Het is mij nog gelukt een golden edition te vinden op 24 karaats cd van dit legendarische album. Een 24 karaats cd met een extra goed geluid en een fraai boekwerk erbij. Daarin kan je lezen dat de verschillende meestal steengoede nummers 4 verschillende producers hebben. Zo is het geweldige N.Y. State of Mind geproduceerd door DJ Premier (net als Memory Lane & Represent) en die andere topper Life's a Bitch (and then you die) door L.E.S. & NAS. Daarop hoor je trouwens die mooie trompet. En Pete Rock doet niet alleen mee op het sterke The World Is Yours, hij produceert het nummer ook en gebruikt een briljante typische sample.

Large Professor produceert de drie nummers met de wat steviger beats, waaronder de uitstekende single Halftime. Het meer jazzy One Love wordt gedaan door Q-Tip en daar gaan we logischerwijs wat in de richting van ATCQ.
Zelf heb ik een lichte voorkeur voor side A van de LP: NY State of Mind, Life's a Bitch, The World is Yours & Halftime: wat een stapel fantastische songs! Maar ja, side B is natuurlijk ook errug goed.

Door al die verschillende invalshoeken is dit ook een gevarieerd album geworden, maar NAS is leading hier met een geweldige flow en daardoor is het album wel een mooi geheel. Mede dankzij al die topproducers, de indringende teksten over het (over-)leven in New York (het album is niet voor niets opgedragen aan 14 (!) overleden bekenden) is dit een absoluut topalbum geworden en niet alleen in de hiphop geschiedenis.

Dit is echt een geweldige RSD plaat vol met oh zo fijne, lekkere remixen van nummers van het legendarische album Illmatic. Uitgegeven ter gelegenheid van de 30th anniversary van dit album, dus er had nog wel een X bij gemogen op de hoes. Hoewel, precies dezelfde release was er bij de 20th anniversary in 2014, alleen dan als niet officiële 2LP (https://www.discogs.com/master/729256-Nas-Illmatic-XX-Demos-Remixes-Live-Radio).

Het geluid van deze release is echt geweldig, de bas is fantastisch en de LP heeft een warme fijne sound. Eigenlijk zijn alle remixen de moeite meer dan waard en dat is ook The Stretch Armstrong and Bobbito Show, live radio met een geweldige beat eronder. Hip hop fan? Go get it!

Ik zag Nas bij de top 100 albums op Amazon UK staan en ook dat 'ie hier op Musicmeter vrij hoog wordt gewaardeerd. Nas, dat jochie met dat briljante rauwe debuut uit 1994. Waar komt hij mee in 2012? Nou, met iets heel anders, want inmiddels staat het er zo voor: Life Is Good.
En dat hoor je ook door het album heen. Het zit goed in elkaar, soms smooth maar niet te zoet, dan wat harder maar niet continu te grof.

Opener No Introduction geeft gelijk juist wel een prima introductie. Hij rapt over Accident Murderers - uitstekend nummer met prima bijdrage van Rick Ross - en als vader over zijn Daughters. De gastbijdragen zijn trouwens toch prima, zoals op het sterke nummer World's An Addiction met Anthony Hamilton en op het (natuurlijk) lekker lopende Loco-Motive met Large Professor. Hoogtepunt is het verrassende Cherry Wine met wijlen Amy Winehouse: wat een wereldnummer zeg! Die twee samen werkt als een tierelier.

Afwisseling zit er ook in de plaat. Bijvoorbeeld de piano op No Introduction, de strijkers en blazers en klassieke piano op het fraaie A Queens Story en de jazz bij Cherry Wine. En oh ja: wat rapt Nas in een heerlijke flow zeg. Bij dit alles komt ook nog eens een heldere productie met een prettige sound en je hebt toch één van de betere albums van 2012 te pakken en zeker één van de beste hip hop albums van het jaar.

Goed bedacht project, goed opgezet en uitgevoerd. Maar ja, hoe je het ook wendt of keert: het blijven toch gedichten voor, over of door kinderen die de basis vormen van de muziek. En dan hebben we het ook nog eens niet over de disco- of hip hop tijd, maar over a time and a place long, long, long ago and far away. En dat hoor je dus terug, logischerwijs. En ook al heeft Natalie Merchant een prachtige stem en staat er af en toe natuurlijk (bij zoveel nummers) iets moois tussen, vind ik het te zoetsappig. Zoete sprookjestaartjes als tracks van een album is not my cup of tea.

Er doen een paar heel aardige namen mee aan dit Black Sabbath Tribute Nativity in Black. En dat hoor je terug ook: dit is niet een 13 in een dozijn Tribute.

Ik vind Biohazard's versie van After Forever een mooie start. White Zombie's Children of the Grave is voor mij over the top, te veel aangedikt, waardoor het mooie zware donkere van het nummer teveel verloren gaat. Megadeth komt met een flitsende versie van Paranoid: erg goed!

1,000 Homo DJ's Supernaut klinkt bijna funky, maar dat pakt verrassend goed uit, ook dankzij de voortreffelijke ritmesectie en de schreeuwende vocals. Wat een lekker nummer zeg! Ozzy Osbourne... hé maar... ja, vreemd: dit keer begeleidt door Therapy: natuurlijk klinkt Iron Man erg goed, maar ook behoorlijk hetzelfde natuurlijk. Ook de versie van Lord of This World van Corrosion Of Conformity wijkt niet veel af van het origineel, maar klinkt wel erg strak.

De versie van Symptom of the Universe door Sepultura is lekker heavy, leuk einde trouwens! Bullring Brummies brengen een soort van bluesrock retroversie van The Wizard, met mondharmonica. Goed en echt eens wat anders. Het geweldige nummer Sabbath Bloody Sabbath wordt uitstekend neergeramd door Bruce Dickinson with Godspeed. Toch wel één van de hoogtepunten van dit album.

Vervolgens meer hardrockachtige versies van N.I.B. en War Pigs. De eerste door Ugly Kid Joe, die dat toch helemaal niet onverdienstelijk doen. De tweede live door Faith No More. Vaak zijn die live versies van Tributes haastig opgenomen, deze bepaald niet. Ze spelen dit vaker kan je horen: een geweldige uitvoering. Tot slot Type O Negative met een zeer zwaar verteerbare boosaardige Black Sabbath. Dit is niet mijn ding.

Ook nog een eervolle vermelding voor het artwork bij de cd. Elk nummer + artiest krijgt een eigen stukje artwork waaronder de artiest meldt wat Black Sabbath voor hun betekent. Het is ook amusant, want sommige tekeningen vind ik eigenlijk juist wat lachwekkend, wat niet de bedoeling is.
Kortom, zeker de moeite waard dit Nativity in Black.

3 prijzen op het filmfestival van Venetië kreeg de film over het beroemde en beruchte duo serie-moordenaars Micky & Mallory. Een gestoorde film, ook over het absurde gedrag van de media. Daar hoort ook een gestoorde soundtrack bij. Trent Reznor van Nine Inch Nails stelde deze samen op een fraaie wijze. Hij was zeker, gezien zijn platen van toen, erg geschikt hiervoor.

Je wordt ook op de soundtrack heen en weer geslingerd tussen allerlei stemmingen. Tussen rust en chaos, tussen romantiek en drama, tussen schoonheid en waanzin. Dit dankzij de verschillende muziekstijlen die Reznor gebruikte en de verschillende versnellingen die er in de muziek zitten. Van rustig, via sfeervol naar (kei-)hard. We komen Arabische muziek tegen, rock muziek, hip hop & elektronische muziek. Maar toch: als je de plaat vaker draait, dan zit er meer samenhang in dan je in eerste instantie denkt. Dit ook dankzij de uitstekend gebruikte filmdialogen.

De hoogtepunten van het album hangen zo ook af van je persoonlijke voorkeuren. Zelf vind ik bijvoorbeeld L7, Patti Smith, Cowboy Junkies, Burn & Something I Can Never Have van NIN, Jane's Addiction, A.O.S., Hollywood Persuaders, Lard, The Future van Leonard Cohen & Tha Dogg Pound erg sterk. Momenteel is deze score nog te krijgen op limited 2LP op 180 gram vinyl, eventueel in het bloodred with black. Hoe toepasselijk.

Sympathiek vind ik net wat te aardig klinken. Daarvoor zijn veel nummers van een te hoog niveau of anders gezegd zeer acceptabel. Het begint alleen al erg goed met You Never Know, Little by Little, Learn to Crawl, Black Silk Ribbon & Run in the Dust. En wat te denken van het geweldige Bodhisattva Blues? Ed O'Brien, Liam Finn, Elroy Finn & Jeff Tweedy klinken als een kruising tussen Crowded House, the Beatles & Wilco. Daarna komt het oh zo mooie What Could Have Been, wat zo op een Wilco plaat had kunnen staan.

Dat deze jongens en meisjes muziek kunnen maken, dat wisten we al. Maar dat ze dat in 3 weken studio in Nieuw Zeeland ook zo goed konden, dat is toch wel echt knap. Wat een prima songs zitten er tussen en ja, natuurlijk is het ook erg goed neergezet allemaal. Als je dat flinke aantal echt goede nummers op een rij zet, dan heb je een echt goed album. Het geluid is daarbij inderdaad zeer consistent, het is erg prettig geproduceerd allemaal. Soms is het ook tamelijk origineel: op Reptile heb je zelfs naast de gewone drums, 'toys and robots drumming'.

Daarom vind ik het eigenlijk een prettige bijzaak dat de opbrengst naar Oxfam gaat. Dit is meer dan een sympathieke goede doelen plaat. Daarvoor is de kwaliteit van songs, uitvoering en productie simpelweg te hoog. Ik vind het een pure aanrader dit 7 Worlds Collide 2009.

Eigenlijk zouden rock en folk omgedraaid moeten worden bij dit album After the Goldrush. Want meestal hoor je een soort countryfolk. Echte rock is alleen het sterke Southern Man. Die rustige folk wordt wat wisselend gezongen door Neil Young. Soms komt zijn stem wat zeurderig over, de andere keer klinkt het mooi. Dit is ook afhankelijk van de tekst en het nummer, dus helemaal toeval zal het niet zijn. Alleen irriteert dat zeurderige soms.

In tegenstelling tot opvolger Harvest zijn hier niet alle nummers echt goede songs. Er springen er een paar uit: de echt mooie single Only Love Can Break Your Heart en die geweldige rocksong Southern Man (een aanklacht tegen de Klux Klux clan). Op kant 2 van de LP is When You Dance I Can Really Love erg fijn. Verder zijn de titelsong After the Goldrush & het prachtige Don't Let It Bring You Down ook zeker de moeite waard. Tell Me Why is een hele aardige opener.

De rest van de plaat kan er mee door, maar niet meer dan dat. Een opvallend niveauverschil dus, wat mij betreft. Toch heeft de plaat een bepaalde sound, een gemeenschappelijke productie, wat dat verschil wat maskeert. Kom je gemiddeld op een goede plaat uit. Maar voor mij zeker geen meesterwerk, wat deze plaat in de loop van de tijd voor velen wel is geworden.

Decade van Neil Young is werkelijk een zeer goed samengesteld overzicht van zijn werk in de periode 1967-1976 (inderdaad: een decade...). Meestal worden de betere songs gekozen van de verschillende albums en zijn de betere albums ook wat ruimer vertegenwoordigd. Daarnaast vind je alles terug: zijn werk bij Buffalo Springfield, als solo artiest, met Crosby Stills Nash & Young en als Neil Young & Crazy Horse. Ook horen we zo alle stijlen die Neil Young in die periode heeft gebruikt, van psychedelische folkrock, via countryrock naar rock. Wat het extra leuk maakt is dat er vier nog niet eerder uitgebrachte nummers op staan die goed meekunnen.

Het erg goede album Buffalo Springfield Again wordt door 3 prima Neil Young songs vertegenwoordigd: Expecting To Fly, Broken Arrow en Mr. Soul. Van zijn solo debuut Neil Young vind ik zowel The Loner als The Old Laughing Lady sterke songs. Down By The River & Cowgirl In The Sand in de lange albumversies samen met Crazy Horse vind ik beiden briljant, net als Southern Man van After The Goldrush. Vijf nummers van de klassieker Harvest lijkt veel, maar welke zou je willen weglaten? Mijn favorieten blijven Old Man & The Needle and the Damage Done. Winterlong is het beste nog niet eerder uitgebrachte nummer. Tot slot vinden we op Side 6 van de derde LP de gitaarklassiekers Like A Hurricane & het ijzersterke Cortez van Zuma.

Dit is werkelijk een fantastisch en gevarieerd overzicht van de beste decade van Neil Young in alle vormen en maten. Niet te missen!

Ik heb een beetje een haat/liefde verhouding met Neil Young. Soms vind ik 'm te zeurderig klinken, soms klinkt hij briljant. Je kan dat bijvoorbeeld mooi horen op After the Goldrush, met wat meer (erg) mooie dan mindere nummers. Voordeel van deze Greatest Hits is dat steeds de mooie songs worden geselecteerd, zoals van After the Goldrush het fraaie Only Love Can Break Your Heart, het geweldige Southern Man & de titelsong. Daarvoor staat trouwens nog het oh zo mooie Helpless van het album Déjà Vu (Crosby, Stills, Nash and Young).

Harvest is een album wat ik wel helemaal geweldig vind. De selectie van dat album is niet verkeerd hier, met de krakers Old Man & Heart of Gold, maar ik ben blij met mijn persoonlijke favoriet het oh zo trieste The Needle + The Damage Done.
Van een andere sterke plaat samen met Crazy Horse Everybody Knows This Is Nowhere, staan de complete fantastische versies van Down By the River & Cowgirl In the Sand op kant 1 van LP1. Hoe goed wil je het hebben? En verderop vinden nog zo'n lang heerlijk gitaarnummer: Like A Hurricane.

Als Pearl Jam fan ben ik natuurlijk blij met de (logische) toevoeging van Rockin In The Free World. Dit is vaak een afsluiter van concerten van hen. Ook Harvest Moon is een fraai nummer.
Voordeel van de 2LP met werkelijk briljant geremastered geluid is dat er ook nog een bonus 7" bijzit, met op de b-kant de mono versie van Sugar Mountain. Nog een hoogtepunt als afsluiting van een fantastische Greatest Hits.

Hi, folks! Inmiddels heb ik de 180 gram 'because sound matters' LP op mijn Sennheiser en wat klinkt dat waanzinnig mooi zeg. Inderdaad, alsof je er zelf bij bent in 1969 (!). Wat je hoort is sprookjesachtig mooi. De ene na de andere fraaie song wordt oh zo mooi gebracht door een nog relatief jonge Neil Young, nog wat schuchter en breekbaar, maar met heel veel klasse. Deze muziek raakt je echt vol in de ziel, daar komt het ook vandaan bij Young.

Wat ook leuk is, is dat de zaal nog zo klein is. Ik krijg er een soort jazzclub gevoel bij, ook als je de LP hoes ziet (uitgeklapt). Opvallend veel nummers zijn hele mooie pianoversies en werkelijk alle nummers zijn van absoluut topniveau. Nog net wat meer bijzonder zijn Cinnamon Girl op piano, Old Man, Only Love Can Break Your Heart, See The Sky About To Rain, Don't Let It Bring You Down & Flying on the Ground Is Wrong. Dit moet simpelweg één van de mooiste platen zijn die ooit gemaakt is.

On the Beach was het eerste album van Neil Young wat ik kon waarderen. Een aantal nummers vond ik (echt) goed, een paar minder, en dat blijkt nog steeds zo te zijn.
Walk On is wel een heel aardig liedje, maar geen bijzondere opener. Daarna volgt echter het mooie ingetogen See the Sky About to Rain, wat een stuk specialer is. Het steviger Revolution Blues is echt een sterke bluessong, goed voor enige afwisseling op deze plaat. Op For the Turnstiles wordt helaas getokkeld op een banjo en ook de zang is bewust tegen het valse aan. Jammer, want het nummer op zich is niet onaardig. Gelukkig komen we nog een bluestrack tegen op side A: Vampire Blues klinkt lekker.

Op Side B van de LP vinden we titelsong On the Beach, die is erg fraai en Motion Pictures is een mooi country liedje. Ambulance Blues is dit keer niet echt bluesy, maar een goede slottrack van een deze Neil Young plaat. Een enkel dipje, maar verder (erg) goede muziek. Toch is het geen klassieker, zoals Harvest & After the Goldrush dat wel zijn. Daarvoor zijn de beste songs niet goed genoeg en staan er die paar mindere stukken muziek op.

Dit Young Shakespeare haalt wat mij betreft niet overal het niveau van Massey Hall en Cellar Door. Allereerst laat zijn stem Neil Young toch regelmatig even in de steek. Ook zegt hij terecht dat zijn pianospel niet even sterk is op dat moment en dat is toch terug te horen op A Man Needs a Maid / Heart of Gold. Verrassend is dan weer wel dat Journey Through the Past wel goed klinkt. Wat je weer niet kan zeggen van Dance, Dance, Dance, een nummer dat niet echt past bij dit concert wat mij betreft.
Helaas gaat Young grappig doen op uitgerekend Sugar Mountain, wat daardoor ook niet bepaald geslaagd is. Gelukkig zijn er wel een aantal songs mooi uitgevoerd, zoals Old Man, The Needle and the Damage Done, Cowgirl in the Sand en Helpless. Ik heb dus een beetje gemengde gevoelens bij dit Young Shakespeare. Ook over de prijs voor de enkele LP en de boxset met LP/CD/DVD.

Zuma is alweer een ijzersterke Neil Young plaat. Deze is ook lekker afwisselend, met liedjes in een wat rustiger country tempo, zoals het mooie Lookin' For A Love en het fraaie openingsnummer Don't Cry No Tears. Zelfs wat fijne bluesrock in de vorm van Barstool Blues en het zeer prettige Stupid Girl. Maar de hoogtepunten zijn toch weer de wat langere rocksongs Danger Bird en natuurlijk klassieker Cortez The Killer. Wat een geweldige gitaren zijn hier toch weer op te horen!
Er staan geen mindere nummers op deze plaat, alles is erg goed. Zo spelen ze bijvoorbeeld Drive Back met die fantastische gitaar op het geweldige live album Cow Palace 1986. En afsluiter Through My Sails met Crosby, Stills & Nash is weer erg mooi. Echt een prachtige plaat, voorlopig mijn favoriete Neil Young LP! 5*

Deze plaat pakt mij op één of andere manier behoorlijk bij de lurven. Rust Never Sleeps staat vol met goede tot geweldige songs, rustige op side 1, rock 'n roll op side 2. De uitvoering klinkt bevlogen en er wordt natuurlijk erg goed gespeeld. En, mogelijk door de indeling akoestisch / elektrisch, voelt dit album ook als een mooi samenhangend geheel.

De geweldige nummers die hierop staan helpen zeker. My My Hey Hey (Out Of The Blue) is echt een mooie opening. Maar Thrasher vind ik zelfs nog wat mooier. Het klinkt haast als een Springsteen song uit die tijd. Pocahontas heeft ook zijn charmes. Maar side 2 daar gaat het los. Kan je mij altijd voor wakker maken. Powderfinger is een erg goede aanzet, richting de ultieme finale van het fantastische Hey Hey, My My (Into The Black). Echter tussendoor krijgen we ook nog eens het goede en amusante Welfare Mothers en de ijzersterke garagesong Sedan Delivery. Genieten geblazen dus! Rock 'n roll can never die.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik van dit Ragged Glory alleen Farmer John & Days That Used To Be minder bijzonder vind en Mother Earth minder goed. Dat betekent dat er op dit album zeven goede tot erg goede nummers staan. En, niet onbelangrijk, in die lekker rockende stijl van Neil Young + Crazy Horse. Het klinkt weer erg fijn allemaal.

Country Home kent een sterk tweede stuk wat mij betreft en White Line is een aardig vervolg. Maar echt goed wordt het met de riffs van F*!#!n' Up: erg prettig nummer. Over and Over doet zijn titel recht, het klinkt een beetje zo, repeterend. In het tweede stuk horen we echter weer eens een geweldige gitaarsolo. Als Love To Burn begint met die geweldige riffs dan weet je het al: dit wordt weer zo'n fraaie lange gitaarsong van Neil Young + Crazy Horse: super! Mansion On The Hill mag er ook wezen, een prima nummer, maar Love And Only Love is toch wel de tweede lange klapper van alweer een sterk gitaaralbum van Neil Young + Crazy Horse.

Het jammere van deze LP is, dat er naast de absoluut briljante live versies van Down By The River, maar vooral van Cowgirl In The Sand, er drie aardige nummers op staan. En dat terwijl er op die 2 avonden in the Fillmore East een setlist van 11/12 nummers gehanteerd werd. Ik begrijp nog dat niet gekozen is voor de vier Buffalo Springfield songs die in het begin gespeeld werden, omdat dit allereerst een live album met Crazy Horse is. Maar waarom dan wel Winterlong & Wonderin' en juist niet Crazy Horse nummer Cinnamon Girl? Het werd vier keer gespeeld, dus er moet toch wel een fatsoenlijke versie van zijn.

De uitvoeringen van Winterlong & Wonderin' zijn ook niet bepaald bijzonder. Een andere optie was geweest om het hele concert op dubbel LP of één goed gevulde cd te zetten. Nu blijft de schoen toch wringen: zie ik daar ook nog Sugar Mountain en I Am A Child staan?
Maar goed, waar het echt om draait zijn die echt briljante zeer lange live versies van Down By The River & Cowgirl In The Sand. Met die onvoorstelbaar goede gitaren van Neil Young & Danny Whitten. Dat rechtvaardigt alleen al meer dan de aanschaf van deze plaat. Als rock liefhebber kan je dit echt niet missen, zo goed is het.

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Down By The River & Cowgirl In The Sand zijn werkelijk fenomenale rocksongs. Vrijwel alles klopt eraan en ze duren geen seconde te lang. Wat een ijzersterke gitaren zijn hierop te horen, het nummers vol met geweldige riffs. Wat speelt de band goed en wat is er een energie te horen, echt geweldig. Er staat natuurlijk nog een klassieker op dit album: Cinnamon Girl is een uiterst pakkend nummer en wordt ook sterk neergezet.

Verder is titelsong Everybody Knows This Is Nowhere zeker niet verkeerd. Running Dry (Requiem for the Rockets) zorgt voor afwisseling, want is een mooie rustige folksong. Alleen dat andere rustige nummer, Round & Round (It Won't Be Long) met Robin Lane, vind ik minder bijzonder.
Kortom, een wereldplaat van Neil Young, ditmaal in debuut met zijn rockband Crazy Horse. Uit de hoogtijdagen dus.

Ik sluit mij aan bij jorro. Door de kritiek hier van sommigen op de zang aarzelde ik of ik dit live album wel moest aanschaffen. Het zou jammer zijn als ik dat niet gedaan had. Ook ik erger mij helemaal niet aan de zang van Sumner. Zo slecht als sommigen hierboven schrijven is het nou ook weer niet. En muzikaal zit het ook live uitstekend in elkaar bij New Order. Het sterke recente concert in de Ziggo Dome met een enigszins vergelijkbare setlist als deze live plaat bewees dat maar weer eens.

Een paar favoriete nummers hier zijn Love Vigilantes, Ultraviolence, Disorder, Crystal, Your Silent Face, True Faith, Blue Monday & Temptation. Alles bij elkaar zeker een aanrader dit Education Entertainment Recreation, Live at Alexandra Palace!

Dit is niet alleen één van de beste funk verzamelalbums, dit is één van de beste verzamelalbums van deze eeuw. Zoals Soul Jazz Records het doet, zo maak je verzamelaars. Naast een zorgvuldige uitstekende selectie van tracks, krijg je er een klein boekwerkje bij (40 pagina's) met een uitgebreide toelichting op funk in het algemeen, New Orleans Funk in het bijzonder en de artiesten op de cd met fraaie foto's en al.

Alles is werkelijk voortreffelijk geremastered en het ene nummer klinkt nog lekkerder dan het andere nummer. Kies hier maar eens favorieten uit: het is eigenlijk niet te doen. En dat zegt voldoende over de uitstekende muziek op dit album. Nou ok, the Meters moeten eigenlijk wel genoemd worden als toch DE funkact uit New Orleans en dan helemaal met Handclapping Song. Een persoonlijke favoriet is Allen Toussaint met Get Out of My Life Woman: dat is echt briljant goed, rauw met een geweldige groove! Ook 2x aanwezig: the Explosions: Garden of Four Trees is bijvoorbeeld erg lekker. En het leuke op dit album is dat er bekende artiesten en nummers op staan en onbekende die bijna of net zo goed zijn.

Van de vier New Orleans Funk volumes vind ik dit Voodoo Fire in New Orleans: The Original Sound of Funk, Vol. 4 de beste van allemaal. Allereerst omdat dit ook daadwerkelijk een echte funk verzamelaar is, terwijl bijvoorbeeld op Volume 1 ook wel wat andere muziekstijlen zoals jazz, bayoufunk en -soul te horen waren. Verder is dit Volume 4 gevuld met alleen maar goede tot geweldige songs, waaronder een aantal fraaie gems. Op de andere volumes stonden er ook een paar hooguit aardige nummers bij.

Om een paar favorieten te noemen: Eldridge Holmes met Pop Popcorn Children, Gus ‘The Groove’ Lewis met het swingende Let the Groove Move You, het lekkere The Monkey van Dave Bartholomew, het geweldige Action Speaks Louder Than Words van Chocolate Milk, de fijne instrumental Live It Up van James K-Nine, No Competition van Norma Jean, David Robinson met I’m a Carpenter, Making It Better van The Barons Ltd. , het oh zo lekkere You Make a New Man Out of Me van Johnny Adams, Bob French’s Storyville Jazz Band met Y’er Comes the Funky Man & Stay van Chuck Colbert & Viewpoint. Wat een fantastich verzamelalbum is dit zeg!

Deel 1 van New Orleans Funk wordt als één van de beste funk verzamelalbums gezien. Gelukkig is Soul Jazz Records met een Volume 2 gekomen. En ook hier krijg je naast een zorgvuldige en uitstekende selectie van tracks er een klein boekwerkje bij (28 pagina's) vol met fraaie foto's en met een uitgebreide toelichting op New Orleans Funk en de artiesten en songs op de cd.

Alles is weer uitstekend geremastered en het album staat vol met lekkere funk. Het is wederom de uitstekende muziek die ook op het eerste album stond. Je ziet ook heel wat artiesten terug op volume 2. De tweede ondertitel is The Second Line Strut. Dit is in het boekje van deel 1 beschreven als de tweede lijn in een muziek parade (bekend toch uit New Orleans: Parade bands, Jazz funeral bands etc) die muziek (mee-)speelt, danst, 'on or off beat'. 'The backbeat' die je handen laten klappen en je voeten laten bewegen. Kortweg: 'the sound of Funk'. Enjoy!

New Wave of the 80's Collected ligt hier op de draaitafel. Zoals vaak bij recente uitgaven van Music On Vinyl is het een goede persing met een prima geluid. Op de inlay bij de fraai gekleurde LP's staat wat je wilt zien: afbeeldingen van de hoesjes van de originele singles.

Muzikaal is dit een sterke collectie, waarbij voor mij vooral LP1 eruit springt. Daarvan had ik 7 van de 12 nummers ooit op single. Ook de rest van de nummers mag er wezen. Wat een plaat is dat! Maar ook op LP2 staan genoeg klassiekers en (erg) goede songs. Dit is nou eens een leuke verzamelaar om te kopen. Gelukkig worden ze nog/weer uitgebracht.

Dat had ik dus ook: zijn debuutalbum was echt om van te genieten. Het meest opvallende daarvan was toch wel de grote hoeveelheid sterk geschreven songs. Dat Newton Faulkner daarbij ook nog een fraaie stem heeft en alles mooi uitvoerde maakte het pakketje compleet.

De uitvoering is op Rebuilt by Humans nog steeds goed. Maar helaas ontbreken veelal de sterke songs van het debuut. Het album begint nog wel goed met Badman & I Took It Out On You, maar daarna zakt het in. Er volgen vele nummers die om eerlijk te zijn niet echt bijzonder zijn. Voorbeelden van te gladde te makkelijke liedjes zijn bijvoorbeeld Resin On My Heart Strings, Been Thinking About It & First Time. Het klinkt wel aardig allemaal, maar daar heb je het dan ook wel mee gehad. Natuurlijk een enkele uitzondering daargelaten, zoals Lipstick Jungle & Won't Let Go. Aan het einde wordt het zelfs vrij saai en wel heel voorspelbaar, met als dieptepunt de slotsong I'm Not Giving Up Yet.

Safety first dus op de opvolger van Hand Built by Robots. En dat is echt jammer: op zijn debuut cd liet Newton Faulkner horen dat er veel meer in het vat zit dan wat we nu te horen krijgen. Mogelijk dat de platenmij. flinke druk heeft uitgeoefend op Newton Faulkner om vooral snel met een opvolger te komen van zijn succesvolle debuut. Dat dit ten koste van de kwaliteit van de songs is gegaan, is helaas duidelijk te horen.

Laat ik dan de daad bij het woord voegen en uitleggen waarom ik dit laatste werk van Nick Cave 'maar' 3* geef. Dat komt door de wat mij betreft wat mindere kwaliteit van de songs in het middenstuk van het album. Vanaf Night Raid tot en met Leviathan heb ik het dan concreet over. Er zitten nog wel mooie en trieste stukjes in sommige nummers (bijvoorbeeld in Sun Forest), maar regelmatig vind ik het niveau minder. Teveel doorgeslagen gezemel ook. Dieptepunt is Ghosteen Speaks.

Het begin van Part 1: Spinning Song, Bright Horses en Waiting For You vind ik wel mooi. Dat Nick Cave voor dit album veel gebruik maakt van electronika, de piano en koortjes stoort mij niet. Het past bij de ingetogen sfeer die bij de inhoud van de plaat hoort. Het niveau van het begin komt terug op Part 2 met de fraaie titelsong Ghosteen en de sterke slottrack Hollywood. Genoeg moois om 'm (vanaf nu deels) te draaien.

Nick Cave en zijn vrouw verloren vorig jaar hun zoon van 15 jaar toen hij van een klif viel vlak bij hun huis. Over dat extreme verlies gaat deze plaat. Aan de ene kant is het album zwaar, met heftige synthesizers, zoals op het indringende Jesus Alone. Een nummer wat mij trouwens aan het beste van the Veils doet denken. Op andere nummers overheerst de melancholie, zoals op het prachtige Skeleton Tree, waarin vaag een kinderlied is terug te horen. En regelmatig komt het samen op deze indrukwekkende plaat, zoals op het fraaie Girl In Amber, met een prachtige piano en het bezwerende Anthrocene. Verder spreken de woorden en de muziek voor zich, zeker ook op I Need You & Distant Sky. Ik vind het razendknap dat hij dit zo voor elkaar heeft gekregen, samen met zijn band.

Nick Cave haalt op sommige nummers van The Good Son het niveau wat hij verderop in de jaren '90 en deze eeuw op een aantal platen (bijna) een heel album haalt. Ik denk dan aan het kwartet The Good Son, Sorrow's Child, The Ship Song en The Weeping Song. De rest van de nummers is (best) aardig, hoewel ik weinig heb met het openingsnummer Foi Na Cruz. Ik vind de huidige score hier op Musicmeter van ruim 4* dan ook wat overdreven, zeker als je het vergelijkt met het moois wat nog komt. Aan de andere kant kant is er ook zeker het één en ander te genieten op The Good Son.

Dit is (alweer) een erg fraaie uitgave van het Soul Jazz label. En ook nog eentje met een verhaal. Het gaat over de legendarische dance club The Gallery van Nicky Siano. Samen met The Loft van David Mancuso en Larry Levan's Paradise Garage vormden zij de New York underground muziek. Zij hadden achteraf zo grote invloed op de ontwikkeling van de dance muziek. Van beide andere clubs zijn trouwens ook mooie verzamelaars gemaakt.
De muziek die toen gedraaid werd in The Gallery vind je op deze verzamelaar, samen met mooie foto's en een fraaie toelichting. Je kan zo helemaal in de sfeer van toen komen. En die is erg prettig te noemen. Leuk is dat het album ook echt is samengesteld door Nicky Siano en ook de foto's komen van hemzelf. Voorbeelden van mooie songs zijn Law of the Land, And You Call That Love, Get Into Something, Yes We Can Can & Giving Up. En nog veel meer moois.

Alleen al in mijn geboortejaar 1966 maakte Nina Simone 5 (!) platen. Hoogtepunten waren Wild Is The Wind, Sings the Blues & dit fraaie High Priestess Of Soul. Overigens bracht ze het jaar ervoor Pastel Blues uit. Ze was kortom op het hoogtepunt van haar kunnen rond die tijd.
Het knappe en leuke is dat er stijlverschillen zijn te horen tussen de albums. Op dit album horen we een knappe en interessante mix van Jazz, Soul en Gospel. Er staan veel mooie songs op en als ze gezongen worden door die oh zo mooie en bijzondere stem van Nina Simone dan levert dat alweer een hele fraaie plaat op.
Hoogtepunten zijn openingsnummer Don't You Pay Them No Mind, traditional Take Me To The Water, gospelsong I'm Going Back Home, het hele mooie Come Ye, het bigband nummer Work Song en I Love My Baby, vol met gospelinvloeden. High Priestess of Soul is een echt mooie titel die bij deze muziek past en ook de coverart is buitengewoon fraai. Net als de plaat dus.

Wat een mooie plaat is dit Let It All Out van Nina Simone. Het stond hier op Musicmeter met jaartal 1966, maar op mijn US LP zag ik dat dit 1965 moest zijn. Een jaar dus voor mijn favoriete Nina Simone album Wild Is The Wind. En de vorm van die plaat hoor je al op kant 1 van Let It All Out. Wat een mooie muziek staat daarop. Opener en titelsong Mood Indigo zet gelijk de toon. Daarna volgen drie wel heel fraaie songs: The Other Woman, Love Me Or Leave Me & Don't Explain. Klassieker Little Girl Blue wordt natuurlijk ook mooi uitgevoerd door Nina met haar oh zo mooie en intense stem en prachtig pianospel. De overige nummers zijn ook goed tot fraai, met nog een speciale vermelding voor Dylan song The Ballad of Hollis Brown en live nummer Images. Een prachtige wat ondergewaardeerde plaat van NIna Simone!