En dan zet je de koptelefoon op en hoor je een prachtige combinatie van allerlei mooie geluiden en stemmen. Er zit inderdaad veel emotie in de zang. Een heerlijk warm bad overspoelt je zo. Maar niet alleen dat: er zitten ook scherpe electronische kantjes aan: synthesizers en gitaren. Ook zijn er vele tempo wisselingen tussen de nummers. Het maakt de plaat niet alleen niet saai, maar maakt 'm afwisselend en zelfs regelmatig spannend.

Opener Full Circle is nu al een klassieker: wat een mooi nummer is dat. Het hele rustige No More Losing The War heeft me na een paar draaibeurten te pakken: echt heel mooi. Daar tussenin en erna de echt prettige versnellingen op Call Me in the Morning & She Wants to Know.

Op Need It horen we een prachtig orgeltje terug en op Give Up inderdaad het gitaartje van Reckoner van Radiohead. Het wordt afgesloten met Arcade Fire violen, toch heel mooi gedaan zo. Net als de gitaarsolo trouwens op Judgement en het synthesizerriedeltje: klinkt zelfs een beetje als MGMT. Drug You is een uptempo nummer met een fijne sound.

Nerve is niet heel bijzonder. Fire Escape daarentegen is veel subtieler, erg mooi gezongen en met een mooie Springsteen harmonica. En opmaat naar de hele fraaie afsluiter 21 gun salute.
Je zal maar met zo'n intense en mooie debuutplaat komen als Half Moon Run heeft gedaan met dit Dark Eyes. Prachtig!

Dit is een eerste deel van een serie: Hall of Fame. De onbekende artiesten en onbekende versies van nummers van bekende artiesten krijgen een plaatsje op deze verzamelalbums. Er wordt gezocht in de verste hoeken en gaten van het fraaie Fame archief en wel uit de hoogtijdagen van de Southern Soul, mid 60's - begin 70's. Ze zijn nooit uitgebracht op 3 tracks na en die zijn dan weer nooit op cd uitgebracht. Er staan juweeltjes op, waarvan de samenstellers zich afvroegen, net als producer en eigenaar Rick Hall van Fame Studio's, waarom deze nou net geen succes werden.

De vraag is nu, kan ik de samenstellers volgen in deze. Deels wel en deels niet, voor een groter deel wel. Er staan inderdaad een paar hele fraaie nummers op, maar ook een paar minder bijzondere, minder beklijvende en / of wat simpeler nummers. Opvallend is dat vooral de uptempo nummers mij aanspreken. Zoals Prince Philip (mooie naam!) met Keep on Talking, Hand Shakin' van Ben & Spence, I'm Qualified van Otis Clay en het bluesy In the Heat of Love van Marjorie Ingram. Mooie voorbeelden van deep Southern Soul zijn Blind Can't See van Richard Earl & the Corvettes (wow, wat een naam!) en Your Helping Hand van alweer Otis Clay. 'Natuurlijk' mag Too Weak To Fight van Fame ster Clarence Carter er ook wezen.

Het blijft the Muscle Shoals sound, dus echt mis zit je bepaald niet met dit album, maar het is niet zo goed als de Fame Studio's boxset. Maar ja, die was dan ook briljant. Wel is het een heel aardige en originele aanvulling daarop.

Het tweede volume dus van de series Hall of Fame. De onbekende artiesten en onbekende (versies van) nummers van bekende artiesten krijgen een plaatsje op deze verzamelalbums. Toen de mensen van Kent zochten in de verste hoeken en gaten van het fraaie Fame archief vonden ze veel meer unheard gems dan ze hadden durfen hopen. En dat allemaal dus uit de hoogtijdagen van de Southern Soul, mid 60's - begin 70's. Ook hier zijn de nummers nooit uitgebracht op 4 tracks na en die zijn dan weer nooit op cd uitgebracht. Er staan juweeltjes op, waarvan de samenstellers zich afvroegen, net als producer en eigenaar Rick Hall van Fame Studio's, waarom deze binnen de studiomuren zijn gebleven.

De vraag is nu, kan ik de samenstellers volgen in deze. Net als bij deel 1 grotendeels wel. Alleen nu staan er meer (hele) fraaie nummers op, en maar enkele minder bijzondere, simpeler nummers. Overall vind ik dit dus een nog wat sterker verzamelaar.

De eerste vier nummers zijn gelijk 'raak' en het bijzondere is dat het ook gaat om een Unknown Female met het oh zo mooie Another Good Woman Gone Bad. Vlak daarna is er een Unknown Male met het geweldige Don't Count Me Out . Dat wordt weer gevolgd door de lekker swingende demo I Can't Stop (No, No, No). Gelukkig volgt dan een echte Southern Soul Ballad in de de vorm van Have Pity On Me van Otis Redding's protegé Billy Young. De twee nummers van George Jackson zijn best aardig, vooral het geinige I Smell A Rat.

Beter is het om dan te luisteren naar het intense Don't Tear Yourself Down van Ralph "Soul" Jackson. Ook fijn luisteren is het naar de fraaie stem van Prince Phillip, die 2x voorbij komt. Net als naar die van Clarence Carter natuurlijk. En ook al is er ook van hem een aparte Fame verzamelaar uitgebracht, deze gems staan als een huis. Dan volgt er een absoluut hoogtepunt: de George Jackson song I'm Gonna Start Checking Up On My Man, gezongen door de fraaie stem van Marjorie Ingram. Zij zong veel demo's in op Fame: inderdaad - zoals in het begeleidend boekje staat - jammer dat zij geen eigen carriere heeft gehad.

Vergeet niet het verhaal over het lekker swingende Midnight Affair van George Soulé te lezen: bijzonder. En dan volgt een werkelijk uitstekende ook swingende Don Covay song: That Kind of Lovin' van Otis Clay. Echt lekker funky wordt het met O.B. McClinton met zijn demo van You Can't Miss... en we swingen naar het einde met het fijne Get In A Hurry van Joe Simon, met een lekker gitaartje.

Een zeer geslaagde en bijzondere verzamelaar.

Dit is een vrij onbekend pareltje uit 1956, met als bandleider pianist Hank Jones. De opnames waren in New York op 3 November1955. Uitblinker hier is de nog jonge Donald Byrd, die heel fraai trompet speelt. Ook Matty Dice speelt trompet. Verder zijn nog Eddie Jones op bas en Kenny Clarke op drums te horen. De nummers variëren van swingende bop, zoals het fijne And Then Some, tot het lange hele fraaie mooie Evening at Papa's Joe's. In 1962 is dit album ook op LP uitgebracht onder de naam van Donald Byrd met de titel And Then Some. Een echte aanrader!

Nu weet ik het: de eerste 3 nummers doen me denken aan The Sidewinder, ook het niveau van het spel. Het is dan ook geen toeval dat trompettist Lee Morgan hierop mee speelt. En hoe: hij speelt geweldige solo's. Net trouwens als pianist McCoy Tyner, ook in bloedvorm.

Verder natuurlijk componist en tenor saxofonist Hank Mobley: wat kan de man ook goed schrijven. Alleen het fijne Venus de Mildew is door Wayne Shorter geschreven. Verder zijn ook nog Curtis Fuller (trombone), Bob Cranshaw (bas) en Billy Higgins (drums) te horen. Wat een bezetting! De hele plaat is erg goed, maar kant 1 met A Caddy for Daddy & The Morning After is echt uitstekend. Niet te missen dit album!

Cute 'N Pretty met een hoofdrol voor de tuba (Howard Johnson) in het refrein en een mooie solo van Lee Morgan is heel fraai! De solo van Hank Mobley mag er trouwens ook wezen. Hij componeerde vier van de vijf songs, dat zijn ook de betere nummers hier. Alleen de ballad met de opmerkelijke titel There's a Lull in My Life niet.

Gelukkig wel A Touch of the Blues, wat ook al zo'n goed nummer is. Ook de titelsong A Slice of the Top is niet te versmaden. Tot slot wilde ik niet vergeten McCoy Tyner en James Spaulding te noemen: wat spelen ze goed. Echt een fijne plaat dit!

De heren hadden hier wel de geest zeg, zeker Billy Higgins op drums en Harold Mabern op piano. Een album gevuld met sterke piano solo's en zelfs wat korte drum solo's. Daaroverheen blazen dan ook nog eens een geweldige Lee Morgan op trompet en bandleider Hank Mobley op tenor saxofoon. Het levert een energiek album op, met een latin inslag. Favorieten zijn The Dip, Recado Bossa Nova & Ballin'. Prima plaat dit.

Goede hardbop plaat van Hank Mobley, al uit 1957. Naast Mobley op tenor saxofoon horen we een uitstekende Sonny Clark op piano, Art Farmer op trompet, Paul Chambers op een swingende bas en een prima Philly Joe Jones op drums. Prijsnummers zijn titelsong Poppin' en het lange fraaie Tune Up, mooi is East of Brooklyn. Lekker album dit.

Ik kan jouw stukjes bij jazz platen meer dan waarderen, maar bij dit Soul Station vind ik de typering 'keurig plaatje' iets te weinig enthousiast. Net als dat het kwartet 'netjes en verzorgd' speelt. Misschien geldt dat voor Hank Mobley, maar met name Wynton Kelly, maar ook Art Blakey spelen hier echt wel top hoor. Ook Paul Chambers speelt een rete-strakke baspartij.

Voor mij is dit Soul Station hele fraaie lekkere fijne hard bop, geïnspireerd en uitstekend gespeeld. 4,5*

Wat een geweldige plaat is dit. Met overheerlijke songs, een fijne groove en muzikanten in topvorm. Allereerst bandleider Hank Mobley op tenor saxofoon met zijn lekkere romige sound. Vier van de vijf nummers zijn door hem geschreven, behalve het enige nummer wat ietsje obligater is: The Best Things in Life Are Free.

De Mobley composities zijn allemaal ijzersterk. Dan doet ook nog eens Grant Green in topvorm mee op gitaar met zijn soul-achtige sound en speelt Wynton Kelly verdienstelijk piano. Ook de ritme sectie speelt retestrak, met Paul Chambers op bas en Philly Joe Jones op drums. Echt een uitstekend album!

Drie giganten van blazers op de hoes, dat moet toch wat zijn dan. En dat is het ook. Het openingsnummer is nog gewoon heel aardig, maar de drie erna zijn goed tot uitstekend. Net als natuurlijk het spel van de heren. De piano wordt trouwens bespeeld door Horace Silver en de bas door Paul Chambers. Vijf giganten dus eigenlijk. Zelf vind ik Double Whammy en Barrel of Funk werkelijk geweldig. Een prima album dus

En wat te denken van deze fraaie release:
Hans Zimmer - Interstellar (Original Motion Picture Soundtrack) (Vinyl, LP, Album) at Discogs

De 2LP uitgave in schitterende gatefold cover, met een 4 pagina boekje op LP formaat geeft echt superieur geluid aan deze sublieme soundtrack. Alle intenste geluidscontrasten, de mooie melodieën en sfeertekeningen, het orgel, de piano, het koor op de achtergrond, zelfs de stiltes zijn - net als in de film - indrukwekkend. Soundtrack en film stuwen elkaar op naar het allerhoogste niveau. Momenten van spanning, verdriet en blijheid wisselen elkaar af en het peilloze heelal ,en wat er nog meer is, wordt voelbaar. Dit is een wonderschone score en staat nu niet voor niets in de top 10.

Waar de film soms (wat) doorslaat in rust of chaos, weet Hans Zimmer op deze sublieme soundtrack dat evenwicht wel te vinden. Hij heeft op deze soundtrack optimaal gebruik gemaakt van alle contrasten in gebeurtenissen en emoties die de film zo kenmerken, zonder door te schieten en de fragiele balans tussen hele mooie muziek en fraaie explosies te verstoren. Zo horen we een schitterende piano, dan weer aanzwellende violen, een klassiek koor: er zijn veel ingrediënten. Maar niet te veel en de samenhang tussen de nummers is er overduidelijk. De sound van de Batman trilogie is goed hoorbaar, maar op deze derde score klinkt het soms nog mooier en nog heftiger.

Ik hoopte op een mix van de fantastische soundtracks van de Batman-trilogie van Nolan gedaan door Hans Zimmer en de geweldige soundtrack van Mad Max Fury Road door Junkie XL. En dat is toch behoorlijk wat je krijgt, maar dan met een snufje... Mozart. Fraaie meeslepende muziek, soms heel erg mooi, soms hard tot kil aan toe. Dan weer ingetogen, dan weer bombastisch. Trieste muziek, boze muziek, hoe dan ook intense muziek En alles wordt prachtig uitgevoerd en uiterst sfeervol neergezet, ook de productie is om door een ringetje te halen.

Het bal opent met het mooie Beautiful Lie, wat weer gevolgd wordt door het pompeuze Their War: orkest met koor. Rustig en ingetogen is Day of the Dead, met de vaker terugkomende sterke piano. New Rules is rustig: eerst heel mooi, daarna kil. Een tempoversnelling ook weer met de trommels van Junkie XL volgt op Do You Bleed?: een sterk nummer. Een snufje Mozart is te horen in het begin van het fraaie Problems Up Here. Een hoogtepunt verderop is Men Are Still Good (The Batman Suite) van bijna een kwartier lang.
Dit zijn Zimmer en Junkie XL op de toppen van hun kunnen, ze lijken elkaar opgejaagd te hebben naar een ander en ook hoog niveau. Want wat is dit een echt prachtige soundtrack geworden. Heel erg mooi!

De Philly sound vind ik soms wat te zoet klinken, maar op dit Wake Up Everybody van Harold Melvin & The Blue Notes uit 1975 zijn de tonen raak. Er staan goede, mooie nummers op die uitstekend worden neergezet, zowel instrumentaal als vocaal. Allereerst natuurlijk de bekende titelsong en wel in de volle lange versie, een prachtnummer vind ik dat. Een hit was ook Don't Leave Me This Way, wat ik al lang ken en echt geweldig blijf vinden. Ook de ballads zijn geslaagd, zoals bijvoorbeeld het fraaie You Know How to Make Me Feel So Good. En dan tot slot het artwork: een juweel van een seventies hoes. Dit moet je eigenlijk op LP hebben.

Wat een lekkere jazz plaat is dit zeg! Een sessie van 27 mei 1963 met uitstekend spel van bandleider Harold Vick, een weergaloze gitarist Grant Green en een weer prima spelende trompettist Blue Mitchell. Geen bas, maar een lekker orgel van John Patton en op drums Ben Dixon.

Alle soul-jazz/hardbop nummers zijn (erg) goed. Favorieten van mij zijn Our Miss Brooks, Dotty's Dream en Vicksville. Absolute aanrader is de Blue Note Tone Poet LP, die een uiterst fraai geluid heeft.

Soms loop je toevallig tegen een plaat aan, dat maakt het wel zo leuk. Ik had eerder bij een metal zaak in the USA gekocht en kocht nu wat bij hun in the sale op 'black friday', DE koopdag daar. Voor weinig 3 mooie albums gekocht en ik kreeg deze erbij als extraatje.

Toen ik de score en het commentaar zag, gelijk maar even op gezet. En wow: wat is dit goed zeg! Die riffs zijn zo strak en klinken zo goed, de drums zijn ook geweldig. Ik moet altijd wennen als er veel geschreeuwd in plaats van gezongen wordt, maar je hoort hier ondanks de vocals prima de melodeën in de nummers terug. Er wordt hier zo goed gespeeld en de melodieën zijn zo sterk dat het geen moment verveelt. Overigens zijn die vocals wel erg angry en dat past natuurlijk goed bij de heftige teksten.

Favoriete nummers zijn opener The White Fever, titelsong Sickness Within & The Coming of Chaos. Oh ja: wat een goede productie trouwens. Dat kom je wel eens anders tegen bij Thrash platen.

Mooie zang, sterke gitaren, fraaie songs: dat is Arrow van the Hearless Bastards in het kort. Met Marathon begint dit album nog relatief rustig. Meer en goede dynamiek is er te horen op Parted Ways, met een fantastische gitaar en ook opvallend lekker gedrumd op het einde. En wat is de volgende titel waar en krijg je gelijk waar voor je geld: Got to Have Rock and Roll. Op Only For You gaat het een tempootje terug. Het is een erg mooie song.

Je krijgt bepaald geen Simple Feeling van dit nummer: het loopt als een wild-west trein, vooral de geweldige gitaar. Ja, Skin and Bone is logischerwijs een echt countryrock nummer, hoe kan dat anders? The Arrow Killed the Beast: helaas zijn er echt miljoenen beesten van de prachtige cover omgekomen, alleen veel meer door kogels dan door pijlen. Van onze reizen door het westen van the USA hebben wij toevallig een foto van een buffel uit Yellowstone N.P., die echt sprekend lijkt op dit artwork. Oh ja, wat een fraai verdrietig nummer, met een opvallende percussie / trommel.

In een geheel andere stijl is Late In the Night: we zijn weer terug in rock and roll land. Fijn nummer. We gaan semi-akoestisch Low Low Low, het nummer waarin ik de 'klaagzang' halverwege wat minder vind. Tot slot dalen we af Down in the Canyon. Dat doe je natuurlijk op basis van een diepe basgitaar. En daar waar het nummer eerst wat rustiger voortkabbelt - maar de spanning al wel wordt opgebouwd - eindigt het in een uiterst fraaie explosie. Een fantastisch einde aan een geweldige plaat!

Weer lekker rauw, puur en eerlijk beginnen Heartless Bastards aan Restless Ones. De openingssong Wind Up Bird, met zijn lekkere gitaren en fraaie zang van Erika Wennerstrom, is erg fijn. Daarna volgt gelijk het beste nummer van deze plaat, het ijzersterke Gates of Dawn, die net als Wind Up Bird zeker op Arrow had gepast, die prima voorganger van deze LP. Wat een sublieme gitaarsolo staat hierop!

Daarna volgt toch een lichte breuk met de gitaarrock van Arrow. Er volgen meer relaxte nummers, waarbij de gitaar meestal wat rustiger wordt gebruikt. Dat is gelijk goed te horen op het mooie Black Cloud. Verderop steken het mooie Pocket Full of Thirst, gitaarnummer The Light & het fraaie The Fool er nog (wat) bovenuit. Afsluiter Tristessa is weer een hele andere cup of tea en past niet echt op deze plaat.

Het levert alles bij elkaar alweer een goede plaat op voor Heartless Bastards, die ook lekker luisteren is in deze zomerse maanden. Net anders, net wat relaxter dus dan Arrow, maar ook zeker de moeite waard.

Mooi samengesteld overzicht van single- album- en 12"-versies van het beste van Heaven 17. New Wave muziek met een groove, soms swingt het echt. Absoluut briljant vind ik het 9 minuten durende And That's No Lie, zelden zo afwisselende en toch steengoede lange versie gehoord.
Puntje van kritiek is dat de Brothers in Rhythm Remix van Temptation er als opener op staat, dat had eigenlijk de gewone extended versie moeten zijn. Gelukkig staat de originele versie van Temptation er aan het einde wel op. Maar zo kan je altijd discussiëren over de gebruikte versies en het is hier heel aardig gedaan. Zeker met de albumversies van Let Me Go & Contenders: dat zijn toch ook geweldig nummers. Genoeg dus om van te genieten.

Tjonge jonge, inderdaad weinig fusion liefhebbers op Musicmeter. Dit is toch een vermaarde plaat van Herbie Hancock, waarvan hiervoor terecht het geweldig swingende en funky Rockit wordt genoemd. Maar wat te denken van het titelnummer Future Shock? Geschreven door soullegende Curtis Mayfield, die hier ook op zingt. Een samenwerking die uitstekend uitpakt. En ook bijvoorbeeld Autdrive mag er wezen.

Voor de electrofunk was dit een belangrijke plaat, met ook nog eens het gebruik van de scratch in Rockit. Dat nummer was toen een sensatie op de dansvloer. Met de muziek op deze plaat swing je helemaal de pan uit en het vakmanschap is natuurlijk terug te horen. Prima plaat dit!

De verzameling soul van dit album gaat verder dan die van de 2 CD's King's Serious Soul uit het begin van deze eeuw. Dit album bevat namelijk voor de helft Southern Soul, zoals die andere 2, maar verder diverse stijlen, waarbij de samenstellers puur keken of het een (erg) mooi nummer was. Ze zijn daarbij gelukkig de onderlinge samenhang niet vergeten, wat dan ook heeft geresulteerd in een hele aardige verzamelaar, die door de stijlverschillen ook voldoende afwisseling heeft.

Centraal staat de kwaliteit van de muziek en die is soms hoog, maar ook wel eens een beetje cheesy, te veel voor de connaisseur. Vaker als het om de soul van begin jaren '60 gaat (o.a. een dipje uit 1963: 10, 11 & 12). De muziek is namelijk van 1960 tot begin jaren '70 uit de 'the vaults' van de labels King, Federal & DeLuxe. De meeste nummers zijn toch onbekende pareltjes, die zo uit de vergetelheid gerukt worden. Mijn absolute favoriet is het schitterende Too Much for Me To Bear van Barbara Burton & The Messengers. Er zit ook een meer dan aardig boekje bij, zoals gewend bij Kent, met een korte toelichting per nummer en foto's van artiesten en singels. Zeker de moeite waard.

Op R & Roll Junkie zingt Herman Brood al: 'When I do my suicide for you, I hope you'll love me. Toen hij een geweldig optreden gaf met zijn band op mijn studentensoos eindigde hij naakt. Dope Sucks, zingt hij tot mijn verbazing. Dat nou uitgerekend hij dat moet zingen.

Herman Brood, een vat vol tegenstrijdigheden en emoties met veel talent. Fraaie kunst maakte hij, maar ook echt goede Rock & Roll. Toen ik het briljante Saturday Night hoorde, vond ik het onvoorstelbaar dat dit in Nederland was gemaakt. Deze hele plaat is trouwens on-Nederlands goed. Erg aangenaam zijn de gitaren. Elk nummer is minstens goed, meer zijn erg lekker tot geweldig. Mijn favorieten heb ik al genoemd, aangevuld met Doin' It, Never Enough & Doreen.

Fantastische rock 'n soul & blues van Herman Brood & His Wild Romance. Echt een geweldige plaat, die knap stijlen mixt en er een fraai geheel van weet te maken. Opvallend goed zijn de zang en piano van Herman, de gitaar van Ferdi Karmelk en de achtergrondzangeressen. Of de nummers lopen als een trein, zoals het ijzersterke Pop It of ze zijn langzamer, zuigend en pakkend, zoals het geweldige Turn It On. Ook Street, Syrup, Back In Your Love, Crocodile & One More Doze zijn fraaie songs. Overigens staat er geen minder nummer op deze plaat. Pure klasse!

Ik ben vroeger wel naar de Veronica Drive-In-Show geweest en ze waren goed in het draaien van wat nu Dance Classics heten. Die vind je dan ook grotendeels op deze toch goede verzamelaar. Dit materiaal hoorde tot de populairste nummers midden jaren '80 op de dansvloer. En kijk eens naar sommige namen: uit de Prince stal Sheila E. en grote kleine man zelf, uit de Chic stal: Sister Sledge en Chic zelf, soul van Aretha Franklin & the Trammps, disco van Dan Hartman & Patrick Hernandez, funk van James Brown, Kool & the Gang & Wild Cherry. Prima verzamelaar!

Als 2LP op mooi wit vinyl uitgebracht. Er zit een inlegvel met info en foto's bij. De songselectie van alternatieve/indie muziek is echt uitstekend en de geluidskwaliteit is prima. Met geweldige nummers van The Cure, QOTSA, Oasis, Nick Cave, Pearl Jam, White Lies, Urban Dance Squad, Billie Eilish, Soundgarden, R.E.M., Iggy Pop, Kasabian, Portishead, The Church, The Stone Roses & Suede + nog meer moois. Echt een aanrader!

De evenknie van de succesvoller en kwalitatief vaak behoorlijk aantrekkelijke serie Het Beste Uit de Top 40... per jaargang en als dubbel cd, biedt ook hier maar weinig wat die serie vaker wel biedt. Dit is een hele matige verzameling nummers. Het wordt als het beste uit 1997 gepresenteerd, maar dat is het natuurlijk nooit. Zo veel slecht materiaal: er moet beter te vinden zijn geweest. Gelukkig staan er nog wel een aantal goede tracks op, van U2, Anouk, the Verve, Skunk Anansie, the Golden Earring, No Doubt & Faithless.

De evenknie van de succesvoller en kwalitatief vaak behoorlijk aantrekkelijke serie Het Beste Uit de Top 40... per jaargang en als dubbel cd, biedt hier alles wat die serie niet biedt. Wat een armzalige verzameling nummers. Het wordt als het beste uit 1998 gepresenteerd, maar dat is het natuurlijk nooit. Zo veel slecht materiaal: er moet beter te vinden zijn geweest.
Ik heb hier niet eens 8 nummers kunnen aanvinken. Wel aardig zijn: Jewel, Janet Jackson, Natalie Imbruglia, the Lighthouse Family & LeAnn Rimes.

De Mega top 50 jaarverzamelaars waren vaak kwalitatief al laag. Als dan ook nog eens de muziek in de hitparade minder sterk wordt, zoals in 1999, dan krijg je een vrij rampzalige verzamelaar, zoals deze. Wat staat hier toch een uiterst matig werk op. Nou vooruit, te pruimen tot goed zijn: Anouk, Bob Marley vs Funkstar de Luxe, Elvis Presley (?!), Jennifer Lopez, Ricky Martin, TLC, Liquido & George Michael. Maar de rest....

De evenknie van de succesvoller en kwalitatief vaak behoorlijk aantrekkelijke serie Het Beste Uit de Top 40... per jaargang en als dubbel cd, biedt hier zowaar een aardige verzameling nummers. Het is geloof ik de enige geslaagd Beste uit de Mega Top 50. Er staat behoorlijk veel redelijk tot goed materiaal op. Opvallend daarbij is dat dat met name op de tweede cd staat. Aardig tot goed hier zijn: Ace of Base, Janet Jackson, Spin Doctors, R.E.M., 4 Non Blondes, Soul Asylum, Meat Loaf, Frankie (and Frankie only...) & good old Johnny Cash!