menu

Hier kun je zien welke berichten west als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A Tribe Called Quest - The Love Movement (1998)

3,5
Het schijnt dus dat producer Dilla een flinke invloed op dit album heeft gehad. Verder hoor je met name Q-Tip en in mindere mate Phife en ook heel wat gasten. Het werd ook nog eens opgenomen vlak voor ATCQ uit elkaar ging, dus dat alles zorgt er vrij logisch voor dat deze laatste plaat het minste aansluit bij hun discografie. Hoewel? Je hoort toch regelmatig die relaxte wat jazzy sfeer, hier vaak met old skool (beats) aangevuld.

En, het belangrijkste, er staan naast een paar missers toch heel wat goede songs op. Denk aan Find A Way, Like It Like That, Steppin' It Up, 4 Moms, Busta's Lament & tot slot Rock 'n Roll Y'All. Samen met een paar aardige nummers heb je toch een heel aardig album zo, wat je als ATCQ liefhebber eigenlijk niet moet missen. En een waardering van zo'n 3,3 is wel verklaarbaar door de vergelijking met hun eerdere werk, maar aan de lage kant.

ABBA - Arrival (1976)

4,0
En hier op Arrival kwam het voor het eerst allemaal samen op één album. Top pop in balans met een mooie piano, een lekkere gitaar, een fijne synth, prima drummetje, sterke zang van Frida en Agneta en vaak (erg) goede songs van Bjorn en Benny. Toppers zijn natuurlijk de danssong die nog steeds mensen in beweging brengt: Dancing Queen, het mooie My Love , My Life, het ijzersterke Knowing Me Knowing You over relatieproblemen & het actuele Money, Money, Money. Met dat laatste nummer haalde ik ooit een pianograad en vond uit hoe lastig het was om het te spelen. De productie is ook nog eens om door een ringetje te halen. Een plaat uit mijn jeugd en 40 jaar later draai ik 'm nog steeds.

ABBA - The Visitors (1981)

4,5
Uiteindelijk kwam voor Abba alles samen op The Visitors. Uitstekende popmuziek met een flinke electronisch inslag samen met die mooie piano, gitaar, lekkere beats, sterke zang van Frida en Agneta en vaak (erg) goede songs. Op dit album is er een mooie afwisseling tussen (wat) snellere nummers en mooie ballads. Inhoudelijk hoor je sadness door de muziek heen: de 2 breuken die letterlijk in de band hebben plaatsgevonden. Het krikt zoals vaker het niveau verder omhoog.

Openingssong The Visitors moet toch wel één van de beste popsongs zijn die er is. Wat een geweldige haunted sfeer roept dat nummer op. Het gaat gelijk goed door met het sterke Head Over Heels. Ballad When All Is Said and Done is erg mooi, net als I Let the Music Speak. Hierna volgt de ijzersterke break-up single One of Us. Maar mijn favoriet na de titelsong is bonustrack (!) The Day Before You Came. Een ijzersterke synth drijft dit nummer met trieste inhoud, met bijpassende clip, werkelijk prachtige gezongen door Agnetha Faltskog. Abba stopte op haar hoogtepunt.

ABC - The Lexicon of Love (1982)

4,5
Is deze plaat nou echt zo goed? Het is toch 'maar' een popplaat. Ok, er staan een paar grote hits op van toen, maar wat zegt dat? Ik vind het in ieder geval elke keer als ik muziek van dit album hoor weer erg prettig om te horen. Zo ging het met mij en mogelijk ook anderen toentertijd begin jaren '80. En uiteindelijk kwamen ikzelf en ook anderen erachter dat dit meer is dan een goede popplaat.

Er staan allereerst zoveel prachtige songs op, de kwaliteit is hoog. Verder is de mix van pop met new wave en soul subtiel en vakkundig gedaan en dat werkt wonderwel goed. Ook is het regelmatig catchy, pakkend of errug mooi. Het pakt je, eist je aandacht op. Dat is niet voor niets.
In deze tijd kocht ik nog meer singletjes dan LP's, maar uiteindelijk heb ik voor het succesvolle ABC van die tijd gelukkig voor de LP gekozen. En ik bleef 'm draaien. Een klasseplaat!

AC/DC - For Those About to Rock (1981)

Alternatieve titel: For Those About to Rock (We Salute You)

4,0
Toen ik deze For Those About To Rock eindelijk weer eens draaide, was ik blij verrast. Wat is dit eigenlijk een lekkere bluesrock plaat. Wat een prima sound heeft dit album: een beetje lazy AC/DC. En wat speelt de band steengoed en zingt Brian de longen uit zijn lijf. Er staan een flink aantal (erg) goede nummers op, waaronder de titelsong natuurlijk. Maar ook de drie nummer daarna Put the Finger on You,
Let's Get It Up & Inject the Venom zijn sterk. Kant 2 van de plaat begint geweldig met Evil Walks, gevolgd door het oh zo fijne C.O.D en de blues van Breaking The Rules. Echt een prima plaat van de mannen.

AC/DC - Highway to Hell (1979)

4,5
Is het alweer 35 jaar geleden? Highway To Hell, wat een ongelooflijk geweldig nummer is dat toch. Veel betere hardrock bestaat er niet. Net als het hele album geweldig gezongen door een in topvorm verkerende Bon Scott en een niet te houden Angus Young, die briljant speelt. En daarachter de fantastische tandem Malcolm Young / Phil Rudd.

Nu vond ik de LP altijd wat mat klinken, maar vandaag kreeg ik de geremasterde 180 gram Vinyl binnen. Goedemorgen: het klinkt geweldig: wat een sound, wat een goede productie blijkt dit album toch te hebben. Het dringt inmiddels in al mijn vezels door en deze plaat is onstopbaar, zoveel fraaie songs staan erop. Natuurlijk moet je ook het lekkere Girls Got Rhythm noemen, Shot Down in Flames en If You Want Blood (You've Got It), maar zelf vind ik bijvoorbeeld Walk All over You & Beating Around the Bush helemaal niet verkeerd. Historische hardrockplaat met een schitterende hoes!

AC/DC - If You Want Blood You've Got It (1978)

4,0
Een LP kan echt niet voller dan deze. Ik heb 'm ook nog extra zwaar in 180 gram en geremasterd. Dat blijft link, haalt het de charme niet van de plaat af? In dit geval kan je voluit zeggen: nee. Want wat een fantastisch geluid voor een nog fantastischer live-plaat. Ik heb AC/DC live meegemaakt, weliswaar niet met Bon Scott, maar dat vergeet je nooit meer. En echt, hier op dit live document, hoor je daar wat van terug. De band staat werkelijk als in beton gegoten en Angus, goedemorgen: wat is hij op dreef! Soms krijg ik het idee dat Bon Scott zijn vele schitterende solo's alleen maar aan elkaar zingt.

Heerlijk ook dat je bij deze knetterharde pure rock 'n roll, ook de blues & de boogie hoort langs komen. En een enorme hoeveelheid heerlijke riffs bovenal. Dat begint natuurlijk al op Riff Raff. Opvallend sterk verder vind ik Hell Ain't A Bad Place To Be, Bad Boy Boogie, natuurlijk Whole Lotta Rosie & Let There Be Rock. Maar ja, alles klinkt super, dus ik verhoog één van de beste live albums ooit maar eens naar 5,0*.

AC/DC - Rock or Bust (2014)

4,0
AC/DC is back. En direct als je de plaat opzet weet je dat het goed zit. De band kiest met titelsong Rock or Bust de eigen klassieke weg: die van bluesy rock 'n hardrock. Stevig rock 'n roll met veel geweldige riffs van Angus en dit keer opvallend veel puntige 'direct raak' songs. Dit is ook goed te horen op de single Play Ball. Rock The Blues heeft inderdaad meer een blues invalshoek. Het gebruikelijke wat langzamere oorlogslied Dogs of War mag er zeker ook wezen. Erg lekker is ook Got Some Rock & Roll Thunder. Er staan eigenlijk geen fillers op dit Rock or Bust. Sterker nog, er staan juist opvallend veel (erg) goede songs op. Dit is AC/DC op zijn best en het is bijna 2015! Klasse mannen en sterkte Malcolm!

Adele - 21 (2011)

4,0
Wauzzer schreef:
Wat een grandioos album is dit zeg. Puur genieten!


En genieten is het met 21 van Adele. Je krijgt veel hele mooie liedjes, ondermeer uitgevoerd met violen, piano en de schitterende stem van Adele, die ook technisch knap zingt. Daarnaast een aantal heerlijke uptempo songs, met als hoogtepunt de single Rolling In The Deep.
Soms klinkt het als Motown, dan hoor je weer Soul en / of Pop uit de jaren '70, dan weer is het een singer/songwriter album. Ook Gospel lijkt om de hoek van de deur te kijken en dan weer wordt uit dit soort vaatjes tegelijk geput.

Vrijwel alle songs zijn goed tot echt sterk. En als Adele dit soort liedjes zingt is het dus raak. Het begint met een Motown achtig nummer wat echt fantastisch is. Zo goed is Rolling In The Deep dat het wat mij betreft nu al een instant klassieker is. Die Motown sfeer trekken we nog even door op Rumour Has It, ook al zo'n lekker nummer. Vlot, raak en goed.
Ik ben altijd kritisch op ballads, maar als er violen en piano uitrukken scheelt dat. En als Adele Turning Tables en Don't You Remember zo mooi zingt, dan zet ik de muziek harder. Set Fire To The Rain is een goed popnummer, maar klinkt mij soms wat te soepel. Het is het enige nummer waar ik de productie net wat te glad vind klinken. De muzikale klasse spat echter gelijk weer uit je speaker bij He Won't Go. Gebaseerd op een dijk van een bas en mooie piano vertelt Adele ons dat 2 mensen niet bij elkaar weg durven gaan. De 'bridge' in het nummer is werkelijk prachtig.

Take It All is wonderschoon: soul & gospel met piano en koor. Bijna over the top, maar toch niet: hallelujah! Hoe mooi kan je een nummer zingen? Veel mooier als Adele dat hier doet, bestaat niet. En dan gaan we uptempo met piano, toeters en een heerlijke beat op I'll Be Waiting. Dit oh zo lekkere nummer sluit perfect aan op Take It All. Let ook hier op de geweldige bridge in het nummer.
One And Only lijkt 'maar' een mooie popballad. Tot het orgeltje erbij komt en Adele er een tandje bij gooit en het nummer naar een hoger niveau tilt. Het wordt gevolgd door een prachtig nummer van The Cure: Love Song. Veel artiesten zouden wat mij betreft hier af moeten blijven, maar als Adele dit zingt in haar uitvoering met akoestische gitaar en orgeltje op de achtergrond klinkt dit zo mooi. Het snijdt dwars door me heen. Vergeleken daarbij lijkt Someone Like You een 'gewoon' mooi lied, maar de sterke zang zet ook dit nummer goed neer.

Echter: dan zijn er nog de bonustracks. If It Hadn't Been For Love klinkt bijna als een bluesy traditional. Een wat ander stijl dus dan de albumtracks, maar het is een niet te missen aanvulling op het album. Onder begeleiding van een akoestische gitaar gaat Adele helemaal los. Ook Hiding My Heart is een akoestisch nummer. Het is een triest liedje en duidelijk is dat Adele misschien nog wel meer trieste liedjes moet gaan opnemen, want ook dit lied is raak.

Daar waar Duffy vrij recent het niet redde met haar tweede album, slaagt Adele met vlag en wimpel. Ze is pas 22, maar wat een talent zeg! Zo veel soul, passie en klasse maken dit een topalbum.

Adele - 25 (2015)

3,5
Het is alweer 3 jaar na het fraaie Skyfall, het toenmalige James Bond thema. De nieuwe Bond draait inmiddels in de bioscopen en het is bijna 5 jaar na het sterke en succesvolle album 21. Kom maar eens met een vervolg op het meest verkochte album van deze eeuw tot nu toe (meer dan 30 miljoen exemplaren), wat veel geroemd werd en ook overladen met prijzen, zoals veel Grammy's.

De eerste single Hello viel mij wat tegen. Een beetje slappe ballad voor Adele, met teveel uithalen en ook de teksten waren niet om over naar huis te schrijven. Gelukkig openen ze 25 ermee, kan je zo naar track 2: Send My Love (To Your New Lover). Een net wat te happy popliedje, maar toch best aardig. En dan toch, jawel, gaat Adele met haar oh zo mooie stem ook mooie songs zingen.

Op de sterke ballad I Miss You horen we een lekkere trommel en daar overheen die fraaie zang. Op het nostalgische wat treurige When We Were Young zingt Adele erg mooi. Adele en alleen een piano: het klinkt prachtig op Remedy. Beide songs horen tot de mooiste nummers van het album.

Een prettige versnelling en lekkere drums zitten er in popliedje Water Under the Bridge. Daarna wordt het meer soulful in River Lea, één van de beste liedjes van het album. De piano en Adele's stem zijn weer mooi op Love in the Dark. Alleen de hier aanwezige strijkers, zijn (bijna) te veel (ze hadden weggelaten kunnen worden).

Hoe het wel moet laten ze gelijk horen op Million Years Ago. Alleen een gitaar en Adele die zingt: wat een mooi nummer zeg! Met piano lijkt ze rustig verder te gaan op All I Ask. Eerst geslaagd, maar helaas is het refrein iets over the top. Slotnummer Sweetest Devotion is wat apart: het klinkt wat speels, wat poppy, maar wel weer met een lichte gospel inslag. Niet het beste nummer van de plaat.

Adele kan met haar prachtige stem en technieken erg mooi zingen en dat doet ze ook op 25. Na een wat matig begin worden de songs beter en zingt ze het ene (best) mooie tot het andere hele fraaie nummer vol. Haar stem zit ook vol soul en dat geeft nog eens extra diepgang aan haar muziek. 25 is vaak een erg mooie plaat, maar niet altijd.

Adrian Younge & Ghostface Killah - Twelve Reasons to Die (2013)

Alternatieve titel: Adrian Younge Presents Twelve Reasons to Die Starring Ghostface Killah

4,0
Dit conceptalbum lijkt op een soundtrack en doet mij denken aan een daadwerkelijke soundtrack. Delen van Django Unchained, de Quentin Tarantino film, lijken in sfeer en muziek op dit project. Daar gebruikte Tarantino zijn eigen oude single verzameling en jaren '60 (Italiaanse) filmmuziek, hier vind je dat ook terug in de hele fraaie muziek van Adrian Younge. En wat een fraaie beats zitten hierin zeg!

Het album begint nog wat steviger met het sterke Rise of the Black Suits en het oh zo geweldige I Declare War. Daarna volgt een mooi sfeervol middenstuk, vol met prachtsongs. Het slot met the Sure Shot (Parts 1 and 2) & het prachtige instrumentale Twelve Reasons To Die mag er wezen.
Dit is echt een prachtige ijzersterke donkere sfeervolle rauwe mooie hip hop plaat!

Adrian Younge & Ghostface Killah - Twelve Reasons to Die II (2015)

Alternatieve titel: Adrian Younge Presents Twelve Reasons to Die II Starring Ghostface Killah

4,0
En hij doet het toch weer. Ghostface Killah zet hier een fraaie plaat neer, samen met Adrian Younge. Wat een lekkere analoog opgenomen relaxte retro beats en veel instrumenten (opvallend zijn de orgeltjes) vormen de basis van het album. Bij deze muzikale retrosfeer hoort ook weer een retro gangsta verhaal, Ghostface doet zijn Killah eer aan.

Het begint dan ook verhalend met het sterke Return of the Savage met Raekwon en RZA. Raekwon doet ook mee op één van de beste tracks van de plaat King of New York. Rise Up met snel pianootje klinkt erg fijn. Wel is het jammer dat Daily News zo kort duurt, want dat klinkt lekker zeg. Gelukkig wordt het enigszins doorgetrokken op Get the Money. Lekkere echte diepe bas is hierop te horen.

Dan blijkt Tony ineens een verborgen zoon te hebben. Dat zal DeLuca weten krijgen we op een wel heel duidelijke wijze te horen van verteller RZA. Zijn teksten worden gevolgd door een bijzondere half verhalende, half hip-hop song, met geweldige flows: het hardere Death Invitation. Mooi is dat dit weer gevolgd wordt door een heerlijk piano- en orgelnummer met zelfs een retro titel: Let The Record Spin.

Op een fijne drum gaan Raekwon en Ghostface verder op Blackout. De basis van het echt mooie Resurrection Morning is een klassieke piano en ook hier doet Raekwon weer mee, samen met Bilal. Life's a Rebirth is in alle opzichten een waardige afsluiter van dit sterke album. En juist van deze plaat zijn ook de instrumentals de moeite meer dan waard.

Aerosmith - "Rocks" (1976)

Alternatieve titel: Rocks

4,0
En ook op het vierde album trekken de heren van Aerosmith weer de echte eerlijke rock ('n roll) lijn door van de drie albums ervoor. Weer echte pure rock, dan weer wat bluesy, dan weer wat funky, dan weer meer rock 'n roll. Saai wordt het zo nooit, ook al niet door de prettige zang van Steven Tyler en de uitstekende gitaar van Joe Perry. Opvallend sterk is de songkwaliteit op dit album: het rockt zo lekker door. Alleen slotnummer Home Tonight vind ik wat minder. De productie ligt weer wat meer in lijn met hun eerste twee albums: het klinkt weer net wat rauwer. Een uitermate prettig rockalbum dus.

Aerosmith - Aerosmith (1973)

Alternatieve titel: Make It

4,0
Wat een debuutplaat! Erg lekkere bluesrock van Aerosmith, soms slepend - zoals op het geweldige One Way Street - dan weer meer catchy, zoals op het lekkere Mama Kin. Of heel mooi, zoals op klassieker Dream On. De plaat is dus eigenlijk veelzijdiger dan je op het eerste gehoor zou zeggen.
Opvallend sterke productie - lekker ruw en rauw, zoals dat bij deze muziek hoort - en natuurlijk zijn de songs voortreffelijk neergezet door de band, waarbij Steven Tyler nog anders zingt dan op alle platen die volgden. Maar ook zo klinkt het prima.

Aerosmith - Draw the Line (1977)

4,0
Dit is de eerste Aerosmith plaat die wat minder aansluit bij de rauwe rock ('n roll) lijn van de eerste vier. Het is wat meer groovy, Steven Tyler zingt met meer uithalen, zoals hij dat ook eind jaren '80 (weer) ging doen. Belangrijker basis dan eerder vormt de baslijn van Tom Hamilton. Die levert echt vakwerk af. Soms klinkt de muziek op dit album lekker catchy. Net anders, maar daar is niks mee.

Mooi voorbeeld vind ik Milkcow Blues: een bluesdancerock nummer, echt geweldig! De titelsong Draw the Line is een sterke catchy rocksong. Critical Mass & Kings and Queens zijn juist weer prima rocknummers, terwijl I Wanna Know Why & Get It Up van die typisch eind jaren '70 lekker lopende liedjes zijn. Dit album is gevarieerder dan zijn voorgangers. Soms is dat geslaagd, soms wat minder. Maar net anders, is dit ook weer een prima plaat van Aerosmith, ondergewaardeerd hier op Musicmeter.

Aerosmith - Get Your Wings (1974)

4,0
Twee jaar na hun voortreffelijke debuut zingt Steven Tyler met zijn echte stem en dat zorgt voor een eerste verschil. Verder is dit Get Your Wings wat minder bluesy en licht het wat 'gemakkelijker' in het gehoor. Toch is dit ook een prima album geworden, met een aantal songs die er echt uitspringen. Bovenal is dat het geweldige Train Kept A Rollin', maar ook Same Old Song and Dance mag er zeker zijn. De ballad Season of Wither is ook mooi en Lord of the Thights mag er ook zijn. Een prima plaat, net wat minder dan hun debuut.

Aerosmith - Music from Another Dimension (2012)

4,0
Aerosmith is weer helemaal back in town met dit geweldige rock 'n roll album. Om het nu gelijk Music from Another Dimension te noemen, dat gaat wat ver, maar er staan veel (erg) lekkere en goede nummers op. Ze worden soms ouderwets goed neergezet door deze grote band, op hun eigen bluesrock wijze.

Opener Luv XXX knalt er ouderwets fijn in. Oh Yeah, dames en heren: wat een lekker soulkoortje hoor ik daar! Oh, gevolgd door zo'n ouderwets lekkere gitaarsolo. Hier raken Aerosmith en de Stones elkaar. Dat trekken ze deels nog even door op Beautiful.

Er staat vrijwel geen minder nummer op deze plaat. Ik hou niet zo van rockballads, maar zelfs die zijn of te pruimen of best heel aardig. Andere favoriete nummers zijn het fantastische oer-Aerosmith nummer Out Go the Lights met alweer dat lekkere koortje & het ijzersterke Street Jesus.

Een prima comeback album van Aerosmith. Jammer dat ik me even liet misleiden door wat negatieve geluiden, dan had ik 'm al eerder lekker aangezet.

Aerosmith - Night in the Ruts (1979)

4,0
Met het fantastische nummer Three Mile Smile grijpt Aerosmith weer terug naar de smerige bluesrock van hun gelijknamige debuut. Gitaar, bas en drum stuwen elkaar hier tot grote hoogten op. Die gitaar hoor je ook daarvoor zo lekker op Cheese Cake: zuigend, slepend, net als de zang van Steven Tyler en daarna op Reefer Head Woman. Je weet al genoeg: op dit album staat nog veel maar van deze smerige slepende muziek. Daarnaast een aantal (best) aardige catchy - Rolling Stones achtige - nummers, zoals No Surprize. Kortom: onbegrijpelijk dat dit Night In The Ruts zo laag gewaardeerd wordt hier. Heerlijke muziek!

Aerosmith - Pandora's Box (1991)

4,5
Er staan inderdaad een aantal sterke tracks niet op deze boxset. Het gaat dan om nummers van Rocks, Draw the Line & Night in the Ruts. Zelf heb ik die aan de box toegevoegd op een eigen bonuscd'tje, aangevuld met het beste van Rock In A Hard Place uit 1982.

Van debuut Aerosmith, Get Your Wings & Toys in the Attic (de eerste 3 albums) staat iha wel al het moois op deze boxset. Dat is niet altijd in de albumversie, soms ook in een liveversie. En daar is eerlijk gezegd niets mis mee, want juist die live-versies tussendoor zijn echt goed en vaak nog beter dan de albumtracks. Ook staan er op Disc 3 een aantal erg fijne tracks uit verschillende gaten en hoeken, waaronder de oudste van de band zelf: het slepende fraaie Major Barbara. Gevolgd door pure rock 'n roll in Stones stijl van Chip Away The Stone en een lekkere versie van Beatles' Helter Skelter.

Erbij krijg je een fraai boekwerkje met de geschiedenis van de band en per song uitgebreide info en commentaar van de band. De muziek bestrijkt het tijdperk van hun debuut in 1973 tot 1982: hun blues- rockende sterke tijd. Als je die paar tracks er zelf bij voegt, heb je het belangrijkste van de jaren '70+ niet alleen compleet, maar door de live versies zelfs in de beste uitvoeringen. Als je maar een beetje van Rock 'N Roll houdt is deze boxset een must!

Aerosmith - Rock in a Hard Place (1982)

4,0
Jimmy Crespo schreef de rif voor Jailbait - een sterke opener- en speelde gitaar op dit album ipv Joe Perry. Hij deed dat verdienstelijk, maar nog beter waren die rifs. Want er staan op dit album toch een paar goede nummers zeg! Eigenlijk is alles (steen-)goed, behalve het vreemde middenstuk - want wel erg anders dan anders en ook minder - met Cry Me A River en 2x Joanie.
Rock In A Hard Place vind ik echt geweldig: wat een supersong! Veel lekkerder rock 'n roll bestaat toch niet? Steven Tyler krakend en piepend op z'n best. Lightning Strikes, Bolivian Ragamuffin (kom er maar op...), Jig Is Up: allemaal prima songs.
Genoeg om ook het zesde album van Aerosmith geslaagd te mogen noemen. Kun je wel zeggen.

Aerosmith - Toys in the Attic (1975)

4,0
Round and Round is inderdaad een sterke gitaarsong met moddervette solo's. Toys in the Attic is een prima titelsong en Sweet Emotion en Walk This Way zijn klassiekers, hoewel ik de versie met Run DMC nog beter vind. De gitaarsolo op het einde van No More No More is ook geweldig. De live versie van Big Ten-Inch Record op de Pandora's Box is pas echt goed, vergeleken met deze studiotrack. De rest van de nummers zijn wat minder bijzonder.
Maar toch: de heren gingen vrolijk door op de ingeslagen weg met album Toys in the Attic. Overall alweer een prima rock ('n roll) album.

Ain't It Funky Now! (2002)

4,0
De titel zou je enigszins op het verkeerde been kunnen zetten, want dit is niet een pure funk plaat, maar een jazz-funk plaat. Maar gelukkig wel een goede jazz-funk plaat. Het gaat via acid-jazz en jazz-funk naar funky jazz. Muziek gevuld met heerlijke tempo's, ritmes en solo's wisselen elkaar af op deze plaat. Er wordt vakwerk geleverd door de artiesten met hun bands. De 2 openingssongs zijn erg sterk, Jungle Strut, Right On & Black Talk mogen er ook meer dan zijn, net als Thank You. Ook Message From The Meters klinkt geweldig. Maar dan vergeet ik er gelijk een paar, zoals de songs van Idris Muhammad. Het enige minpunt is dat vaak de kortere versies op dit album staan. Met alle lange versies erop, zou ik voor 4,5* gaan. Desondanks een aanrader deze verzamelplaat.

Air - Late Night Tales (2006)

3,0
Uit de serie Late Night Tales / Another Late Night is dit de bijdrage van Air. Ik verwachtte er veel van en die verwachtingen worden alleen en deels op het eerste deel van het album ingelost. Daar staan een aantal fraaie nummers van artiesten waar ik nog niet of nauwelijks van gehoord had en fraaie songs van bekende artiesten, zoals the Cure, Black Sabbath en Japan.

Op het tweede deel van dit album zakt de boel enigzins in. Ook al is mellow, soft electronische en klassieke muziek natuurlijk te verdedigen op een Late Night album, zeker als de artiest met z'n eigen favorieten mag komen, dan nog moet het natuurlijk wel goede muziek zijn. En dat is het maar bij vlagen. Nee, dit hadden ze toch beter kunnen invullen blijft mijn gevoel. Daarom pik ik ook hier mijn nummers eruit en laat de rest achter, helaas.

Air - Moon Safari (1998)

4,5
orbit schreef:
Discoshit ja.. beetje oubollige 70s flow erdoorheen


Als dit iets niet is dan is het disco, net zo min als het metal is of zo.

Wel is dit één van de beste electronische popalbums ooit gemaakt. En ook nog eens met één van de beste videoclips ooit gemaakt, die van All I Need.

Je moet echt de 10th Anniversary Special Edition hebben. Bonustrack Remember is erg mooi en de live BBC opnamen laten hele andere snellere rauwere rockversies horen van Kelly Watch The Stars & Sexy Boy. Ook staan er 2 prima remixen op, dansversies dus. Opvallend is dat je het basissampletje van de remix van Kelly... terughoort op een nummer van the Gorillaz. F***ing great remix trouwens: utterly brilliant! Zeg maar gewoonweg geniaal en niet te missen the Moog Cookbook Remix.
Ook zeer aan te bevelen: Trente Millions d'amis, lekker funky live neergezet door Air. You Make It Easy is gruwelijk mooi.

De Special Edition kortom maakt de muziek van dit album compleet: electronic, pop, rock & dance, soms ineen. Nu hoor je pas echt hoe goed en compleet Air toen was.

Airbag - All Rights Removed (2011)

4,5
Bij mij is het met progrock op één of andere manier vaak alles of niets. In dit geval is het alles. Daar zijn een aantal redenen voor. Allereerst het ijzersterke gitaarspel op deze plaat. Ik luister nu bijvoorbeeld naar de eindsolo van White Walls: wow, niets mis mee.
Daarnaast de sfeer op de plaat: die waart overal rond. Het is een soort bindmiddel. En het is een prachtsfeer die wordt opgeroepen. Boven mij zijn al logische namen genoemd waar deze muziek mee vergeleken kan worden. Voor die mooie sfeer haal ik er toch die andere Noorse progrockband bij: Gazpacho. Ik hang tijdens dit album soms rond in de Noorse bossen en fjorden, waar draken en trollen ronddolen. En ik ben niet eens in Noorwegen geweest!
Tot slot, dat cruciale element, de songkwaliteit: die is erg goed. Alleen het begin van Never Coming Home vind ik wat minder, doordat de zanger in het refrein tegen het valse aanzit. Maar vooruit, dat stukje is ze vergeven, die gitaar daar maakt veel goed. Prachtplaat!

Airbourne - Black Dog Barking (2013)

3,0
rolling tony schreef:
Beter als de laatste van AC/DC.


Nou nee. Black Ice vind ik toch echt wat beter dan deze Black Dog Barking. Aan het begin en het slot van dit album zitten ze wel richting dat niveau, maar tussendoor vind ik de songs gewoon niet goed genoeg. Ik vind dit album dan ook 'overall' een stapje terug, vergeleken met de vorige twee. Vergeleken met die albums vind ik ook de productie wat te hel, wat te scherp klinken. Ook vind ik dat de zanger zich soms overschreeuwt, dan wordt het haast irritant. Voorbeeld is No One Fits Me (Better Than You). Beste nummers zijn Animalize, Live It Up, Hungry & Cradle to the Grave. Toch een beetje een tegenvaller.

Airbourne - No Guts. No Glory. (2010)

3,5
RestLove schreef:
Bevalt wel goed, ligt in het vervolg van de vorige plaat.


Airbourne leverde in 2007 een sterk rockalbum af met Runnin' Wild. Daar stonden echt flink wat steengoede hardrock nummers op. Het staat op Musicmeter na flink wat stemmen op maar liefst 4,0 sterren gemiddeld. Dit No Guts No Glory gaat op dezelfde (AC/DC) lijn verder. De stevige en goede basis van de band staat weer als een huis en de gitaarsolo's zijn om te smullen.

Dit album bevat weer een aantal fijne hardrock knallers, maar er staat soms ook een wat magerder track op. Echt lekkere tracks zijn bijvoorbeeld: Born To Kill, Blonde Bad and Beautiful, Armed and Dangerous & Overdrive. Bij de bonustracks vallen Loaded Gun en Devil's Child op. Het was een idee geweest om deze nummers op het 'gewone' album te zetten en daar bijvoorbeeld andere mindere nummers voor weg te laten. Maar ja, liever te veel dan te weinig muziek zullen we maar zeggen - zappen is ook een kunst - hoewel het bij deze overdosis soms iets teveel op elkaar gaat lijken.

Alles bij elkaar lijkt dit album wel op hun debuutalbum, alleen nu zijn niet alle tracks even sterk. Ook vind ik de productie wat minder. Het klinkt allemaal wat gladder en wat ieler. Runnin' Wild had een wat ruigere zwaardere en dus betere productie.Ik waardeer 'm daarom iets minder dan hun debuut, maar smakelijk blijft het.

Alabama Shakes - Boys & Girls (2012)

4,5
En dan zie ik een band met de intrigerende naam Alabama Shakes in de Musicmeter Rotatielijst staan. Net nu ik mij de laatste tijd weer meer bezig houd met allerlei varianten van Southern Soul, Blues & Rock. En verdraaid: er staat als categorie Blues / Rock bij.
En kijk nou toch aan: het is ook echt heerlijke southern rock & bluesrock uit Alabama. En dat met regelmatig een soullaagje (You Ain't Alone!). Daarbij vleugjes Jack White (Stripes) / Black Keys.

Het is ook nog een album vol met sterke nummers. Natuurlijk de opener Hold On, I Found You, Be Mine en het al genoemde briljante You Ain't Alone. Verder staat er geen minder nummer op.
Anderen melden dat ze de stem van de zangeres niet bijzonder vinden. Dat volg ik niet: ze heeft juist een hele aparte stem, die uitstekend bij deze muziek past. Sterker nog: de combinatie maakt er iets nog mooiers van.

Prachtige southern -blues / -rock & -soul uit Athens, Alabama, sterk gebracht door deze band op hun debuut met een zangeres met een aparte fraaie stem, die zeer geschikt is om deze muziek naar een nog hoger plan te tillen. Wow, erg fijne plaat!

Alabama Shakes - Sound & Color (2015)

3,5
Terwijl hun sterke debuut vooral pakkende bluesrock bevatte is Sound & Color een album wat een stuk diverser is. Zeker hoor je regelmatig de bluesrock terug komen, maar soms neigen (stukken van) songs naar een meer psychedelische sound, dan hoor je weer mooie soul erin terug, wat weer gevolgd wordt door (garage) rock met een lekkere gitaar. Soms barst het uit, dan is het weer heel rustig. Dit alles onder de bezielende leiding van zangeres Brittany Howard, gezegend met een gouden strot. Een belangrijk wapen van the Alabama Shakes: luisteren naar haar fraaie stem is op zich al erg prettig.
Er staat geen minder nummer op deze plaat, die voor mij wel een paar draaibeurten nodig had om alles 'in te laten dalen'. Ook wel weer een goed teken. Uitblinkers zijn Don't Wanna Fight, Future People, Gimme All Your Love, The Greatest & Miss You. Als je snel bent dan kan je dit uitstekende album nog op clear vinyl te pakken krijgen.

Alanis Morissette - MTV Unplugged (1999)

Alternatieve titel: Alanis Unplugged

3,5
De stem van Alanis Morissette zit altijd op het randje van vals, maar dat geldt zowel voor de studio- als deze unplugged plaat. Het verschil is logischerwijs dat de nummers hier meer ingetogen gebracht worden. Omdat de betere songs van haar beste platen - de eerste twee - zijn geselecteerd, kunnen die daar prima voor gebruikt worden. En Alanis en haar band voeren het allemaal mooi uit. Ze spelen regelmatig ook wat andere arrangementen, bijvoorbeeld met piano en/of strijkers, als op de albums en ook dat is goed gedaan. Het resulteert ook in een fijne sfeer en mooie samenhang tussen de songs. Dit alles maakt dit concert zeker de moeite waard.