Na de clip van Sober te hebben gezien en desondanks toch de muziek te hebben gehoord, besloot ik om mijn twijfels te overwinnen en Funhouse aan te schaffen. Ook vanwege het genre rock wat hier vermeld staat. En inderdaad: er staat hele aardige rockmuziek op dit album van Pink. In allerlei gedaanten: rockballads, dancerock, countryrock en wat meer poprock nummertjes. Allemaal met een duidelijke Amerikaanse oorsprong. Alles bij elkaar is het een helemaal niet verkeerd album.

Sober blijft de topper, maar ook Ave Mary A, Funhouse & Mean mogen er zijn. Mean is klassieke countryrock uit de jaren '70/'80, waarvan ik vind dat ook dat Pink goed afgaat. Ze heeft natuurlijk ook een dijk van een stem. Instrumentaal zit het ook goed in elkaar en de productie is prima.
En dan is er nog One Foot Wrong: echt een geniaal lekker nummer met een geweldige Synth, strijkers, toeters en super zang van Pink. Voor mij DE track van dit album. Het heeft maar 1 stem bij de favoriete tracks:

Nog even over de ballads: hierboven wordt gezegd dat het slechte nummers zijn. Dat zijn het niet, ze zijn goed gemaakt. Luister bijvoorbeeld maar naar de piano op Glitter in the Air. Alleen ballads zijn meestal ook niet mijn favoriete nummers. Maar dat is wat anders dan dat het slecht is.

Kortom: dit is gewoon een goed album: 4,0*

Inderdaad, dit album is niet echt geweldig. Er staan wel een paar lekkere nummers op. Het openingsnummer Stone Cold Sober heeft een lekkere beat met mooie melodie. Dat wordt goed doorgezet op Smoke & Mirrors. De violen daarop klinken mooi. Die openen verderop de fraaie titelsong en je hoort ze daar het hele nummer door. Dit nummer wordt ook gedragen door de mooie zang van Paloma Faith. Het melancholische nummer New York met een R&B ritmetje is ook heel aardig, ook door het leuke refreintje.

De rest van de nummers zijn toch niet (bepaald) bijzondere popliedjes. Daarmee haalt dit album niet het niveau van bijvoorbeeld het vergelijkbare debuutalbum van Duffy. Ook haar stem redt het wat mij betreft niet ten opzichte van Duffy of Adele.

Werkelijk fantastische muziek staat op deze Collezione van Paolo Conte. Hij en zijn uitstekende muzikanten leiden je door klanken- en kleurpaletten die je letterlijk voor je ziet als ernaar luistert. Italiaanse kleuren en klanken, die op de hoes zijn een mooi voorbeeld. Waarom klanken? De poëzie die Conte gebruikt, is meestal beeldend. De muziek is een mengsel van stijlen van Italiaanse pop en jazz, een prachtige combinatie. De stem van Conte is prachtig en veel nummers zijn buitengewoon prettig. Ze komen van 7 verschillende albums die hij voor 1988 uitbracht. Hoogtepunten zijn Aguaplano, Max, Sparring Partner, Come-Di & Gli Impermeabili. Maar dan doe ik de rest onrecht aan.
Ik had het genoegen toen ik in een half jaar in Italië woonde, om Conte in 1991 daar te zien optreden. Van dat optreden herinner ik mij dat de Italianen ook weg waren van Un Gelato Al Limone, een prachtnummer, wat helaas hier niet op staat. Het concert was werkelijk fantastisch, de zaal bleef maar klappen, ook toen het zaallicht al aan was. Bij de derde toegift kwam dan toch nog Max.

In de jaren '80 was jazz zanger Paolo Conte in topvorm. Hij maakte ook popliedjes die zelfs (grote) Europese hits werden. Zijn doorbraak in Europa kwam met dit prachtige gelijknamige album, met daarop de juweeltjes Sparring Partner, Come-Di & Gli Impermeabili. Maar ook de rest van het album staat vol met mooie songs en alles is fraai uitgevoerd en gezongen. Zelf heb ik hem nog een fantastisch optreden zien geven in het oude theater van Parma in 1991, met het Italiaanse publiek dat zolang bleef klappen met het licht al aan, dat hij maar een vierde toegift kwam geven.

Na zijn lekkere popplaatjes met soulinslag These Streets en Sunny Side Up, komt Paolo Nutini nu met een plaat waarin de soul / funk vaak de basis vormt. Hierop worden weer heerlijke liedjes gebouwd die worden uitgevoerd door de prachtstem van Paolo. De productie is wat rauwer en dat komt zijn stem alleen maar ten goede.

Dit alles zorgt regelmatig ook voor een wat treuriger, in ieder geval meer emotionele toon, wat bijvoorbeeld goed is te horen op het werkelijk prachtige Let Me Down Easy. Daarvoor staat trouwens de heerlijk funky opener Scream (Funk My Life Up). One Day - daarna - is een echt mooi soulnummer met alweer treurnis: 'I'll Be Gone In a While.' Mooie strijkers trouwens.

Wat lichtvoetiger is het mooie Better Man met fraai soulkoor. Iron Sky is juist weer pompeuzer, kent fraaie arrangementen ook voor de mooi blazers. Het levert een prachtnummer op. Diana is tegengesteld hieraan, rustig, relaxed met een opvallend lekker orgeltje.
Twee andere hoogtepunten vinden we op het einde en zijn beiden opvallend lange songs: Looking for Something & Cherry Blossom. De eerste hoort tot mijn favorieten van deze plaat.

Paolo Nutini heeft een stap verder gezet in zijn succesvolle carriere. Na 5 jaar gooit hij het roer enigszins om en maakt een wat rauwer, wat zwaarder aangezet, meer soulfull album. Daarbij bewegen de songs zich van soul, naar pop, naar funk, van rustig naar zwaarder aangezet. Dit zorgt voor de broodnodige variatie. Kers op de pudding is tenslotte natuurlijk de fraaie stem van Paolo Nutini. Dit alles resulteert in echt een prachtplaat.

In de OOR wordt (zeer) positief geoordeeld over de songs en de gevarieerde muziekstijlen. Alleen vindt men de zang dit keer onvoldoende, te krakerig....
Ik kan daar echt niks mee: volgens mij heeft Paolo ook op Sunny Side Up nog steeds zijn prachtige whiskey stem en klinkt dat juist heel fraai. Het haalt de mooie liedjes juist verder omhoog: als Paolo Giovanni Nutini van 22 (!) uit Glasgow die zingt, klinkt het wonderlijk mooi.

Er staan een aantal hele fraaie soul nummers op, met als hoogtepunt Coming Up Easy. Dit nummer is misschien wel het beste soulnummer van dit decenium. Het is erg mooi, loopt ook lekker uptempo door en de toeters en zang zijn geweldig. De begeleidingsband is lekker op dreef op dit nummer en trouwens op het hele album: op de juiste momenten komt er een heerlijke drive los, maar er kan ook mooi ingetogen gespeeld worden.

Er is de nodige variatie op dit album: van het Ska achtige 10/10 (wat klinkt dat vrolijk zeg!), via de soul van het uit de tenen gezongen No Other Way (naar zijn voorbeeld Otis Reading) en de dixie van het onweerstaanbare Pencil Full Of Lead naar chansons / troubadourliedjes. En nergens is het 'over the top' of te zoet. Paolo Nutini heeft een hele mooie cd gemaakt.

Deze plaat van Parliament moet in tegenstelling tot andere bekende albums van de groep even op gang komen. Dat gebeurt zo rond Dr. Funkenstein, wat eindigt met lekkere blazers. Die hoor je veel in het vervolg van dit wat rustiger album dan we gewend zijn van de band. Een album wat ook wat minder 'maf' is en eigenlijk is dat ook wel eens leuk om te horen. Zeker als je richting de finale gaat, want I've Been Watching You & Funkin' For Fun zijn werkelijk geweldige songs! Een ander fraai nummer is Getten' To Know You. Een echt mooie funkplaat van Parliament, met een prachtige hoes.

Des te vaker ik deze pure soloplaat, gemaakt zoals hij zegt in rockdown, van de 78 jarige Paul McCartney luister, des te beter hij wordt. De liedjes en de details gaan steeds meer in mijn hoofd zitten. De nummers blijken een stuk knapper in elkaar te zitten, dan je in eerste instantie denkt. Zoals wel vaker met McCartney.

Ook prettig is dat McCartney dit keer geen zoete popliedjes op de plaat heeft gezet. Sterker nog, af en toe rockt het behoorlijk. Het is geen Helter Skelter, maar gitaren hoor je in sommige nummers toch aardig terug. McCartney III is zo een mooie versmelting van pop en rock geworden.

Dat er wat sleet zit op zijn stem, geeft het album juist ook weer zijn charme. Daarbij zijn vrijwel alle songs minimaal goed te noemen. Mijn favorieten zijn openingsnummer Long Tailed Winter Bird, het sterke Find My Way, rocksongs Lavatory Lil & Slidin', het heel fraaie Deep Deep Feeling en Deep Down met een heerlijk ritme van de drums, een mooi orgel en blazers. McCartney III is een indrukwekkend album geworden van deze levende legende, zeker op deze leeftijd.

Inmiddels heb ik de geremasterde Paul Is Live (Limited-Edition op Opaque Baby Blue/Plush Peach White Opaque Vinyl ) binnen en draait deze 'ie hier rondjes. Ik las dat het gemiddelde cijfer hier wat lager is, omdat sommigen het geluid wat minder vonden. Nou, dat is met deze nieuwe geremasterde uitgaven behoorlijk opgelost. Vanaf vinyl klinkt dit jaren '90 concert inmiddels prima. Het is inderdaad opvallend hoe goed Paul McCartney hier bij stem is. Van alle live uitgaven die ik van hem heb, klinkt hij hier het beste.

De setlist is een mooie mix van deels weer eens andere Beatles nummers, songs van Wings en van solowerk. Er staat ook heel wat rock 'n roll op. Ze worden gespeeld door een prima band, waarbij ik vooral de gitarist sterk vind spelen. Favorieten van mij zijn retro songs Drive My Car en All My Loving, het sterk gespeelde Let Me Roll It, het lekkere Good Rocking Tonight, Beatles nummer We Can Work It Out, Hope of Deliverance, het fraai gezongen My Love, het mooi uitgevoerde Michelle, Magical Mystery Tour, het lekker rauwe Kansas City & een prachtige A Fine Day. Deze geremasterde versie van Paul Is Live mag er wezen!

Ja, ook ik was in Ahoy in 1989 en dat is waar ook: een aantal nummers van dit live album zijn daar opgenomen, nl. Figure of Eight, Ebony & Ivory en Maybe I'm Amazed, Op het concert waar ik bij was, was Paul McCartney overigens prima bij stem. En hij had een uitstekende band die verrassend strak speelde. Ook speelde hij voor het eerst sinds de Beatles tijd weer veel nummers van toen. Dat leidde tot uitzinnige reacties in het publiek, dat was echt kippenvel. Iedere keer als hij voor het eerst sinds zo'n 20 jaar weer een Beatles nummer inzette.... fantastisch. Dit Tripping The Live Fantastic is een fraai document hiervan. Binnenkort treedt hij weer op, ik zal er dan weer bij zijn. Ik kan niet wachten en daarom heb ik deze fraaie live plaat op 3LP gekocht voor een mooie prijs op discogs.

Prachtig gitaaralbum van Paul Weller, rechtstreeks gemaakt vanuit zijn 'soul', en dat hoor je. Opener Heavy Soul is echt een geweldig sterke rocksong, met een uitstekende gitaarsolo. De gitaarkracht neemt daarna wel iets af, maar de songkwaliteit niet of nauwelijks. Want dit album staat vol met goede nummers, van psychedelisch tot catchy tot meer gevoelig. Ondanks die variatie heeft deze plaat wel degelijk een eigen stevige rechtdoor sound. Mij bevalt het prima om Weller zo te horen.

Ook ik werd dit weekend omvergeblazen door Pavement. Ik ging via hun uitstekende greatest hits Quarentine the Past naar dit album Crooked Rain, Crooked Rain. Wat is dit voor een weergaloze plaat?!

De 2 openingsnummers Silence Kit & Elevate Me Later zetten gelijk de toon voor dit album. Pop en rock vermengen zich, mooie en rauwe kanten openen zich op allerlei manieren. Uit veel vaatjes wordt getapt, soms zijn er ineens verrassende wendingen. Vleugjes van Wilco, Nirvana, R.E.M. & the Beatles and the Stones door elkaar. Maar dat dekt de lading niet: Pavement heeft toch een eigen uniek en origineel geluid.

Stop Breathin', Cut Your Hair & Unfair zijn fantastische rocknummers. Gold Soundz is een poppareltje, terwijl de countryrock niet veel beter wordt als op Range Life. Heaven Is A Truck gaat wat rustiger door in die stijl.
Hit the Plane Down is een chaotisch nummer, met als basis een lekker gitaarriedeltje. Vreemd maar goed. Ik vind het wel lekker eigenwijs om zo'n nummer op dit album te zetten. Slotnummer Fillmore Jive is een mooi dromerig rocknummer met een hele fijne gitaar(solo) en een fraaie afsluiter van dit ijzersterke album. Ik gaf het pats, gelijk 5,0*. Dat gebeurt niet vaak.

En zo is het. Geniaal verzamelalbum: wat een muziek!
De sound: Wilco meets Nirvana en goes R.E.M. of zoiets. En dan krijg je Pavement. Heerlijke pure soms ruige soms mooie rockmuziek.

De eerste helft is zonder overdrijven briljant. Vanaf Cut Your Hair via Shady Lane / Js vs. S, Here, Unfair naar Grounded is een hoogtepunt in de rockmuziek. Overigens heeft Coldplay later de gitaarsound van Grounded gejat. Ook geweldig is Range Life, van hun topalbum Crooked Rain, Crooked Rain uit 1994.

Ook vermeldenswaard: mooi artwork en boekje met info per nummer. Alleen zijn helaas de nummers niet in tijdsvolgorde geplaatst. Maar ja, who cares? Gewoon genieten!

Wat is nou het verschil tussen een absoluut topconcert van Pearl Jam, zoals het genoemde Buenos Aires uit dezelfde PJ20 tour? Het gaat om de drive van de band, de sfeer onder het publiek en de wisselwerking daartussen. Als dat gaat lopen bij Pearl Jam dan krijg je het niet (veel?) beter op het podium. Rauw, gierend, heel mooi: het knalt alle kanten op.

Dit concert in Toronto is en blijft echt erg goed, maar is net wat te 'braaf'. Mogelijk wisten de heren al dat dit concert via Google Music vrij gegeven zou worden. En speelden ze daarom wat 'voorzichtig'. Voor Pearl Jam begrippen dan, want laten we niet overdrijven: ook dit concert is de moeite meer dan waard. Al is het maar vanwege het spelen van Chloe Dancer / Crown of Thorns - het nummer van Mother Love Bone ('voorganger van PJ) en Rockin' in the Free World samen met Neil Young. En vanwege een paar erg fraaie uitvoeringen van songs, zoals Not For You, Porch (beide ook geweldig gisteravond in de Ziggo Dome!) & Nothingman. En op Better Man doet het Canadese publiek mooi mee.

Maar..... het tweede deel van het concert is toch al weer een stuk intenser en dat eindigt met de uiterst briljante uitvoering van Rockin' In The Free World samen met Neil Young dus, ruim 12 intense minuten lang. Daarom rond ik ook dit concert toch weer naar boven af: 4,5*

Dat was spannend inderdaad, gingen de 2 geplande shows in Amsterdam wel of niet door. Uiteindelijk ging dit optreden alleen door, waarbij Eddie dus vanwege (eerdere) stemproblemen het eerste deel van het concert het rustig aan moest doen (met zijn Nederlandse arts toekijkend vanaf de tribune). Dat had effect op de setlist en op diegenen die zongen.

En zo werd het een bijzonder concert van Pearl Jam, terwijl je op zich al blij was dat het überhaupt door kon gaan. Pearl Jam is altijd al een geweldige live band, maar als ze iets bijzonders gaan doen wat maar net door kan gaan en het is ook nog het laatste concert van de Europese Tour, dan krijg je echt een fantastisch concert. En dat is wat dit is. En ik was er gelukkig ook bij.

De 2CD en officiële downloads van dit concert zijn te bestellen op Pearljam.com.

Wat een schitterend donker, soms beklemmend geluid heeft dit Binaural toch. De wat doffe productie en het zeer fraaie artwork benadrukken dat nog meer. Veel nummers klinken haast dreigend. De plaat staat op ontploffen, maar blijft onderhuids kruipen.
Er staan veel (hele) fraaie nummers op. Thin Air is echt zo mooi. Daarvoor staat het briljante Nothing As It Seems, toch één van de beste Pearl Jam nummers. En dat zegt veel. Light Years daarvoor mag er ook wezen en Insignificance is (ook live) een juweel. Vanaf Of the Girl, via Grievance & Rival naar Sleight of Hand blijft het niveau hoog. Ook slotnummer Parting Ways met mooie strijkers is bijzonder fraai. Dit is duidelijk een hier op Musicmeter onderschatte, te laag gewaardeerde, superplaat van Pearl Jam.

Het laatste album Lightning Bolt van 7 (!) jaar geleden, viel mij zowaar een beetje tegen. Het was nog steeds best aardig, maar Pearl Jam kon beter dan dat. Ik vond sommige songs ook wat te poppy en hoopte dat hun volgende album weer meer een echt rock album zou worden. En precies dat is gelukkig wat dit Gigaton is. Er staan een aantal goede tot uitstekende gitaarnummers op, waar Mike McCready op kan uitblinken. En er staan ook een paar van die mooie wat rustiger Pearl Jam songs op, wat een evenwichtig afwisselend album oplevert.

De ijzersterke openingstrack Who Ever Said verenigt beide werelden. Superblood Wolfmoon is zo'n song waar McCready een geweldige gitaar op neerzet, net als op het fijne Quick Escape en het rockende Never Destination. Alleen op Dance of the Clairvoyants horen we zowaar een synthesizer, een ander nummer tussendoor, maar toch best aardig. Alright is een mooi liedje, Seven O'Clock een erg fraaie song met een klimaatboodschap en Comes Then Goes een fijn akoestisch nummer. Nog zo'n prima song uit die rustiger categorie is Retrograde. Een buitenbeentje is slotsong River Cross met kerkorgel en een uitstekend drummende Matt Cameron. De bariton van Eddie leidt ons door dit geslaagde mooie rockende album heen. Wat een fijne verrassing is dit Gigaton!

Bij de eerste drie sterke songs denk je: yes, dit wordt een ouderwets wat ruige plaat van Pearl Jam. Hoewel je dan al weet, dat daarna het rustige Sirens volgt. En terwijl je hebt gelezen dat de producer zei dat de eerste sessies voornamelijk dat soort stevige muziek opleverden, maar een deel van de opnames helaas in de la is verdwenen door later opgenomen rustiger songs.

Nu is er natuurlijk niets mis met rustiger werk, zeker niet van Pearl Jam. Ze hebben al heel wat mooie nummers opgenomen. Maar weer eens een meer grunge achtige plaat, daar hoopte ik stiekem op. En dat komt er niet echt uit. Dit album hinkt namelijk op twee gedachten. Aan de ene kant die directe hardere rock, maar daar tegenover staat een flink aantal ballads.
Probleem van die ballads is dat er een tweetal echt mindere songs op staan: Sleeping On Myself & Yellow Moon. Mij een raadsel hoe die op een Pearl Jam album terecht zijn gekomen. Gelukkig is de slotballad Future Days een stuk beter, net als Sirens.

Titelsong Lightning Bolt klinkt op plaat toch een stuk sterker dan op die ene illegale opname die er van was. Sterker nog, hij groeit en groeit: een sterk nummer met een lekkere gitaarsolo. Overigens staat dit nummer op zichzelf voor wat deze plaat is: rustige en rockmuziek ineen.
Nog een hele aardige song is Infallible, waar de toetsen ook leuk meedoen. Net als op Pendulum, alleen dit nummer klinkt wat donkerder en trager. Dit is een heel fraai nummer, wat Swallowed Whole nou niet bepaald is. Ze hebben ze stukken beter gemaakt. Gelukkig hebben we de gitaarsolo nog. Let the Records Play is een beetje rock 'n roll / 60's achtig. Dit is even wat anders, maar klinkt wel erg lekker.

Een album met tegenstellingen dus. Drie wat steviger nummers in het begin en drie ballads op het einde. Waarvan ze er dus 2 hadden moeten weglaten, dat was de plaat ten goede gekomen. Een flink aantal (best) goede nummers en drie steengoede tracks: Mind Your Manners, de titelsong en Pendulum. Maar ook een drietal mindere nummers. Valt het dan tegen? Voor Pearl Jam een beetje. Maar omdat het Pearl Jam is, heb je dan nog een plaat die de moeite waard is.

In 2019 is Pearl Jam the 'Record Store Day Ambassadors'. Er is met enige logica voor gekozen om op die dag dit uitstekende mini-concert wat immers opgenomen is in een platenzaak in West-Seattle op LP uit te brengen. Helaas alleen limited (6000 exemplaren) en alleen in the USA te koop. Na langer wachten zakte de prijs toch even op discogs en heb ik 'm vandaag binnen gekregen. En het wachten wordt beloond.

Dit is een kort, maar zeer krachtig concert, waar de energie vanaf spat. En de klasse, want wat wordt er weer goed live gespeeld door de band. Ook de setlist is nogal interessant te noemen. Uitblinkers zijn 1/2 Full, Lukin', Save You, Bleed For Me & één van de meest intense versies van Porch die ik ooit heb gehoord. De kwaliteit van het vinyl is ook nog eens top, net als het artwork. Dus als fan zeker een must!

Waarom is deze release weer anders dan al die andere live cd's: het gaat erom hoe de band op Live On Ten Legs de Pearl Jam nummers neerzet. Ik heb ze live gezien en heb verschillende officiële bootlegs, maar dit Live on Ten Legs voegt hier toch weer een nieuwe dimensie aan toe. Vrijwel alle nummers worden namelijk in een enorm tempo uitgevoerd: recht voor je raap! Ik liet het pas aan iemand horen, maar die vond het voor dat moment veel te intensieve muziek.

Juist op de officiële bootlegs zijn we allerlei improvisaties gewend, allerlei bewerkingen en uitbreidingen waar jij het over hebt. En veel en goed contact van Eddie Vedder met het publiek. Als je dat wilt horen, kijk op pagina 1 bij dit album eens: daar staan een paar uitstekende concerten genoemd, ook met dit soort andere en/of uitgebreide uitvoeringen van hun nummers op.

Dit album is rechtoe, rechtaan, full in your face. De tracklist is juist daar op geselecteerd. Het is vrijwel allemaal steviger werk van Pearl Jam en dus bewust kort en (zeer) krachtig uitgevoerd. Als je weet hoeveel verschillende tracklists er niet zijn van Pearl Jam concerten, hoeveel verschillende uitvoeringen en versies van nummers, dan is dit juist een verrassend live-album, wat anders klinkt dan al die andere live albums. Het sluit aan bij hun laatste album, Backspacer, waar ze ook al terug grepen op de korte krachtige rock 'n roll. Ik vind dit echt fantastisch klinken: wat een power, wat een klasse!

Overall is dit een gemiddeld concert van Pearl Jam, wat wil zeggen: echt goed. Het is nogal wisselend allemaal. In de band zingt Eddie niet zijn beste concert , maar Mike McCready speelt juist weer erg sterk. Sommige nummers klinken wat routineus, wat mat. Anderen, zoals Black zijn juist weer fantastisch. Ook Not For You, Daughter, Do the Evolution, Blood & Breath zijn erg sterk.

Het publiek in Japan is op het eerste deel van het concert ook al zo mat. Mogelijk beïnvloedden ze elkaar zo, band en publiek. Op het tweede deel komt het publiek juist wel wat los. Dat tweede deel, CD2, is dan ook het beste gedeelte van het concert. Behalve dan weer het slot: de laatste paar nummers heeft Pearl Jam echt wel eens beter neergezet. Vanwege een aantal hoogtepunten is dit concert toch wel een aanrader. En het artwork vind ik erg mooi gedaan.

Dit optreden van Pearl Jam in Milaan wordt als één van hun beste optredens beschouwd, zeker uit de jaren '00 en '01. Dat klopt: het is een fantastisch live plaat. De heren hebben er overduidelijk heel veel zin in en ook het publiek is fantastisch. De samenzang die je hoort op Daughter is puur kippevel. Wat een ongekende sfeer en beleving. Andere voorbeelden van fraaie uitvoeringen zijn Rival (niet vaak op setlist), Jeremy, Do The Evolution, Black (meer dan 10 minuten) en Rockin' In The Free World.

Het concert heeft tempo, is stevig, iedereen speelt retegoed en regelmatig wordt er gepiekt naar de hoogste top. Door de wisselwerking met het publiek speelt Pearl Jam met een geweldige drive en veel passie. Dit is één van de beste live bands ooit op hun best aan het werk.

Pearl Jam is een geweldige live band. De band speelt altijd minimaal goed tot als het meezit steengoed. Ze hebben natuurlijk inmiddels zoveel fraaie klassieke songs, dat er altijd wel een mooie setlist in zit. Het leuke van de band is dat je nooit precies weet wat je krijgt, want elk concert weer stellen ze voor die avond een unieke setlist op. Dat in een tijd dat veel artiesten een hele tijd lang met een vast programma rondtouren.

Bij Pearl Jam krijg je zoiets niet en daarom kocht ik kaarten voor zowel de eerste als de tweede avond in de Ziggo Dome. Uiteindelijk was ik daar erg blij mee, want beide avonden speelde de band steengoed en was Eddie Vedder als zanger en frontman in topvorm. En, wat je mocht hopen, er zat nauwelijks overlap tussen de 2 shows. Dus 2 avonden met een geheel eigen setlist. Dat verklaart dat ik de tweede avond nog net wat beter vond, dan deze eerste. Dit was een steengoed concert, het tweede was voor mij legendarisch. Dat tegelijkertijd dit de eerste rockshows waren in de prachtige Ziggo Dome, was ook nog leuk. Een geweldige akoestiek en een super publiek voor een wereldband.

Bij Pearl Jam krijg je elke avond een andere setlist en daarom kocht ik kaarten voor zowel de eerste als de tweede avond in de Ziggo Dome. Uiteindelijk was ik daar erg blij mee, want beide avonden speelde de band steengoed en was Eddie Vedder als zanger en frontman in topvorm. En, wat je mocht hopen, er zat nauwelijks overlap tussen de 2 shows. Dus 2 avonden met een geheel eigen setlist.

Dat verklaart dat ik de tweede avond nog net wat beter vond, dan de eerste. Nu ik 'm nog eens beluister, hoor ik mogelijk nog een reden: voor Daughter (!) vertelt Eddie dat er een jarig meisje uit Seattle in de zaal is. Nog een reden dat ze extra goed spelen?
Voor mij was dit tweede concert zo legendarisch. Pearl Jam op het toppen van hun kunnen met een haast perfecte setlist, in een geweldige akoestiek en met een super publiek. Wat een avond: onvergetelijk!
Samen met the Stones in Vredenburg, Prince in Paradiso hoort deze tot mijn top 3 concerten allertijden.

Tot mijn verbazing stond dit toch echt prima optreden op Wembley van Pearl Jam wat laag genoteerd tussen al hun live albums. De band geeft namelijk een echt goede show weg. Eerst 5 (!) nummers van Binaural, daarna een mooie afwisseling tussen wat toen 'ouder' en nieuwer werk was. Het tweede gedeelte van het concert is echt top, met geweldige uitvoeringen van Black, Alive, RVM & Yellow Ledbetter, met een geweldige solo van Mike McCready.

Het eerste van de twee 'homecoming' slotconcerten van de uitgebreide 2000 wereldtour van Pearl Jam. Het tweede, een dag later, is nog wat beter.
Het publiek is wat tam en ook Mike McCready moet er even inkomen, maar toch klinkt het gelijk allemaal behoorlijk strak, zeker het drumwerk van Matt Cameron. Vanaf de Encore Break wordt het allemaal nog wat beter en klinkt ook McCready ouderwets goed. In totaal krijg je met deze 3CD maar liefst bijna 3 uur aan live werk van Pearl Jam, met minder vaak gespeelde songs, zoals Aparting Ways & The Kids Are Alright, en een paar geweldig uitgevoerde toppers, waarbij de bijna 12 (!) minuten versie van Alive meer dan opvalt. Ook Immortality daarvoor is fraai!

Tot mijn stomme verbazing lees ik hier dat ik in mei 2009 nog schreef dat dit één van de drie live concerten was die ik van Pearl Jam had. Inmiddels heb ik er bijna 30. Nulletje erbij.
En dat is niet voor niets. PJ is één van de beste live bands die er is. Al 20 jaar lang spelen ze met een enorme drive al die mooie tot geweldige songs van ze. Het gaat van hard naar rustig, van intens, naar mooi.

Op dit semi-akoestische concert in de Benaroya Hall, met die mooie hoes, blijven die aspecten ook overeind staan. Ook dan hoor je de drive van de band terug, alleen nu met letterlijk wat minder power, bepaald niet figuurlijk. Want wat een bezieling ligt er in de muziek.
Dit concert benadrukt, ook door de gekozen uitvoering van de nummers, vooral de mooie kant van de muziek van Pearl Jam. Het levert een uiterst fraai album op.

Dit album Pearl Jam was voor mij de comeback plaat van de band Pearl Jam. Het niveau van de songs licht meestal weer (flink) hoger, dan op de twee voorgangers. En af en toe wordt er weer ouderwets 'geknald'. De eerste vier nummers zijn van het hoogste Pearl Jam niveau. Life Wasted is een fraaie opener, met de bekende hard/zacht tegenstelling in de song. World Wide Suicide klinkt explosief als de titel doet vermoeden, Comatose is ook heftig en Severed Hand is erg fraai. Je hoort deze vier ook vaak terug in live sets.

Daarna wordt het wat rustiger en kom je soms een gewoon aardige song tegen. Maar ook hier staan genoeg fraaie nummers op de plaat. Ik pik het explosieve Big Wave eruit en het mooie Gone. Erg mooi vind ik Come Back: prachtig nummer is dat.
En zo vind ik dit één van de betere platen van Pearl Jam. Ik rond 'm naar boven af: 4,5*.

Gisteravond was dan de wereldwijde eenmalige vertoning van de film PJ20 die bij deze soundtrack hoort. Het is een zeer interessante documentaire geworden, waarbij geput wordt uit heel veel oude beelden. De bandleden zijn soms verrast: do you have that on tape also?

Via Mother Love Bone, Temple of the Dog en de early 90's Seattle scene (inclusief interviews met Chris Cornell) kom je bij het begin van Pearl Jam uit. Het sterke van de film is dat er veel diepgang is. Niet alleen wordt de aardige kant van Eddie Vedder neergezet, maar ook zijn donkere agressieve en verdrietige kant. En wat dat voor de muziek en de optredens van Pearl Jam heeft betekend. Bijvoorbeeld als het over Alive gaat, wat autobiografisch is.
Ook van de andere bandleden wordt een mooi beeld neergezet. Soms zijn er hilarische beelden te zien, dan weer serieuze statements. Ook de kritiek en later de waardering van Kurt Cobain zie je terug. Via het drama van Roskilde ga je naar deze eeuw, met vooral mooie opnames van het Verona concert van 2006 in de Romeinse Arena daar.

De soundtrack PJ20 bij de film is erg goed en bevat naast het uitstekend live materiaal ook nog niet uitgebrachte songs en demo's. Soms om je vingers bij af te likken. En het mooie is: dat staat allemaal op dit dubbel album! Niet alleen niet te missen voor Pearl Jam fans, maar ook voor de echte rock fan. Om er maar wat opvallend moois uit te pikken naast de demo's: Release (Verona), Not For You (Manilla), Crown of Thorns (Las Vegas), Walk With Me (with Neil Young), Faithfull (Pistoia soundcheck) & Nothing as it Seems (Seattle).

Het nadeel van de film is dat de verhouding muziek en praten niet helemaal goed is. Er wordt net te snel door de muziek heen gepraat of er wordt te snel ge-edit. Naar het einde van de film wordt dat beter. Voordeel van het album is, dat het puur om de muziek gaat. En die is geweldig!

Nu ik hier toch weer eens ben, zie ik dat ik nog nooit een tekstje heb geschreven bij mijn favoriete album ooit. Oh, nu begin ik met de conclusie en wat voor één. Ja, Ten staat voor tien +1 fantastische tot legendarische nummers. Ten staat ook voor een indrukwekkende sfeer, door het hele album heen. Ten is ook een album dat 23 (!) jaar later nog steeds niets aan kracht heeft ingeboet.

Once Upon A Time... there was a band named Pearl Jam. Once zet gelijk de intense toon van het album met de zeer fraaie stem van Eddie Vedder en de rauwe gitaren, met daarbij een geweldige solo van Mike McGready. Over goede gitaristen gesproken. Het intro van Even Flow pakt je gelijk, de mooie wending van het gezongen stuk ook. Het refrein is weer buitengewoon sterk. Geweldig nummer.
Dan volgt Alive, één van de indrukwekkendste nummers ooit. De combinatie van tekst en muziek is perfect en huiveringwekkend tegelijk. De gitaarsolo als een soort van uitlaatklep op het einde is één van de beste ooit gespeeld. Die snijdt door mij heen.
Op Why Go komt het refrein ook weer uit de tenen, wat gevolgd wordt door nog zo'n indrukwekkend nummer: Black. Je wordt de triestheid ingezogen. Het zit zo goed in elkaar en is zo fantastisch gezongen en gespeeld. Ook hier is de finale weer werkelijk briljant. Jeremy begint vooral als een mooi en verhalend nummer. In het tweede deel, als de band wat meer los gaat, volgt weer zo'n fraai intens einde.

Oceans zorgt voor een opvallend rustige start van side two van de plaat. Maar wel een hele mooie. Bij Porch gaat de band heerlijk los. Garden heeft ook alles wat een Pearl Jam nummer goed maakt: de afwisseling tussen mooie rust, krachtige steengoede gitaren en de bijbehorende fraaie stem van Eddie Vedder. Maar dan: de fantastische gitaren en de schreeuw van Deep. Met een mooie afwisseling tussen dreigende rust en explosie is deze intense song voor mij één van de hoogtepunten van Ten. Het rustige oh zo mooie Release is vervolgens de fraaie afsluiter van dit monumentaal meesterwerk. En het was hun debuutplaat...