Ik hoor ook bij de club die A Day At The Races wat beter vind dan A Night At The Opera. Dat komt omdat hier geen echt mindere songs op staan. Alles is (best) goed tot ijzersterk. Ook de productie vind ik beter. Een mooi helder en warm geluid heeft deze plaat. En ze pakken hier slim sterke stukken van de voorgangers en laten die terugkomen of voegen het samen. Zo ontwikkelen ze hun eigen Queen sound verder op dit album.

Het voorbeeld daarvan is Somebody To Love, waar je rockopera elementen van Bohemian Rhapsody in terug hoort. Dit nummer heb ik altijd erg goed gevonden. The Millionaire Waltz is een soort rock/opera/wals. Ook deze song is geslaagd en goed neergezet. Gelukkig staat er ook nog klassieke Queen hardrock op in de vorm van het geweldige Tie Your Mother Down en het sterke White Man. Verder zijn You Take My Breath Away & Good Old Fashioned Lover Boy ook zeker het vermelden waard: mooie nummers zijn dat. Een prima en afwisselend album dus!

Het gaat mis met A Kind of Magic met het artwork. Wie heeft nou zo'n lelijke hoes verzonnen en hoe is dit ooit uitgekozen voor dit Queen album? Onbegrijpelijk. De muziek van dit album is geïnspireerd en (deels) gemaakt voor de film Highlander. In het boek bij de Queen Studio Collection staat een afbeelding van de filmposter, die zoveel fraaier is gemaakt dan het artwork van het album.

Gelukkig begint de muziek, waar het natuurlijk om draait, stukken beter. One Vision vind ik een geweldige Queen rocker en A Kind of Magic blijft een goede popsingle, met trouwens wel een mooie hoes (met filmartwork). Op de rustige 80's ballad One Year of Love horen we zowaar een saxofoon. Het is best een mooi liedje. Pain is So Close To Pleasure is een heel aardig popnummer, ook typisch 80's, met soms die fijne gitaar. Friends Will Be Friends is dan weer een echte en goede meer klassieke Queen song. Oftewel: kant A van de plaat mag er best wezen.

Who Wants To Live Forever is toch ook typisch Queen. Ik vind het wel mooi, maar niet echt geweldig. De drie hardere rocknummers erna had ik al jaren niet gehoord om eerlijk te zijn. En ze vallen mij nu helemaal niet tegen. Lekkere Queen rock, waar je soms wel wat op kan aanmerken, maar voor mid-eighties eigenlijk helemaal niet zo verkeerd. Daarom is kant 2 van deze plaat zeker ook te verstouwen. De hele plaat A Kind of Magic mag er zo best wezen.

Een echt goede plaat van Queen, maar voor mij niet hun beste. Daarvoor is de songkwaliteit te wisselend, vooral op kant A van de LP. Het begint ijzersterk met Death on Two Legs, maar I'm In Love With My Car is het eerste mindere nummer van Roger Taylor. You're My Best Friend vind ik wel weer mooi en ook 39 mag er zijn, maar Sweet Lady en vooral Seaside Rendezvous zijn toch wat minder. De wat gezochte retrosound spreekt mij ook minder aan.

Gelukkig is daar kant B wat begint met het geweldige The Prophet's Song, een nummer wat ook op één van de albums hiervoor had kunnen staan. Classic Queen kortom, wat het fraaie Love of My Life natuurlijk ook is. En al helemaal Bohemian Rhapsody, wat moet je daar nou nog over zeggen? Good Company is weer zon'n niet echt bijzonder retro liedje. Maar kant B vind ik wel beter dan de A kant van de LP, die er natuurlijk zeker mag wezen.

We hebben het hier natuurlijk wel over de A4 boek versie. Dat is de mooiste en meest complete uitvoering van deze release. Dat is de box, zoals er ook van andere grote artiesten boxen zijn verschenen.
En waarom is het een geslaagde release?

Allereerst vanwege de al door Jason Mercury ( ) vermelde 20 Live Videos, te bekijken tot 28 februari 2010. Die zijn echt geweldig in alle opzichten: de geluidskwaliteit, de ook 'obscure' / minder bekende nummers die zijn gekozen, de echt fantastische uitvoeringen die er tussen zitten en de blauwdruk die je krijgt door de jaren heen: van 1974 tot 1986 van Engeland via the USA en Frankrijk naar Rio en verder naar Tokyo. Hopelijk brengen ze dit later uit op dvd: het zijn unieke opnamen van Queen en ze geven een heel mooi overzicht.

Dan de remastering. Die is erg goed. Bij the Beatles roepen we Hallelujah en bij Queen maakt het niet uit? Ze hebben nog nooit zo goed geklonken op cd. Daarbij vind ik dat er voor een fraaie tracklist is gekozen, ook in een hele aardige volgorde.
Oh ja: op de extra disc geven Brian May en Roger Taylor Track by Track commentaar.

Dan het boek dat erbij zit: alle songteksten staan erin, soms ook handgeschreven, mooie foto's uit alle periodes van Queen en vooral een overzichtspagina met alle hoezen van Queen singles. En dat op A4 formaat.

Ik ben zeer, zeer tevreden.

Dit is een inmiddels toch behoorlijk gedateerde soundtrack van Queen. Ik heb heel wat soundtracks en soms een dialoog erop is leuk, maar op Flash Gordon wordt het overdreven. Op de soundtrack mag toch wat meer de nadruk liggen op de muziek. Verder is de muziek wel erg 80's, een beetje over the top. Toch zitten er wel mooie synthesizer stukken en gitaar in. Mijn favorieten zijn Football Fight & Battle Theme. De muziek hoorde ook echt bij deze film begreep ik en dat werd natuurlijk wel van de band verwacht. Flash's Theme heb ik wel altijd leuk gevonden en the Hero is ook heel aardig. Maar om hier nou regelmatig ruim een half uur voor mijn plezier naar te gaan zitten luisteren?

Als je dit Greatest Hits II in 2013 weer eens draait, dan valt dat toch helemaal niet tegen. Queen was een grote band, als je bedenkt dat hier veel (erg) goede nummers op staan en het ook nog eens een deel II is van hun grootste hits. Verder zie je dat de jaren '80 wel degelijk veel goeds hebben gebracht, al was het anders, soms meer poppy, dan in de jaren '70. Vreemd was dat niet: Queen volgde eigenlijk de muziekstroom die er toen was, maar dan wel op eigen wijze.
Toch staat er nog genoeg sterke rock op: I Want It All, Headlong, Hammer To Fall, Friends Will Be Friends & One Vision bijvoorbeeld. Verder ben ik altijd gecharmeerd geweest van nummers als Under Pressure, Radio Ga Ga (met pracht clip) & It's A Hard Life. Genoeg moois dus ook op dit deel II van hun Greatest Hits.

En na 8 (zeer) geslaagde studio albums en een soundtrack was het voor de fans best schrikken toen hun tiende album ineens ook een funky/pop inslag had. Althans, grotendeels. De synthesizer speelt een hoofdrol in heel wat nummers en May gaf aan dat ze zo gefixeerd waren met de ritmes dat de gitaar wat ondersneeuwde. Als je naar de plaat luistert, kom je toch nog heel wat lekkere solootjes tegen. Zoals bijvoorbeeld op de lekkere funky single Back Chat en op Dancer het nummer daarvoor. Ik moet toegeven dat toen ik Body Language voor het eerst op de radio hoorde, ik ook dacht 'waar zijn ze nou mee bezig?' Maar omdat het Queen is ben je geïnteresseerd en ik hield naast rock ook van funk. Op Body Language vind ik de synthesizer wel een grote rol spelen, maar lef hadden ze wel. En het ritme/de bas was ook hier zeker fijn.

Kant 2 van de LP neigt wat meer naar de Queen (rock) sound en er staan 4 (best) goede songs. Put Out the Fire is al een aardige rocksong. Verder natuurlijk het mooie Life Is Real (Song for Lennon) met piano, Las Palabras de Amor (The Words of Love) met een klassiek Queen geluid en natuurlijk het uiterst succesvolle geweldige duet met David Bowie Under Pressure. Als ik nu in 2019 naar alleen deze plaat kijk, is het alles bij elkaar toch best een aardige 80's pop/rock plaat. Vanwege het getoonde lef van de band om buiten hun comfortzone te treden (en die van hun fans) rond ik mijn score naar boven af.

Soms heb je van die shows dat (bijna) alles klopt. En ja, dit was er één. Ook een bijzondere natuurlijk, een concert in 1986 in Budapest achter het ijzeren gordijn. Ik ben daar ooit geweest en het was treurnis troef. Voor de mensen bij dit concert moet het werkelijk hemels zijn geweest om erbij te zijn. En dat hoor je ook: het publiek is geweldig en de interactie ermee ook. Het stuwt Queen op naar grote hoogte, want oh wat speelt de band goed. Roger Taylor drums like hell, de bas van John Deacon staat als een huis en Brian May speelt echt erg goed. Sommigen zeggen dat Freddie Mercury niet top was in die periode, maar hij zingt gewoon prima dit concert. En wat een front- en showman is hij toch: briljant!

Het tempo is trouwens ook lekker snel, van de nummers en van het concert: het loopt allemaal als een trein. Maar ook de langzame nummers zijn fraai. Luister bijvoorbeeld eens naar het schitterende begin van het concert (nummers 1-4): hoe goed wil je het hebben? Ook staan er een paar langere concertversies van nummers op: zo doe je dat. Niet alleen plichtmatig het hitje spelen. Of ze spelen juist een aantal korte versies van nummers achter elkaar, voor de afwisseling. De setlist steekt zo goed in elkaar.
Dit concert vind ik nog beter dan het Wembley concert. De band gaat naar een nog grotere hoogte, het rockt meer en beter en het tempo van het concert is perfect. Ook de geluidskwaliteit van dit geremasterde Hungarian Rhapsody is werkelijk prima. Ik heb het hier op Musicmeter natuurlijk wel over het complete concert op de 2 cd's.

Ik heb nogal moeten wennen aan dit Innuendo. Vond het best glad geproduceerd. Nu ik het album half speed mastered vanaf 2LP beluister valt dat bezwaar enigszins weg, maar niet helemaal. En niet alleen de productie is best glad, ook sommige nummers zijn dat. Zoals bijvoorbeeld het slotnummer van LP1 Ride the Wild Wind. De rest van die eerste LP mag er echter wel wezen. Natuurlijk de prachtige titelsong Innuendo, het leuke I'm Going Slightly Mad en de sterke rocker Headlong. These Are the Days of Our Lives vind ik in de loop van de tijd steeds mooier en ook Don't Try So Hard is een goede song.

De tweede LP is niet van dit niveau, maar er staan nog een aantal aardige (goede) songs op, met name op de laatste kant 4: de echt lekkere rocksong The Hitman, ballad Bijou met mooie gitaar en single The Show Must Go On. Die laatste song gaat over de invloed van de ziekte Aids op Freddie Mercury. Bijna zonder kracht, maar toch nog doorgaan voor dit album. Zes weken na het uitkomen van de single overleed hij hieraan. Uitzonderlijk hoe hij toch nog heeft weten te presteren, want hij zingt (weer) uitstekend op deze plaat.

Om in LP termen te blijven. Als Queen er 1LP van had gemaakt en 3/4 nummers had weggelaten, dan had ik dit album met 4* gewaardeerd. Nu kom ik tot 3,5*

Ik hoor weer bij diegenen die dit Jazz het zevende sterke album op rij vinden van Queen. Het songniveau blijft onverminderd hoog en de songs zijn vaak nog echte Queen rock nummers, met de klassieke piano van Freddie, de gitaar van May en soms de samenzang. Ook zit er af en toe een funky twist in, maar die is op de grote hit Don't Stop Me Now dan ook wel erg geslaagd. Hierdoor zit er wel iets meer afwisseling in deze plaat, die toch een mooi eigen geluid heeft. De productie is zeer geslaagd.

Om er nog wat nummers bij te pakken: opener Mustapha is een buitenbeentje, maar wat voor één. Geweldig gedaan hoor. Fat Bottomed Girls is klassieke Queen rock en Jealousy een prachtige piano song. Mercury schreef het fijne Bicycle Race in Montreux, toen hij zich verveelde maar ineens vanaf zijn hotelkamer de Tour de France zag. Je fantaseert er zo van alles bij (zie de albumposter). Let Me Entertain You en Dead On Time zijn sterke rocksongs met een wel hele fijne gitaar op die laatste. Ze worden gevolgd door weer een fraai pianonummer: In Only Seven Days. Op Dreamer's Ball is naast de bekende samenzang dan toch een vleugje jazz te horen. Don't Stop Me Now tot slot is één van mijn favoriete Queen singles. Ook dit Jazz is wat mij betreft weer niet te missen.

Het concert van maart '74 in The Rainbow, London wordt in een heerlijk tempo gespeeld. Vol overgave en technisch ijzersterk ramt Queen zich door de setlist heen, die is gebaseerd op de albums Queen en Queen II. Freddy Mercury zingt werkelijk de pannen van het dak. Het concert is eigenlijk één hoogtepunt, maar Father to Son, Ogre Battle, Son and Daughter & Liar springen er toch nog wat uit. Wat is het tweede gedeelte van het lange Liar prachtig zeg!
Interessant is trouwens de afbeelding van de twee originele analoge audio tapes van 6 augustus 1974. Ze waren al bijna ver genoeg om de LP te gaan produceren. Alleen toen kwam het nieuwe album Sheer Heart Attack om de hoek kijken. Nu zijn deze tapes dus alsnog gebruikt, 40 jaar later.

Er staan ook fraaie foto's op het artwork van de gatefold dubbel LP. Zo zag het er toen uit in '74. In november ook met de nummers van Sheer Heart Attack dus. Now I'm Here is echt geweldig gespeeld, met een dijk van een gitaar. Daarna volgt weer een hoogtepunt met het oh zo mooie White Queen (As It Began). Killer Queen komt kraakhelder door en ook het loeiharde Stone Cold Crazy en In The Lap Of The Gods (...Revisited) zijn om door een ringetje te halen: fantastisch klinkt dat zeg! Dat kan overigens ook hier weer voor de rest van het concert gezegd worden.
De productie en mastering van de plaat is uitstekend. Queen speelde heerlijke hardrock in 1974 en het is geweldig om dat 40 jaar later zo te mogen horen!

Queen was in 1986 een hele grote band geworden en ze speelden ook nog eens in dat hele grote Wembley. Ik ben nog in dat volle oude stadion geweest met 100.000 mensen. Hoe groot het ook was, de sfeer was geweldig, de akoestiek erg goed en ook de klassieke uitstraling - inclusief houten palen voor het dak - maakte er iets bijzonders van. Daar is dit concert dus opgenomen in thuisland Engeland.

Daar komt dus het grote enthousiasme wat je hoort van het publiek en van de band vandaan. Iedereen geniet genadeloos. Queen gooit alle remmen los en speelt geweldig. Op de stem van Freddie hoor je soms een beetje sleet, maar dat mag de pret niet drukken. De setlist is een mooie mix van oud en toen nieuw en wat opvalt is dat juist ook die nieuwere nummers live overeind blijven. Nummers als One Vision, A Kind of Magic, Another One Bites The Dust, Hammer to Fall, Crazy Little Thing Called Love & Radio Ga Ga horen opvallend genoeg tot de beste van het concert. Daarnaast natuurlijk ook 'gouwe ouwe' als Tie Your Mother Down, the Brighton Rock Solo, Now I'm Here, Love of My Life, Bohemian Rhapsody & We Will Rock You. Enig kritiek puntje zijn een aantal covers, maar dat beslaat gelukkig maar een klein deeltje van de setlist. Een historisch en geweldig concert dit Queen Live at Wembley.

De setlist van het geroemde At the Rainbow kan wat mij betreft niet op tegen deze van Live Killers. En ondanks dat het een 'samengesteld' concert is van hun tour toen, geeft dit album toch een geweldige live gevoel. Ook de interactie met het publiek is hier super. Natuurlijk is Live At the Rainbow een uitstekend vroeg concert, maar hier op Live Killers speelt Queen niet uit noodzaak covers. Sterker nog: ze spelen fantastisch hun eigen muziek t/m 1979. Nou, dan heb je het toch wel over een paar nummers. Een paar uitschieters zijn voor mij een hele mooie Killer Queen, het live aparte ontspoorde Get Down Make Love, juist deze live versie van Now I'm Here, het prachtige Keep Yourself Alive, de rockversie van Don't Stop Me Now, het kippenvel opwekkende Spread Your Wings, het sublieme Brighton Rock (met een weergaloze Brian May) & het harde Sheer Heart Attack. Super plaat!

Vier jaar lang werkten de 3 overgebleven leden van Queen aan dit Made In Heaven. Er waren tapes met vocaal materiaal van Freddie Mercury. Zij maakten er alsnog echte songs van, waarbij ze probeerden er een gewone Queen plaat van te maken. En dat is ze na al dat werk toch best aardig gelukt.

Zeker het begin van deze plaat mag er wezen. Sterk ook om positief te beginnen met het fijne nummer It's A Beautiful Day, met daarna de goede titelsong. Echt heel goed vind ik Let Me Live, met een fantastisch gospelkoor. Mother Love was het laatste nummer waar ze samen met Mercury aan werkten en het mag er wezen. I Was Born To Love You klinkt niet voor niets als een 80's single van Queen, want het werd in 1985 geschreven door Mercury, zelf vind ik het erg lekker. Heaven for Everyone is een mooi rustig Queen nummer.

Too Much Love Will Kill You is een aardige sfeervolle Brian May song, die hier gelukkig door Freddie gezongen wordt. Het nummer is geen ode aan Mercury, want het werd al in 1988 geschreven voor The Miracle. De instrumenten zijn wel opnieuw ingespeeld voor dit album. You Don't Fool Me loopt lekker en heeft een fijne gitaar. Ik ben niet zo'n kerstmens en A Winter's Tale was wel een kerstsingle: niet echt mijn ding dus, maar te doen. Gelukkig is daar nog de reprise van It's A Beautiful Day!

Ik vind Made In Heaven een geslaagd project van de overgebleven drie Queen leden. Met respect voor Freddie Mercury gemaakt. Niet elke song is even geslaagd. Maar dit album is toch echt een goede afsluiter.

Dit News of the World heb ik toch altijd ook een erg lekkere Queen plaat gevonden. Natuurlijk hoor je al een commerciëler geluid op We Are The Champions, maar echt verkeerd is dat nummer niet. Wat verder opvalt is dat Queen juist wat meer rockt op dit album. Zoals natuurlijk op We Will Rock You, maar zeker op het ijzersterke Sheer Heart Attack (had goed op dat album gepast). Iets meer back to basics, maar dan wel met alle ontwikkelingen die ze door hebben gemaakt.

Die zijn bijvoorbeeld goed te horen op All Dead, All Dead: een mooi piano nummer. Die hoor je ook goed aan het begin van het prachtige Spread Your Wings, fantastisch gezongen (weer) door Freddie. Verder heeft het hoekige Get Down, Make Love me altijd wel aangetrokken, met een fijne bas en piano. En ook de twee slotsongs It's Late, met een sterke gitaarsolo, en My Melancholy Blues zijn echt goed. Een wat ondergewaardeerde plaat van Queen, met overall een hoog niveau en vind ik ook nog eens gaaf artwork.

De in de Abbey Road studio's geremasterde LP's van dit Queen on Fire op half speed klinken werkelijk fantastisch. En zo is mijn bezwaar van de matige geluidskwaliteit van de originele cd uit 2004 helemaal weggevallen. Live At the (Milton Keys) Bowl dus in 1982. Queen is in absolute topvorm, net als het publiek. Over de Hot Space songs zegt Freddie Mercury iets van, waar maken de mensen zich toch druk om? Wij blijven een rock 'n roll band. En rocken dat doen ze, ook die nummers van Hot Space zijn in een rock jasje gestoken en klinken gewoon lekker. Verder is dit een heel afwisselende interessante steengoede setlist met oud en dus wat nieuwer werk. Met name Mercury is in absolute topvorm, maar overdrijft de interactie met het publiek ook weer niet. Ook dat klopt als een bus. De band speelt superstrak en soms worden er een aantal andere arrangementen of intro's gespeeld, wat ook weer leuk is. Dit is Queen live op zijn allerbest!

Ik ben ook niet van de zinloze compilaties, maar hier ben ik wat verbaasd over de negatieve reacties. Deze verzamelaar biedt nou eens echt wat anders dan the Greatest Hits I, II, III, IV, V en VI (of zo ). Oh ja, je hebt ook nog the Greatest Hits LP en nog meer.

Maar dit verzamelalbum zet vroegere echte rocksongs van Queen bij elkaar. Op die paar nieuwe nummers na heb je het dan over een duidelijk herkenbare periode uit de geschiedenis van Queen, die hier toch alleraardigst wordt samengevat. Veel nummers 'horen' ook bij elkaar: het is voor een groot deel een samenhangende compilatie met een eigen geluid. En dat kan je lang niet over alle compilaties zeggen... En het artwork is zowaar ook nog erg mooi. De 'Queen-leeuwen' worden genadeloos te grazen genomen door een gehoornde prehistorische Pterosaurus. De cd is ook nog eens uitgevoerd als picture disc met datzelfde artwork:

Als je nog niet alle vroege albums van Queen hebt of niet wilt aanschaffen, dan is deze verzamelaar wel degelijk een aanrader. Als je ze wel hebt en je kan 'm goedkoop krijgen: waarom niet? En ja, je mist altijd wat (Brighton Rock inderdaad), maar alles bij elkaar geef ik dit gekleurde schijfje 4,5*
PS: ook erg lekker voor in de auto!

In één jaar (1974) komt Queen eerst met Queen II en vervolgens dit Sheer Heart Attack, beide geweldige platen, dat is maar heel weinig bands gegeven. Queen II is daarbij licht favoriet voor mij, omdat het zo'n mooi geheel is, althans bestaande uit 2 delen: the black en the white side. Daartegenover staat dat ik de A-side van dit Sheer Heart Attack de beste LP kant van Queen vind. Het briljant Brighton Rock gelijk als opener, met het oh zo mooie Killer Queen direct daarna. Deze single betekende gelijk hun doorbraak naar het grote publiek. Maar het hele niveau van die LP kant is geweldig, natuurlijk tot en met die andere single Now I'm Here. De B-side vind ik ietsje minder, maar overigens nog steeds gevuld met (erg) goede muziek en 2 geweldige songs: Stone Cold Crazy & In the Lap of the Gods. Het waren 2 klassiekers die Queen in 1974 maakte.

Er is op The Game ook funky rock te horen en daar waren niet alle Queen fans even blij mee. Vooral de bas van Deacon kwam wat vaker naar voren in een net andere groove. Als ook liefhebber van funk vond ik het toen al helemaal geen probleem, integendeel, en waarom zou Queen zich niet verder ontwikkelen met hun geluid? Bovendien bleef het klassieke Queen geluid meer dan voldoende in stand op flink wat (steen-)goede songs van deze plaat.

Zo opent het album met wat mij betreft één van de sterkere Queen singles, het erg mooie Play the Game. Direct erna een sterk en klassiek Queen nummer: Dragon Attack. Maar dan: Another One Bites the Dust. Met naast de groovy basloop ook een synthesizer met handclap. Sommigen verfoeiden dit, maar dit is simpelweg erg goede funkrock wat Queen laat horen. Tot slot van de uitstekende kant A van de LP volgt er een Mercury rock 'n roll song, de heerlijke en succesvolle single Crazy Little Thing Called Love. Die single heb ik toen helemaal grijs gedraaid. Op de hoes van ook de LP staat de rock 'n roll band Queen afgebeeld.

Een soort swingende rock'n roll is er te horen op Rock It (prime jive) met sterk gitaarspel van May. Het volgende nummer klinkt als een vrolijke popsong, maar heet Don't Try Suicide. Het pianospel en de gitaarsolo zijn klassieke Queen, net als op het hele nummer Sail Away Sweet Sister. En tot slot van kant B volgt alweer zo'n hele mooie Queen single: Save Me. Voor mij is dit de achtste echt geslaagde LP van Queen, achter elkaar dus. Een topprestatie. Een album met een paar 'Queen gezichten' wat wel weer een mooi geheel vormt.

The Miracle had in 1989 nog steeds de typische pop/rock 80's mix, met soms meer de nadruk op de synthesizer in het wat zijige (zowel in tekst als muziek) maar best aardige The Miracle en soms wat meer de nadruk op de rockkant, zoals al in het leuke opening duo Party & Khashoggi's Ship. Gelukkig is daar het klassieke Queen geluid in de - zoals in de advertentie van toen stond - rock anthem I Want It All. Een geweldig Queen nummer vind ik dat, met een erg goede Brian May gitaar. En misschien incredible how I can, maar ik vind The Invisible Man een erg lekker swingend popnummer. De synthesizer en het ritme van het nummer zijn uitstekend. Kortom, deze kant 1 van de LP is gewoon goed.

De retro a-capella samenzang van Breakthru is een mooie opening van kant 2. Ook dit nummer loopt weer zo lekker, met eerlijk is eerlijk weer een prettige synthesizer. Freddie Mercury zingt erg sterk op dit aanstekelijke nummer. De drums/trommels, de bas en het ritme op Rain Must Fall zijn weer goed, maar het popliedje is helaas wat te zoet. Dit gaat ook op voor Scandal, behalve dan dat het te zoet is. Dit is wel een goede 80's popsong. My Baby Does Me is wat slomer en klinkt wel aardig, maar is verder weinig bijzonder. Gelukkig is er afsluiter Was It All Worth It, wat weer meer een klassieke Queen laat horen. Een goed nummer tot slot, met een vette gitaarsolo. Het antwoord op de vraag uit de slotsong voor dit album is ja.

Ik had deze plaat al lang niet meer gedraaid en ik vind 'm beter dan ik lang heb gedacht. Op dit album keert Queen na het omstreden funk/pop uitstapje van Hot Space terug naar hun roots, de meer classic Queen sound. Hoewel er natuurlijk in 1984 gebruik wordt gemaakt van de synthesizer. Dat wordt echt goed gedaan op de prima single Radio Ga Ga die ik toen veel heb gedraaid. Tear It Up is lekkere Queen rock en It's a Hard Life is een echt fraai pianonummer van Freddie. Kant 1 eindigt met de prima rock 'n roll van Man on the Prowl.

Machines heeft iets van Radio Ga Ga, maar bevat ook klassieke Queen elementen. Een apart maar geinig nummer. Op kant 2 vinden we ook single I Want to Break Free wat ik vroeger matigjes vond, met een beetje flauwe clip erbij. Maar na heel wat goede live uitvoeringen te hebben gehoord, vind ik dit nummer nu toch ook een heel aardige popsong. Hammer To Fall heb ik altijd een steengoede rocker van de band gevonden. Is This the World We Created...? is een classic Queen afsluiter van deze stiekem best goede plaat. Ik rond de score nu naar boven af.

Vanwege het ontbreken van the holy Freddie had ik nog niet naar Queen + Paul Rodgers geluisterd. Tot ik dus voor een goede prijs the limited edition van dit goede doelen concert voor 350.000 mensen gespeeld op 2cd / dvd kon krijgen. En wat blijkt: de band staat als een (Queen-)huis en Paul Rodgers geeft een hele aardige en toch eigen invulling aan de zangpartijen. Vergelijken met Mercury is niet fair. Eerlijk is eerlijk: dit klinkt gewoon prima. De productie van het concert is ijzersterk en voegt wat toe: zo klinkt (een deel van) Queen in 2009.

Ook de setlist is slim gekozen: het hardere snellere Queen werk ligt Rodgers wat beter en een prettige bijkomstigheid is dat je daardoor een hele aardige setlist hebt voor dit concert, zeker in het eerste deel. Ook goed is dat de nummers - zeker in het begin - elkaar snel opvolgen. Voor wie nog twijfelt aan de zangcapaciteiten van Rodgers: luister eens naar het akoestische nummer Seagull. En dat ook nog eens allemaal voor de bestrijding van AIDS in the Ukraine tbv the Freddie Mercury stichting. Goed gedaan dus.

Queens of the Stone Age heeft op dit ...Like Clockwork de juiste formule gevonden voor hun muziek. De muziek op deze plaat is ruig, vuig, rockend, mooi en soms catchy tegelijk. De sfeer is meestal donker, soms triest, je voelt en proeft dat er veel inhoud aan levenservaringen achter zit. Dit is kortom ook nog eens muziek die je raakt.

Het album is een aaneenschakeling van mooie, erg goede tot geweldige songs die natuurlijk door de band en hun gastartiesten ijzersterk worden neergezet. Als ik er één favoriet uitpik: If I Had A Tail met ook Alex Turner van the Arctic Monkeys. Invloeden van de catchy rock van die band hoor je soms terug op dit album.

Eigenlijk is het niet te doen om 2 favoriete songs aan te vinken. De kwaliteit van praktisch alle songs ligt namelijk zo hoog. Naar mijn idee hebben we hier dan ook te maken met het meesterwerk van QOTSA, oftewel één van de betere rockalbums van deze eeuw. Wat kan je er nog meer over zeggen? Play it loud!