Die combinatie van het rockende Accelarate en de warmere jaren '90 sound is inderdaad de basis voor dit Collapse Into Now. Het levert een aardige afwisseling tussen de verschillende songs op. Het begint met pakkende rock in het uitstekende Discoverer, gevolgd door het lekkere All The Best. Daarna wordt het rustiger met het fraaie Uberlin en het aardige Oh My Heart. Niet echt een topsong, wel mooi.

Dan komt Eddie Vedder meedoen. Ik als ook groot Pearl Jam fan kon niet wachten dit te horen. En wat doen ze: met z'n allen waaronder Eddie een beetje lopen neurieen.... het klinkt allemaal best goed, maar hallo (!): Eddie Vedder moet je toch mee laten zingen, laten rocken. Ik wil 'm horen, net als Patti Smith.
De volgende twee nummers zijn het eerste dipje van het album: aardig, niet bijzonder. Dan komt echter Walk It Back. En dan zijn we beland bij een echt goede R.E.M. song. Met de fraaie zang van Michael Stipe en de mooie piano van Mike Mils samen klinkt het ouderwets mooi. Alligator Aviator.... is ook van dat niveau. Wat een prima rocksong samen met Peaches en Lenny Kaye.
De volgende 2 songs zijn het volgende dipje: wel aardig, niet bijzonder zoals R.E.M. wel kan zijn. Hoe dat klinkt kan je horen op het hoogtepunt van het album: Blue, samen met Patti Smith. Ik vind ook de gitaar van Peter Buck hierop erg sterk, naast de vocals en de piano. En wat zingt Patti Smith hier mooi!

Ik las dat anderen dit album zien als een terugkeer naar het hoge niveau van New Adventures In Hi-Fi. Alsof de albums erna niet goed waren zeg! Eerlijk gezegd zie ik dit album er niet boven uit steken, zeker niet als geheel. Er staan een aantal uitstekende songs op, maar ook aantal 'gewone' R.E.M. songs. Ook vind ik het jammer dat sommige nummers niet wat verder zijn uitgewerkt. Het klinkt soms nog niet helemaal af. Enkele nummers hadden wel wat langer gekund, met wat meer uitwerking, wat meer solo's bijvoorbeeld. Het lijkt soms allemaal wat afgeraffeld in elkaar gezet, alsof de deadline wel heel dichtbij lag.
Desondanks is dit toch weer een goed album van een goede band, wat ik zeker nog een paar keer opzet. Mijn top 10 van 2011 zal het echter niet halen.

In de auto terug van vakantie deze verzamelaar vol verwachting opgezet, maar ergens valt hij mij nu toch wat tegen. Natuurlijk staan er flink wat goede tot geweldige songs op, maar er staan ook een aantal nummers op die ik inmiddels in 2014 wel aardig vind en niet meer dan dat. Natuurlijk ontbreken er een paar, maar in dit geval is dat toch wat ernstiger. Want hoe kunnen bijvoorbeeld Drive, The One I Love & Country Feedback niet op de basis cd staan? Die nummers bijvoorbeeld voor het matige All The Right Friends, Animal & Stand zou al flink schelen. En wat je ook ziet op de bonus cd: daar is een aantal maal begrijpelijkerwijs gekozen voor de live uitvoeringen. Dan klinkt R.E.M. vaak toch nog even een stukje beter. Mijn advies: combineer cd 1 met het beste van de bonus cd en dan pas heb je R.E.M. In Time, The Best of 1988-2003. Mijn cijfer is dan ook voor de basis cd

Waar komt R.E.M. nu weer mee? Een live cd van repetitieshows, die geen show waren? Ze wilden met publiek erbij een aantal nieuwe nummers uitproberen en gelijk de fans 'verwennen' met voornamelijk oud materiaal uit de IRS tijd.

Het resultaat klinkt verbluffend goed. Ze spelen inderdaad als een soort garagebandje: heel direct met de gitaren in de hoofdrol. Soms neigt het naar punkrock, maar dan wel altijd met een mooie R.E.M. melodie. Peter Bucks speelt de sterren van de hemel en Michael Stipes zingt als nooit tevoren.
Er staan te veel goede nummers op om op te noemen. Sterker nog: er staat eigenlijk amper een mindere tracks tussen de 39 (!) die op deze dubbel cd staat.

Het enige minpunt vind ik de tekst in het boekje. Wat een lang lulverhaal houdt die kerel zeg. Wat hij wil vertellen had ook in 2 pagina's gekund: deze shows deden hem denken aan die keer in Newcastle dat hij een beginnend R.E.M. een ijzersterk optreden zag weggeven. Dan was er nog wat ruimte geweest met meer trackinfo: juist bij deze setlist was dat leuk geweest. Gelukkig hebben we de foto's nog. (die zijn wel mooi). Oh ja: en de oh zo lekkere muziek!

Op Record Store Day kwam dit dubbel (MTV) Unplugged concert uit als 4 LP boxset. Het was helaas gelimiteerd tot 2500 exemplaren wereldwijd, in Utrecht had Plato er één, waardoor je er zo naast greep. Het leidde vervolgens tot het vragen van absurde prijzen op o.a. Ebay & Amazon. Gelukkig vond ik een beschikbare download en vanaf 19 mei is er een dubbel CD.

Op de eerste 2 LP's / CD staat het 1991 concert, op LP 3 & 4 / de tweede CD het concert uit 2001. Natuurlijk klinkt het allemaal goed. R.E.M. is een uitstekende live-band. Maar toch vind ik niet elk nummer even sterk. Soms klinkt het een beetje vlak. Daartegenover staan een flink aantal prachtige (semi-) unplugged uitvoeringen van bekende en wat 'kleinere' songs.

Bij het concert uit 1991 heb ik het dan bijvoorbeeld over het werkelijk briljante Low, het mooie Fall On Me & het lekkere It's the End of the World en bij het concert uit 2001 over nummers als het fraaie Electrolite, het sterke So. Central Rain, het briljante Country Feedback, het mooie Find the River & het fijne The One I Love, met een mooi ander arrangement.

Opvallend genoeg vind ik het niveau van het tweede concert wat hoger liggen. Wat trouwens erg jammer is, is dat ze hun fantastische uitvoering van U2's One uit 1991 hebben weggelaten.
Gemiddeld heb je dan alles bij elkaar een echt goed dubbel album, maar als je songs gaat selecteren dan kom je toch een niveautje hoger uit, wat deze release de moeite meer dan waard maakt.

Deze derde EP van Radical Face / Ben Cooper begint met Always Gold: the Short Attention Span mix. Eigenlijk een beetje overbodig, een soort net andere single versie van een langere albumversie die ook nog eens op het einde van de EP staat. Het blijft een prachtig nummer natuurlijk.
Echoes is alweer een heel mooi liedje. Wat een talent heeft hij toch voor dit soort echt hele fraaie intense liedjes. Wandering begint met zo'n mooie heldere piano gevolgd door.... een beat, jawel! The Alternative Mix is echt een remix en hij klinkt goed, erg goed zelfs.

Always Gold klinkt akoestisch natuurlijk wat anders, maar nog steeds mooi. Toch heeft ook deze variant weinig toegevoegde waarde, zeker niet zoals de akoestische versie van Glory op de eerdere Touch the Sky EP dat wel had. We're On Our Way heeft een lekker tempootje, samen met handclaps, strijkers en banjo: jawel! Erg leuk. Net als het hele EP'tje.

Sprookjesachtige muziek maakt Radical Face op Ghost, een titel die mooi bij de muziek past. Ook het artwork past er goed bij, vooral de foto op het boekje: een paar bomen in de verte, alles is bruingrijs, ook de lucht. Het heeft iets moois, het heeft iets spooky's, het komt van ver, maar het is toch intiem. Dat is de muziek op het oh zo mooie album Ghost.

Toch zorgt Ben Cooper voor voldoende variatie tussen de nummers, met net weer een ander instrumentje, een ander accent (het fluiten op Glory), een andere melodie: vrolijk en/of triest, vlotter / langzaam, zachter / harder. Hij doet dat soms ook binnen een nummer. Maar het album blijft wel de beschreven sfeer houden en vormt zo een prachteenheid. De mooiste nummers vind ik het (bekende) Welcome Home, Let the River In, Glory & Winter Is Coming.

Heb je dit nog niet beluisterd? Ik zou het maar snel doen! Ik ga het vanavond live doen in Paradiso.

Ook dit is weer prachtige muziek van Radical Face. De eerste twee nummers op deze EP zijn 'piano driven'. Een hele mooie piano, prachtige melodie, mooi gezongen door Ben en voldoende vaart en wendingen. We're On Our Way is wat voller: met een beat, violen, weer de piano en ... de banjo: ook erg mooi. Dit haalde dan niet het album Family Tree The Roots, dat zegt genoeg over hoe goed dat album wel niet is. Aan de andere kant, het had er best bij gemogen. Maar zo op gratis EP is ook prima natuurlijk!

Ga er maar aan staan, als je Ben Cooper bent. Een opvolger maken van het prachtige hoog gewaardeerde Family Tree: The Roots, tevens een vervolg in die serie the Family Trees. En op het moment dat je de 'titelsong' hoort, weet je eigenlijk al dat Ben doorgaat waar hij gebleven was. Holy Branches is een juweel van een nummer. En er staan nog veel meer juweeltjes op dit album: The Mute, Summer Skeleton, Letters Home, From the Mouth of Injured Head & last but not least het schitterende the Gilded Hand.

De begeleiding is zoals altijd beperkt: een piano, een akoestische gitaar, daarbij (heel zacht) wat ritmetikjes en soms fraaie strijkers of een hardere drum. Belangrijkste blijven de (hele) mooie melodieën en bovenal de oh zo mooie stem van Ben. Zelf zei hij in Paradiso 2 jaar terug daarover: dat hadden jullie niet gedacht he? Dat die stem in zo'n ... dikke Amerikaan zou zitten... (tja). Een fantastisch optreden gaf hij daar weg: ook live klinkt dit bijzonder mooi allemaal.

Minimaal is de muziek op dit The Branches hele fraaie muziek, soms is het nog mooier. Betoverend?
Wat een prachtplaat weer!

Ben Cooper heeft zijn trilogie The Family Tree afgerond met dit The Leaves. Rustige, intense, mooie muziek met een flinke melancholische inslag. Verzorgd en heel mooi gezongen. De verhalen die hij vertelt op de muziek zijn fraai.
The Roots vond en vind ik een fantastisch album, met heel veel prachtige songs. Het niveau van de songs lag wat lager op the Branches, wat ik nog steeds een echt goed album vond. Toch was ik hierdoor wat benauwd voor het derde deel The Leaves. ik kan zeggen dat het meer dan meevalt.

Ben komt op dit album weer met een paar juweeltjes aanzetten, zoals Rivers in the Dust, Midnight, The Road to Nowhere en Bad Blood. Ook zit er wat meer dynamiek in de muziek van sommige songs, ook door het goede gebruik van verschillende instrumenten, zeker de drums en de strijkers.. Nadeel blijft wel dat een aantal (stukken van) nummers wel iets teveel voortkabbelt. Toch komen die nummers na een paar keer luisteren beter binnen. Het is hem dan toch gelukt: ook het derde deel van de trilogie is meer dan de moeite waard. Zelf plaats ik het in niveau tussen The Roots en The Branches in.

Ben Cooper alias Radical Face maakte (dus) al zo'n mooi album met Ghost. Deze opvolger vind ik nog mooier. Dat heeft ook te maken met de Arcade Fire achtige elementen die ik erin terug hoor. Voorbeeld is A Pound of Flesh. Het blijft de prachtsound van Ben, maar de versnellingen doen mij sterk aan die Canadese band denken, waar ik een grote fan van ben. Ook het achtergrondkoor wat regelmatig terug keert, doet me aan AF denken.

Een ander belangrijk element op deze plaat is een hele fraaie kraakheldere piano die je voor het eerst goed hoort bij het begin van Family Portrait. Hij vertelt daar in één nummer eventjes de vrij dramatische geschiedenis van een gezin. Details volgen op de rest van dit album.
Dan volgt één van de hoogtepunten van het album Black Eyes. Op basis van een fraaie drumbeat en de akoestische gitaar en later weer de piano ontwikkelt zich een heel fraai nummer.
Op Severus And Stone staat die mooie piano weer centraal en hoor je ook het achtergrondkoor regelmatig.

We gaan akoestisch verder want The Moon Is Down. Soms het pianootje erbij en je ogen dicht: wegdromen maar... hou ze dicht, want daar is Ghost Towns: oh zo mooi. Het gaat over 'I miss you' en dat hoor je niet alleen, dat voel je.
Of het nog niet mooi genoeg is? Luister naar Kin. Het onweert letterlijk in het begin en de muziek neemt nu een donkere wending. 'I hear them all the time'. Hier worden banjo en piano gebruikt. Als het nummer gaat 'lopen' met een achtergrondkoor erbij is het werkelijk briljant.

The Dead Waltz heeft een duidelijke titel, maar is juist een mooi nummer met een vol geluid, waar alle instrumenten van dit album gebruikt worden. Op Always Gold staat een pianoloopje centraal en hoor je ook de strijkers die ik nog niet genoemd had.
De deur slaat dicht: we zijn bij het slotnummer Mountains. Een wat sneller nummer met als basis weer een lekkere drumbeat en een akoestische gitaar. Daar komt handgeklap bij. Ben zingt: 'everything goes away'. Ook dit album houdt helaas op.

Wat een enorm talent is Ben Cooper. Hij heeft ook nog prachtplaten gemaakt onder de noemer Electric President (samen met Alex Turner) en brengt vier gratis te downloaden EP's uit met materiaal wat dit album niet haalde. En ook die eerste al beschikbare EP mag er wezen.
Dit album is zo goed dat het raar moet lopen wil het niet mijn top 10 van 2012 halen zeg ik half januari. Een juweel van een plaat.

Welcome Home is en blijft een prachtig nummer. Touch the Sky is de subtitel en dat is wat Ben Cooper soms echt kan, ook op deze EP. Wat volgt is een prachtige akoestische versie van Glory en dat terwijl ik niet zo van het akoestische ben. Dan volgt een absoluut hoogtepunt: het ijzersterke Doorways. Dat heeft iets van the Arcade Fire: aan de hand van een mooie piano loopt het nummer vol emoties door en door.

Het slome A Little Hell vind ik ... heerlijk sloom. The Deserter's Song heeft een mooi intro. Het vervolg vind ik melodieus wat minder, hoewel het refrein er wel weer mag zijn. Toch is dit meer een b-side. Gelukkig is er tot slot de fraaie Welcome Home reprise.
Alles bij elkaar kan je als je Radical Face kan waarderen, deze EP beter niet missen.

Op het omslagpunt van de jaren '80 dance & disco naar de meer house georieënteerde dancemuziek, is dit nog een aardig samenraapsel van stijlen. Ook wordt terug gegrepen naar wat oude disco en soul, dus je vindt van alles wat. Sommige nummers zijn echt matigjes, andere weer grappig of best aardig en een aantal mogen er wezen, zoals bijv. die van Joyce Sims, Lynn Colins (natuurlijk), Innercity & S'Express. Geinig zijn de Wee Papa Girl Rappers en de Fun Fun mix.

In de overgang van de eighties dance naar de house georiënteerde 90's, was 1989 een behoorlijk sterk jaar voor de dansmuziek. Omdat deze verzamelaar ook wat leuke pop herbergt, vind je er toch heel wat behoorlijk goede muziek op. Erg goed zijn bijvoorbeeld Soul II Soul, Neneh Cherry, Donna Summer, Technotronic en niet te vergeten het geweldige Got to Get van Rob 'N' Raz met een uitblinkende Leila K. Heel wat aardige muziek dus op deze prima verzamelaar.

Tot nu toe had je wat mij betreft de Radiohead van de eerste 3 albums in de jaren '90, waarbij vooral The Bends & OK Computer fantastische platen zijn, en daarna. Meer experimenteel werd het vanaf Kid A, albums waar ik ontzettend en lang aan heb moeten wennen. Nu kan ik uit die periode wel heel wat muziek waarderen, maar minder als uit mijn favoriete jaren '90. Een uitzondering tussendoor was eigenlijk In Rainbows wat heel kort gezegd gevuld is met hele mooie muziek.

Dan kom ik bij A Moon Shaped Pool. Op deze plaat vindt naar mijn idee een soort samensmelting plaats van de vaak hele mooie melodieën die Radiohead kan maken en de meer experimentele muziek uit deze eeuw. Hierdoor krijg je hele mooie maar tegelijk erg spannende muziek, prachtig melancholische, maar tegelijk tegendraadse muziek. A Moon Shaped Pool is de haast perfecte samenstelling van stijlen die Radiohead gebruikte door de jaren heen.
Opvallend mooi vind ik de gitaar en de piano op deze plaat. En daarop de vaak angstige haunting zang van Thom Yorke. Dit past ook goed bij de vaak sombere soms heftige teksten, die gaan tot aan paniekaanvallen aan toe. Er heerst ook een soort filmische sfeer, die mooi verbeeld wordt in de fraaie videoclip van Daydreaming.

Natuurlijk is dit album ook nu weer één mooi geheel, wat absoluut een pluspunt is. Maar eigenwijs als ik ben pik ik er toch een aantal songs uit die wel heel erg mooi zijn: het waanzinnig mooie Daydreaming, het fraaie Decks Dark, het indringende Ful Stop, het ijzersterke Identikit, het prachtige The Numbers en het fantastische, in klassieke Radiohead stijl gespeelde, Present Tense.
Een absoluut meesterwerk, dit A Moon Shaped Pool.

Toen dit album uitkwam was het nogal een deceptie voor mij. Radiohead had met Kid A en dit (b-side?) album niet de weg ingeslagen die ik verwachtte. Waar waren bijvoorbeeld die geweldige gitaren gebleven van The Bends? Dat ze iets anders wilden ok, maar zoiets?
Een flinke tijd later viel al een voorzichtig kwartje, want een paar nummers waren toch best mooi. Nu, ruim 10 jaar later, donderen de kwartjes naar beneden, een week voor hun concert in Amsterdam.

Want niet alleen staan hier echt meerdere oh zo mooie songs op, ook het geheel is, met alle geluidsconcepten erbij, fraai. Het roept ook een donkere soms diep emotionele sfeer op. Het lijkt er dus op dat ik nu veel meer klaar ben voor dit album als 10 jaar terug. Dit heeft ook weer te maken met het feit dat ik nu eerst The King of Limbs & in Rainbows draaide voorafgaand aan dit album. Dat is een heel andere insteek dan de chronologische. Het klinkt veel logischer allemaal, je hoort dingen terug.

Werkelijk echt prachtige nummers zijn Pyramid Song, You and Whose Army?, I Might Be Wrong, Knives Out en Dollars & Cents. Het ene echt minder geslaagde nummer vind ik Like Spinning Plates, daar gaan ze toch echt 'over the top'. Ik heb de Special Edition CD & Book (by Stanley Donwood and Tchocky). Die is zeer aan te raden: het fraaie donkere artwork in dat boek voegt een extra dimensie aan die donkere sfeer van dit album toe.

Voordat Pablo Honey uitkwam waren er de cd-singles / EP's van Creep. Naast de geweldige single staan er inderdaad een aantal geweldige nummers op. Voor mij één van de betere Radiohead nummers: het creepy Inside My Head: wat een sfeer heeft dat nummer zeg. Gaaf dat de live versie anders - veel directer - klinkt. Dan rocken we heerlijk door op het sterke Million Dollar Question: wat een gitaren zeg!

Yes I Am is een heel mooi liedje, met een raggende gitaar. Mooi contrast levert dat op, ook typisch Radiohead uit die tijd. De gitaren op de remix van Blow Out zijn explosief. Alles bij elkaar is deze EP zo zeer de moeite waard.

Terwijl ik niet zo heel veel heb met het album Kid A, vind ik de nummers van dat album die live op deze live EP worden gespeeld juist weer wel goed. Het rockt dan ook meer dan op de plaat. De piano versie van Spinning Plates is juist weer wat rustiger, maar erg mooi.

Alle nummers zijn erg goed gespeeld en geweldig neergezet. Dat vind ik juist ook sterk aan deze EP: de sfeer. Die is bij vlagen haast betoverend te noemen. Ik vind deze EP horen tot het allerbeste wat Radiohead gemaakt heeft en dat wil toch wat zeggen.

Ook voor mij was dit eerst een hele mooie plaat van Radiohead, maar niet meer. Ik miste wat zout en peper, hoewel ik gelijk een paar nummers wel erg mooi vond. Later ging mijn score al omhoog, maar nu ik dit album maar blijf en blijf draaien in voorbereiding op hun concert van volgende week zondag kruipt de muziek onder mijn huid. Vrijwel alle nummers vind ik echt zo ontzettend mooi. Er zit ook veel emotie in de muziek verstopt. Het raakt je soms vol op je smoel.

Daarom begeeft dit In Rainbows zich voor mij op het niveau van mijn favoriete Radiohead album the Bends en die andere geweldenaar OK Computer. Ieder met hun (geheel) eigen insteek, ook knap.

Inderdaad is Killer Cars een erg sterk nummer, een soort poprock van Radiohead. Net als Faithless the Wonderboy: een relaxed liedje, wat je toch weet te pakken. Mogelijk ook door de tekst, zeker door de sterke gitaar: wat een finale zeg! Ook Thinking About You is een mooi poprock nummer. We vertoeven op deze EP soms in wat rustiger Radiohead sferen. Zeker het fraaie Banana Co. is echt pop, Beatles-achtig. En laten we de US version van Stop Whispering niet vergeten: een heel mooi popliedje.

Van de live nummers klinken You & Vegetable live prima, maar de akoestische versie van Creep vind ik toch minder. Toch is ook dit een interessante EP uit de vroegere jaren van Radiohead, vol met pure goede muziek.

Ik heb flink moeite gehad met Kid A, zeker door de overgang van het geluid van The Bends & OK Computer naar de elektronische sound van dit album. Langzaam is de score omhoog gekropen. Ik had 'm inmiddels al een tijdje op 4* staan, vandaag komt er een 0,5* bij.
Nadat ik eerst een aantal songs erg goed tot geweldig vond, is Kid A inmiddels ook bij mij onder de huid gekropen. Wat een mooi klankenpalet biedt deze plaat. Bij mijn 2CD editie zit een uitgebreid boekje met ook heel mooi artwork. Favoriete songs waren altijd al The National Anthem, Everything in Its Right Place, Idiotheque & How To Disappear Completely. En dat zijn nou precies de 4 nummers die ze afgelopen zaterdagavond schitterend speelden in Amsterdam. Geweldig.

Uit de uiterst productieve tijd van Amnesiac & Kid A komt deze EP Knives Out. Inderdaad ligt deze makkelijker in het gehoor dan die andere EP van Amnesiac: Pyramid Song. Vooral Cuttooth & Fog vind ik sterke nummers, net als single Knives Out trouwens. Ook Worrywort kan ermee door en the Full Length Version van Life in a Glass House stelt als extended version niet veel voor, maar is net als op album Amnesiac wel een prettige afsluiter.
Ook hier weer fraai artwork.

The Bends van Radiohead staat in mijn top 10. Dat vind ik een briljant rockalbum. Dit OK Computer haalt ook dat hoge niveau, maar dan op een andere manier, maar toch ook weer niet. De andere manier is het gebruik van elektronica, waardoor de muziek dromeriger, soms vager, klinkt. Voor sommigen wordt de muziek daardoor soms te zweverig, maar zelf vind ik het mooi. De veelal trieste emotie die in heel wat nummers zit, raakt je soms recht in het hart. De muziek vervaagt zo soms bijna tot een klankenpalet. Iets wat ze op de volgende drie albums verder zouden doortrekken, maar dan voor mij niet altijd even geslaagd.

Desondanks blijft de muziek op OK Computer toch echt rock, met ook hier een band met alles erop en eraan: gitaar, bas, drum, synth / piano, zang. En met nummers met een kop en een staart. En net als op the Bends is ook dit album gevuld met geweldige muziek, 'gewoon' echt geweldige songs. Het is daardoor lastig om de mooiste nummers eruit te pikken. Ik noem Paranoid Android, Substerranean Homesick Alien, Exit Music, Let Down, Karma Police, No Surprises & Lucky. Die zijn toch wel bijzonder mooi.

Dit is een erg lekkere gitaarplaat, die naar mijn idee weinig met pop maar alles met (soms steengoede) rock te maken heeft. En toch is het ook meer dan dat. Allereerst is het natuurlijk het debuut van een grote band en hoor je al van alles terug wat later op die topalbums die volgden zou worden gebruikt. Dit is het begin, de basis. Zeker voor opvolger the Bends, mijn favoriete Radiohead album.

Verder speelt de band natuurlijk uitstekend en luisteren we toch echt naar de specifieke stem van Thom Yorke. En er staan ook op dit Pablo Honey al een flink aantal echt goede nummers. Rauwe pure opener You mag er gelijk wezen, ik vind het 'zeikerige' Creep wel super, Stop Wisphering is eerst mooi en eindigt in een fraaie geluidsexplosie, Ripcord is een topnummer, net als Vegetable: wat een gitaar, fantastisch! En wat een sterke afsluiter met Blow Out. Dat gebeurt zo letterlijk met de plaat.

Terwijl ik de hoge waardering van Kid A schromelijk overdreven vindt, is juist dit debuut hier op Musicmeter volkomen ondergewaardeerd, met nu 3,2*. Een dik zesje: hallo?!?!

Nog meer songs uit de periode tot en met 2001 van Amnesiac en Kid A. Deze EP heeft twee gezichten: een hele mooie (Pyramid Song, de single) en fraaie (The Amazing Sounds of Orgy). En een minder geslaagde: Trans-Atlantic Drawl & Kinetic. Daar wordt iets teveel geëxperimenteerd, waardoor samenhang en/of sound van het nummer teveel vervagen.
Vermeldenswaard is ook hier het mooie artwork.

Dit is mijn favoriete album van Radiohead en dat wil wat zeggen, want ze hebben veel moois gemaakt. Zeker op de platen hierna wist Radiohead het donkere (diep-)trieste regelmatig fraai neer te zetten met een nadruk op de electronische begeleiding. Hier op the Bends wordt nog uitgebreid gebruik gemaakt van de (geweldig gespeelde pure) gitaar. Dat maakt de muziek ook regelmatig een stuk rauwer, ruwer en vooral bozer. Want op the Bends hoor je niet alleen de melancholie, maar ook de woede. Het is ontzettend knap hoe dat via de muziek wordt 'verwoord'.

Dat gebeurt dan ook nog eens met een groot aantal echt fantastische nummers. Titelsong the Bends, het mooie High and Dry, het oh zo fraaie Fake Plastic Trees, het rauwe Bones, het geweldige Just (een boze trieste tekst, fraai neergezet op de muziek), het exploderende My Iron Lung en de ontzettend mooie afsluiter Street Spirit (fade out). Ook de andere nummers zijn minimaal echt goed. Dit album staat niet voor niets in mijn top 10.

Het is toch ongelooflijk dat er hier heel wat users, notabene met name Radiohead fans, een laag cijfer aan geven. Is de muziek dan slecht? Eigenlijk is de vraag stellen al vreemd. Nee, de sfeer van de verschillende albums komt hier niet naar voren. Goedemorgen!

Radiohead blijkt weer eens volkomen anders te zijn dan andere artiesten. We hebben het schijnbaar over een Jose Mourinho act, die zich 'the Special One' noemde (op dit moment zingt Tom: "you're so fucking special, but I'm a Creep"). Daarvan is het gezien een aantal (extreem) lage stemmen niet mogelijk een best of uit te brengen.
Onzin.

Op dit verzamelalbum staan alleen maar zeer goede tot briljante nummers (kies bijvoorbeeld eens 4 favorieten). Dat alleen al geeft aanleiding tot een hoge waardering. Verder zijn ze in een heel aardige volgorde geplaatst, waardoor de muziek elkaar helemaal niet 'bijt'. En belangrijk voor een goed verzamelalbum: er staan ook sterke albumtracks en ep-tracks op, naast singles.
Tot slot: er is ook nog een 2-cd versie, met een prachtige tweede cd die in het geval van Radiohead natuurlijk meer dan de moeite waard is. Kortom: wat een geweldig verzamelalbum!

In mijn enthousiasme na het te pakken krijgen van tickets voor hun concert dit jaar, greep ik juist deze verzamelaar met een prachtig overzicht van hun werk uit de kast en droomde vast over de setlist die dan gespeeld wordt. Van mij mogen ze heel wat songs van deze Best of spelen. Ik denk dat je dan een prima sfeer krijgt in de Ziggo Dome...

Ook ik had lang het geweldige the Bends in mijn top 10 staan en vind de eerste drie albums van Radiohead erg sterk tot fantastisch. Maar het overdreven experiment van de albums erna deed mijn enthousiasme flink luwen. De balans tussen songs en experiment - zoals Herman het zo mooi zegt - was vaak ver te zoeken op die albums. Gelukkig was daar weer In Rainbows, hoewel ik dat album weer enigzins vond doorslaan naar meer eenvoudige maar wel mooie poprocksongs.

Daarom ben ik aangenaam verrast door dit The King of Limbs. Dit is wat minder toegankelijk dan In Rainbows wat op den duur toch wat ging vervelen. Het experiment valt op zich ook wel weer mee. Radiohead grijpt net als zo vele bands tegenwoordig terug op de electronica uit de jaren '80 en '90, waar drum 'n bass de basis vormen voor dit album. Het wordt gelardeerd met de zeurderige stem van Tom York, allerlei electronische effecten en andere instrumenten, zoals gitaren en piano. Dit alles leidt samen tot een prachtige sfeer die je door het hele album heen hoort. Het vormt de basis van dit mooie The King Of Limbs. Ik merk ook dat het mij minder interesseert naar welk nummer ik zit te luisteren: het gaat om het geheel met die bepaalde sfeer en aankleding van ruim 37 minuten.

Die sfeer, dit basale gebruik van electronica, doet me ook wel wat denken aan het laatste tussendoortje van The Gorillaz: The Fall. Een album, wat eigenlijk geen album was. Het was in 32 dagen in elkaar gezet tijdens de Amerikaanse tour. Ook dit The King of Limbs zou je enigzins zo kunnen beschouwen. Een mooi bij elkaar geflanst electronisch geheel met lardering, een samenraapsel van mooie klanken die bij elkaar passen.
En als het af is, dan is het te downloaden van hun eigen website (in beide gevallen). Revolutie in muziekland!

Ik ben wel een liefhebber van remixen, tenminste als ze een fijne dancesound aan een nummer kunnen geven en / of een interessante draai of beter gezegd swing, tot richting een eigen interpretatie. Dat hoor ik op dit TKOL RMX veel te weinig of het is niet goed genoeg. Er staat een enkele geslaagde dancemix op en een enkele aardige alternatieve mix, maar verder is het saai, of deels mislukt of te gekunsteld. Regelmatig had ik toch iets van:

Ik vind het jammer want ik vond de sound van TKOL juist erg goed en er waren mogelijkheden voor een goed remixalbum. Wat ik ook niet zo sterk vind, is dat er een dubbelalbum van gemaakt is. Durf dan de betere mixen eruit te pikken en zet die op 1 cd. Hé, goed idee! Ik denk dan aan mixen als Little by Little [Caribou], Lotus Flower [Jacques Green], Bloom [Mark Pritchard], Feral [Lone remix], Seperator [Four Tet], Give Up The Ghost [Thriller Houseghost Remix], Good Evening Mrs. Magpie [Modeselector Remix] & Lotus Flower [SBTRKT Remix]. Oftewel: Disk1 is een stuk beter dan Disk2.
Gemiddeld kom ik niet hoog uit voor het totale album.

Wat een geweldige funk/rock/rap protest plaat is dit toch zeg. Zoveel energie, zoveel klasse, zoveel goede nummers. De bas is briljant, de drums lekker droog, de gitaar van Morello is pure klasse en Zack zingt, zuigt en praat zijn longen eruit. Ik vind de 20th anniversary remaster wel de moeite waard: de heldere sterke productie is nog wat beter te horen. Het geeft de muziek nog wat meer kracht, als dat al mogelijk is. En die muziek bestaat niet te vergeten ook uit 10 (ijzer-)sterke songs, want mensen er staan zoveel echt hele goede nummers op deze plaat. Favorieten kiezen is erg moeilijk.

Hoewel ze een echt eigen geluid hebben, kan je wel refereren aan andere bands. Zoals hierboven, daar wordt terecht de Utrechtse Urban Dance Squad genoemd, maar soms hoor je ook de vroege Red Hot Chili Peppers als het wat meer funky klinkt. En terecht schrijft Chuck D de intro bij de 20th anniversary: een link met Public Enemy ligt er (inhoudelijk) ook.
Rage Against the Machine is een plaat die je bij de strot pakt en niet meer loslaat.

Veel mensen hebben het bij Rammstein nog over (heavy) metal, ik zag het nog bij een recensie in de krant staan. Maar op Discogs zie ik dat er vanaf Rosenrot in 2005 geen heavy metal meer vermeld staat. Daar kan je over discussiëren natuurlijk, maar als ik naar dit nieuwste album luister hoor ik toch vooral stevige elektronische hardrock. Met bijvoorbeeld veel meer melodie dan op hun debuutalbum. Die trend was er eigenlijk al op mijn favoriete plaat Mutter. En deze vind ik daar wel bij aansluiten, alleen is 'ie net wat minder. Dat is dus best positief, want Mutter maak je maar één keer.

Er staan toch heel wat sterke songs weer op dit album, waarvan de teksten weer doorspekt zijn met harde/lugubere/flauwe humor. Zelf vind ik opener en single Deutschland erg lekker en tegelijk maatschapijkritisch, net als Ausländer natuurlijk. Is Zeig Dich niet nu al een live klassieker? Ik hoop dat ze 'm spelen in De Kuip, want wat een geweldig nummer is dat! Met als uitblinkers het koor en de gitaar.

Sex heeft inderdaad iets van Muse. Het refrein van Puppe is bijna over the top, maar het is toch wel een gaaf en gestoord nummer tegelijk. Was Ich Liebe is ook ijzersterk, net als Tattoo. Diamant is echt erg mooi. En Hallomann is werkelijk luguber en komt keihard binnen. Bijna naar om naar te luisteren, dus knap gedaan. Net als deze gelijkname plaat van Rammstein. Klasse Jungs!