Dit vind ik de mooiste verzamelaar van O.V. Wright, de zanger met één van de mooiste soulstemmen van de jaren '60 / '70. Het bevat singles en mooiste songs van zijn periode van 1965 t/m 1973. Op kant 1 van de plaat de periode 1965-1967 met het waanzinnig mooie You're Gonna Make Me Cry. En op kant 2 staat 1967-1973 met als afsluiter het oh zo mooie Drowning on Dry Land. En daar tussenin staan bijna alleen maar prachtige songs en als er één tussendoor gewoon mooi is, dan zorgt de stem van O.V. Wright er wel weer voor dat ook dat weer heel mooi klinkt. Zeer aan te bevelen dus.

Op dit fantastische album, één van de beste Soul verzamelalbums ooit, vind je hoogtepunten uit het werk wat O.V. Wright maakte in zijn eerste jaren als 'seculier' artiest. De start van zijn carriere had hij namelijk via het kerkkoor in de gospel. Daar is één LP van: On Jesus Program met the Travelers. Toch mist zijn eerste 'gewone' single, en wat voor één: That's How Strong My Love Is. Dit werd uitgebracht op Goldwax, terwijl O.V. Wright onder contract stond bij Peacock Records. Vervolgens brachten Otis Redding en the Rolling Stones dit nummer wel met succes uit.
O.V. Wright bracht vervolgens 3 albums en singles uit op het Backbeat label van Peacock. Het beste daarvan vind je op dit album en het is werkelijk om te smullen.

O.V. Wright heeft wel heel veel talent. Hij heeft zoveel soul en gevoel in zijn stem: het is ongelooflijk. Hij klinkt ook nog steeds of hij in de kerk aan het zingen is, zo inlevend zingt hij zijn songs. Daarnaast wordt hij uitstekend begeleid, maar dat mag ook wel in Memphis. En, niet onbelangrijk, op Monkey Dog na, zijn alle nummers goed tot geweldig tot prachtig. Een paar favorieten: het oh zo mooie You're Gonna Make Me Cry, de deep southern soul van Everybody Knows, A Nickel and a Nail en Drown on Dry Land.

En het vervolg van zijn prachtige oevre vind je op The Complete O.V. Wright on Hi Records Vol. 1. Op Vol. 2 daarvan, O.V. Wright Live vind je ook That's How Strong My Love is. Dit is één van mijn favoriete nummers ooit, ik heb het the Stones horen spelen in Vredenburg Utrecht.
En oh ja, de singles A- + B- sides uit de Backbeat tijd staan op Giant of Southern Soul uit 2001. Nog eens 14 andere nummers, die hier niet op staan.

In 1994 en 1995 bracht Oasis naast hun 2 beste albums ook nog eens 9 (!) EP's uit, zoals ook deze Cigarettes & Alcohol Al die EP's zijn goed tot geweldig, ook door de vele uitstekende B-kanten en live uitvoeringen die erop staan. Deze EP is één van de beste. De single Cigarettes & Alcohol is ook nu nog bij 2025 Live één van de publieksfavorieten. I Am the Walrus Live at Glasgow Cathouse June '94 is met ruim 8 minuten minstens net zo goed als het origineel van the Beatles en duurt hier 2 minuten langer dan op het album vol b-sides The Masterplan. Ook Listen Up & Fade Away zijn van die heerlijke songs die uiteindelijk ook daarop belanden. Echt een hele fijne EP dit!

Het voordeel van een hernieuwde release op vinyl is dat je de plaat weer eens uitgebreid gaat draaien. Wat vond ik 'm toen goed en wat vind ik 'm goed. Het zal je debuutalbum maar zijn. Heerlijke pure rock 'n roll, gedragen door de kenmerkende zang van Liam en de geweldige gitaar van Noël. En hij schreef ook alle nummers van dit album, waarbij de songs minimaal goed, maar meestal echt goed tot fantastisch zijn.

Side 1 van de LP bestaat uit: Rock 'n Roll Star, Shakermaker, Live Forever, oftewel 3 heerlijke klassiekers op een rij, waarbij ik bij de laatste 2 een vinkje zet. Op side 2 drie sterke albumtracks, waarvan Columbia net de beste is. Side 3 bestaat uit 2 klassiekers: Supersonic en Cigarettes & Alcohol met daar tussenin het fantastische Bring It On Down, wat van mij een vinkje krijgt als favoriet. De gitaar van Noël op dit nummer is weergaloos. Op Side 4 is nog één supersong te vinden: Slide Away.

Praktisch alles klopt aan deze plaat, een rock klassieker pur sang. Ook live klonken de nummers fantastisch, want Oasis was ook daar de top. Ik zet deze plaat maar weer eens in mijn top 10.

Het slaat natuurlijk nergens op om Don't Believe The Truth te vergelijken met hun eerste twee klassiekers. Dit is een plaat op zich, (ruim) 10 jaar later. Na 3 mindere albums komen de Gallaghers en maten hier opdraven met een prima plaat. Je kan het eigenlijk wel als hun comeback plaat zien, want hierna volgt het nog betere Dig Out Your Soul.

Het openingsnummer Turn Up The Sun is lekkere rock 'n roll: haast ouderwets goed. Daarna volgt een verrassend nummer met een soort Lou Reed inslag: Mucky Fingers is best aardig. Maar single Lyla is meer dan dat: dat is een Oasis klassieker. Love Like A Bomb is wat simpel, maar nog steeds heel aardig. Het wordt gevolgd door alweer een inmiddels Oasis klassieker: het heerlijk zuigende the Importance of Being Idle. The Meaning of Soul is lekkere snelle rock, super nummer!

Guess God Thinks I’m Abel is vervolgens een stuk rustiger, maar wel buitengewoon fraai. Part of the Queue zit weer wat anders in elkaar: prima drum- en percussiewerk vormen de basis van weer een goed nummer. Keep the Dream Alive & A Bell Will Ring zijn aardig, goed gezongen door Liam. Maar slotnummer Let There Be Love is een prachtige finale: erg mooi nummer!

Op dit album hoor je Oasis weer op niveau terug komen. Er staan een aantal buitengewoon fijne nummers op en ook de minste nummers zijn op zijn minst aardig. Don't Believe The Truth? De waarheid is dat dit een prima plaat is van Oasis.

Step Out en Cum On Feel the Noize vind ik zowaar wat mindere b-sides. De Slade cover vooral vanwege de matige productie. De schelle gitaren hebben volop distortion in deze loudness war. Best jammer.

Underneath the Sky daarentegen is weer een heel fraai nummer, net als de beroemde single Don't Look Back In Anger. Goed gespeeld en mooi gezongen door Noel. Gemiddeld kom ik op 3.75* uit.

Dit is weer een uitstekende Oasis single EP. Go Let It Out is een ijzersterk nummer van Oasis. Het eindigde vorige week nog op 17 in the Greatest Hits of Oasis hier op Musicmeter. Let's All Make Believe is een mooi gitaarnummer sterk gezongen door Liam. (As Long as They've Got) Cigarettes in Hell is weer zo'n fraai semi-akoestisch lied wat gezongen wordt door Noël. Momenteel wat ondergewaardeerd hier dit prima EP'tje van Oasis uit 2000.

Wat is dit goede Oasis album ondergewaardeerd hier op MusicMeter. Er staan hier toch flink wat goede tot uitstekende songs op. En ze worden natuurlijk goed gespeeld, hoewel ik er nog betere live versies van heb (Finsbury Park London 2000). Prachtig is Songbird, fraai is Stop Crying Your Heart Out, erg lekker is Force of Nature, goede singles zijn The Hindu Times en Little By Little en het lange Born On A Different Cloud mag er ook wezen. Kortom een prima Oasis album dit Heathen Chemistry!

Ik had dit fantastische concert van een op zich al geweldige live band al op prima bootleg 2LP. Maar het geluid van mijn officiële 2CD is toch nog even wat beter. Die mastering hebben ze bij Sterling Sound echt uitstekend gedaan. Ook het artwork ziet er goed uit, al had ik graag ook de luchtfoto van de massa mensen gezien die wel op mijn bootleg staat. En ook Noël voorop de hoes, naast Liam. In totaal zagen 250.000 (!) mensen Oasis op Knebworth.

Oasis dus, op hun artistieke hoogtepunt, vlak nadat (What's the Story) Morning Glory? was uitgekomen en daarvoor natuurlijk Definitely Maybe. Al die fijne songs van die geweldige albums spelen ze tijdens dit concert plus meer. Zoals prima b-sides en ook een hele mooie versie van I Am the Walrus als afsluiter. Eigenlijk is alles goed, maar nog beter vind ik bijvoorbeeld Acquiesce, Supersonic, Some Might Say, Slide Away, Cigarettes & Alcohol, Don't Look Back in Anger, Live Forever & Champagne Supernova om er eens een paar te noemen. Fantastisch gitaarspel en prima zang van Noël en erg goede zang van frontman Liam. Wat een subliem live album is dit: don't miss it! Er is een titel van een boek die alles mooi samenvat: "Oasis Knebworth: Two Nights That Will Live Forever".

Dit is een werkelijk geweldige EP uit 1994 van Oasis. Ze hadden een overvloed aan goede nummers in 1994 en 1995, wat goed te horen is aan de uitstekende b-side op de EP's die toen werden uitgegeven. Op deze erg fijne single Live Forever zijn dat een hele fraaie semi-akoestische versie van Up In The Sky, de prima rocksong Cloudburst, met een uitstekende gitaarsolo van Noël, en dat waar ze helemaal goed in zijn: een ijzersterke live versie van eerste single Supersonic. Niet te missen, zeker niet voor Oasis fans.

Deze Stand By Me 12-inch is eigenlijk beter dan het album waar de single op staat Be Here Now. Alle B-sides hadden makkelijk wat mindere nummers op dat album kunnen vervangen. (I Got) The Fever & My Sister Lover zijn prima Oasis gitaarsongs met een sterk zingende Liam. Het rustiger en mooie Going Nowhere van Noël was een welkome onderbreking geweest op het geweld van Be Here Now. En wat een fraaie hoes ook. Dit is (alweer) een uitstekende EP van Oasis, die hier op Musicmeter momenteel wat te laag (3.5*) wordt gewaardeerd.

Het eerste album van Oasis staat momenteel weer in mijn top 10 en ook dit album met de fraaie titel Standing on the Shoulders of a Giant met prachtig artwork van New York begint ijzersterk met Fuckin' In The Bushes & Go Let It Out. Maar Who Feels Love is ineens een stukje minder dan we gewend zijn en de ook Put Yer Money Where Yer Mouth Is en Little James zijn wat slapjes. Gas Panic! is wel weer een sterke track en Where Did It All Go Wrong? gezongen door Noël kan er zeker mee door, net als daarna Sunday Morning Call. De laatste drie nummers zijn best aardig.

Het levert alles bij elkaar een plaat met wisselende kwaliteit op, minder dan we gewend zijn van de Gallagher broers en consorten. Daarom zet ik dit album nog weinig op.

Overigens is dit alweer een goede single EP van Oasis met in dit geval drie goede nummers. Single Stop Crying Your Heart Out heb ik altijd een mooi nummer gevonden. Een mooie melodie, een lekker zeurderig zingende Liam en strijkers erbij. Verder het meer klassieke Oasis gitaarnummer Thank You For The Good Times met een sterk zingende Liam en het fraaie Shout It Out Loud van en door Noël. Minstens de moeite waard voor Oasis fans deze fijne Single EP.

Going Back To My Roots in zijn volle glorie, in de bijna 10 minuten durende Roots Suite. Echt prachtig gedaan en wat een heerlijk nummer blijft dit toch. Enigszins verrassend voor mij is dat de rest van de plaa helemaal niet onaardig is. Gevuld met aardige soulballads en wat meer up-tempo R&B is het op zijn minst onderhoudend te noemen. Vanwege de Roots Suite rond ik de score naar boven af.

Fijn album van the Ohio Players uit hun sterkere 70's tijd op het Mercury Label. Een mooi mengsel van strakke 70's funk en wat soulballads krijg je te horen. Contradiction, Far East Mississippi, Who'd She Coo? & Tell the Truth zijn de funky uitblinkers. Precious Love & Bi-Centennial zijn voorbeelden van zulke mooie soulballads. De lp cover is zoals wel vaker bij the Ohio Players uitklapbaar, waarop dan vrouwelijk schoon te zien is.

What the Hell?! Wat een lekkere funkplaat is dit. En heerlijk afwisselend. Van de psychedelische funkrock van What the Hell, via pure funk van de titelsong Fire naar erg goede funk/soul ballads, zoals Together & It's All Over. Uitstekende instrumentatie en zang en een geweldige drive - zo belangrijk voor deze funk muziek - kenmerken the Ohio Players. Kortom: een funkplaat die echt de moeite meer dan waard is!

The Ohio Players zaten van 1974 tot 1979 bij het Mercury label en brachten toen veel van hun beste werk uit op in totaal zeven albums. Dit is dan ook een prima funk en soul verzamelaar. Wat mij toch opviel bij het draaien, was hoeveel soul the Ohio Players eigenlijk hebben gemaakt. Ik dacht dat ze allereerst een funkband waren, dat komt waarschijnlijk door de hits. Maar zeker de helft van de nummers hier zijn soulballads met een groove, in de trend van Earth Wind & Fire.

Favoriete funknummers hier voor mij zijn natuurlijk opener en klassieker Skin Tight, Jive Turkey, het bekende Fire, Fopp, Love Rollercoaster, Who'd She Coo? & Body Vibes. Prima soulnummers zijn o.a. Sweet Sticky Thing, Honey, Angel, Wonderful & More Than Love. Absoluut een aanrader voor funk- & soulliefhebbers dit Funk on Fire.

The Ohio Players waren een uitstekende funk & soul band. Dat laten ze zeker horen op dit Skin Tight, één van hun beste platen. Hij komt uit1974 en is gevuld met heerlijke funk en fraaie soul. Hoogtepunt is titelsong en hit Skin Tight in een fijne lange versie. Ook echt goed is het ultrafunky Jive Turkey. Voor funk & soul liefhebbers toch wel een must.

Over het geheel genomen is dit inderdaad een kalme plaat voor Okkervil River. Er staan echter 13 nummers op, met toch regelmatig een aantal ouderwetse versnellingen daarbij. Om te beginnen gelijk al openingstrack The Valley, gevuld met heerlijke strijkers. Rustiger is Pirates, een nummer waar ik aan moest wennen. Maar wat heeft het eigenlijk een heerlijk relaxte beat en loopt het lekker.
Het wordt gevolgd door één van de beste nummers: The Rider. Ja hoor, toch echt in die ouderwetse Okkervil River versnelling, met een Arcade Fire achtige piano, gevolgd door sterke drums en violen. Het dwarrelt fraai door je kamer heen (of je hoofd als je een koptelefoon op hebt). Eigenlijk lijkt dit ook wel een beetje een Springsteen nummer.

En dan Lay of the Last Survivor. Daar horen we een bekend geluid terug: dat van de Nieuw Zeelandse band The Veils. Als je mij dit had laten horen en gezegd dat het een nieuw nummer van The Veils was, had ik je geloofd. Ik ben een fan van The Veils met hun intense hele fraaie muziek, dus dit rustige mooie nummer mag er wezen. Die sound komt trouwens vaker terug op dit album.
White Shadow Waltz is echt een heerlijk nummer, a la Arcade Fire. Tegen het valse aan gezongen vol met aanzwellende violen en trommels. Fantastisch. En het gaat zo door: We Need A Myth heeft een geweldige opbouw, begeleidt door piano, gitaar en drum.

Dan gaan we de rustige nummers in. Het begint met de honkie-tonkie piano van Hanging from a Hit. Opvallend is de mooie zang van Will Sheff en de fraaie melodie. Show Yourself is nog wat rustiger en wordt begeleidt door een akoestische gitaar en electronica. Op de koptelefoon klinkt dit nummer echt prachtig. En ineens komt er een electrische shoegaze gitaar voor de finale: sterk.

Your Past Life as a Blast heeft een mooi orgeltje eronder en doet weer denken aan The Veils. Shake It, Shake It! Wake and Be Fine heeft fantastisch mooie violen, een lekkere piano en knallende momenten. De finale track The Rise duurt ruim 6 minuten en is een monumentaal nummer. Piano, dubbele zang, violen en andere klassieke instrumenten beginnen vol aan dit nummer. Dan volgt er een heel rustig, bijna barok, tussenstuk, waarna er een enigzins chaotisch en toch mooi eind volgt.

Alles bij elkaar is dit een heel gevarieerde plaat geworden, van rustige momenten tot aanzwellende finales. Er worden veel verschillende instrumenten gebruikt en flink wat stijlen, waarbij de vergelijking met soms the Veils & the Arcade Fire opvallen. De productie is sterk en de uitvoering evenzo. En de plaat staat vol met goede tot prachtige tracks. Echt een hoogtepunt van 2011 dit I Am Very Far!

Langdradig? Dit zijn de meestal fraaie lange 12" versies van achttien Old Skool Jams, Old Skool Hip Hop Flavas, gebruikt tijdens de Block Parties eind jaren '70 / begin jaren '80 met name in New York. Hiermee begon de hip hop en dit is toch een mooi document daarvan. Natuurlijk ontbreekt het een en ander en staat er soms een nummer op, wat iets minder is. Maar over het geheel genomen is dit een prima dubbelalbum. Vooral CD1 is uitstekend. Ook leuk is dat er een aantal minder bekende en/of moeilijker te vinden nummers op staan, zoals het uitstekende That's The Joint van Funky 4 + 1. De klassiekers krijg je erbij.

En ik ben 'm gelukkig gaan beluisteren dazzler. Ik kan mij ook goed vinden in jouw song to song review van dit album, behalve dan dat ik het wat cheesy If You Want It stiekem toch best aardig vind. Ook Green vind ik zo onaardig niet.
De opener New Babies, New Toys knalt er zo lekker in met een heerlijk beat. Die hoor je ook op de lekkere popsongs History of Modern (part 1 en 2). Echt mooi vind ik het duet Sometimes en de 'voetstappen-beat' op New Holy Ground.
Op kant twee vind ik het bijna house nummer Pulse erg strak en lekker en de afsluiting met Bondage of Fate & The Right Side? sfeervol.

Ik vind dit album kwalitatief wel degelijk in de buurt komen van hun eerste drie albums uit de jaren '80. Het is dus absoluut één van de beste comeback albums van artiesten uit die tijd. Sterker nog, op die vroege albums vond ik dat er eerder nog wat meer mindere tracks stonden. Wat mij ook nog opvalt is dat ik de zangstem van Andy McCluskey nog steeds erg aangenaam vind en de synthesizers en de beats (weer) erg goed. Kortom: dit is gewoon een heerlijke plaat als je van goede electro-pop houdt.

Het begin van deze soundtrack vind ik ijzersterk, met als absoluut hoogtepunt The Village Callers met Hector. Dit geweldige nummer had ik alleen op een underground Funk verzamel LP. Verder zijn de twee Deep Purple tracks natuurlijk erg goed en de twee openingsnummers Roy Head & The Traits met Treat Her Right & The Bob Seger System met Ramblin' Gamblin' Man. Na Mrs. Robinson zakt het soms even in maar richting het einde wordt het weer vaker aardig tot goed. Zoals bij Don't Chase Me Around van Robert Corff en de hele mooie uitvoering van California Dreamin' van José Feliciano. Toch weer genoeg moois om deze Tarantino soundtrack de moeite waard te maken.

Wat klinkt deze plaat mooi op 180 gram vinyl via de Sennheiser! Prachtige sfeervolle trieste melancholische muziek. Dit keer dus geen grunts, alleen mooie cleane zang en vooral uitstekend veelal rustig gitaarspel.
De muziek en de trieste teksten vormen een prachtig geheel. Alle songs zijn fraai en sfeervol, alleen de 2 slotnummers zijn net wat minder bijzonder. De productie is kraakhelder, je hoort ook alle details erg goed. Een juweel van een plaat.

Ik kan mij helemaal aansluiten bij Guinness1980 hierboven mij. Ik wist ook lang niet wat ik met dit album aan moest. Er staan fraaie stukken muziek op, slecht klinken doet het niet inderdaad. Aan de andere kant komt het soms te gekunsteld over. Alsof ze een mooi nummer hadden en het vervolgens expres wat ingewikkelder hebben gemaakt, bewust wat minder toegankelijk. Maar dat werkt lang niet altijd.

Natuurlijk hoor je de 70's hardrock invloeden, zoals Led Zep en Deep Purple terug, maar de ene keer weer wel en de andere keer weer niet. Dan luisteren we weer 'gewoon' naar een mooi Opeth nummer. Ook zo zitten de meeste nummers niet soepel, niet lekker in elkaar.

Ondanks dit heb ik steeds de neiging om toch richting 4,0* te gaan: echt een goede plaat. Dit vanwege de echt goede muziek die de basis vormt. Maar hoe vaak ik het ook heb geprobeerd (meer dan 10x gedraaid), die muziek is toch teveel de dupe geworden van het concept wat gebruikt moest worden voor dit album. Helaas.

Ik heb gemende gevoelens bij dit In Live Concert at the Royal Albert Hall. Opeth begint met heel Blackwater Park en speelt daarom vervolgens 'maar' 1 song per album. Die songselectie per album is ook niet altijd 'my cup of tea'. Zo blijft er veel moois liggen: kijk maar eens naar de favoriete songs per album. Daar komt bij dat ik sommige nummers van Blackwater Park minder kan waarderen.

Favoriete vier nummers hier zijn Harvest, Advent, Hope Leaves & the Harlequin Forest. En er is natuurlijk wel meer moois te vinden, zoals The Drapery Falls, Blackwater Park & the Lotus Eater. Tot slot vind ik de grunts van Mikael live niet zo sterk als op de plaat. Daardoor vind ik ze vaker storend. Zijn cleane zang is wel goed, net als de band natuurlijk. Alles bij elkaar vind ik ongeveer de helft van dit concert (echt) goed.

Opeth grijpt - dat is wel duidelijk - op Pale Communion deels terug op de progrock met invloeden uit de 70's. Wat dan wel belangrijk is, is dat er voldoende afwisseling in de muziek zit, dat het niet saai wordt. Dat kun je op zich wel aan ze overlaten en dat is ook hier meestal gelukt. Alleen op het voortkabbelende Cusp of Eternity (aaaha aaaha...repeat), lukt dat niet. Op andere songs doen ze meer dan dat, daar wordt het boeiend, spannend tot heel erg fraai. Ook de instrumentatie is vaak erg sterk. Opvallende sterke gitaarsolo's en ook bijvoorbeeld soms een prachtrol voor het orgel.

Opener Eternal Rains Will Come zit vol van die mooie contrasten in de muziek. Nog mooier hoor je het op het hele fraaie Moon Above, Sun Below. Erg mooie melodieën zitten daarin en ook een heerlijk orgeltje. Ook Elysian Woes, direct daarna, sluit hierop aan en is een erg mooi nummer. Hier hoor je weer sterk de klassieke invloeden, die ook op deze plaat zijn terug te horen.

Goblin is een sterke en stemmige instrumentale track en River is misschien wel de mooiste song op het album. Fijne bas en gitaarsolo's heeft dat nummer. Voice of Treason heeft weer erg mooie strijkers en prachtige (Noordelijke?) contrasten in de muziek. Last but not least volgt met het fraaie Faith in Others ook nog eens het mooiste nummer van de plaat, vol met prachtige details en afwisseling.
Pale Communion is wel een plaat waar je wat tijd voor moet nemen, die je een paar keer moet draaien om de echte schoonheid goed tot je door te laten dringen. Het is meer dan de moeite waard.

Prachtige haast ambient stukken, worden afgewisseld met fraaie rustige muziek en dan weer (kei-)harde uithalen. Mooie cleane zang wordt soms ingewisseld voor grunts, die mij op deze plaat in het geheel niet storen, integendeel. Rustige tempo's worden ineens grove versnellingen: van een Noorse bergbeek naar een wilde rivier.

Ondanks alle afwisseling is de plaat een mooi geheel, door een overall herkenbare Opeth sound en omdat elk nummer op zich (zeer) geslaagd is. Mijn favorieten zijn Heir Apparant, The Lotus Eater & Burden, met een fraaie orgelsolo. Er worden trouwens veel verschillende instrumenten gebruikt. Op de geremasterde 180 gram groene vinylversie klinkt de productie werkelijk fantastisch. Veel is mooi en geslaagd aan Watershed.

Verbluft luisterde ik gisteren bij Plato Utrecht naar prachtige folk / pop muziek. Er zat zoveel gevoel in, er werd zo mooi gezongen. Dat alles op een fraaie deels electronische, deels semi-akoestische basis. Maar dan ook weer gemengd. Kunt u mij nog volgen? Het levert een prachtig vol en rijk geluid op, origineel en mooi geproduceerd. Het doet me denken aan het beste werk van Angus & Julia Stone. Op het aardige Ribbons na zijn alle nummers van heel mooi tot juweeltjes. Orange Sky is briljant.

Vervolgens blijkt het (alweer!) een Belgische groep te zijn met pas met hun tweede EP: knap hoor!
Bij Plato was de EP een tientje, je kan 'm ook officieel downloaden vanaf iTunes voor maar 3,99: doen hoor, deze band verdient een steuntje in de rug.

Tamer Animals is een prachtplaat en Tamer Animals is een nog mooier nummer inderdaad. Overal lees ik vergelijkingen met andere (folk-)rock groepen, bij dit nummer springt de vergelijking met The National er toch wel uit. De rijke instrumentatie en de zware melancholische stem op gedragen muziek: het is erg mooi.
Die titelsong staat gepositioneerd tussen 2 andere prachtnummers: For 12 en het monumentale Dust Bowl III. Het intro is heel fraai: een hele mooie combi van akoestische gitaar en zang. Vervolgens gaat het nummer 'los' met allerlei andere instrumenten erbij, tot de mondharmonica aan toe. Ik krijg een vaag comboygevoel hierbij, 'once upon a time in the west'. Ik wou dat ik in een RV door de woestijn van California of Nevada reed en dan dit nummer draaide. Wow!

Side A van Tamer Animals gaat richting 5*. De rest van het album (Side B) is ook (erg) mooi, maar wat minder bijzonder als dat eerste stuk. Als Other Lives na hun doorbraak met dit fraaie album aan komt zetten met een vervolgplaat die helemaal vol staat met de prachtsongs die op het eerste deel staan, dan wordt dat een hele grote plaat. Er zit volop muziek in Other Lives.

Bij mij werkte het zo met dit Complete & Unbelievable: The Otis Redding Dictionary of Soul uit mijn geboortejaar: des te vaker ik dit album van Otis Redding draaide, des te beter ik 'm vond. En vind: het is toch wel een heel fijn plaatje, met bijvoorbeeld naast het schitterende Try a little Tenderness, de geweldige Beatles cover Day Tripper, de lekkere opener Fa-Fa-Fa-Fa-Fa (Sad Song), de fijne Tennessee Waltz, het oh zo mooie My Lover's Prayer, de prachtige ballad You're Still My Baby en het funky Hawg for You. En Otis is in topvorm: hij gebruikt zijn oh zo fraaie stem precies goed op deze prima plaat.