Volgende week is 'ie er: 3x optreden in Nederland, geweldig! Hoogste tijd dus om weer eens deze The Best So Far... op te zetten. En oh my, oh my: wat een overheerlijke muziek maakt D'Angelo toch. Jazzy funky hiphop neosoul om je vingers bij af te likken.

Als je deze op vinyl aanschaft (2LP is 11,95 op hhv.de bijvoorbeeld) dan heb je gelijk het halve album van Brown Sugar op LP. En ook nog eens de beste nummers, uitgezonderd Shit, Damn, Motherfucker. De Eddie Kendricks cover Girl You Need A Change Of Mind is erg fijn, net als de Prince cover She's Always In My Hair. Goede keuze, juist deze Prince song. En wat hoor ik zijn invloeden terug op deze Best of, ook al heeft D'Angelo natuurlijk wel zijn eigen fraaie stijl.

Via o.a. Can't Hide Love van Live At The Jazz Café belanden we natuurlijk bij Voodoo, waarvan er ook 5 nummers op het album staan. Leuk is dat je hier een A Capella versie van Devil's Pie vindt. Fantastisch zijn natuurlijk Left And Right, met Method Man & Redman, Untitled, Send It On & Feel Like Makin' Love.
Tot slot weer een 'losse' track, zijn duet met Saadiq, wat de plaat alleen maar aantrekkelijker maakt. Hier vind je het allemaal terug. Al deze overheerlijke klassemuziek van D'Angelo. Genieten!

Dit is toch wel het beste Prince album, wat niet door Prince zelf gemaakt of geproduceerd is. Ben ik nu cynisch? Helemaal niet zelfs. Ik ben een Prince fan, dus dit is een mooie kwalificatie. Aan de andere kant, doet 'ie natuurlijk wel wat onrecht aan het werk van D'Angelo zelf. Hij heeft hier gezorgd voor een album wat allereerst een echt mooi geheel vormt, met een fraaie jazzy soulful funky en sexy sound ineen. Dat hoor je terug in de sterke instrumentatie, productie en in de muziek zelf. Juist die verschillende nuances zorgen ervoor dat deze lange plaat niet saai wordt.

Toch zouden een stuk of vier nummers weggelaten kunnen worden, dan was het helemaal een ijzersterk geheel geworden (van zo'n 54 minuten). Ik heb het dan over The Line, One Mo'Gin, The Root & Greatdayndamornin'/Booty, aardige nummers maar minder dan de rest. Hierdoor dreigt soms een overdosis van deze muziek, maar ach, liever wat teveel dan te weinig. En het blijft prettig dat D'Angelo goed naar de (vroege) Prince ballads heeft geluisterd.
Een aanrader is trouwens de heruitgave van de dubbel LP, in fraai artwork op 180 gram vinyl. Die klinkt als een klok.

Na bijna 15 (!) jaar is daar dan toch vrij onverwacht een nieuw album van D'Angelo. Na twee platen die je als soul/funk klassiekers kan bestempelen, zijn de verwachtingen hoog gespannen. En die komen meer dan uit. Wat een wereldplaat heeft D'Angelo hier samen met the Vanguard gemaakt.
Het album stoomt, het funkt en het heeft inhoud. De titel Black Messiah gaat over de mensen die in opstand komen en veranderingen willen, zoals in Ferguson & Egypte en de mensen van de Occupy (Wall Street) beweging. Veel songs hebben dan ook een politieke lading.

Opvallend sterk is het heerlijk funky openingsnummer Ain't That Easy. 1000 Deaths kent waanzinnige beats & bassen. Single Sugah Daddy is echt een erg lekker nummer met een funky piano, gitaar en blazers. Really Love begint zo mooi, met strijkers, die gevolgd worden door het Spaanse gitaartje waarop D'Angelo zingt. Prayer heeft prachtige grooves & beats en een geweldige gitaar. Betray My Heart daarna klinkt erg fijn en ook afsluiter Another Life mag er meer dan zijn, met fraaie piano en zang. Maar eigenlijk kan je (bijna) alle nummers hier noemen: alles is goed tot steengoed. Half december ga ik mijn jaarlijst voor 2014 nog gauw aanpassen.

Daft Punk maakt op dit Random Acces Memories gebruik van allerlei muzikale invloeden, die mede de basis legden voor de Dance scene. Ze stoppen geluiden uit de jazz, funk, soul, disco en elektronica in de mixer, wat een heerlijke dance plaat oplevert met ook een toepasselijke titel: Random Access Memories. Random wordt er over de hele plaat gebruik gemaakt van al deze muzikale 'Memories'. (Giovanni) Giorgio By Moroder is wel het voorbeeld van deze plaat waar de 'Memories' werkelijk letterlijk - in woord en muziek - gebruikt worden. Het levert fraaie dance muziek op. Hier zijn trouwens ook prachtige klassieke violen te horen, naast een stukje 'scratchen' en een gitaarsolo.

Over Within: wie kan die fraaie jazzy piano nou niet mooi vinden? Hoe lekker kan een nummer lopen? Luister naar Instant Crush, een echt lekker Daft Punk nummer.
Op Lose Yourself To Dance neemt juist eerst funk het voortouw. Het gitaartje (Kiss) en de hoge stem doen aan Prince denken. Net zo'n heerlijk funky dansnummer is Get Lucky, met weer die funky gitaar van Nile Rodgers van Chic als basis. Ook Nile Rodgers heeft eind jaren '70 en in de jaren '80 meegewerkt aan heel wat goede dance of dit zelf gemaakt, en ook zijn Memories krijgen dus Access op dit album van Daft Punk.
Hierna volgen Beyond en Motherboard, prima electronische nummers meer vergelijkbaar met eerder werk van Daft Punk. Daarna echter een wat vreemde eend in de bijt met Fragments of Time, wat eerder een popliedje is in de stijl van Steely Dan. Afsluiter Contact heeft echter een lekker tempo, goeie beats en een fraaie sound.

De heren van Daft Punk serveren ons zo op Random Access Memories een heerlijke cocktail van stijlen uit de Dance geschiedenis, met hun eigen typische electronica sound als basis. Geniet ervan!

Ik val licht buiten de boot, want ik vind de plaat die Damien Jurado hiervoor en hierna maakte net wat constanter, net wat beter. Er staan op dit Maraqopa een aantal prachtige nummers, met voor mij als hoogtepunt de fantastische opener Nothing Is The News. Dit heeft overigens weinig met folk te maken: het is een geweldige licht psychedelische rocksong. Erna volgt echter een wat flauw nummer, samen met een kinderkoor: Life Away From The Garden. En dat vind ik toch typisch voor deze plaat, sterke en / of mooie nummers worden afgewisseld met wat simpeler, gezapiger of gewoon wat mindere nummers.
Erg mooi vind ik weer de titelsong, ook met een mooie piano, maar de song erna This Time Next Year is toch van een lager niveau. Maar goed, alles bij elkaar opgeteld is deze plaat natuurlijk wel de moeite waard, maar de hoge waardering hier haal ik niet.

Mooi is dat toch, als je ouderwets in de platenzaak een album opzet en gaat luisteren. En dan vervolgens behoorlijk ondersteboven bent van wat je hoort en snel naar huis snelt met de LP. Het kan nog steeds of weer in 2016 en het overkwam me met dit prachtige album van Damien Jurado.

Want wat staat dit Visions of Us on the Land boordevol met prachtige liedjes. Ze zijn stuk voor stuk uiterst verzorgd en erg fraai neergezet. De ene heeft een voller 'rock' arrangement, soms richting psychedelische rock. De ander klinkt meer als een folk song, vaak richting akoestisch. En binnen al die arrangementen zit ook weer de nodige variatie, wat een afwisselende plaat oplevert, maar wel met een mooi eigen geluid.

Door een paar nummers eruit te pikken doe ik de rest onrecht, maar Mellow Blue Polka Dot, Qachina, Lon Bella, Onalaska, Taqoma & Cinco de Tomorrow vind ik echt fantastisch. Van de 2LP zijn Sides A, B & C echt van top niveau en mag D er ook zeker zijn. En het artwork is erg fraai gedaan, zeker van de DeLuxe 2LP met mooie buitenhoes en een extra LP met demo's op wit vinyl met eigen artwork.Een prachtplaat!

Zulke enthousiaste reacties en ook nog eens de allerlaatste dubbel lp bij mijn platenzaak. Als niet Damien Rice liefhebber dacht ik dus het toch maar eens te gaan proberen. En tot mijn verbazing heb ik er bepaald geen spijt van. Ik hoor mooie melodieën, echt hele fraaie arrangementen, mooie rustige stukken, aanzwellende violen en meer. Zelfs de soms wat pompeuze stem van Rice kan voor mij dit keer de pret niet verstoren.

Kant A van de 2LP vind ik echt meesterlijk. Wat is My Favourite Faded Fantasy een fraaie titelsong. It Takes A Lot To Know A Man begint in het verlengde hiervan, als een treurige liefdessong. Het eindigt echter met een schitterende (bijna) klassieke finale. Dit is echt hele mooie muziek.
Op kant B staan twee erg goede songs. The Greatest Bastard is een krachtige popsong. Echt mooi wordt het weer op I Don't Want To Change You, met een heerlijke drum + viool. Ook hier is de net andere finale weer prachtig.
LP2 begint met Colour Me In: een echt lovesong, een hele mooie, inclusief cello richting het einde. The Box is ingetogen mooi, akoestisch gespeeld met ook een fraaie piano. Trusty And Blue is ook weer van dat hele hoge niveau. Het wordt wat eentonig (niet het album), maar wat een buitengewoon mooie muziek is dit toch weer. De finale is er alweer eentje om in te lijsten. Net als trouwens die van het slotnummer erna: Long Long Way.

Damien Rice heeft een werkelijk prachtige plaat gemaakt. De muziek zit buitengewoon goed in elkaar, vol met fraaie melodielijnen, allerlei mooie details, prachtige orkestrale arrangementen en een sterke afwisseling tussen rust en aanzwellende muziek. Ook is het fraai uitgevoerd en klinkt de productie van Rick Rubin sterk. Ook het van verantwoord karton gemaakte artwork mag er wezen. Dit is minimaal één van de platen van het jaar en in ieder geval de plaat voor de herfst die er nu toch is gekomen.

Van zijn allerberoemdste track ooit: Relight My Fire staat hier de allerlangste versie ooit op. Ik dacht de langste versie te hebben, de originele Canadese 12inch van bijna 10 minuten. Maar die lengte wordt hier overtroffen: ruim 11 minuten lang. Uit de prachtige orkesten van Vertigo 'ontstaat' Relight My Fire. Erg mooie versie, hoewel ik de langste 12inch versie nog iets beter vind: daar hoor je de singleversie ook in terug. Die hoor(de) je ook in de discotheek. Maar mij hoor je niet klagen... Als je dit goed vindt, dan zijn trouwens ook de 14 minuten van Countdown/This Is It erg prettig.

Van andere grote hits als I Can Dream About, Living In America (een hit met James Brown als zanger), We Are the Young & Instant Replay staan wel de gewone extended versies van de singles op de cd. Voor liefhebbers van funky soul en disco is dit album een must.

Ik heb hier ook nog een stapel uit de serie Dance Classics liggen. Ik ben opgegroeid met disco en discotheken & the Soul Show, dus dan was je automatisch geínteresseerd in deze serie. Deze leuke dubbelaar Gold is wat minder dan de opvolger, Gold II. Dit omdat er teveel uitgekauwde nummers op staan, echt te veel van het overbekende werk. Er zit te weinig verrassing in. Echter: dan nog is dit een prima Disco verzamelaar. Nummers die ik nu bijvoorbeeld nog waardeer (toen waren het er dus meer) zijn van: EW&F, Chic, Gary's Gang, Foxy, The Trammps, The Jacksons, The Sugarhill Gang, Jimmy Bo Horn & the Michael Zager Band. Als feest cd nog altijd prima!

Ik heb hier ook nog een stapel uit de serie Dance Classics liggen. Ik ben opgegroeid met disco en discotheken & the Soul Show, dus dan was je automatisch geínteresseerd in deze serie. Erg leuk is deze dubbelaar, met 31 nummers waarvan ook een zevental extended 12" versies.
In dit geval bestaat de collectie vooral uit Disco, maar dan wel meestal prima disco. Favorieten voor mij toen en nu zijn Kool & the Gang met Celebration (draaide we altijd op feestjes), the Four Tops (Soul), Yvonne Elliman, the Whispers, the Jacksons, Shalamar, Indeep, Sister Sledge, Chic & the Brothers Johnson. Helemaal niks mis mee met deze disco verzamelaar. Nog steeds een aanrader voor een goed feestje!

Dit is toch wel weer een echt goede box van Dance Classics, met zowel Disco uit de jaren '70 en Dance uit begin jaren '80. Er staan een aantal nummers op, die al op zoveel verzamelaars te vinden zijn, maar eerlijk is eerlijk: zij waren wel één van eersten met Dance Classics op cd, dus die vlieger gaat hier eigenlijk niet op. Naast het bekende werk, vind je toch ook heel wat (erg) goed minder bekend werk, wat wel populair was op de dansvloer of maar een klein hitje was.
Favorieten hier zijn: the Jacksons, Kool & the Gang, Deodato, Level 42, Chic, Candi Staton, Yarbrough & Peoples Stephanie Mills & Love Togetherness and Devotion oftewel L.T.D. (ik heb het singletje nog: moooooi!).

Dit is een voortreffelijke box met Dance Classics, met zowel Disco uit de jaren '70 en Dance uit begin jaren '80. Mede omdat het volume IV Gold is, staat hier niet altijd het overbekende werk op, maar juist ook die toen populaire nummers in de discotheek die je lang niet altijd terug vindt op verzamelaars.
Je hebt het dan over grote namen met wat minder grote hits en kleine namen met fijne nummers. Om er een paar te noemen: EW&F, Anita Ward, McFeaden & Whitehead, Hamilton Bohannon, Booker Newberry III, Patrick Cowley & Sylvester, Sharon Redd, Frantique & Chic's You Are Beautiful. Afwisselende prettige Dance Classics Gold verzamelaar.

Ik hou niet echt van ballads, maar wat ik wel kan waarderen zijn sommige soul ballads. Met name the Southern Soul op z'n hoogtepunt (1960-1975) leverde heel wat fraais op. Dat vind je hier niet terug, maar desondanks staan hier verdraaid veel aardige tot hele fraaie (met name) soulballads op. Ze komen uit de jaren '70 en '80 en een aantal hoogtepunten voor mij zijn: EW&F, Sergio Mendes, Al Green, Ray Goodman & Brown, Rose Royce, Hi Gloss, the Brothers Johnson & Central Line. Zeker de moeite waard deze - ook afwisselende - verzamelaar.

Ik heb hier ook nog een stapel uit de serie Dance Classics liggen. Ik ben opgegroeid met disco en discotheken & the Soul Show, dus dan was je automatisch geínteresseerd in deze serie. De eerste daarvan is eigenlijk een opvallende, want er staat best wat oude Soul op. Sam & Dave, Archie Bell, Harold Melvin, Lou Rawls en eigenlijk ook nog die andere Queen of Soul: Candi Staton, hoewel Young Hearts Run Free haar discoperiode inluidde. Ook uit 1976 is de eerste grote discohit, terecht op volume 1: George McCrae's Rock Your Baby; daarnaast is de disco aangevuld met KC en the Brothers Johnson. Verder ook nog wat funk erbij en je hebt een prima verzamelaar die ook aardig in balans is.

Inderdaad een sterke reeks Dance Classics, zelfs dit volume 16 mag er nog wezen. Alleen al een aardige Kool & the Gang, een lekkere Rose Royce Express, een fraaie 12-inch van Fly Robin Fly met die mooie violen, het funky (Everybody) Get Dancin', ook een lange versie van het fijne Starlette van the B.B. & Q. Band (ook de Soul Show tune), het in de jaren '80 in de clubs populaire Keep On Dancin' van Gary's Gang, het sterke Can't Fake the Feeling van Geraldine Hunt en het leuke Your Love Still Brings Me to My Knees maken ook dit 16e volume (als CD) alweer de moeite waard. En als je Made For Dancing bent, Get Dancin' en Keep on Dancin'!

Disco & Soul vind je op dit volume 2 van de serie Dance Classics. Ik had en heb er veel cd's van liggen. Verder nog een beetje Funk (James Brown, People's Choice) en een vreemde eend in de bijt: the Bee Gees met Jive Talking. Het is allemaal van een hoog niveau, dus lastig favorieten kiezen. Op Labelle na vind ik het allemaal (erg) goed, ook omdat ik er zelf nog op gedanst heb.
Een prima retro dans verzamelaar dus, oftewel echte Dance Classics.

Ik heb hier ook nog een stapel uit de serie Dance Classics liggen. Ik ben opgegroeid met disco en discotheken & the Soul Show, dus dan was je automatisch geínteresseerd in deze serie. Op dit Volume 3 staan een aantal nummers die dan wel kleine of geen top 40 hits waren, maar wel grote nummers in de disco's en op de danslijsten. Dan heb ik het over Gino Soccio, Stephanie Mills & Betty Wright. En eigenlijk ook, hoe gek het ook klinkt, over Relight My Fire in de lange versie. Deze stond al op in Cartouche (Utrecht) een jaar voordat het een hit werd. Ik kocht ruim voor de release in Nederland van een jaar later, een Canadese uitgave van de 12" bij Kareltje, die importeerden dat uit New York.
Inmiddels heb ik Dan Hartman teveel gehoord en geef ik de voorkeur aan nummers als Fantastic Voyage, Love Games & Get Off.
Toch is er op deze verzamelaar zo een leuke mengeling tussen jaren '70 en '80 dansmuziek en soul en hits en minder bekende dance classics. Prima verzamelaar dus.

Ik heb hier ook nog een stapel uit de serie Dance Classics liggen. Ik ben opgegroeid met disco en discotheken & the Soul Show, dus dan was het leuk op wat je op vinyl had ook op cd te hebben. Dit volume 4 is een deel met disco, disco en nog eens italo disco. Van dat laatste het geweldige Your Love van Lime en Patrick Hernandez. De met name jaren '70 disco bestaat uit grote namen en/of grote nummers, waarvan je nu een enkele te vaak gehoord heb. De kwaliteit ligt echt hoog: er staan alleen maar (erg) goede nummers op. Het is ondoenlijk om maar 3 favorieten aan te geven. Een prima verzamelaar!

Dit volume 4 uit 1991, voor Duitsland en Europa uitgegeven, is bepaald niet onaardig. Het is een mix van disco en jaren '80 dance. Er staan maar liefst 7 12"-mixes op de CD versie: Chaka Khan, Ronni Griffith, Spacer, Why Can't We Live Together, Amii Stewart, Skyy & the Valentine Brothers. Muzikaal is er veel de moeite waard, dus ook deze is weer een aanrader.

Op deze nieuwe reeks Dance Classics staan vooral jaren '80 Dance nummers. En des te verder je komt, des te verder neemt de kwaliteit wat af. Zo ook hier op dit Volume 45 & 46. De betere nummers staan namelijk al op eerdere delen. Daarvan kan ik de Volumes 19 & 20, 23 & 24 en 25 & 26 aanbevelen: dan krijg je bovendien ook nog eens 3 CD's.
Wel erg goed is dat ook hier alleen gebruik wordt gemaakt van de originele extended 12"-mixes. Lekkere nummers hier zijn o.a. van opener King Bee met het fijne Back by Dope Demand, Snap & Nomad. Dieptepunt is Vanilla Ice. Geef mij maar die eerdere delen.

Ik heb hier ook nog een stapel uit de serie Dance Classics liggen. Ik ben opgegroeid met disco en discotheken & the Soul Show en had een aantal van deze nummers op vinyl. Hoogtepunt daarvan was Celebration van Kool & the Gang, ook op deze cd, wat ik altijd mee moest nemen naar feestjes, waar we het meerdere keren draaiden.
Op dit volume 5 staat verder een mooie mix van disco en begin jaren '80 dance in de vorm van Imagination en het fraaie Take Your Time van the S.O.S. Band. Vrijwel alle nummers zijn (erg) goed en het is ook hier ondoenlijk om maar 3 favorieten aan te geven. Alweer een prima Dance Classics verzamelaar dus.

Ik had en heb veel uit de leuke serie Dance Classics, ook omdat ik er op vinyl op gedanst had en ze in mijn platenkoffers had zitten. Het was toen een leuke manier om ze zo ook op cd te krijgen. Dit Volume 6 hoort tot de allerbeste uit de serie. Wat een geweldige mix van funk, soul & disco staat hierop, aangevuld met de eerste rap plaat: the Sugar Hill Gang. Werkelijk alles hierop is echt (erg) goed met opvallendste naam natuurlijk Prince. Superverzamelaar!

Ik heb hier ook nog een stapel uit de serie Dance Classics liggen. Ik ben opgegroeid met disco en discotheken & the Soul Show en had / heb hier heel wat van op vinyl. Toen was je blij om zo in één klap veel op cd te krijgen.
Dit Volume 7 is toch wel één van de allerbeste uit de serie, gevuld met (erg) goede disco, funk en vroege 80's dance en hip hop. De opener is een kleine hit, maar één van mijn favoriete singles: Love Togetherness & Devotion met Back In Love Again. Verdere favorieten aankruisen is ondoenlijk, zoveel goeds is er te vinden. Opvallend is alweer de aanwezigheid van de grote kleine man Prince. Superverzamelaar!

Werkelijk prima verzamelaar met dance hits uit de vroege en midden jaren '80 met ook een aantal 12" mixes. En dan ook nog eens precies de goede: de echt geweldige Special 1984 Nile Rodgers Mix van Lost in Music (6:39), de Remix van Fresh van Kool & the Gang (6:17), veel beter dan de originele mix en een bijzondere van Prince protegé's The Time - uit de film Purple Rain - Jungle Love (5:26). Ook uit de Prince stal en in de lange versie: Sheila E. en Chaka Khan met I Feel For You in de 12" mix, volgens mij geschreven en geproduceerd door Prince en met Stevie Wonder op de mondharmonica.
Tot slot verschijnen ook de Time Bandits uit Holland in een lange versie. De rest van het album bevat grotendeels kwaliteitsnummers, met een afwisseling van dance en meer popdance. Hier springen eruit voor mij the Bar-Keys, Joyce Sims & Flash and the Pan. Deze Dance Classics is echt uitstekend gedaan en gezien dus drie 12"-mixen een must voor Prince liefhebbers.

Het nadeel van volume 2 van Dance Classics into the 80's is dat in vergelijking met Volume 1 er maar één 12" versie (Erotic City van Prince) en één langere albumversie (van Alexander O'Neil) op staat. En dat is vreemd als je naar een aantal nummers kijkt. Om te beginnen opener Money's Too Tight (To Mention), waar een geweldige lange dansversie van is. Die had hier natuurlijk op moeten staan. Zo zijn er meer nummers waar voor de 12" versie gekozen had kunnen worden, bijvoorbeeld bij Rose Royce's R.R. Express.
Toch valt de kwaliteit van de muziek helemaal niet tegen. Er is niks mis met de Italo disco van Lime, Cameo's Word Up, Sheryl Lee Ralph's In the Evening en natuurlijk Rose Royce & Prince, om er een paar te noemen. Wel is de overall kwaliteit net wat minder dan op volume 1, maar toch is ook dit deel de moeite zeker waard.

Fantastische betoverende soundtrack van Elfman, met een werkelijk briljant Alice's Theme. Dat komt gelukkig regelmatig terug in de muziek en geeft ook een mooie samenhang aan het geheel. Er staat echter veel meer moois op dit album, zoals bijvoorbeeld Bandersnatched, The Dungeon, The Final Confrontation & Blood of the Jabberwocky. Voor mij samen met Corpse Bride voorlopig het hoogtepunt van zijn werk.

Op de serie Choice uit de jaren '00 komen een aantal (zeer) bekende DJ's met de platen die hen geïnspireerd hebben, in hun jeugd en ook later. Het leuke is dat je zo een 'mixed bag' krijgt van muziek. Nadeel is dat het een rommelige verzamelaar kan worden, maar dat is aan de DJ om dat te voorkomen.
Dat is Danny Howells aardig gelukt, ook omdat hij met veel jaren '80 electro en jaren '90 trance- en acidhouse muziek komt. Wel is deze editie van Choice duidelijk minder gevarieerd als bij andere DJ's. Ik vind 'm dan ook minder gewaagd en prikkelend. Daarnaast staan er een aantal mindere nummers op als je niet van wat steviger house houdt, zoals ik. Ook staat er teveel house op naar mijn idee. Mocht je van house houden, dan zou ik 'm eens gaan luisteren.
Een andere optie is voor de Unmixed versie gaan. Daar staan 18 van de 26 nummers op met juist de nummers die ik wel goed vind. Die versie van dit album zou ik hoger waarderen.

Absoluut briljante verzamelaar met het beste wat soul & funk label Daptone uit New York city allemaal te bieden heeft. Ouderwetse prachtige soul en flitsende funk. Schitterende stemmen en zeer vakkundig neergezet door uitstekende begeleidingsbands, die ook zelf nummers en albums opnemen.
De grootste ster van allemaal is Sharon Jones, ook wel de vrouwelijke James Brown genoemd. En dat is echt geen rare vergelijking. Wat een mooie stem, wat een power! En wat te denken van Lee Fields: in de jaren '70 'Little James Brown' genoemd, die in deze eeuw helemaal terugkeert in the spotlights? Geweldig!
Vrijwel alle nummers zijn ook nog eens steengoed, dus wat wil je nog meer? Als je ook maar iets met Funk & Soul hebt, dan moet je deze hebben.

Ook zeer interessant zijn de download albums Daptone 7 inch Singles Collection, Vol. 1 & 2, uit 2006 & 2008.

Zo is het! En wat klinkt de combinatie Hall & Oates en Ruffin & Kendrick samen fantastisch zeg!

Waar ik me over verbaas is dat de Apollo (Motown) Medley nog geen favorieten stem had. Hoe kan dat nou?! Dit is arguebly 1 van de beste tracks hier op Musicmeter te vinden. Hall & Oates samen met Eddie Kendrick & David Ruffin spelen 4 Motown Classics in een sneller pittiger om te smullen tempo, met allerlei gitaar- en saxsolo's daaraan toegevoegd. Naar mijn idee is er niet veel betere muziek denkbaar (ik dacht: ik zet eens hoog in). Wat een power, wat een geweld, wat een fantastische muziek.

Bevrijd van het juk (letterlijk) van Motown baas Barry Gore hoor je pas echt hoe goed die nummers waren. Nu eens niet volgens het overbekende Motown stramien. When Something is Wrong With My Baby & Everytime You Go Away gaan op die ingeslagen weg door. Het mooie is dat die laatste een nummer van Hall & Oates is: pure witte Soul dus gecombineerd met de top of the bill black soul men David Ruffin & Eddie Kendrick. Beter is amper mogelijk: 5,0*

Oh ja: I Can't Go For That, tjonge jonge: wat een steen- en steengoede versie uit de allerkleinste teen.
Oh ja 2: dit jaar is dit album opnieuw op cd uitgebracht in geremasterde kwaliteit (eindelijk!): snel kopen dus!

Wat een prachtplaat dit If You Leave. Het is een combinatie van sprookjeachtige klanken, de schitterende stem van zangeres Elena Tonra, maar ook van prettige versnellingen in de nummers. Door die tempowisselingen wordt het zelden saai, integendeel zelfs. Ik vind dit puur genieten. Ook zorgen ze er zo voor dat er wel voldoende structuur en afwisseling in de songs en het album als geheel zit.

Veel mensen hebben het - ook door de stem van de zangeres en de rustige stukken muziek - over the XX. Maar er is meer dan dat. Bij vlagen denk ik bijvoorbeeld ook aan de 'oude' Coldplay albums. Maar goed, Elena Tonra's stem en hun eigen meer afwisselende sound is hier bepalend en de fraaie nummers die vertolkt worden. Ze zijn bijna allemaal (erg) goed. Favorieten zijn Youth, Still, Lifeforms, Human & Shallows. Maar daarmee doe ik die andere vijf nummers eigenlijk onrecht aan.