Ik heb mooie herinneringen aan Tucson, Arizona: de plaats waar Calexico vandaan komt. Wij zijn er twee keer geweest met een R.V. Het ligt echt in de woestijn tussen grote cactussen in de buurt van de Mexicaanse grens. En ook al schijnt dit album deels opgenomen te zijn in Algiers, maar dan in Lousianna, je hoort en proeft de sfeer van die omgeving terug in de fraaie muziek.
Muziek met allerlei invloeden, zeker ook country en Mexicaanse, zoals zo mooi te horen op het oh zo mooie Para. Trompet, vibrafoon, accordeon, pedal steel, Wurlitzer, Mellotron, bazouki (kende ik niet), strijkers en percussie: je vindt het allemaal terug.
Vrijwel alle nummers zijn (erg) goed, waarbij naast Para ook Epic, Sinner in the Sea & Maybe On Monday opvallen, naast slotnummer The Vanishing Mind. Het album ademt ook een mooie soort van gedragen sfeer uit, het is echt de moeite waard.

Eind vorig jaar is dit album door Music On Vinyl opnieuw op 2LP uitgegeven. Vanwege het prijsverschil had ik toch maar het zwarte vinyl besteld en wat ontvang ik vandaag: het erg mooie gele vinyl. De LP's zijn 180 gram zwaar en klinken als een klok.

Opener Merrymaking at My Place is gelijk één van de betere nummers. Het lijkt behoorlijk op LCD Soundsystem en dat is een compliment (natuurlijk). Ook Colours daarna klinkt lekker. De electronische dance muziek die Calvin Harris op deze plaat maakt heeft een behoorlijke retro inslag, de titel I Created Disco past daar mooi bij. Net als de song Acceptable In The 80s, een heerlijk synthesizer nummer.

Op kant C vinden we nog een LCD Soundsystem -achtig nummer: het sterke Vegas. De titelsong is een prima instrumentaal nummer. Disco Heat heeft een lekkere bas. Het tempo gaat even wat omlaag op kant D van de LP's. Instrumentaal nummer Certified vind ik een fijn nummer, net als Love Souvenir direct erna. Electro Man heeft de titel, de beat en piano van een Sylvester nummer: lekkere disco hoor! En zeker nu bij het warme weer is het zo bepaald geen straf om I Created Disco eens lekker te draaien. (en nog eens)

Calvin Harris maakte op zijn eerste twee albums lekkere elektronische dance muziek, met regelmatig een retro inslag. Dat zie je alleen al aan de titel van het debuutalbum: I Created Disco. Deze opvolger ligt toch wel in dezelfde lijn en bevat weer een behoorlijk aantal fijne nummers en aardige gastbijdragen.

Op plaat zijn het 2 LP's. En de eerste van die twee is het beste. The Rain & titelsong Ready For the Weekend zijn een prima start. Stars Come Out is een leuk nummer. Op kant B vinden we een sterke dancetrack in You Used To Hold Me, het beste nummer van de plaat I'm Not Alone & het hele aardige Flashback. De tweede LP ligt er op kant C net een niveautje onder. Kant D is wat relaxter, zeker met de mooie piano van 5iliconeator. Dance Wiv Me daarvoor vind ik één van de beste nummers..

Omdat de muziek toch wel erg goed in elkaar zit, prima geproduceerd is en er toch heel wat (best) goede songs op staan, rond ik de score naar boven af.

Soul Jazz Records is de laatste jaren met een paar prachtige verzamelaars gekomen, zoals New Orleans Funk 1 & 2 en dit Can You Dig It? 'A Comprehensive Guide To Black Action Films'. Net als bij de New Orleans albums zit er een fraai boekwerk bij, in dit geval van 100 (!) bladzijden. Vol met errug mooie foto's, mini posters en uitgebreide toelichting op 'Black Action Films' en de muziek die daarbij hoorde en die je dus terug vindt op de 2 cd's. Het komt allemaal uit de periode 1968-1975.

In het boekje wordt uitgelegd dat de filmmaatschappijen door de komst van de tv op zoek waren naar nieuwe doelgroepen. De zwarte gemeenschap leek en was een goudmijn. Door de (politieke) emancipatie daarvan was daar ook meer geld beschikbaar en was er zeker interesse in echte zwarte films, vooral black action films.
Dankzij de budgetten voor deze films konden ook de beste artiesten worden ingehuurd, die voortreffelijke muziek verzorgden. Aan middelen geen gebrek. Vandaar dat je vele grootheden terug vindt op deze dubbelaar: Roy Ayers, Marvin Gaye, Bobby Womack, James Brown, Curtis Mayfield, (ook acteur) Isaac Hayes en vele anderen.
Toch zijn het juist de nummers van de minder bekende artiesten wat de muziek van Can You Dig It? echt interessant maakt. Across 110th Street hebben we nu wel 110x gehoord, maar de vele 'gems' hierop zijn ook goed tot erg goed. Hoewel minder bekende nummers van grote artiesten ook weer leuk zijn. CD One vind ik wat beter dan CD Two. Ze staan vol met heerlijke funk en funky soul.

Boek en muziek zijn kortom zeer aan te bevelen.

Sommige, maar lang niet alle soul uit the 70's is wat 'gladder' wat 'poppier' dan die uit de jaren '60. Dat is gelijk goed te horen aan de eerste drie songs van deze verzameling. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat het gelijk mindere nummers zijn, maar ik geef vaak de voorkeur aan de wat rauwere pure soul, zoals bijvoorbeeld The Glass House met Crumbs Off the Table. Er mooi tussenin zitten Sly & The Family Stone met Everybody Is a Star, lekker nummer is dat.

Overigens is een ander criterium voor mij of soul en funk uit de periode 1965-1976 komt, toch wel een gouden pure periode. Maar ook hier zijn er natuurlijjk nummers ervoor en erna die erg goed zijn. Hierbij heb ik ook weer een voorkeur voor de vaak wat rauwere Southern Soul. Op deze box vind je soul uit alle windstreken, als het maar uit de jaren '70 is. Soms is het mij te glad, maar dat wil nog niet zeggen dat het slecht is. En sommige disco uit eind jaren '70 is juist wel weer echt goed.

Kortom: er staat op deze box songs die mij wat te glad en te poppy zijn. Daartegenover staan een hele stapel (geweldig) goede pure soul songs die de jaren '70 natuurlijk ook opleverden. Om maar wat te noemen: The 5 Stairsteps met het sublieme O-o-h Child, Charles Wright & the Watts 103rd Street Rhythm Band en het lekkere Express Yourself, The Beginning Of The End met klassieker Funky Nassau Part I, de groove in King Floyd's Groove Me, maar ook het mooie Thin Line Between Love & Hate van The Persuaders. Ook de verhouding tussen de grote sterren, zoals James Brown, Isaac Hayes, Bill Withers, the Temptations, Curtis Mayfield etc. en de wat onbekendere pareltjes zit goed in elkaar. Ook het artwork van deze box is heel mooi. Helaas heb ik zelf niet het cassetterek.

Eindelijk is het mij ook gelukt om aan die door Angelo al genoemde Japanse heruitgave te komen van dit geweldige laatste Southern Soul album van Candi Staton. Tot 2006 althans.
Ja, Candi ging dan wel van Fame naar Warner Bros., maar de Producer van dit album is 'gewoon' Rick Hall. De Fame studio lijn wordt (dus) gewoon doorgetrokken en dat is wel zo prettig. Je hoort alleen logischerwijs soms iets meer de jaren '70 popsound erin terug. Maar dat is zeker niet storend.

Er staan eigenlijk alleen maar fraaie songs op dit album. Maar waar het om draait is dat Candi Staton ze zingt. Rick Hall zei over haar toen "She gives at least one pint of blood for every record she makes". En zijzelf: "I've always been real. I was living those songs... every song I sang that's why I put feeling in it. If I didn't feel it, I wouldn't do it." En dat is ook op dit prachtalbum meer dan te horen en te voelen.

De sterke opener Here I Am Again & de prachtnummers As Long As He Takes Care Of Home en Six Night & A Day staan overigens op de uitstekende verzamelaar The Best Of Warner Archives uit 1995. Die beslaat de periode 1974-1980: want ook na dit album heeft Candi Staton toch nog heel wat mooie nummers bij Warner gemaakt, maar dat ging meer de disco en r&b kant op.
Overigens zie je al 1974 staan: Warner zelf zet dit album op opnames en releasedatum 1974 itt 1973 wat hier staat vermeld.

In tegenstelling tot Angelo vind ik dat Candi Staton tot nu toe geen echt discoalbum had gemaakt. Op de twee albums hiervoor stonden disconummers en hoorde je discoinvloeden, maar er stond ook nog veel (poppy) soul en zelfs gospel op. Dit album Chance is wel een echt discoalbum. Het staat vol met dansnummers en - op de prima openingstrack na - in de lange versie voor de dansvloer. Ik was daar rond die tijd te vinden en weet nog dat naast Young Hearts Run Free en Victim (beiden in de 12 inch versie) ook When You Make Up Tomorrow van dit album populair was. Het is ook een lekker nummer zeg! Wat een fantastische beat, heerlijke percussie en dan ook nog gezongen door Candi Staton! Ik heb nogal wat discoplaten, maar vind dit toch wel één van de hoogtepunten van de discomuziek. Ze flikt het toch maar weer, Candi Staton.

Dan Rock. Dit is een smooth Michael Jackson achtig (album Off the Wall, ook uit 1979) disconummer met een heel lekker pianootje. Die piano speelt helemaal de hoofdrol op titelsong Chance. Ook de percussie is hier lekker en Candi zingt hier echt de sterren van de hemel. Wow, disco op zijn best!
I Live wordt geopend door gitaar en strijkers en is een mooie soulballad. Op dit nummer hoor je hoe uitstekend de instrumentale begeleiding was van Candi op dit album. Afsluiter Me and My Music heeft wel een lekkere beat, maar steekt wat mager af tegen de andere nummers van dit album.

Ik vind dit werkelijk een zeer geslaagde plaat, disco soul op zijn best en dan ook nog gezongen door Candi Staton. Dit overtreft wat mij betreft wel degelijk de voorgaande twee platen die toch een beetje een mixed bag waren. Hier is 100% gekozen voor een steengoede discosound en natuurlijk kan Candi Staton die ook uitstekend neerzetten. Net zo goed als Discodiva Donna Summer dat kon, blijkt op dit Chance.

Vlak na deze prachtige remastered verzamelaar van Candi Staton verscheen er ook een ijzersterke verzamelbox van de complete Fame Studios:
The Fame Studios Story 1961-1973 (2011)

Dat staat vol met fraaie nummers. Maar iedere keer als ik dan Candi Staton hoor zingen, dan spits ik mijn oren, dan zet ik 'm harder. Wat een unieke prachtige stem heeft zij toch. Ze snijdt dwars door mij heen. En wat daarbij bijzonder is: vrijwel elk nummer wat zij zingt is goed tot geweldig. Nu heeft het één ook met ander te maken, want een liedje hoeft maar aardig te zijn en mevrouw Staton maakt er wel wat bijzonders van. Echt pure klasse! Mijn favoriet: I'm Just A Prisoner (For Your Good Lovin')... briljant.

Nu klinkt dit misschien wel heel erg positief, maar ik kan er echt niks anders van maken. Dit schitterende document Evidence is het definitieve bewijs dat 'Southern Soul Diva' Candi Staton tot de absolute top behoort van de Soul en Pop muziek. Je kan deze dubbelaar dus gelijk harder zetten, het is puur genieten geblazen. Er staan (als extra) ook nog eens 12 nog nooit uitgegeven opnames op. En ere wie ere toekomt: alles 48 (!) nummers zijn uitstekend opgenomen met producer Rick Hall. At Fame Studios dus.

De stem van Candi Staton is wel zo bijzonder mooi. Je zou zelfs kunnen stellen dat zij samen met Aretha Franklin de mooiste soulstem heeft. Bij de mannen denk ik aan Otis Redding en Michael Jackson. Bij al deze mensen is het eigenlijk zo, dat het amper uitmaakt wat ze zingen. De strotjes zijn van puur goud en dat hoor je dus ook.

Toch is het fijn dat Candi Staton na al die jaren weer met een Southern Soul album is aan komen zetten, ipv met de gospelmuziek van de (vele) jaren ervoor. Ongelukkig in de liefde was ze en dat kun je in alles terug horen op dit His Hands. Gemeend, doorgroefd, met pijn, zingt zij subliem de elf prachtige nummers van dit album. Het is eigenlijk onvoorstelbaar dat dit album in 2006 is uitgekomen en niet uit eind jaren '60 komt. Dat zegt eigenlijk al genoeg.

Over die tijd gesproken: als je 'm nog niet hebt, haast je dan naar de dubbel cd Evidence The Complete Fame Records Masters van Candi Staton. Veel beter krijg je ze niet.

Eindelijk ben ik het niet helemaal eens met Angelo. Dit is geen discoalbum. Wel staat er disco en disco-soul op, maar ook poppy soul, echte soulballads en zelfs gospel. Gelukkig wordt alles gezongen door die andere Queen of Soul: Candi Staton.

Victim is natuurlijk het disconummer, een typisch eind jaren '70 song. Het is een lekker nummer, waar ook aardige 12 inch versies van zijn. Maar die staan niet op dit album: de lange albumversie vind ik niet zo sterk: die vervalt in herhalingen. Het was beter geweest om hier na ruim 5 minuten te faden.
Honest I Do Love You zit tussen disco en poppy soul in. Dit nummer had niet misstaan op de soundtrack van Saturday Night Fever, van een jaar daarvoor. Zelf vind ik het iets te zoet, maar toch is het wel een aardig nummer. Ik vind trouwens het achtergrondkoortje prima klinken.
Yesterday Evening is een echt soulballad, zoals ze ook begin jaren '70 gemaakt werden. Ik vind dit het mooiste en meest oprechte nummer van het album. Prachtig gezongen!

I Wonder Will I Ever Get Over It is een ouderwets sterke ballad van Candi. I'm Gonna Make You Love Me is weer een eind jaren '70 poppy soulnummer en helaas een duet. Best aardig, maar alleen interessant omdat Candi mee zingt. So Blue neigt weer meer naar een echte ouderwetse soulballad en is gelijk heel fraai.
Hoewel gospel mooi kan zijn, vind ik dat Take My Hand, Precious Lord zorgt voor wel heel veel verschillende stijlen op dit album, wat daardoor teveel een 'mixed bag' wordt. Wel staat er meer dan genoeg moois op - gezongen door Candi Staton - om het de moeite zeker waard te laten zijn.

En het album werd, kwam ik kortgeleden achter, in 2005 ook uitgebracht door Fame op LP. En laat ik nou nog één exemplaar voor de gewone prijs vinden op Ebay: yeah!! Overigens is het geluid hier niet digitaal geremastered, maar nog de oude analoge stereo opnamen (zoals het hoort!), met dezelfde LP code en artwork.

We hebben het hier wel over één van de mooiste soulplaten ooit gemaakt. Bam! De conclusie zet je meestal aan het einde, maar vrijwel alles wat Candi bij Fame heeft opgenomen is goud waard. Dat komt allereerst door de gouden strot van Candi, één van de mooiste stemmen die ik ken. Dit tweede album staat vol met hele mooie Southern Soul vanuit het puntje van de kleine teen gezongen of beter gezegd, diep vanuit haar soul.

Waanzinnige hoogtepunten zijn I'm Just A Prisoner (Of Your Good Lovin'), Too Hurt To Cry, He Called Me Baby, Sweet Feeling, To Hear You Say You're Mine & What Would Become of Me. En de rest ligt daar vlak achter. Candi had trouwens een uitstekende begeleidingsband in de studio van Fame en een erg goede en betrokken producer met eigenaar Rick Hall. Zo klopt alles aan deze plaat.

Candy Staton hoort bij de zeer weinige zangers(-essen) die als ze het telefoonboek zingen het nog steeds mooi klinkt. In de Soul heb je naast haar alleen Aretha Franklin, die dat ook heeft. Je zit dus al vrij snel goed met een soul album van haar. Maar zoals uit haar vroege soul jaren te horen is, zingt zij ook nog vaak prachtige nummers en wordt zij ook nog eens uitstekend begeleid. En ja hoor: op dit "tweede comeback album" na de midseventies is dat ook het geval: ook op dit album does she Break Me Down Slow. Lord have mercy!

De eerste vier nummers van dit album zijn weer zo ijzingwekkend briljant. Hoe mooi wil je de Southern Soul krijgen? Mooier dan deze muziek is er niet. Het is ook weer echte traditionele Soul music, zoals de fraaie mid-tempo soul van de titelsong. De onderhuidse boosheid in I Feel The Same is geweldig. Het nummer Mercy Now over oa haar vader en broer is zeer aangrijpend. Ook het land Amerika kan wel wat Mercy gebruiken: zowaar een politiek statement.

De Gospelinvloeden op I Don't Know zijn mooi. Je hoort ook wat Big Band, naast de leidende piano. Mooi nummer. Hierna krijgt het album een klein 'dipje' omdat er 3 'gewone' nummers volgen, maar ze blijven de moeite dus waard omdat ze door Candi Staton gezongen worden. Hoewel... Get Your Hands Dirty is weer wat beter dan 'gewoon'. Een voorbeeld daarvan is country/soul nummer Dust on My Pillow. Dit is best een aardig nummer, maar even verderop staat nog zo'n countrysoul nummer: I Don't Want For Anything en dat is toch een stuk beter.
Tussendoor staat Cry Baby Cry en ja: dat voel je als zij het zingt. Slotnummer The Light In Your Eyes is een prachtige Candi Staton ballad en een waardig einde aan een fantastisch Soul album.

The Amerikaanse bluesrockband Canned Heat was op zijn allerbest live. Het waren echte podiumbeesten. Zo werd hun Going up the country de officieuze soundtrack van Woodstock, waar zij veel indruk maakten. Op dit Europese concert uit 1970 treedt de band nog op in de complete originele samenstelling, dus met Alan Wilson en Bob - the Bear - Hite op vocals. Mooi is de afwisseling in deze stemmen en in het tempo van het concert, hoewel the Boogie natuurlijk prevaleert.

Ook op dit '70 Concert: Recorded live in Europe trekt de band weer alle registers open. Dat is gelijk goed te horen op de prima opening That's All Right Mama / Bring It on Home. Puntje van kritiek: het gepraat tussendoor had wat korter gekund op de LP. Kant 2 van de LP is erg sterk met het uitstekende On the Road Again, London Blues & Let's Work Together. Erg fijn bluesrock concert ('70) live in Europe.

De bluesrock band Canned Heat met hun gelijknamige debuutplaat in natuurlijk de sterke originele samenstelling. Dus met Alan - Blind Owl - Wilson en Bob - the Bear - Hite. Mooi op dit album is de afwisseling in het tempo van de verschillende songs en soms binnen de songs, hoewel de Boogie toch wel wat prevaleert bij Canned Heat. Intense muziek maken is ook iets wat je aan Canned Heat wel kon overlaten.

Deze band trekt regelmatig alle registers open en dat is gelijk goed te horen op de prima openingssongs Rollin' and Tumblin', Bullfrog Blues & Evil Is Going On. Eén van de hoogtepunten is het lange en intense Catfish Blues, met een overheerlijke gitaar. Andere fijne songs zijn Dust My Broom, Big Road Blues, Help Me & Story of My Life. Er zouden in de jaren hierna nog een aantal prima albums en live platen volgen.

The Amerikaanse bluesrockband Canned Heat was op zijn allerbest live. Zo werd hun Going up the country de officieuze soundtrack van Woodstock, waar zij veel indruk maakten. Op dit Amerikaanse concert uit 1970 treedt de band nog op in de complete originele samenstelling, dus met Alan Wilson en Bob - the Bear - Hite. Mooi is de afwisseling in het tempo van het concert. Hier laat de band horen niet alleen thuis te zijn in the boogie, maar ook de slow blues onder de knie te hebben. Op de LP staat vermeldt: 'This album contains 46:37 of original boogie music!'

Opvallend is dat later bleek dat dit concert ergens anders plaats vond, namelijk in the Kaleidoscope in Hollywood, Californië. Hoe dan ook wordt er uitstekend gespeeld door Canned Heat en levert het een intens bluesrock concert op. Het opent gelijk sterk met Bullfrog Blues, het langzamer Sweet Sixteen is echter geweldig. Wat een fantastische gitaarsolo's worden hier gespeeld. Elk nummer is raak, maar afsluiter When Things Go Wrong is echt supergoed. Zeer de moeite waard dit Canned Heat concert, voor elke (blues-)rock liefhebber.

Er zijn heel wat stemmen op Musicmeter uitgebracht op Canned Heat albums en dat is logisch. Opvallend dat dit album Vintage uit 1970 nog geen één stem had gekregen. En dat terwijl dit eigenlijk het debuutalbum van de band is, want het is al in 1966 opgenomen. Maar dus pas in 1970 uitgebracht. Er zijn zeker 64 verschillende uitgaven van dit album op LP, Cassette en CD, dus een kleiner album is het ook niet.

Je hoort hier natuurlijk weer de energiek, intensief en prima spelende bluesrock band die Canned Heat is. De plaat is gevuld met (erg) lekkere bluescovers van o.a. Willie Dixon, Howlin' Wolf, Muddy Waters & John Lee Hooker. Met die laatste zou de band nog de geweldige plaat Hooker 'N Heat opnemen. Ook staat er één eigen song op: Straight Ahead. Voor bluesrock liefhebbers is dit Vintage een aanrader.

Op 28 oktober 1958 speelden samen op tenor saxofoon Julian 'Cannonball' Adderley, Milt Jackson op vibrafoon, Art Blakey op drums, Percy Heath op bas en Winton Kelly op piano. Met deze muzikanten klinkt de muziek als een klok. De productie is trouwens kraakhelder. 1958 is trouwens ook het jaar van succesplaat Somethin' Else.

Opener Blues Oriental, van de pen van Milt Jackson, heeft een fraaie sfeer. Het fijne deuntje Things Are Getting Better is geschreven door Adderley zelf. Opvallend goede pianosolo hierop van Kelly. Er staan nog 2 nummers geschreven door Adderley op deze plaat. Net als het swingende Groovin' High van Dizzy Gillespie en Just One Of Those Things van Cole Porter. Serves Me Right is een erg mooi nummer van Budd Johnson. Een erg fijne (hard) bop plaat dit Things Are Getting Better.

Carla Thomas heeft zoals gezegd een hele mooie stem. Op dit album staan echter wel heel veel zoete, soms wat brave en vaak wat eentonige liedjes. Gelukkig zingt Carla ze, dan zijn ze zeker aardig om naar te luisteren. Mijn bezwaar tegen deze nog wat te zoete, brave muziek heeft eigenlijk meer algemeen met de periode ruwweg eerste helft jaren '60 te maken, waarin vaak voor dit soort songs gekozen werd. Niet altijd natuurlijk, maar hier wel. Persoonlijk geef ik daarom de voorkeur voor de soul uit de periode tweede helft jaren '60 - eerste helft jaren '70. Aan de andere kant is deze plaat 54 jaar oud en zingt Carla haar debuut toch mooi vol met haar fraaie stem . Ook vind ik op de tweede helft van het album een paar aardige nummers staan. Daarom wel een duidelijke voldoende, maar helaas niet meer van mij.

Toch hoor ik een paar verschillen met haar debuutalbum: de productie is een stuk warmer en voller en een aantal songs liggen een niveautje hoger dan op dat al zo succesvolle debuut. Daar vond ik er eerder een paar songs uitspringen, hier is de meerderheid (echt) goed te noemen. Haar debuut vond ik heel aardig, dit vind ik nog wat beter en prettiger klinken. Het klinkt ook meer als een mooi geheel, ipv een verzameling catchy nummers. Knap hoor, na zo veel succes, met zo'n vervolgplaat komen.

Diepe diepe blues from New Orleans uit de gouden strot van voormalig bokskampioen Champion Jack Dupree. Hij begeleidt zichzelf geweldig op de piano, maar de hele band is uitstekend. Let bijvoorbeeld eens op de gitaar op Can't Kick the Habit en het geweldige Bad Blood, ik begrijp van Larry Dale. En op de saxofoon van Pete Brown dus op bijvoorbeeld Evil Woman.
Verder staan er grotendeels sterke tracks met soms mooie verhalen op. Ook zit er een mooie variatie in tempo op, van trieste blues tot de snelle Nasty Boogie Woogie. En het klinkt allemaal zo puur en rauw: veel echter wordt de blues niet.

Na zijn uitstekende album From New Orleans to Chicago van een jaar eerder met o.a. Eric Clapton en John Mayall nam Jack Dupree dit album met een andere Blues Band op. Het resultaat is een wat wisselvalliger album. Naast een aantal (ijzer-)sterke bluessongs, ligt er dit keer wat meer de nadruk op de honky-tonk achtige muziek. Die songs vind ik wat minder.

Favoriete nummers zijn er ook en heel wat: Barrelhouse Woman, When Things Go Wrong, Cut Down on My Overheads, Come Back Baby & Right Now. Opvallend is de leuke afsluiter: Shake, Baby, Shake is pure Rock 'N Roll. Champion Jack Dupree en zijn band zijn in ieder geval van alle markten thuis. En er staat in ieder geval genoeg moois op deze plaat om 'm de moeite waard te maken.

Wat een verhaal hierboven over Jack Dupree en ook waarom hij naar Europa verhuisde. Onvoorstelbaar. Het enige goede eraan is dat hij daardoor op dit album speelt met o.a. Eric Clapton en John Mayall. De hele band speelt trouwens prima. Natuurlijk Jack Dupree op piano en zang, wat hij geweldig kan. Het mooie van From New Orleans to Chicago is dat dit ook zijn meest bluesy album is, gevuld met heel veel fraaie songs. De honky tonk muziek is hier het minst aanwezig. Er staat veel moois op, maar mijn favorieten zijn opener Third Degree, Ain't It A Shame, Won't Be A Fool No More, She's All in My Life & afsluiter Shim, Sham, Shimmy. Voor mij de beste plaat van Champion Jack Dupree.

Misschien kwam het door het zwaar overtrokken zeer aangedikte God Bless America, maar daarna kwam ik niet echt meer in deze nieuwe plaat van Charles Bradley. En dat terwijl ik ernaar uit keek. De eerdere fantastische documentaire, de 2 vorige albums, zijn geweldige concert in Paradiso en bovenal natuurlijk die prachtige stem beloven veel goeds. Ook de uitstekende Menahan Street band die hem begeleidt zorgt voor een sterke basis van zijn soulmuziek.

Nu ik inmiddels voorbereid ben op het begin, luistert het een stuk prettiger naar Changes en moet ik mijn eerdere lichte teleurstelling gelukkig wat laten gaan. Good To Be Back Home & Nobody But You zijn sterke songs, waar alle genoemde pluspunten aanwezig zijn. Op het op zich mooi Ain't Gonna Give Up overschreeuwt Charles zich soms, dat is één van zijn mindere puntjes (net als die van de man die hij ooit zo goed imiteerde, James Brown himself).

De cover van Changes van Black Sabbath is verrassend goed gelukt. Hier legt hij veel emotie in zijn stem die natuurlijk goed bij dit nummer en deze tekst passen. Funky wordt het op Ain't It A Sin, ook met een erg lekker gitaartje. Daarna relaxte retro 'doo-wop' soul met Things We Do For Love: zo zit er ook lekker wat afwisseling in dit album. De ooh-hoo's zijn ook te horen op Crazy For Your Love, dat na deze 2 songs wat gewoontjes klinkt. Sterker, door het pakkende refrein (met koortje) en het lekkere ritme, is You Think I Don't Know (But I Know).

Tot slot horen we eerst de prima blazers, een fijn orgeltje en weer dat koortje op Change for the World en dat met een toespraak van referent Charles Bradley. Dit is toch wel weer Bradley en zijn band op hun top, erg goed dit. Slotnummer is ballad Slow Love: ik had trouwens beide nummers omgedraaid, Change for the World was een prachtfinale geweest.
En eerlijk is eerlijk, dan heeft hij met zijn gouden strot, zijn uitstekende band en een aantal prima songs, toch wel degelijk weer een prima plaat tevoorschijn getoverd. 3 op een rij voor Charles Bradley op zijn oude dag: knap!

Recent werd de indrukwekkende documentaire 'Charles Bradley: Soul of America' uitgezonden in 'het Uur van de Wolf'. Je ziet een man die veel heeft meegemaakt en meemaakt en dat hoor je ook terug in zijn muziek. Daarbij beschikt hij over een bijzonder fraaie soulstem, waarmee hij zijn heftige leven en gevoelens briljant kan uiten. Kortom, Charles Bradley maakt fantastische soul, die je echt raakt.

Dit debuut uit 2011 maakte hij bij het Daptone label op 62-jarige leeftijd. Je kan stellen dat het dient als soundtrack bij zijn leven en daarmee bij die documentaire. En omdat Charles veel heftige dingen heeft meegemaakt, hoor je dat ook terug op dit album, wat volstaat met fraaie intense nummers. Sommige mensen vinden bepaalde uithalen te heftig, maar ze zijn oprecht. Zo zingt hij op Heartaches and Pain over de roofmoord op zijn broer van 48 jaar. En dat hoor je natuurlijk terug.

Een intens soul album dus, met intense teksten en intens gezongen. Ik vind het echt indrukwekkend mooi.

Kort geleden werd de indrukwekkende documentaire 'Charles Bradley: Soul of America' uitgezonden in 'het Uur van de Wolf' (nog steeds te zien op uitzendinggemist.nl). Het is het portret van een man die veel heeft meegemaakt en meemaakt en dat hoor je ook terug in zijn muziek. Daarbij beschikt hij over een bijzonder fraaie soulstem, waarmee hij zijn heftige leven en gevoelens briljant mee kan uiten. Kortom, Charles Bradley maakt fantastische soul, die je echt raakt.

Waar zijn debuut uit 2011 op 62-jarige leeftijd haast diende als soundtrack bij zijn leven (en die docu), is dit Victim of Love meer een traditioneel soulalbum geworden, waar de liefde en de blues centraal staan. Dit in de vorm van goede tot geweldige songs in de vorm van de intense ballad Victim of Love, het fraaie You Put the Flame On It, tot het briljante op Jimmy Hendrix' werk lijkende Confusion. En dat allemaal strak en goed begeleid door the Menahan Street Band. Veel betere Soul wordt en werd er niet gemaakt, ook niet in de jaren '60 en '70.

Charles Brown trok van Texas naar L.A. en had in 1945 zijn eerste grote succes met Driftin' Blues, de opener van deze gelijknamige best of cd. Het nummer stond maar liefst 6 maanden in de Billboard lijst. Dat hij toen ook optrad in het nachtclubcircuit is goed te horen op bijvoorbeeld het smoothe Trouble Blues & In The Evening When The Sun Goes Down. Nog twee sterke succesnummers waren Get Yourself Another Fool & het sterke Black Night. Echte trieste blues hoor je op het prachtige Hard Times.

De invloeden van de Jazz op de Blues zijn op zijn werk goed te horen; het past ook goed bij zijn relaxte stemgeluid. En als je zijn muziek luistert, begrijp je ook dat hij invloed had op artiesten als Percy Mayfield & Ray Charles. Dit is een album met jazzy blues om bij te relaxen.

Dit is toch wel één van de beste funky discoplaten ooit gemaakt. C'est Chic van Bernard Edwards en Nile Rodgers en band swingt echt de pan uit en staat vol met goede songs en klassiekers. Mijn favorieten hier zijn natuurlijk clubklassieker Le Freak en het briljante I Want Your Love, maar ook opener Chic Cheer, het rustiger instrumentale Savoir Faire, het oh zo funky Happy Man en de mooie ballad At Last I Am Free zijn de moeite meer dan waard.

De kenmerkende bas van Edwards en het typische gitaargeluid van Rodgers zorgen ervoor dat je niet stil kunt zitten. En hier zijn de strijkers (the Chic Strings) en blazers nog echt. Als je deze muziek met uitstekende productie echt goed wilt luisteren met de vele mooie details, ga dan voor de LP uit 2018 gemastered in Abbey Road Studios met Half Speed Mastering. Dan klinkt dit allemaal nog wat beter.

Deze funky debuutplaat van het Chic van Bernard Edwards en Nile Rodgers was wel gelijk een lekkere hoor. Met 2 fantastische hits uit de discotheken: Dance, Dance, Dance & Everybody Dance. Zelf vind ik Strike Up The Band ook erg lekker, met een uitstekende bas van Bernard Edwards en die fijne kenmerkende gitaar van Nile Rodgers. Verder is het een afwisselende plaat, met het leuke Sao Paulo en ook een ballad: Falling In Love With You. Hierna volgde er natuurlijk nog meer moois van de heren.

Na hun geslaagde gelijknamige debuutalbum in 1977 en het sterke en succesvolle C'est Chic uit 1978, kwam Chic alweer een jaar later, in het discojaar 1979, met dit album Risqué. Zo snel alweer leek misschien een risico, maar niet voor deze band van Bernard Edwards en Nile Rodgers. Want ook deze plaat staat weer vol met overheerlijke disco funk songs, rijkelijk gevuld met heerlijke muzikale details. Er wordt wat meer gezongen dan op de voorgangers en de zangeressen Alfa Anderson en Lori Martin doen dat met verve.

De basis van de muziek blijft natuurlijk de echt fantastische bas van Edwards en het kenmerkende gitaarspel van Rodgers. En de strijkers zijn op Risqué echt geweldig. De ultieme Chic klassieker Good Times, wat mij betreft, opent het album met die geniale baslijn. De strijkers spelen verderop in het erg lekkere My Feet Keep Dancing een hoofdrol en My Forbidden Lover is natuurlijk ook weer een fijne hit van Chic. De hele plaat is verder gevuld met prima songs. Samen met C'est Chic is dit Risqué het beste wat Chic te bieden heeft.

Fraaie compilatie met het beste van het beroemde Chess label uit Chicago. Met muziek uit de jaren zestig op het gebied van elektrische blues, funk en soul. Met in de hoofdrollen Howlin Wolf, Bo Diddley, Etta James, Muddy Waters en Buddy Guy. Maar bijvoorbeeld ook erg goed zijn de nummers van the Soulful Strings en Majestic Choir & the Soul Stirrers. Genieten geblazen!