Deze verzamelaar van Valerie Dore gevuld met mooie italo disco uit de jaren '80 is in tweeën te delen. Op het eerste gedeelte (CD1) staan de singles en albumversies, op het tweede gedeelte (CD2), mijn favoriete deel, staan de lange versies van haar grootste hits. En die waren werkelijk uitstekend. Ze scoorde er ook grote (dance-) hits mee, vooral met het fraaie The Night en het mooie Get Closer. Maar ook It's So Easy mag er wezen en bijvoorbeeld King Arthur is in de extended version heel aardig. Nu is dit ook op LP te krijgen. CD2 met de lange versies is dan volume 1 en CD1 is volume 2. Ik raad dus als 12-inch en vinylliefhebber de eerste LP aan van Valerie Dore's Greatest Hits & Remixes.

Ik vind de zang zeker vrolijk, maar soms te poppy (Mika-) vrolijk. En die fijne ritmes, die zitten inderdaad wel erg goed in de nummers verstopt. Zet nou eens hun debuut op: dan vind je die fijne ritmes zo. Ik mis op dit album bijvoorbeeld ook de geweldige percussie van dat debuutalbum, wat die ritmes nog eens lekker dik aanzette.

En vervolgens kom ik erachter dat er een limited LP edition is met 3 bonustracks op CD ( ):
"In other news, the band is releasing a limited edition 3 track bonus CD with the new album which will be available at independent record retailers."
VAMPIRE WEEKEND MEETS TOY SELECTAH
Contra (Megamelt) Bonus CD Contains:
* Contramelt A
* Contramelt B
* Cousinz (Toy Selectah Mex-More remix)

En laten die bonustracks nou precies de vinger op de zere plek leggen. Hierop wel de fijne ritmes die ook op het debuutalbum zo lekker aanwezig waren. Contramelt A begint bijvoorbeeld met echt fantastische puur Afrikaanse percussie. De nummers van Contra klinken gelijk een stuk lekkerder. Ik heb ze toegevoegd aan de albumlijst.
Mijn favoriete tracks naast die bonustracks zijn: White Sky, Run, Cousins & Giving Up the Gun, precies de nummers met de lekkerste ritmes.

Ik heb het nu weer op staan en verdorie zeg: zo hadden ze dit album moeten maken. Wie heeft die percussie en vette drums allemaal weggelaten?! Op de bonusdisc is het wel goed gedaan. Volgende keer Toy Selectah mee laten produceren dus (of zo). En het kromme is, dat ik vanwege die bonustracks de score weer met 0,5* verhoog.

Dit is inderdaad een groeiplaat, wat je niet zo snel zou verwachten bij een popplaat die al in eerste instantie een aantal leuke liedjes herbergt. Maar des te vaker je de plaat draait, des te beter worden verschillende nummers. Er openbaren zich een aantal geheimen en sommige deuntjes blijven op een prettige wijze in je hoofd hangen.

Zo is daar op side A de fraaie opener Obvious Bicycle, het lekkere ritme van Unbelievers, het mooie en tegelijkertijd leuke Step & het snelle Diane Young: baby, baby, right on time!
Op side B ligt het tempo gemiddeld wat hoger, wat gelijk ingezet wordt door één van de beste nummers: Everlasting Arms, waarbij ik moet denken aan het (Afrikaanse) album Graceland van Paul Simon. Vol gas en toch gelijk wat dromerig klinkt Worship You. Eén van de prijsnummers is het fraaie Ya Hey. Praktisch slotnummer Hudson is heel mooi, met zelfs koor en orkest.

Tot slot: wat een fraai artwork! De poster van de LP hoes gaat in een lijstje. Alles bij elkaar een zeer geslaagde plaat van Vampire Weekend.

Dit is een lekker retro album met ultra-retro disco-funk seventies muziek. Het ene nummer is wat beter geslaagd dan het ander, maar er staat genoeg leuks op. Op kant 1 bijvoorbeeld de eerste vier nummers. Op de fijne openingssong Disco Baby horen we the Stylistics, The Hustle is de nummer 1 hit in zowel the USA als the UK, Get Dancin was de B-side. Alleen Doctor's Orders valt wat tegen, net als trouwens het laatste nummer van kant 2.

Wat meer funky muziek krijgen we te horen op kant 2. Alleen de titel Turn This Mother Out zegt het al, en wat te denken van (Dancin' on) Shakey Ground, beiden erg lekkere funk nummers. En dat gaat lekker door met Spanish Boogie & de AWB cover Pick Up the Pieces. Ik vind dan ook kant 2 zelfs wat beter dan kant 1, wat toch de bekendere nummers bevat.

Uiteindelijk won the Hustle een Grammy en kreeg zelfs dit hele album een Grammy-nominatie. Dat laatste is wat teveel eer, maar een leuke plaat is het wel. Ik rond de score naar boven af.

Vrij geniaal live album van één van DE grote sterren in Italië. De nadruk ligt bij Vasco Rossi wat meer op de rock kant, regelmatig zijn er aangename gitaarsolo's te horen, zeker op dit live album. De poprock kant zijn de meer ballad-achtige nummers, die bij vlagen net wat te soft worden. Maar dan hoor je wel weer de hele zaal enthousiast meezingen. Kippenvelnummers zijn het briljante Vita Spericolata en het ultieme Italiaans rocknummer: Siamo Solo Noi.

Ik heb ook nog een bijzondere herinnering aan deze plaat, die ik veel hoorde toen ik een half jaar in Italia studeerde. Dit is eigenlijk een LP: een mooie dubbel live cd van 'later' is Buoni o Cattivi Live Anthology uit 2005. Daar staan 32 nummers op van een uitstekend live opname.

Gisteravond was ik bij het optreden van Verdena in de kleine zaal in Paradiso. In Italië treden ze voor grote uitverkochte zalen op, vanwege de platenverkoop en hun geweldige live shows. Die zetten ze dus ook neer in die kleine zaal: echt fantastisch was het! Alsof je Nirvana op een klein podium tekeer ziet gaan.

Ik heb gelijk 2 albums gekocht, waaronder dit Requiem. Deze plaat rockt en staat vol met originele en soms briljante songs. De sound is een flinke dosis Nirvana, wat White Stripes en Smashing Pumpkins + tegendraadse Italiaanse rock. Fantastisch dus.

Dat is gelijk te horen op de briljante opener Don Calisto. Nirvana op z'n Italiaans. Non Prendere l'Acme, Eugenio is de Pumpkins op z'n Italiaans. Wat een waanzinnig lekker nummer, wat een heerlijke gitaar!
Angie is een lief Italiaans nummer met mooie piano, wat psychedelisch eindigt. Isacco Nucleare klinkt ook zo: rauw met een heavy gitaar. Canos heeft een Spaanse basis en (dus) gitaar.

Il Gulliver duurt bijna 12 minuten en is fascinerend goed. Verschillende stijlen mengen zich, hard en zacht, rauw en mooi: zo krijg je toch een spannend nummer, wat ondanks z'n lengte niet verveeld. Zeker niet met zo'n drum- en gitaarfinale. Muori Delay klinkt als een heerlijk White Stripes nummer: wat een power! Trovami un modo semplice per uscirne is wat rustiger, maar ook een fraaie song.
Il Caos Strisciante is ook een heerlijke chaos: fantastische hardrock! Sotto Prescrizione del dott. Huxley is het broertje van Il Gulliver en duurt ruim 12 minuten. Is iets rustiger, maar ook zeer vermakelijk.

De beste (hard-)rock muziek komt niet alleen uit the USA of the UK. Verdena is wereldtop, wat je kan horen op dit sublieme Requiem.

Met Wow levert de Italiaanse band Verdena hun White Album af. Een dubbelalbum vol met goede liedjes en afwisseling. Van prachtige rustige stukken tot explosieve rock. Opvallend verschil met eerder werk - zeker met rockende voorganger Requiem - is de rol van de piano / toetsen. Het geeft het album een wat vollere sound.

De opening van het album is gelijk ijzersterk en is een mooie opmaat voor de rest ervan. Op Scegli Me, Per Sbaglio & Razzi Arpia Inferno E Fiamme zijn de piano en soms de rust en schoonheid volop aanwezig. De afwisseling wordt verzorgd door het geweldige Loniterp en Mi Coltivo: rocknummers die zo op Requiem hadden kunnen staan. Intense rocknummers als die van Nirvana, the White Stripes & the Smashing Pumpkins.
Razzi Arpia Inferno E Fiamme is een schoonheid van een nummer: één van de hoogtepunten van de Italiaanse popgeschiedenis. Migliaromento is een vlot en vol pianonummer, waarin je zelfs even wat Queen terug hoort. En op Il Nulla Di O. is de rauwe gitaar weer leidend. En zo beweegt het album zich voort in deze prettige golfbewegingen.

In Italië is dit album zeer positief ontvangen met beoordelingen tussen de 4,0 en 5,0* in. De band heeft inmiddels ook succes in Duitsland, Frankrijk en Engeland. Ook de live shows van de band zijn continu uitverkocht. Ik was zo gelukkig om ze afgelopen dinsdagavond te kunnen zien in de kleine zaal van Paradiso voor 150 man. Ze gaven een geweldig en zeer intens optreden: wat een live band is het ook! De nummers van dit Wow zorgden ook bij het concert voor een zeer afwisselende en sterke setlist. Minimaal 130 Italianen en wat Nederlanders gingen erop uit hun pan.

Zelf heb ik een aantal Top 1000 Allertijden boxsets en dit vind ik de beste. Het is samengesteld met de ondertitel 10 jaar en vanwege het jubileum zit er een boek van 80 pagina's bij de 3 CD's. Voor lijstjesliefhebbers echt een geweldig boek overigens. Wat was bijvoorbeeld de meest succesvolle groep in die 10 jaar top 1000? Nee niet Queen (op 2), maar U2. En op 3? Nee niet the Rolling Stones (op 4), maar Prince. De Top 1000 Allertijden van Veronica komt trouwens voort uit de Top 100 Allertijden. In feite heeft de Top 2000 het hiervan afgekeken. Zelf blijf ik een voorkeur hebben voor de grotere hoeveelheid (classic) rock in de Top 1000 boven de Radio 2 Top 2000.

Het leuke van de muziek op deze 3CD's is dat het uit drie decennia afkomstig is: de jaren '80, '90 en '00. Met name de modernere muziek vind ik goed gekozen. Dan heb ik het over nummers als Clocks, Nobody's Wife, Somebody That I Used to Know, Zombie, Like the Way I Do, Don't Dream It's Over, Karma Police, Rehab, Somewhere Only We Know & What's Up? Verder staan er ook een paar kleine juweeltjes tussen zoals Vienna, A Forest, The Whole of the Moon, Als Ze Er Niet Is & Anyplace, Anywhere, Anytime. Naast een aantal prima bekendere vooral jaren '80 nummers. Voor mij is dit een goede afwisselende compilatie met een leuk boekwerk erbij.

Ok, dit {Awayland} klinkt op sommige nummers wat pompeuzer, wat meer aangekleed met toeters, bell(s) en electronica, maar de basis blijft de fraaie melodieën zoals ook al te horen op hun sterke debuutalbum Becoming A Jackal. Het zorgt wel voor wat meer variatie in en tussen de nummers. Soms denk ik aan de aankleding die je ook wel hoort bij the Arcade Fire, een pluspunt dus.

Ook zitten er originele stukjes muziek bij, zoals bijvoorbeeld de basis van het prachtige nummer The Waves: het drummetje + synthesizer + Spanish piano, met de fraaie climax. Daarvoor zit al het heerlijk lopende Earthly Pleasure. Judgement Call heeft ook zo'n fijne drive. Daarna volgt het erg mooie liedje, met die fijne piano, Nothing Arrived, wat ook op hun debuutplaat had kunnen staan.

De titelsong is instrumentaal, maar ook dat is mooi en zo gaat het album door. Passing A Message zit bijvoorbeeld vol met mooie aankleding: gitaren, piano, tegendraadse drum. De zang van Conor O'Brien is sterk, zijn schrijfkwaliteiten ook: er staat geen minder nummer op deze plaat. Knap en gedurfd om de succesvolle sound van het debuut uit te breiden en aan te passen. Het is zeer geslaagd en resulteert voor mij nu al in één van de mooiste albums van 2013.

Hoe mooi kan je een (debuut-)album openen? Wat een prachtige klassieke piano, trommels en violen met daaroverheen de fraaie stem van O'Connor. I Saw the Dead is echt heel erg mooi. Op titelsong Becoming A Jackal is goed de heldere productie te horen. Daardoor zijn de details en lagen in de muziek steeds goed te herkennen.

Op Ship of Promises kan je weer horen dat er ook weer niet zo'n groot verschil zit tussen dit debuutalbum en opvolger {Awayland}. Ook hier zo'n heerlijke - Arcade Fire achtige - versnelling, ondersteund door gitaren, drums, orgel en meer. Een echt prachtig nummer, net als The Meaning of the Ritual. Dit is juist een rustig meer gedragen nummer, een mooi contrast met de voorganger.

Er blijft voldoende afwisseling in deze plaat zitten: op Home spelen trommels, Spaanse gitaar en een achtergrondkoor een rol, voor weer een net andere luisterervaring.
The Pact lijkt wel een jaren '70 pophit: "You be my master and I'll be your fever..." op een lekker lopend - sort of Roy Orbison - deuntje. En het werkt ook nog bij mij, heel geinig, zo tussendoor. Het wordt gevolgd door één van de hoogtepunten van de plaat: Set the tigers free. Alles klopt hieraan: drummetje, piano, gitaartje, melodie, zang. Heel fraai!

En zo gaat het maar door. Want bijvoorbeeld ook Twenty Seven Strangers is vol in de roos. De slome drum, gitaar, zang en piano: het levert een echt mooi liedje op. Net als de rest van de nummers dus: wat weer een fraai mooi album oplevert.

Via de geweldige soul & blues van Black Joe Lewis & the Honeybears maakte ik weer kennis met dit The Bomb Shelter Sessions van Vintage Trouble. Dit is wel juist omgekeerd allereerst een bluesplaat met ook vette soulinvloeden. Ik moet ook denken aan the Southern Rock (Company) van the Black Crowes begin jaren '90. En nu the Black Crowes zijn gestopt is zo'n plaat als deze al helemaal meer dan welkom.

De opener liegt er bepaald niet om: wat een lekker bluesrock nummer is Blues Hand Me Down zeg! Still and Always Will is wat poppier, maar is zeker prettig om naar te luisteren. I see you Nancy Lee, I hope you see me, IS de blues. Gracefully is echt een hele mooie bluesballad, met een fijne gitaarsolo.
You Better Believe It heeft wat meer soulelementen gemengd met the blues. Not Alright With Me is een mooi rustig en gedragen nummer. Het wordt gevolgd door een vergelijkbare rustige popsong Nobody Told Me.
Jezzebella klinkt bij aanvang als een begin jaren '70 Stones nummer. Erg lekkere bluesrock! Total Strangers gaat lekker uptempo door aan de hand van een opvallend lekkere drum. Tot slot ruim 8 minuten lang gaat de blues door en door op het fraaie Run Outta You.

Vintage Trouble klinkt echt goed, een uitstekende band, met prima vocals. De blues & the soul zijn natuurlijk nooit weg geweest, maar de afgelopen jaren is er toch een opvallende comeback met een aantal echt goede platen. Ook Vintage Trouble doet daar zeker lekker aan mee.

Vooral het tweede album Rock the Rebel / Metal the Devil van Volbeat kan ik echt waarderen. Op dit Beyond Hell / Above Heaven zakken ze helaas te vaak door de ondergrens. Wat staan hier stukken gladde, soms nietszeggende muziek op zeg! Tussendoor staan een paar aardige songs (openers The Mirror and the Ripper & Heaven Nor Hell) en zelfs een paar goede, zoals, Who They Are, 7 Shots & A Warrior's Caller. Alles bij elkaar heb je dan een kwalitatief nogal afwisselende plaat. Toch jammer.

Voodoo Six is een hardrock band uit de UK, die daar, maar ook in andere landen aardig is doorgebroken. Dit album Fluke? wordt hoog gewaardeerd en terecht. Het album staat vol met goede tot steengoede songs, die sterk worden neergezet. De zang is prima, de bas zit mooi vooraan in de mix en de gitaren zijn erg lekker. Hardrock met dikke vleugjes metal, soms wat blues: dit is een erg lekker en goed album. Een paar nummers die er wat uit springen: Something For You, Take Aim, Killer, Underneath My Skin, Live Again en de 2 slottracks. Oh, dat zijn 6 van de 11 songs... terwijl die andere 5 ook goed zijn. Een constant hoog niveau dus. Hopelijk breken ze in meer landen door, nu ze in het voorprogramma van Iron Maiden spelen.

Retro-rock uit Groningen, dat op een verkeerd tijdstip is uitgebracht, namelijk rond kerst 2012. Dit terwijl het eerste deel een heerlijke - soms relaxte - zomerse rockplaat is, zeg maar: voor nu! Er zit ook een andere aspect aan het tweede deel van deze plaat, namelijk een rauwer randje. En die komt uit de hoek van de stonerrock. Herkenbaar hoor je de sound of the Black Rebel Motorcycle Club zelfs terug, ook omdat het halve album is gemixt door Peter Hayes van die band. Die rauwere stonerrock hoor je bijvoorbeeld goed terug op het rijtje nummers Ibiza Style, Gamma, Dig a Hole, Jezebel & Pitch Black Heart.

Deze combinatie op één plaat van retrorock (song 1-5 + 11) met stonerrock (6-10) is meestal geslaagd te noemen. Vox Von Braun zet hier dan ook een prima prestatie neer met dit on-Nederlandse echt goede rockalbum.

Het idee van deze plaat uit Frankrijk was om disco te maken met invloeden uit vele delen van de wereld. Dat is toch heel aardig gelukt. Er staat lekkere funky elektronische muziek op dit debuut van Voyage. Het begint met hun beste nummer en hit From East to West en op die goede wijze gaan ze verder op kant 1 met het fijne Point Zéro, met Afrikaanse invloeden, en Orient Express, inderdaad met Oriëntaalse invloeden. Kant 2 begint ietsje minder door de doedelzakken op Scotch Machine, Latin Odyssey en Lady America zijn wel weer erg lekker. Al met al een originele en goede plaat deze Voyage around the globe, die mooi op de foto staat van de hoes.