Ik heb ze eens achter elkaar gedraaid. Eerst Same Trailer Different Park, wat ik een fraaie country- popplaat vind met scherpe teksten. En daarna dit album: Golden Hour. Dan hoor je goed dat dit veel meer een popplaat is met hooguit soms wat countryinvloeden. En dat de teksten nogal zoetsappig zijn. Jammer is verder dat de productie hier zo gepolijst klinkt. Ook staan er een aantal echt mindere songs op: Happy & Sad, Velvet Elvis & Wonder Woman zijn als je naar de combinatie muziek en tekst luistert onvoldoende wat mij betreft. De rest van de songs is aardig tot echt goed en zijn vooral aan het begin en einde te vinden. Echt goed vind ik Slow Burn. Oh, What a World & High Horse. Daar zit Katey, met haar natuurlijk fraaie stem, weer op het juiste spoor. Kortom, een voor mij maar deels geslaagde plaat.

De 10 stukken van het geheel van 20 nummers die ik heb geselecteerd vallen inderdaad helemaal niet tegen.

Little Shocks is simpelweg één van betere catchy nummers ooit van the Kaiser Chiefs. When All Is Quiet is een prima Beatle-achtige track. Back in December is echt een mooi nummer met een soort van film-noir achtige sfeer. De sterke gitaar(-solo) doet mij denken aan Oasis. Problem Solved is een typische Kaiser Chief rechtdoor gitaarrocker, waar niks mis mee is. Sterk zijn de opening met een kerkorgel en het intermezzo met de synthesizer.

Die synthesizer hoor je ook terug in het heerlijke jaren '80 nummer Can't Mind My Own Business met vleugjes Duran Duran en Bronski Beat. Voor de afwisseling wordt gezorgd door (My) Cousin in the Bronx, met een funky bas en Madness invloeden. Die bas speelt lekker zwaar gespeeld ook een hoofdrol op Fly On The Wall, hoewel het einde van het nummer juist mooi melodieus wordt. En dan volgt 'a sort of Heaven 17' nummer: Things Change. Lekkere piano zit erin! Wat een lekker funky synthesize nummer!

Ik las dat op dit album niet singles als vroeger stonden. Alleen Little Shocks logenstraft dat al, maar ook Long Way From Celebrating is een potentiële dijk van een hit. Met een heerlijk catchy refrein en een knallende gitaar. De slottrack van 'mijn eigen' Kaiser Chiefs album Dead Or In Serious Trouble heeft dan weer een geweldig orgeltje, met een stevige gitaar eronder. Ook echt goed. Je hoort dat op het tweede deel van het album de jaren '80 een soms prominente maar wel afwisselende rol spelen in de muziek.

Oftewel: deze 10 nieuwe nummers van The Future Is Medieval zijn echt goed tot steengoed. Het is meer dan een return to form, de muziek heeft nu regelmatig meer lagen gekregen en wordt beïnvloed door meerdere muziekstromingen dan eerder het geval was bij the Kaiser Chiefs. En het grappige, maar vast niet helemaal toevallige, is dat ze ook nog eens een mooi geheel vormen, wat een pracht van een album oplevert.

Om te beginnen iets positiefs over dit album: zeker de helft van de nummers begint matig, maar op het moment dat ik wil skippen komt er een verrassende wending of refreintje en/of een mooie finale. Gorgeous en Runaway vind ik van begin tot eind goed, terwijl ik het refrein van Dark Fantasy juist weer irritant vind. Juist dat refrein vind ik weer veel te zoet. De intro (interlude) van All of the Lights is echt mooi, maar daar wordt juist weer te weinig mee gedaan in het nummer.

De beats en gebruikte samples zijn soms geweldig en dan weer wat minder, net als de raps.
Oftewel: dit album heeft zeker zijn momenten, maar soms zakken ze door de ondergrens. Over het geheel genomen is het een aardig pop/hiphop album geworden. Maar meer ook niet. Ik gebruik het woord niet graag, maar this is what you call a hype. De professionele recensenten die dit plaatje een 10 geven, kunnen wat mij betreft beter op de markt vis gaan verkopen. Of kaas, in ieder geval geen cd's of lp's.

Ultralight Beam is de geweldige opener waar je op hoopt. Inderdaad zoals Kayne West aangaf een song met een gospel inslag, alleen nog met weinig curses. Wat daarna volgt is wat wisselend in kwaliteit. Zo zijn Father Stretch My Hands, Pt. 1&2 hooguit wel aardig, maar zeker niet wat je had verwacht. Famous is veelbesproken vanwege de teksten over Taylor Swift, maar echt bijzonder is het nummer niet. Feedback daarentegen brengt wel de strakke hiphop die West kan brengen, zoals bijvoorbeeld op voorganger Yeezus. Low Lights daarna klinkt wel mooi, maar is een soort overdreven lofzang op West. Highlights is een R&B nummer, waar West wel weer sterk op rapt. Dat doet hij ook op Freestyle 4 wat wel goede hiphop is. Het wat rommelige eerste deel van de plaat, met allerlei stijlen door elkaar, wordt afgesloten met een klein dieptepunt I Love Kanye en het commerciële lieve Waves.

Het tweede deel van de plaat heeft veel meer samenhang: hier horen we een album met goede tot erg goede songs en Kanye West en gastartiesten die meestal overtuigen. FML vind ik een erg mooi nummer, met prachtzang van The Weeknd. Het wat lugubere sfeertje op het eind is fraai. Het wordt gevolgd door één van de beste nummers Real Friends. 'Gewoon' een erg goed hiphop nummer met een dijk van een beat en een sterk rappende West en Ty$.
En dan de prachtige zang van Caroline Shaw op Wolves, die samen met de raps van West en zang van Frank Ocean het nummer Wolves tot een fraai geheel vormen. Samen met oudgediende André 3000 volgt 30 Hours, één van de lekkerst lopende songs van het hele album, erg goed. Aan No More Parties In LA met mijn held Kendrick Lamar moest ik eerst wat wennen, maar inmiddels vind ik dit toch wel één van de hoogtepunten van deze plaat. Wat een lekkere breaks en flow zitten er in dit nummer. FACTS had op Yeezus kunnen staan en klinkt erg hard en goed. Slotnummer Fade is mij wat teveel 90's dance en te weinig hiphop, al is het zeker niet slecht.

Als je bijvoorbeeld Ultra Light Beam, Feedback, Highlights & Freestyle 4 neemt en alles vanaf FML dan heb je een meer samenhangende hiphop plaat van hoog niveau, die er zeker wezen mag. Jammer dus van het soms wat rommelige eerste deel, met een enkel wat minder nummer, maar desondanks is er meer dan genoeg te genieten.

Toch heeft Karen Young meer dan die ene hit Hot Shot gehad in de dance-lijsten wereldwijd. Zo scoorde ze ook met het openingsnummer Bring On The Boys. Werd zeker ook in Utrecht gedraaid, net als in 1982 het ook lekkere Detour. Maar Hot Shot is natuurlijk een legendarische hit. En het album borduurt op die kwaliteit voort. Funky soulful songs, geweldig gezongen door Karen Young, waarbij ze echt prima wordt begeleid. Vooral de heerlijke piano en de conga's vallen op. De lekkere ritme's vliegen je om de oren. Erg goed vind ik Hot Shot, Where Is He, Baby You Ain't Nothin' Without Me en de ballad God Knows I'm Just A Woman. De LP is dus ook de moeite waard. Lang leve de kringloop!

Nog wat meer elektronisch is de dancerock van Kasabian geworden op 48:13. Veel vette geluidseffecten vliegen je om de oren op dit album. Maar desondanks blijven het de lekkere herkenbare songs van Kasabian. Een wat bijgestelde sound, maar toch typisch Kasabian dus.

Het album knalt er gelijk heerlijk in, met het fantastische Bumblebee. Eerst die pittige synthesizer, maar verderop gitaar en een mooi gezongen tussenstuk. Dan... strijkers en blazers, het erg mooie begin van het geweldige Stevie. De fijne beat doet me denken aan New Order. Doomsday is wat gewoontjes, maar heeft wel een grappige tekst en lekker refrein. Maar Treat dan: dat is het inderdaad. Weer die vette synthesizer en een heerlijke beat vormen de basis van een song die loopt als een trein. Glass begint wat zeurderig, maar ontwikkelt zich tot een mooi nummer. Vooral het 'Save Me' refrein mag er wezen en de gesproken tekst op het einde is heel aardig.

On and on it goes, 'till my head Explodes. En dat benadrukken de stevig aangezette synthesizers op dit nummer. Goed vormgegeven dus. Met Clouds volgt één van de lekkerste nummers van deze plaat. Een licht dreigende start wordt gevolgd door een catchy refrein. Op het einde komt Daft Punk even langs. Over catchy gesproken: easy, oh sorry eez-eh loopt ook zo lekker op een prima beat. En dan hebben we nog één van de hoogtepunten van deze plaat te gaan: het geweldige Bow. Wat een lekker refrein zeg! En dan volgt nog het mooie slotnummer S.P.S.: dan toch wat meer rust, zelfs een steel-guitar.

48:13 heeft een heerlijke nog wat meer dansbare sound, die iets pittiger is dan het vorige album. Je kan eerder een vergelijking trekken met hun debuut en dat is natuurlijk niet verkeerd. Voor mij is dit nu al een mogelijke top 10 plaat voor 2014.

48:13 vond ik de eerste plaat van Kasabian die net wat minder was. Gelukkig vinden ze hun vorm weer enigszins terug op For Crying Out Loud. Ooit begonnen ze met heerlijke (dance-) beats gecombineerd met rock op hun sterke gelijknamige debuut. Later volgde hun beste plaat West Ryder Pauper Lunatic Asylum, die soms wat subtieler was. Dit For Crying Out Loud combineert het geluid van beide platen en dat klinkt helemaal niet slecht. Er is een soort retro sausje overheen gegooid, wat ook het retro artwork met de vermelding van het jaartal en volume 6 verklaard.

De songs zijn niet helemaal van hetzelfde niveau als hun beste nummers, maar dat kan je ook nauwelijks verwachten. Toch is het niveau ervan vrij hoog, ook over de hele plaat heen. Favoriete nummers zijn de 3 openingssongs Ill Ray (The King), You're in Love with a Psycho, Twentyfourseven, Comeback Kid, het lange Are You Looking For Action en slotsong Put Your Life On It. De plaat luistert ook lekker door, het is een mooi geheel. Dus voor iedereen die aarzelt: zeker aanzetten dit For Crying Out Loud.

Kasabian horen toch wel bij de meesters van de dansbare rock. Ook zo'n goede band die soms wat vergelijkbaar materiaal maakt, is Franz Ferdinand. Dit debuutalbum staat vol met niet alleen zeer aanstekelijke tracks, er staan zelfs een paar instant klassiekers tussen. De nummers zijn zeer pakkend, maar zitten erg goed in elkaar, met allerlei laagjes, van elektronische, via een diepe bas naar een heerlijke gitaar. Daar bovenop de zang van met name Tom Meighan en soms het brein van de band Sergio Pizzorno en je hebt echt geweldige muziek.

Recent zijn alle albums op vinyl heruitgegeven. Dit album op 2x 10 inch. Op kant A vind je dan een wel heel fraai trio: Club Foot, Processed Beats & Reason Is Treason. Dat kan je blijven draaien. Verderop vinden we nog het uitstekende L.S.F., met funky gitaar en orgeltje. Ook I.D. & Cut Off zijn het vermelden waard.
Verder staat er geen minder nummer op deze meer dan uitstekende en toch ook wel enigszins originele debuutplaat. En als je de band nog nooit hebt zien optreden, mis dat ook niet!

Daar is 'ie dan, één van de albums waar ik het meest naar heb uitgekeken in 2011! Hun vorige album West Ryder Pauper Lunatic Asylum was mijn favoriete album van het jaar. Hoe klinkt Velociraptor! ?
Een Velociraptror is trouwens een vleesetend roofdier uit de dinotijd. In Jurrasic Park van Steven Spielberg spelen ze een hoofdrol in de zeer spannende slotscenes, oa in de keuken (niet te missen overgens!). Dat belooft wat voor deze plaat...

Let's Roll Like We Used Too begint leuk, het album begint met een gong. Het is een heel aardig nummer, wat qua toon past bij hun laatste album. Het tweede nummer echter, Days Are Forgotten, grijpt verder terug naar hun debuut: een heerlijke beat en een semi-rap. Dat klinkt beter, een goede single ook. Goodbye-kiss is een retro popliedje, wel aardig, wel met mooie violen. In La Fee Verte zitten die violen ook samen met veel andere instrumenten. Het is een soort van troubadourslied, wat eindigt in na na na, na na na na na.... ook wel aardig, meer niet.

Gelukkig is dan die Velociraptor daar: erg lekker typisch Kasabian nummer. Daar zit al een Oosterse swing aan, die je helemaal terughoort in Acid Turkish Bad. Kijk: dat is nou eens een origineel en sterk nummer. Op een fantastische beat wordt er sterk gezongen, tot bewust vals aan toe. Weer een heerlijk beat in I Hear Voices, met als basis een donker jaren '80 synthesizer geluid. Dit past natuurlijk prima bij de tekst.

Ok, leuk allemaal, maar ik verwacht nog meer. En dat komt: Re-wired is echt verrukkelijk. Hit me harder, I'm getting re-wired! Wat een mooie sound heeft dat nummer en wat loopt het lekker. Super. Op Man of Simple Pleasures gaat het tempo een stuk omlaag. Na alle versnellingen is dat prima en het refrein van het nummer is erg mooi. Ook langzame nummers van Kasabian kunnen erg goed zijn.

Switchblade Smiles begint met een zuigende synthesizer. Is dit acid house? Oh nee, daar zul je de gitaar hebben. Kasabian maakt dancerock, dit nummer is meer dance dan rock. Lekkere dance muziek overigens: Can you feel it coming?
Neon Noon brengt eerst rust, het heeft een erg mooi akoestisch begin. Dan wordt er een jaren '80 synthesizertje in gegooid met een lekkere beat. Zo ontstaat een pracht van een nummer, een fraaie afsluiter.

Opvallend aan dit album is dat Side B erg goed is en Side A net wat minder. Ook daar staan goede nummers op, maar ook een paar wat mindere songs: Goodbye Kiss & La Fée Verte. Maar alles bij elkaar dus meer dan genoeg moois om van te genieten.
De band gaf zelf aan dat dit album een mooie ontwikkeling voor hen is, maar ik hoor vooral nummers die teruggrijpen naar vroeger werk en naar vroeger (jaren '80 synthesizers bijvoorbeeld). Daar is op zich helemaal niks mis mee. Wel is het niet de stap voorwaarts die West Ryder Pauper Lunatic Asylum wel was. In ieder geval houden ze op sommige nummers het hoge niveau van dat album vast. En dat is toch weer knap en maakt dit album zeker de moeite waard.

Tja, ik had hoge verwachtingen gezien de waardering hier en het fraaie oudere werk van Kate. Vandaar dat ik er echt zin in had toen de piano begon te spelen en Kate begon te zingen. Het begin van Snowflake is best mooi. Alleen: het bleef maar zo doorgaan, er was vrijwel geen beweging in te krijgen. Even is er een aardig oprisping bij het nummer Misty. Hoor ik daar een drum aan het begin van het nummer? Maar verder is dit album vaak zo saai, zo lang en zo veel van hetzelfde. Als dit album bedoelt is om je in een winterslaap te sussen, dan is het wel geslaagd. Slaap lekker.

Ik kende ook een aantal nummers van de 2e disc van the Deluxe Edition, die recent werd uitgegeven. Ik heb namelijk een aantal ep's / singles waar ze op staan. Die nummers vond ik al goed tot echt geweldig (Snowed Under bijvoorbeeld). Nu blijken de andere nummers die ik nog niet kende ook goed tot echt heel fraai te zijn. Een aantal nummers had niet misstaan op het reguliere album Hopes and Fears.

Opvallend trouwens is een aantal sterke synthesizer nummers, waarin de piano wat minder op de voorgrond staat. Zoals bijvoorbeeld Into the Light, met een sound die doet denken aan Orchestral Manoeuvres in the dark. Op het fantastische Rubbernecking is de sytnh-bas zo zwaar, dat je de glazen aardig kunt laten trillen. Wolf At The Door is een sterke rock song met een mooie galmende gitaar. Lekkere galmende gitaren hoor je ook op Call Me What You Like. De semi-akoestische demo van She Has No Time is heerlijk sloom en ook gespeeld met ... gitaren: erg mooie versie van dit nummer. Bedshaped is simpelweg één van de beste Keane nummers.

Kortom, de bonusdisc van deze reissue is zeer de moeite waard. Wat een goede 'nieuwe' nummers en sterke demo's staan erop zeg. Deze cd is bijvoorbeeld stukken beter dan hun laatste album Perfect Symmetry. Wat hadden ze in 2003 en 2004 toch veel geweldig goed materiaal. Als je het album Hopes and Fears goed vindt of nog beter, dan is deze bonusdisc echt een must.

Als extra bonustracks staan er ook nog een aantal hele aardige live opnames op. Alleen Bedshaped, van de Steve Lamacq session vind ik wat minder. Een aantal komen van BBC Sessions en kende ik nog niet. Een aantal komen van de live E.P. die al eerder uitgebracht was op cd.

Tja, dat ze het hoge niveau van hun debuut Hopes & Fears niet meer zouden halen, dat kan natuurlijk prima. Ook deze plaat ermee vergelijken is niet echt eerlijk. Maar Keane zorgt daar zelf voor. Ze gaan terug naar de sound van die plaat (en zijn opvolger) en het levert een soort van 'surrogaat H&F' op. Vrijwel alles is een stuk minder van niveau: belangrijkste natuurlijk de songkwaliteit, daarnaast de soms tenenkrommende teksten die mij eerder aan Guus Meeuwis rijmelaarij doen denken, maar dan op zijn Engels. Niet alles is even matig, er staat af en toe best een aardige popsong op. Maar overall valt dit Strangeland mij toch echt tegen.

Keb Darge komt als bekende 'crate digger' hier aan met haast een overdosis van rare funk tracks. Leuk is dat hij ze dit keer in de chronologische volgorde heeft gezet. Veel zijn er erg lekker en zeer de moeite waard. Een enkel nummer, met name een paar van de toch heel wat instrumentale tracks, zijn minder bijzonder. Om naar te luisteren, bedoel ik dan. Want de 45 single zal vast heel wat waard zijn. Net als de andere juweeltjes die je hier ook op kan vinden. Om er even een paar te noemen: B O Junior met Coffee Pot Pt. 1, James Polk & The Brothers met Power Struggle, Rickey Calloway & His NT Express met Get It Right Pt. 1 en alles vanaf Joe Washington met Blueberry Hill tot het einde. Rickey Calloway vind je trouwens met het geweldige Tell Me ook op Funk Spectrum, de reeks die eigenlijk deze 'opvolgde'. Ook mede geselecteerd door Keb Darge trouwens.

Weer een verzamelaar met rare funk van Keb Darge, de derde in deze reeks. Daarnaast levert hij hierna bijdragen aan de sterke reeks Funk Spectrum. Bijna altijd vind ik zijn bijdragen (ijzer-)sterk, maar op dit derde deel blijft hij net iets onder zijn gebruikelijke topniveau. Dat wil zeggen: er staat nog genoeg echt moois op, alleen soms staan er aardige nummers tussen. Het blijft in ieder geval een dijk van een funkverzamelaar, maar wat minder sterk dan zijn andere funkverzamelaars.

In 2016 gaf Keith Jarrett nog een aantal vrije improvisatie concerten, voordat hij in 2018 helaas door een hersenbloeding getroffen werd. Dit concert in Bordeaux was één van de laatste concerten. Er zijn inmiddels een aantal concerten uit 2016 uitgebracht, naast deze ook München, Budapest en Wenen.

Dit concert is live opgenomen op 6 juli 2016 (mijn verjaardag) in het Auditorium Opéra National te Bordeaux, Frankrijk. Er zit in de improvisaties iets meer variatie dan tijdens het ook zo goede New Vienna concert, ook uit 2016. Dat is weer eens wat anders en geslaagd, zeker omdat er genoeg samenhang in het concert zit. Maar er is vooral ook weer de wonderschone improvisatie pianomuziek van Keith Jarrett te horen. Alles nummers klinken goed tot geweldig. Favorieten van mij hier zijn Part I, IV, VII en VIII.

De nummers zijn korter dan ten tijde van Koln en de Japanse Sun Bear concerten, maar komen in kwaliteit toch echt in de buurt daarvan. Een weer heerlijk piano concert dit Bordeaux 2016, niet te missen voor liefhebbers van Keith Jarrett, piano en/of jazz.

In 2016 gaf Keith Jarrett nog een aantal vrije improvisatie concerten, voordat hij in 2018 helaas door een hersenbloeding getroffen werd. Dit concert in Wenen was één van de laatste concerten. Er zijn inmiddels een aantal concerten uit 2016 uitgebracht, naast deze ook München, Budapest en Bordeaux.

Dit concert is live opgenomen op 9 Juli 2016 op de Musikverein in Wenen. Uitgezonderd het openingsnummer en Part III na, is vooral weer de wonderschone improvisatie pianomuziek van Keith Jarrett te horen. Fenomenaal zijn Part V en VII.

De nummers zijn korter dan ten tijde van Koln en de Japanse Sun Bear concerten, maar komen in kwaliteit toch echt in de buurt daarvan. Een werkelijk fantastisch piano concert dit New Vienna 2016, niet te missen voor liefhebbers van Keith Jarrett, piano en/of jazz.

In een andere stijl is Kendrick Lamar weer terug. Ik vind het knap wat hij doet en gedurfd om steeds zijn eigen weg te gaan. Wat altijd blijft zijn z'n geweldige stem, de fraaie flow en de mooie samples.
Deze plaat klinkt vaak wat 'moderner', directer, zeker in vergelijking met de grooves en funk van To Pimp a Butterfly. De muziek is ook wat afwisselender, van licht agressief (het geweldige FEEL) tot relaxed (het machtige FEAR). Zelfs XXX met U2 is zeer geslaagd. Op een enkel nummer na is het niveau weer erg hoog. DNA, Pride, Humble, Duckworth, Element en nog veel meer: het is weer genieten geblazen.

Jongedame, Don't Kill My Vibe zingt Kendrick Lamar en die heerlijke vibe hoor je door het hele album heen, in allerlei vormen en gedaantes. Alleen op Backseat Freestyle zakt hij muzikaal en tekstueel door de ondergrens heen. En gek genoeg vind ik openingssong Sherane iets minder. Normaal opent een album juist met sterke nummers.

De rest van het album houdt echter het hoge niveau van Don't Kill My Vibe vast. Het is ook afwisselend in tekst, stemmetjes, muzikale wendingen en beats. Hoewel die vaak heerlijk relaxed zijn. Dat zijn mijn favoriete stukken op dit good kid, m.A.A.d. city, zoals Money Trees, good kid en het in alle opzichten ijzersterke lange Sing About Me, I'm Dying of Thirst. Anders maar ook erg goed zijn m.A.A.d. city & Swimming Pools. Op wat dipjes in het begin na, is dit een erg geslaagd hip hop album.

Een bomvolle cd of dubbel lp, dat levert Kendrick Lamar af met To Pimp a Butterfly. Veel nummers dus, met het risico dat er flink wat 'fillers' op staan. Dat blijkt niet het geval te zijn, integendeel. Het overgrote deel van de tracks is erg goed tot overheerlijk. De basis van veel nummers is behoorlijk groovy, soms jazzy, in ieder geval funky. Instrumentaal zit het allemaal uiterst vernuftig in elkaar. De flow, meeste teksten en de beats zijn geweldig, soms meer relaxed, dan meer donker tot aan (maatschappelijk) boos, zoals op het ijzersterke The Blacker the Berry.

Andere absolute topsongs en mogelijke instant klassiekers zijn het werkelijk fantastische King Kunta, het hele mooie These Walls, het fraaie How Much a Dollar Costs, i met die fantastische sample van That Lady (Isley Brothers) & slotnummer Mortal Man. Maar werkelijk vrijwel alles wat je hoort klinkt echt erg fijn, zoals bijvoorbeeld andere favorieten van mij als Alright, Complexion & You Ain't Gotta Lie. Wat een waanzinnig goede plaat is dit!

Je zal maar debuteren met zo'n album als Introducing, zoals Kenny Burrell deed. Dit kan je toch wel een dijk van een debuutplaat noemen. Er wordt uitstekend gespeeld door Kenny Burrell zelf op gitaar en Tommy Flannagan op piano, maar een andere ster voor mij is de percusionist op conga drum: Candido. Zijn bijdrages geven dit album nog even net dat beetje meer schwung. Alle nummers zijn minstens goed. Flink wat zijn nog wat beter, zoals This Time the Dream's on Me, Takeela, Delilah & Blues for Skeeter. Als je 'm dan ook nog op een Tone Poet LP beluistert, dan is het echt genieten geblazen.

Dit is een fraai mono album uit 1957, opgenomen in een mooie bezetting, maar pas in 1979 alleen uitgebracht in Japan. Tot het in 2023 als Blue Note Tone Poet LP verscheen. Gelukkig maar, dat werd tijd.

Op gitaar Kenny Burrell, Hank Mobley op tenor saxofoon, Horace Silver bespeelt de piano, Doug Watkins op bas en de drums zijn in handen van Louis Hayes. En deze heren laten hier horen dat ze heel wat in hun mars hebben, zeker Burrell, Mobley en Watkins.

Alle vier de gespeelde nummers vind ik erg goed, mijn favorieten zijn opener Nica's Dream en titelsong K.B. Blues. Een absolute aanrader dit album, wat bijna 70 (!) jaar na de opnames gelukkig alsnog een weg kon vinden naar mijn platenspeler.

Ik zag de limited red vinyl staan en wilde dit toch eens luisteren, ook omdat ze uit mijn statsie Utreg komen. De opener viel mij niet bepaald mee, Streets is toch wel behoorlijk gladde pop. Daarna volgt het betere All For Nothing, waar wat meer rock is te horen. De rest van side A is wel aardig.
Maar dan begint side B van de plaat nog slechter: het ultra-glij-nummer War doet mijn tandglazuur barsten, zeker als je bedenkt dat de titel anders zou doen vermoeden. De rest van side B is weer wel aardig, waarbij Words You Don't Know nog het beste nummer is. Ook de titelsong is best leuk.
Overall dus toch te glad, een bijpassende te galmende productie: nee, dit is niet voor mij weggelegd. Zo klinken ze echt teveel als Kings of Leon wannabies en die maken al jaren geen goede platen meer.

Ik ontdekte dit plaatje donderdag in Schotland, in Edinburgh... zoals het hoort. Het leven in een kustplaatsje in Fife, Scotland wordt bezongen. King Creosote - Kenny Anderson - is de 'leider' van een groepje Schotse folkmuzikanten en heeft al heel wat platen uitgebracht, in eigen beheer of bij grotere platenmaatschappijen. Met deze plaat heeft hij de Mercury Prize album of the year 2011 gewonnen.

Op dit heel erg mooie plaatje werkt hij samen met een jonge muziek 'whizkid': John Hopkins. Die werkte al samen met Coldplay - piano en sound-effects op hun laatste plaat - en Brian Eno. Door deze opvallende samenwerking ontstaat een soort ambient folk, die erg prettig is om naar te luisteren. Je krijgt zo een mooie samensmelting van oude instrumenten en stijlen en moderne soundtechnieken. Het resultaat is een vrij uniek en oh zo mooi half uurtje.

Aretha Live at Fillmore West is een plaat van een historisch soul concert. Niet alleen fantastisch door de prestaties van Aretha, maar ook door haar band. En dat was een andere dan anders: King Curtis himself met his Kingpins, The Memphis Horns & last but not least special guest Billy Preston op het orgel. Ja, wat wil een funky soul liefhebber nog meer?

Op deze plaat hoor je de nummers die deze fantastische band speelde op Fillmore West zonder Aretha Franklin. Alles is goed, maar een paar songs zijn geweldig. Natuurlijk en bovenal King Curtis eigen Memphis Soul Stew: de mooiste versie die ik hiervan ken. Omdat ze in San Francisco speelden, ook een aantal rock covers, waarvan Whole Lotta Love mij het meeste bevalt. Signed Sealed Delivered van Stevie Wonder is ook ijzersterk, maar het slotnummer Soul Serenade weer van Curtis zelf (uit '62) is werkelijk prachtig mooi.

Dat kan ook gezegd worden over de sax van King Curtis: hij speelt hemels en dat vlak voordat hij vermoord, hoe triest. Billy Preston op het orgel is natuurlijk puur genieten. En ook de andere muzikanten zijn top, zoals Cornell Dupree op de gitaar, Jerry Jemmot op de bas & Bernard Duprie op de drums. Pure klasse dus!

Dit is één van de allerbeste (funk-)verzamelaars van BGP en dat wil wat zeggen. Achterop staat prachtig beschreven wat er op deze plaat staat: rare, fast & hard. 24 essentiële funk nummers van het label waar de muziek werd geboren (toe maar!).
De plaat begint al zo lekker, maar wordt eigenlijk des te verder je komt nog wat rauwer en funkier. Er is een mooie afwisseling tussen mannen, vrouwen en instrumentale tracks. Ook staat er praktisch geen filler op en vooral (erg) goede tracks. Enkele overheerlijke nummers zijn: James K-Nine met Live It Up, Gloria Walker met Papa's Got the Wagon, James Duncan met Stand Up and Get Funky, Bill Doggett met Honky Tonk en Soul East met Funky Lady (Part 1 & 2). Een absolute aanrader.

Goed verzamelalbum van Kent met veel Deep Southern Soul van het King label uit de jaren '60, vroege jaren '70. De subtitel Serious Soul: Too Much Pain en de titels van veel songs (kijk zelf maar) geven de inhoud aardig weer. Niet alles is top, soms slaan de tearjerkers wat teveel door, maar echt mindere nummers staan er niet op. Voorbeelden van sterke nummers zijn de twee openingssongs, When My Baby Cries van Gloria Walker, de twee nummers van The Patterson Twins (never heard of before...) en Thomas Bailey met Just Won't Move.

Ik had inderdaad ook moeite om dit uit te zitten zeg. Ik vind hun eerste drie albums echt goed, al helemaal 'Because of the Times'. Goede vraag: waar is die groep gebleven? Als je dit album luistert kan je nog met heel veel moeite en fantasie de rockband herkennen die nog niet eens zo lang geleden een sterk concert gaf in de Heineken Music Hall.

Hun vorige album Only by the Night was nog deels te pruimen, vooral door een aantal goede nummers. Wel klonk het deels al wel glad en poppy. Maar vergeleken met wat we hier te horen krijgen op Come Arount Sundown, viel dat nog reuze mee. Hier krijgen we een grote brei met veel supergladde overgeproduceerde en matig gecomponeerde pop(-rock) over ons heen.

Het begint nog wel aardig. De eerste drie tracks: The End, Radioactive & Pyro zijn gelijk het 'hoogtepunt' van het album. Alles wat daarna komt is echt verbazingwekkend matigjes en soms zelfs irritant slecht. Je zag het wel een beetje aankomen, maar dan nog is dit nieuwe album van Kings of Leon een deceptie.

Na de miskleun Come Around Sundown was het nu kijken of de heertjes Followill weer een beetje terug konden komen op hun oude niveau van de eerste drie platen. Een klein beetje lukt dat wel, er staan toch een aantal aardige nummers op dit Mechanical Bull. Een enkele aardige rocksong, zoals Rock City & Don't Matter, maar ook een aantal nummers die een lichte country inslag hebben. Het album blijkt niet helemaal voor niets in Nashville te zijn opgenomen. Een geslaagd voorbeeld daarvan is Comeback Story.

Toch is er ook op deze plaat te vaak een te zoete poppy sound te horen. Bij sommige nummers had je gehoopt dat ze inderdaad ouderwets weer de steviger kant hadden gekozen, zoals op Temple en Tonight, waar die rauwere gitaar even te horen is. Het is alsof er regelmatig bewust met de handrem erop gespeeld is en er ook wat teveel suiker bij de koffie is gedaan. Hierdoor hou je een gemengd gevoel over bij deze plaat, die te vaak op 2 gedachten hinkt.

Wat een lekkere Rock 'N Roll plaat! Met Hell Or Hallelujah wordt die toon gelijk gezet. Een lekker nummer met nog veel lekkerder gitaren. En Kiss gaat vrolijk verder op volle snelheid op Wall of Sound. Er word door anderen geklaagd over de harde productie, maar volgens mij past het juist prima bij deze plaat en dus al helemaal bij een nummer als en met de titel Wall of Sound. Dit moet uit je speakers knallen en dat doet het.

Op Freak gaat het tempo iets naar beneden, wat een wat ander best aardig nummer oplevert tot de gitaarsolo komt: die is briljant. En daar gaan we weer de achtbaan in: Back to the Stone Age & Shout Mercy, prima uptempo rock 'n roll. Long Way Down is een tempootje lager, maar wat een goed nummer is dat, met steengoede gitaren.

Bij Eat Your Heart Out Baby komt het AC/DC gevoel (alweer) opzetten. Dat is natuurlijk helemaal niet verkeerd, ik vind dit een fantastisch nummer, en ook die oude rockers hebben nog steeds succes. Zoals de titel al voorspelt gaat het er behoorlijk stevig aan toe op The Devil is Me. De gitaarsolo op Outta This World is erg goed. All For the Love of Rock 'N Roll is wat meer gladdere poprock tussendoor.
Take Me Down Below is echt stevig, maar het refrein is wat meer....jaren '80. Wel één van de betere nummers van dit album. Net als slotnummer Last Chance, wat een steengoede baslijn heeft.

Kiss levert dus met deze plaat in 2012. Natuurlijk is het vaak recht toe recht aan rock 'n roll, maar daar zijn zij nou eenmaal erg goed in en het klinkt vaak wel erg lekker op Monster.

Je ziet niet zo vaak rock en dance gecombineerd en als dat zo is, dan ben je bij mij meestal aan het goede adres. Met the Klaxons hebben we het daarnaast ook over zo'n typisch Brits bandje uit het eerste decennium, wat met veel energie speelde. Zo had / heb je ook bijvoorbeeld Franz Ferdinand en the Kaiser Chiefs. Myths of the Near Future haalt niet het niveau van Franz Ferdinand, simpelweg omdat de songkwaliteit meestal net een stukje minder is en de zanger minder sterk zingt. Wel hebben ze een eigen rauwer en vrij origineel geluid, wat mij wel bevalt, met vaak een prima bas erin. Het levert een heel aardig album op, met een paar uitschieters en maar één echt minder nummer: Isle of Her. Heel prettig zijn o.a. Golden Skans, Totem On the Timeline, Forgotten Works & It's Not Over Yet.