who, met af en toe vleugjes Springsteen & the Stones. Toch heel aardig, nu the Black Crowes ermee zijn opgehouden.

Wat blijft is een album vol met heerlijk eerlijke rock 'n roll, maar nu dus met wat vaker een bluesy inslag. Nummers die er op eerste gehoor uitspringen zijn het heerlijke Trouble met fraaie harmonica, het rustig beginnende Tornado (maar de titel zegt genoeg), het catchy Vida, het donkere Destroy Me, funky titelsong (One More) Revival en gillend gezongen slotnummer When the Lights Are Down.

Het album ligt nu eerst in de winkel als DeLuxe versie met een bonusdisc met nog eens 11 nummers extra: bonustracks, livenummers, demo's en alternative versies. Lijkt mij de moeite waard.

Op prachtige klanken word je weggedragen, vrijwel de hele plaat door. De klanken worden allereerst bepaald door zeer fraaie blazers. En dan ben je bij mij aan het goede adres. De trompet speelt hier de hoofdrol in. Direct aansluitend hieraan is de stem van de zanger, in alle hoogten en laagten, in rust en soms iets dwingender. De band zelf speelt bij vlagen haast jazzy, maar soms gaat het ook weer in de richting van de schoonheid die je vindt op bijvoorbeeld Demon van Gazpacho.

Er zit in het verloop van de plaat ook wat meer variatie in tempo en instrumenten, waardoor voor mij dit Familiars niet saai wordt, integendeel zelfs. Luister bijvoorbeeld naar het mooie orgeltje en de lekkere gitaar op Hotel. En als je een platenspeler hebt, ga dan voor de limited colour-vinyl pressing, in prachtig paars.

Bijna 2 maanden na de release heeft dit Yours, Dreamily van The Arcs 39 stemmen en een veel te laag gemiddelde. Hoe is dit nou toch mogelijk? Dan Auerbach van the Black Keys speelt en zingt hier samen met een uitstekende (gelegenheids-?) band weer de sterren van de hemel. En in tegenstelling tot het laatste Black Keys album Turn Blue, is vrijwel elke song raak. En dat wil wat zeggen met maar liefst 13 nummers op de plaat.

Ook klinkt de muziek heerlijk puur. Minder 'gestroomlijnd' als op Turn Blue. Natuurlijk zijn dit niet the Black Keys, maar de invloed van Dan Auerbach, ook als producer, is overduidelijk. De insteek is bluesrock, met soms vleugjes soul en regelmatig wat psychedelica. Favoriete nummers zijn Outta My Mind, Put A Flower In Your Pocket, Stay In My Corner, Cold Companion, Nature's Child & Velvet Ditch. Eén van mijn favoriete platen van 2015 en een absolute aanrader voor iedereen die ook maar iets heeft met the Black Keys.

Vandaag aarzelde ik om dit The Art of McCartney als 3LP mee te nemen voor 10 Euro na sommige berichten hier gelezen te hebben. Ik ben blij dat ik het toch gedaan heb. Er staan namelijk verrassend veel goede en originele covers op van bekendere en minder bekende artiesten.

Op een rij, op LP1: Maybe I'm Amazed van Billy Joel, Things We Said Today op z'n Boby Dylan's, Junior's Farm ijzersterk door Steve Miller, Wanderlust prima gedaan door Brian Wilson, een soulful Bluebird van Corinne Bailey Rai en Yesterday prachtig vertolkt door Willie Nelson. Op LP2: Let Me Roll It door Paul Rodgers, Roger Daltrey op dreef met Helter Skelter en een fraaie rockversie van Letting Go door Heart. Op LP 3 vallen op Dr. John met een heerlijke bluesversie van Let 'Em In, een mooie Eleanor Rigby van Alice Cooper, een uitstekende On the Way van B.B. King en een fijne Birthday met Sammy Hagar.

Verder zakken er wat mij betreft maar 2 artiesten door de ondergrens en dat zijn The Cure & Owl City. De overige songs naast eerder genoemde zijn aardig tot heel aardig. Het is toch mooi dat (het werk van) Paul McCartney zo geëerd wordt door al deze artiesten, vaak op hun eigen wijze. Ik vind de huidige waardering hier van 3,2 wel erg laag en rond mijn score naar boven af: 4*. Ik heb 'm net met veel plezier gedraaid.

Dat doe ik toch!
Er klopt mij net te veel aan dit schijfje om er alleen maar ongecompliceerde fun in te horen. Dat hoor je zeker ook en het is werkelijk heel aanstekelijk, maar ik vind dit te goed in elkaar zitten om het alleen daarbij te laten.

De band zelf staat als een huis. Niet alleen de voortreffelijke zang, echt erg goed, maar ook instrumentaal. Luister bijvoorbeeld eens naar de drums op Channel Z: zo strak als een huis! En de gitaar op het instrumentale Follow Your Bliss. Daarnaast is de productie uitstekend, niet verwonderlijk als je ziet wie dat hebben gedaan: Neil - Chic - Rodgers & Don Was. Grootheden uit de disco & dance en ook dat hoor je terug. Een aanstekelijke smeltkroes van pop, dance & rock. Scissor Sisters heeft hier inderdaad vast goed naar geluisterd.

Tot slot staan er veel te veel goede nummers op, natuurlijk het echt fantastische Love Shack (wat ik kan blijven draaien), maar ook Roam, Bushfire & Channel Z om er even een paar te noemen.
Ook de clipjes bij de hits waren trouwens een aanrader, vast terug te vinden op Youtube.