Sommige groepen hadden een aantal sterke nummers. En ze hadden geweldige 12-inch versies. Eén daarvan was the S.O.S. Band. Op No Lies na had ik al deze 12-inches los. Hier staan ze verzameld op een Duitse cd, gedrukt in Nederland, die nu nog betaalbaar te vinden is. Absolute uitblinkers zijn (natuurlijk) Just Be Good To Me (wat een geweldenaar is dat toch!), the Finest & last but not least Take Your Time (they did it right...).

Op dit album van the S.O.S. Band, vlak voor hun grote doorbraak met Just Be Good To Me, staan nog te veel niemendalletjes. Aardige ballads, leuke R&B nummers, maar lang niet van het niveau van de volgende (twee) platen. De twee funky nummers Your Love & Groovin' zijn hier het beste wat op de plaat staat. Overall een voldoende.

Dit is een betere verzamelaar van the S.O.S. Band dan sommige andere. De songkeuze is sterker en er staan heel wat lange versies op en juist daar waren ze goed in. Hoogtepunt is natuurlijk de ruim 9 minuten durende 12-inch vocal mix van Just Be Good To Me. Ook opener Take Your Time (Do It Right) mag er meer dan wezen. Toch zijn het niet altijd de nog betere 12-inch versies op dit album, maar de ook lange albumversies.
Ook ontbreken hier een aantal sterke tracks, zoals Borrowed Love, Dit Dit Dit Dash Dash Dash, Just the Way You Like It & het funky Groovin'. Die hadden mooi de plek in kunnen nemen van die paar mindere ballads. Maar toch is dit helemaal niet onaardig.

Een aardig overzicht van de betere nummers van the S.O.S. band. Echter: er staan een paar mindere nummers op, terwijl een paar sterke tracks ontbreken. Gemist hier worden nummers als Borrowed Love, Dit Dit Dit Dash Dash Dash, Just the Way You Like It, High Hopes & Groovin'. Dat zijn er teveel en juist die nummers die ook voor meer afwisseling hadden gezorgd. Beter dan een paar matige ballads die hierop staan, zoals I'm Still Missing Your Love & Even When You Sleep. The Best of / Icons is een stuk beter.

Ik heb altijd een zwak gehad voor de energieke muziek van Sam & Dave. Soms lijken ze wel te blije soul te maken, maar vergis je niet. Natuurlijk zijn de songs vaak catchy, maar ze zijn bijna altijd goed tot echt goed. De stemmen van de heren zijn erg goed en de begeleiding is optimaal. Dit prima verzamelalbum is uitgegeven op het label Rhino, waardoor de remastering prima is. Als je van Soul houdt dan zou ik dit cd'tje niet laten liggen.

Na een ijzersterk begin zakt deze cd wat in. The Soul Clan, Don Covay, James Carr, Jackie Moore & Percy Wiggins brengen (natuurlijk) veel moois, maar vervolgens is het tot Wilson Picket van wel aardig tot vrij goed. Niet dat dit een slecht album is, integendeel, maar het is een mixed bag van echt hele mooie nummers tot best aardige songs. Ook begint het voornamelijk met fraaie Southern Soul en ineens komt daar wat Northern Soul doorheen, wat elkaar hier een beetje bijt. Goede verzamelaar, maar er zijn betere, zeker van label Kent.

Dit album van Santana is altijd mijn favoriete plaat geweest van deze gitarist en band. Het is allereerst een ontzettend sfeervol album, met prachtige exotische soms relaxte soms meer rockende soms meer Braziliaanse klanken, of allemaal door elkaar verweven. Er staan een paar geweldige nummers op, maar ook de rest mag er wezen. Het wordt uitstekend uitgevoerd en nu ik het vanaf de zogeheten 'original master recording' (Mobile Fidelity Sound Lab) op 200 gram's vinyl kan beluisteren wordt het nog mooier.

Ik ben altijd leip geweest van het briljante Oye Como Va: percussie en gitaar tot in de perfectie, heerlijk swingend met een fantastische vibe. Daarvoor staat een ander prachtig duo: Black Magic Woman/Gypsy Queen. Het zijn hele fijne minuten op deze plaat. En dan vinden op kant 2 ook nog eens het erg mooie Samba Pa Ti. Maar laten we de afsluiter van de geweldige kant 1 niet vergeten: Incident at Neshabur, wat een jazzy inslag heeft, een prachtig orgel en een mooie piano: schitterend nummer. Superplaat!

Het vreemde aan deze LP is, en dat is echt apart, dat de eerste drie (ook nog eens korte) nummers tot de minder bijzondere van deze plaat horen. Ik zet deze plaat dan ook meestal op bij het aardige Just in Time to See the Sun. Maar pas daarna komen 2 (erg) goede songs: het heerlijke Song of the Wind, met die mooie gitaar van Carlos Santana en het dynamische, maar soms wel wat rommelige, All of the Love of the Universe. Hoewel... dat orgeltje en daarna de gitaar op het einde: heerlijk.

Op side 2 doen ze het nog eens dunnetjes over. De iets mindere songs komen als eerste, gevolgd door de twee sterke afsluiters van het album. Hoewel: de percussie op opener Future Primitive is wel lekker. En dat gaat mooi over in de hele aardige gitaar van Stone Flower. Jammer alleen van de zang, die is echt minder.
La Fuento Del Ritmo is weer de Santana zoals we de band kennen van hun geweldige eerste drie albums. Dit nummer loopt als een trein, bevat veel details en lagen, maar vormt toch een mooi geheel. Het gaat tijdens de toetsensolo zelfs even de kant van Latin Jazz op. Slotsong Every Step Of The Way gaat op deze ingeslagen weg verder, alleen speelt de gitaar hier een wat meer prominente rol. Mooi nummer is dit!

Dit album is wat meer een mixed bag als de 3 ijzersterke voorgangers. Hoewel gezegd moet worden dat er nog genoeg fraais op staat, wat dit album duidelijk de moeite waard maakt.

De debuutplaat van Santana is één grote trip door de latijnse rock, heerlijke gitaren gelardeerd met orgeltjes, conga's en nog veel meer. De nummers doen weinig voor elkaar onder en lopen ook mooi in elkaar over.
Kant 1 van de lp is eigenlijk één hoogtepunt, met opener Waiting, de goede singles Evil Ways & Jingo en het fraaie Savor. Op Kant 2 is het openingsnummer Persuasion erg sterk, met een wel heel fijn orgel en gitaar samen, zijn piano en gitaar op Treat wel erg fraai, You Just Don't Care is een sterk bluesnummer en slotnummer Soul Sacrifice is misschien wel het hoogtepunt van het album.
De uitvoering is ijzersterk door gitarist Carlos Santana en zijn uitstekende band. Een volkomen tijdloze topplaat uit 1969.

De 100ste stem voor deze prachtplaat. III doet inderdaad niet tot nauwelijks onder voor Abraxas en dat zegt eigenlijk al genoeg. Ook hier rollen de gitaar(solo's), percussie, orgel, blazers en allerlei ritmes en melodieën als een heerlijke deken over je heen. Het vakmanschap hoor je ook aan alle kanten en behalve Jungle Strut & Everything's Coming Our Way zijn alle songs van hoog niveau. Vooral opener Batuka, het lekkere No One To Depend On, het prachtige Toussaint L'Overture & het ritmische Guajira (mooie pianosolo) zijn fantastisch. Als slotstuk van de grote drie van Santana misstaat III bepaalt niet, genieten!

Soul Jazz Records is er ook hier weer in geslaagd om een dijk van een verzamelaar samen te stellen. Een jaar na het oh zo succesvolle New Orleans Funk, kwam dit New Orleans Funk and Soul album uit. Het is dus wat afwisselender: van soul, via funky soul naar wat rauwere funk. Ook is er een afwisseling in artiesten, van bekendere als The meters, Lee Dorsey & Irma Thomas naar onbekende pareltjes. Saturday Night Fish Fry staat voor de muziek die op zaterdag avond feesten gedraaid werd. Soms schieten ze wat te feestelijk de bocht uit, zoals met Little Liza Jane, maar dat zijn incidenten. Er staan veel meer geweldige songs op, zoals bijvoorbeeld Mean Man, Where Is Love, Give It Up, Hung Up, The Thang (Part 2), Soul Soul Soul & Cold Bear om maar wat te noemen. Dat laatste smaakte toen natuurlijk prima op the Saturday Night Fish Fry.

Na het fraaie debuutalbum The Second You Sleep leverde Saybia in 2004 nog zo'n mooie stemmige pop/rock LP af, dit These Are the Days. De vraag is of het over het geheel misschien net iets minder dan het debuut is, het is in ieder geval meer dan de moeite waard. Hoewel geen nummer minder is, valt wel op dat een aantal nummers er bovenuit steken: die zijn echt (heel) mooi.

Voorop voor mij Untitled: wat een wereldnummer is dat toch zeg! Mooie melodieën, sterke gitaren, mooie tegenstellingen tussen rustige en harde(re) muziek. Album opener Brilliant Sky is een fijne catchy popsong. I Surrender heeft een mooie sfeer, net als Guardian Angel, wat ik nog wat mooier vind, ook door de gitaarsolo. Leuk zijn synthesizer en gitaar op Soul United, wat daardoor een goede break is in het album, met net wat andere muziek. Tot slot is Stranded ook een hoogtepunt: wat een prachtige nummer, wat een mooie strijkers.

Mooie zang, prima uitgevoerd, fraaie songs met genoeg variatie: alles bij elkaar een zeer geslaagde Deense plaat.

Hé weer een Belgisch groepje zie ik hoog in de rotatielijst verschijnen. Altijd even checken: vergelijkingen met the Arcade Fire worden getrokken. Gelijk luisteren dus! En ja hoor, ze doen het weer onze zuiderburen: (een nieuwe groep met) een goede nieuwe plaat.

Op de eerste twee nummers is de link met de muziek van the Arcade Fire snel gelegd. En dat hebben ze fraai gedaan, want het zijn erg goede songs The World Is Gonna End (mooie titel voor een opener!) en Car, Backseat, Parking Lot. In Want of Something is een vrolijk popliedje in het verlengde hiervan.
Deze plaat heeft echter voldoende wendingen, andere geluiden en afwisseling om het een eigen smoel te geven. Mooi voorbeeld is de rustige troubadoursong O! Delusions. En een kruising van de troubadour en the Arcade Fire-invloeden hoor je op het fraaie the Road to Rome.

Dan volgen Dawn... & On the Beach of Hanalei met leuke twists maar niet zo boeiend als de eerste songs. Algorithms daarentegen is een mooie liedje met vooral hele mooie strijkers. Trouble in the Engine Room is een leuk liefdesliedje met piano. New Kids in Town is een deels mislukte poging om een Arcade Fire-achtig nummer te spelen, maar kan er desondanks mee door.
Het middenstuk van deze plaat is toch het minste stuk van deze plaat.

Op the Underside horen we ineens de oooohs van Coldplay terug, alleen is dit nummer beter dan wat er op het nieuwe album van Coldplay staat. De reprise van Cars, Backseat & Parking Lot is een mooie rustige versie. Die wordt gevolgd door de coole synthesizer van Warpaint, een sterk wat steviger nummer. Ineens zijn we back to the 80s, ik moet aan Ultravox denken.
Tot slot volgt één van de hoogtepunten: de titelsong. Een door strijkers en synthesizer gedragen nummer wat toewerkt naar een mooie finale.

Voor een debuutalbum heeft School Is School een goede en gevarieerde plaat afgeleverd met Entropology. Nog niet alles haalt een hoog niveau, maar de echt goede nummers geven aan dat er nog meer in het vat zit.

De eerste twee albums vond ik echt leuk met lekkere (Bee Gees achtige) disco / pop. Zelfs hun concert dvd uit die tijd is echt de moeite waard: ook op het podium bleven ze overeind. Hun vorige album vond ik al wat minder, maar op Magic Hour gaat het toch iets te vaak mis. Allereerst is het een ratjetoe met echt van alles wat. Dat kan leuk zijn, maar hier is er weinig lijn meer te ontdekken. Dan kan de songkwaliteit nog de boel redden, maar er staan ook gewoon te veel mindere nummers op. Het begin van het album is nog wel aardig, zeker openingsnummer Baby Come Home & disconummer Inevitable. Alles bij elkaar valt het me dus toch wat tegen: voor mij geen Magic Hour als ik de plaat draai.

De Screaming Trees uit Seattle begin jaren '90. Grunge denk je dan gelijk, dat blijkt slechts deels te kloppen als je het album luistert. Hoe is het mogelijk dat deze band ondersneeuwde met zo'n goede plaat? Nou ja, helaas door al die andere bands natuurlijk uit Seattle en omstreken. Ook ik leerde deze band en plaat daardoor pas kennen via de 'grunge-soundtrack' Singles (zeeeer aan te bevelen).

Shadow of the Season is een goede song en opener van dit Sweet Oblivion. Nearly Lost You is gewoonweg één van de beste grunge nummers die er is. En dat wil toch wat zeggen. Wat een geweldig slepende zuigende rockzong is dit. En ik ben niet eens een fan van Mark Lenegan, maar hier zingt 'ie geweldig, ook echt op de voorgrond. Oh ja, dan volgt Dollar Bill. Wat is dat een mooi nummer zeg! Kippenvel. Staat terecht ook op hun grootste hits album.

Vervolgens een prachtige gitaaropener op More or Less. In die gitaar hoor ik voor het eerst vleugjes Nirvana terug, terwijl ik eerder vooral wat Pearl Jam invloeden hoorde. Of was het andersom? Meestal beïnvloeden al deze Seatlle bands natuurlijk elkaar, dat was juist zo mooi. Butterfly opent ook al met zo'n lekker gitaartje, alleen hier hoor ik dan wat jaren '80 R.E.M. in terug. Ook goed. Die invloeden blijf je deels horen in For Celebrations Past. Lekker nummer met een mooie finale.

Over fijne gitaren gesproken: zet dan The Secret Kind op, heerlijk! Na het rustige Winter Song volgt het bluesy Trouble Times, met prima drums en gitaren. De titels dekken de lading zullen we maar zeggen.
No One Knows lijkt op the Black Crowes Southern Rock uit die tijd. Echt een intens gitaarnummer. Tot slot rockt Julie Paradise ons met de intensiteit van de grunge fantastisch naar het einde van dit sterke album.

Ik las dat dit Sweet Oblivion wel het andere Nevermind wordt genoemd. Dat is het helemaal niet. Deze band heeft een eigen stijl met allerlei invloeden. Wel is het alweer een steengoede plaat uit Seatlle een jaar na Nevermind.

Erg fijne jaren '70 verzameling dit Seventies Collected. Uitgebracht op mooi zwaar rood vinyl en met seventies gekleurd artwork. Erg leuk is dat er een inlegvel bijzit met daarop ook de afbeeldingen van alle singles die hierop staan. Op deze Collected serie staan klassiekers en 'vergeten' gems. Het is hierdoor niet een herhaling van zetten geworden, de valkuil voor de meeste verzamelaars.

De meeste bekende klassiekers staan op de eerste LP, zoals fijne nummers van Queen, Little River Band, 10cc, Allman Brothers, Paul McCartney, Lou Reed en Ike & Tina Turner. Mooie 'gems' zijn er o.a. van Rodriguez, Patti Smith, Minnie Riperton en The Brothers Johnson. Om er eens een paar te noemen. Een aanrader deze 2LP.

Dit heb ik toch altijd wel een lekker weg luisterend jazz-funk album gevonden. Allereerst horen vooral de twee singles Night Birds & Easier Said Than Done tot de betere songs. Vooral die laatste heb ik als single helemaal grijs gedraaid. Het mooie is dat hier de 2 lange 12 inch versies op het album staan. De rest van de nummers is van aardig tot heel aardig. Tot die laatste horen Streetwalkin' & Takin' Off, waar de piano gespeeld door Bill Sharpe de hoofdrol speelt, net dus als op Easier Said Than Done. De science-fiction hoes met de twee pterosaurussen mag er ook wezen. Lekker plaatje bij het zomerse weer van nu!

Sinds kort zijn Episode 1 & 2 heruitgegeven op zowel cd als vinyl. Een boeiende selectie van een paar aardige, meest goede tot een paar geweldige soulnummers, die dus samples zijn van Wu-tang werk. Ik hou van die Wu-tang sound en de gebruikte samples en beats van producer RZA en ook van goede vooral Southern Soul. Daarom is dit een erg prettige verzamelaar.

Een paar nummers springen eruit: Ann Peebles met het fraaie ingetogen, maar tegelijkertijd trieste Trouble, Heartaches & Sadness. Gelijk daarna volgen de mooie piano en stem van O.V. Wright met Let's Straighten It Out. Twee keer prachtige Southern Soul als opener.
Nog een voorbeeld daarvan is Wendy Rene met het vaker als hiphop sample gebruikte After Laughter (Comes Tears). Verrassend zijn Booker T & The MG's met Children Don't Get Weary, want er wordt op gezongen en wel door Judy Clay. Erg fijn nummer is dat. En oh ja: dat begin van Groovin', je denkt even dat GZA begint. Erg leuk.

Echt een prima soulverzamelaar. Nog net wat beter is trouwens Episode 2.

Na het al sterke eerste deel van de Shaolin Soul Episode - de Soul waar de songs van Wu-Tang op gebaseerd zijn - volgt een voor mij zelfs nog wat beter Volume 2. Dit vanwege het grote aantal echt fantastische nummers en omdat ik zeker 14 van de 20 songs minimaal echt goed vind. Ook weer opvallend veel Southern Soul, wat mij ook weer prima bevalt.
Twee hele fraaie songs weer van Syl Johnson, waarvan met name I Hate I Walked Away eruit springt. Het ijzersterke I'm Gonna Tear Your Playhouse Down van Ann Peebles wordt direct gevolgd door nog zo'n (letterlijke) gigant: Baby Huey met Hard Times. Check ook zijn enige album!
Nog een paar juweeltjes: Al Green met Something en het oh zo mooie I Got (the Blues) van Labi Siffre. George Jackson vraagt of Aretha voor haar wilt zingen en tot slot zingt Al Green wat dit album is: Simply Beautiful!

De versnelling is hier in een wat lagere stand gezet. Het levert prachtige soul op, met soms funky, soms gospel accenten. Met Motown heeft het weinig van doen, met Southern Soul veel meer. Soul vanuit het hart geschreven, gezongen en gespeeld. Het vakmanschap van de the Dap-Kings is als vanouds groot, maar de ster blijft natuurlijk Sharon: wat een dijk van een stem heeft zij toch: indrukwekkend.
Mooiste nummers hier zijn voor mij de titelsong, Humble Me, Tell Me, Keep on Looking & de gospel Answer Me. Alweer een juweeltje van Sharon Jones & the Dap-Kings.

Sharon Jones comeback na haar ziekte is er één om je vingers bij af te likken. Ze doet de titel eer aan en komt met 9 goede tot geweldige songs. Alleen al de 2 fantastische funky openers: Retreat! & Stranger to My Happiness mogen er meer dan zijn. Overigens is heel side one van de LP van een ongekend hoog niveau.
Opener Making Up and Breaking Up is het enige aardige tussendoortje, maar vanaf Get Up and Get Out gaat het weer aardig 'los'. Deze side two biedt iets meer soul en wat minder funk, maar funky en (erg) goed blijft het.

Sharon zingt de sterren van de hemel en opvallend goed zijn de blazers en de bas van the Dap-Kings. De plaat is opgenomen op 8-Track en klinkt ouderwets stereo. De productie is steengoed: een kraakhelder geluid en toch warm. Vanaf vinyl klinkt het erg mooi. Kortom: dit is een heel goed begin van 2014!

Ik ben een groot liefhebber van de retro soul van Sharon Jones & the Dap-Kings, van de fantastische stem van Sharon Jones & het heerlijke geluid van the Dap-Kings. Op alle andere albums spelen en zingen ze goede tot geweldige songs. Op dit I Learned the Heart Way vind ik die songs i.h.a. net wat minder. Ze 'pakken' me wat minder, hebben soms een big-band sound waar ik liever een funky sound hoor, klinken hier soms ineens toch jammer genoeg wat meer Motown en zijn soms (net) wat minder goed als op andere albums. Daarom vind ik dit het minste van de albums van Sharon Jones. Maar ja, dan heb je toch nog een heel aardige plaat.

Wat een juweeltje tot slot van Sharon Jones en haar geweldige band. Opgenomen tussen optredens en filmopnamen door, terwijl ze alweer ziek was. Wat een heldin!
Wat opvalt is dat er voor dit emotionele afscheidsalbum nog meer gekozen is dan anders voor een mix van snelle en vooral langzame songs. Het begint met name sneller en eindigt slow en spiritueel. Ik vond de funky Sharon altijd net nog wat beter dan de soulsongs van haar, maar niet op dit album. De songs zijn Van (zeer) hoog niveau en worden fantastisch en intens gebracht. De laatste plaat is gelijk haar beste plaat geworden.

Ik sprak Sharon Jones nog na haar laatste concert in Paradiso en kreeg 3 kussen en een 'hug' toen ik zei dat ik zo blij was dat ze hersteld was. En toen kwam de rotziekte terug. Dit prachtmens heeft gelukkig nog haar mooie muzikale erfenis. Bijzonder dat Soul of a Woman er nog bij is gekomen.

Ik hoorde Sharon Jones & the Dap-Kings een geweldige versie van Wild Horses doen op de ook al geweldige Soul Tribute versie van Sticky Fingers van the Rolling Stones. En dat terwijl ik het originele nummer van the Stones helemaal niet zo goed (meer) vind.
Vervolgens las ik dat recent dit Soul Time uit was en als voormalige luisteraar van the Soul Show in de jaren '80 en met flink wat soul op plaat en cd, ging ik dit album natuurlijk luisteren bij de plaatselijke Plato. Daar werd ik van mijn kruk af geblazen door Sharon Jones: wat een stem! Ik las al vergelijkingen met de vrouwelijke James Brown met vleugjes Aretha en dat leek mij overdreven. Niets is minder waar.

Ook altijd prettig is het, als de muziek goed is. Dit album staat vol met hete funk en broeierige soul. Echt geweldig. Ik begreep dat er op haar reguliere platen wat meer pure soul staat, ik moet zeggen dat het materiaal op Soul Time! mij erg goed bevalt. De band speelt trouwens met een heerlijke soms intense drive en het klinkt erg lekker. Daar bovenop is de productie ook nog eens uitstekend. Go for it!

Het album krijgt een plekje bij mijn beste 10 van het jaar. Daarnaast treden ze op 22 februari op in Tivoli Utrecht aan de Oudegracht. Dan is het daar Soul Time!

Ik heb in 1982 het singletje van In the Name of Love helemaal grijs gedraaid. En ik vind het nog steeds een geweldig nummer. Op de LP wordt het gevolgd door een ballad en vaak vind ik soulballads wat minder, maar niet deze. Takin' a Chance on Love is echt een heel fraai nummer. Voorafgegaan worden deze songs door de grote dance hit Beat The Street. Dan heb je toch een prima LP kantje te pakken op dit Sharon Redd Hott. Hoewel We're Friends Again tot slot een wel wat cheesy ballad is.

De opener op kant 1 mag er trouwens wel wezen, dancesong Never Give You Up. En laat dat nou net weer de b-side van mijn single zijn geweest. Ook erg fijn is het groovy You're the One en ook Send Your Love klinkt goed. Send Your Love with a telegram zingt Sharon, very 80's. Dit Redd Hott is zo een echt lekkere funky groovy soul plaat.

Zoals hierboven al vermeld komt dit 3rd Album van Shocking Blue na de sterke opening van Shocking You wat inspiratieloos en snel in elkaar geknutseld over. Althans op kant 1 van de plaat dan. Kant 2 is toch van een ander beter niveau. Hoewel trouwens Serenade ook nog best aardig is. Maar nummers als The Bird Of Paradise, Moonlight Night, Sleepless Of Midnight & I Follow The New Sun zijn toch meer van het niveau dat we op platen als At Home en Scorpio's Dance van Shocking Blue gewend zijn. En wat een vreemde gewoonte was het toch van sommige bands/labels om de singles niet op de LP te zetten in die tijd. Als die de wat zwakkere songs hier hadden vervangen dan had je een prima album gehad. Nu is het gemiddeld genomen heel aardig. Aan te bevelen zijn dus sommige re-issues waar ze wel op staan.

Als ik nu in... 2013 luister naar deze plaat, dan hoor ik juist niet de tieners terug die ze toen waren. Dit klinkt namelijk behoorlijk volwassen: wat een slimme, sluwe, sterke grunge plaat is dit Freak Show. En jawel: ik hoor wel Nirvana heel regelmatig langs komen: die band moet toch het voorbeeld zijn geweest voor dit Silverchair. Ook vleugjes Soundgarden komen langs. Is dat erg? Dat is helemaal niet erg: want wat ben ik blij dat ik eindelijk dit album heb leren kennen. Ik ben groot liefhebber van de grunge en deze Australische variant kende ik nog niet.
Er klopt veel aan deze plaat. Er zitten mooie variaties tussen en binnen de nummers. Fraaie tempowisselingen en het contrast rustig / hard wordt prima gebruikt. En het zijn bijna stuk voor stuk (erg) goede nummers, ook nog eens regelmatig gevuld met mooie melodieën. Kortom: wat een plaat!

Opvallend dat bij dit album tot dit bericht alleen reacties uit de eerste releasemaand staan. En dat terwijl dit toch zo'n geweldig album is. Ik had ze op 'mijn lijstje' staan, ook omdat hun vorige 2 albums en dan vooral het debuut mij zeer bevielen.

Ook op Neck of the Woods komen the Silversun Pickups weer met afwisselende indierock, dit keer regelmatig overgoten met een fraaie electrosound. De productie is - ook daardoor - wat minder rauw dan de vorige albums. Normaal vind ik dat jammer, maar hier niet. Dit album heeft namelijk een werkelijk prachtige enigzins warme sound. De muziek springt regelmatig alle kanten op, ook binnen nummers: van mooi naar hard, van zoet naar rauw. Maar wat blijft is die sound.

Ik werd gelijk al gegrepen door de briljante opener Skin Graph, waar al het goede van dit album is terug te vinden. Het grappige is dat ik bij de zangstem op dat nummer in eerste instantie moest denken aan Scritti Politti (uit de 'electronische jaren '80), later heb je bij vlagen toch meer associaties met muziek als die van (de 'jaren 90') Radiohead en natuurlijk the Smashing Pumpkins. Vandaar ook dat het door de electronica dus soms iets meer electro klinkt. Met de nadruk op soms.

Andere sterke nummers zijn het 'hardere' Busy Bees, het fantastische Mean Spirits, het meer electronische The Pit en na vaker draaien het mooie Here We Are (Chancer). Maar zoals anderen ook al aangaven: er staat geen minder nummer op dit fantastische album. Eén van mijn favoriete albums van 2012!

Ik heb 'm eind jaren '70 geleend uit de platenbibliotheek (jawel!) en vervolgens het cassettebandje (TDK) vrij veel gedraaid. Waarom? Het draait zo lekker weg dit Bridge over Troubled Water. De openings- en titelsong hakte er toen bij mij echt in: wat een mooi nummer vond ik dat en nog steeds vind ik een fraaie song. De rest van het album heeft een paar aardige nummers en toch ook een paar echt sterkere songs, zoals Cecilia, The Boxer & Bye Bye Love. Ook vormt het een mooi geheel. Het is inmiddels een 'classic album' en ach ja, waarom ook niet?

Flink wat mensen hebben het hier over de dvd, maar dit is toch echt oorspronkelijk een prachtig uitvouwbare dubbel lp. Ik heb 'm behoorlijk grijs gedraaid, terwijl deze muziek eigenlijk toen al aan de softe kant voor mij was. Maar ja, wat een mooie stemmen, wat een lekker afwisselende setlist en wat een fraaie nummers. Echt vrijwel alle nummers zijn of heel mooi of echt heerlijk. Een prachtige sfeer, waarbij je ook zonder de dvd Central Park voor je ziet. Veel later pas zag ik die 'beeldregistratie' en je eigen fantasie zit er dan niet ver naast. Een tijdloos document dit Concert in Central Park.