Naast dat het leuk is om eens een dwarsdoorsnede door al zijn werk op plaat te hebben, krijg je het ook nog eens in een (heel) andere uitvoering. Akoestisch, maar in allerlei varianten. Van puur een akoestische versie van een nummer, zoals het fantastische Carolina Drama, tot andere uitvoeringen, zoals bijvoorbeeld de prachtige Bluegrass Version van Top Yourself. En de dwarsdoorsnede is er één met bekende nummers en onbekende(re) songs / demo's, waaronder het nog niet uitgebrachte City Lights. Zeker geen greatest hits dus en dat maakt deze Acoustic Recordings wat mij betreft nog meer de moeite waard.

Van the White Stripes vinden we heel wat songs, waarbij bijvoorbeeld de remix van Apple Blossom, You've Got Her in Your Pocket & Effect and Cause erg sterke uitvoeringen zijn. De twee Raconteurs nummers noemde ik al als prachtig mooi. Van zijn solowerk zijn veel songs de moeite meer dan waard, met een bijzondere vermelding voor het prachtige Entitlement. Een prachtplaat weer van Jack White!

Oh yeah! Jack White is back en hoe! Blunderbuss bruist weer van de energie, van de pure rauwe Rock 'N Roll, van de lekkere gitaren, van de mooie toetsen, van de (ijzer-)sterke songs. Dat Jack White een natuurtalent is, in componeren en uitvoeren, heeft hij natuurlijk al op vele manieren bewezen. Ik was dan ook alleen bang, dat hij het over een geheel andere boeg wilde gooien. Gelukkig doet hij dat niet.

Openingsong Missing Pieces heeft fantastische toetsen. De gitaaropening van het heerlijk ruige Sixteen Saltines is fenomenaal. Het nummer doet me denken aan het debuut van the Arctic Monkeys. Freedom at 21 heeft een fraaie donkere sound met een huilende gitaar, wat een goed nummer zeg! Single Love Interruption is het 'rustpunt' wat na deze nummers mooi past. Hoewel 'rustpunt': wel eens naar de tekst geluisterd? Blunderbuss, de titelsong, is fraaie countryrock met violen en al. Het had een White Stripes liedje kunnen zijn.

Hoor ik daar een klassieke piano? Hypocritical Kiss is mooi zeg (I Like Chopin...). Op Wheep Themselves To Sleep blijft die piano prominent aanwezig. Dit doet mij wat aan de Freddy Mercury piano denken. Hé daar heb je Brian May op gitaar! Ik vind het trouwens een geweldig nummer.
I'm Shakin moet toch wel een Rock 'N Roll nummer zijn: ja hoor, dat is het! (oeehh!) Trash Tongue Talker is een lekker boogie-woogie nummer.

Hip (Eponymous) Poor Boy is ineens een leuk countrypop liedje. Het minst bijzondere van het album, dat dan weer wel. I Guess I Should Go to Sleep is net zoiets, maar dan geiniger. Op On and On and On maakt de piano zijn comeback. En je hoort een steelguitar die samen voor een sfeervolle ambience zorgen. Er zit ook een fraaie bas onder. Lekker zich voortslepend liedje (de titel klopt).
Op het steengoede slotnummer Take Me With You When You Go hebben de zangeressen en de violen en piano een hoofdrol, tot.... de gitaar en Jack er erg lekker in komen zetten.

Echt alleen maar echt lekkere tot geweldig goede songs. Flink wat variatie, ook in gebruikte muziekstijlen, maar toch ook onmiskenbaar Jack White's rauwe Rock 'N Roll retro sound. Dit is waar ik stiekem op gehoopt had, dit is één van de beste albums van 2012.

Jack White komt met een rustiger plaat dan de voorganger van kort geleden Fear of the Dawn. Mooi voorbeeld hiervan is Taking Me Back wat op beide albums in een andere uitvoering staat. De stijl van deze plaat is een soort mix van rock, blues en country, knap gedaan. Toch blijft het herkenbaar Jack White en sommige songs doen mij ook weer denken aan de rustiger nummers van the White Stripes.

Er staan eigenlijk alleen maar goede tot zeer goede songs op dit Entering Heaven Alive. Goede voorbeelden zijn All Along the Way, Love Is Selfish & I’ve Got You Surrounded (With My Love). Het album is gevuld met veel mooie melodieën en natuurlijk uitstekend uitgevoerd en neergezet door Jack en zijn band. De productie is weer om door een ringetje te halen en het gekleurde vinyl van Third Man Records is top en ziet er mooi uit, net als het artwork trouwens. Wel een erg fijne plaat dit Entering Heaven Alive!

Op Lazaretto gaat Jack White weer wat meer de White Stripes kant op dan op Blunderbuss. Wel de wat meer gepolijste kant, zoals sommige nummers op White Blood Cells. Three Women opent juist zo dit album: een prima opener. Titelsong Lazaretto is echt zo'n typische pakkende Jack White bluesrocker, erg fijn. Op Temporary Ground horen we de country viool en de steel-guitar weer terug, nu in de vorm van een sterk duet.

Dan volgt echter een verrassend nummer: Would You Fight For My Love? Toch wat anders, dan anders: de piano is prachtig, gitaar en zang sluiten zich daar mooi bij aan. Het refrein klinkt haast wat pompeus, hierna neemt de gitaar fraai de lead over. Gitaar en piano doen dat ook op het sterke instrumentale High Ball Stepper. Lekkere solo hoor! Side One van het album is zeer geslaagd te noemen.

Just One Drunk is weer een lekker basic honky tonk White Stripes-achtig nummertje. Alone In My Home heeft als basis weer zo'n lekkere piano, alleen is het refrein net wat minder. Maar toch: de fijne piano overheerst. Entitlement is een rustige wat kabbelende country song. That Black Bat Licorice is een chaotisch wel aardig nummer. I Think I Found the Culprit begint alweer met een steel-guitar en loopt vervolgens erg lekker door, met onder andere een mooie, jawel hoor, piano.
Side Two is rustiger, met heel wat country invloeden en vaak een fraaie piano. Hierop variëren de nummers van wel aardig tot vaker erg mooi.

Jack White heeft een LP side gemaakt die wat steviger doorpakt en één die rustiger is vol country- en honky tonk invloeden. Je hebt als het ware 2 delen op dit album. Het overgrote deel van de nummers is (zeer) geslaagd te noemen, een enkele komt tot wel aardig. Zo is Lazaretto een prima album geworden, met twee gezichten.

Tarantino creëert een heerlijk 70s sfeertje op deze Jackie Brown soundtrack met meer dan alleen blaxploitation soul & funk. Natuurlijk zijn die nummers erg fijn van o.a. Bobby Womack & Bill Withers. Opvallend goed is trouwens hoofdrolspeelster Pam Grier met Long Time Woman. Maar er is meer: echte 70s popmuziek van Bloodstone met Natural High, nota bene Johnny Cash komt voorbij en Minnie Riperton laat ons allemaal smelten. Tussendoor korte dialogen, zoals we van Tarantino gewend zijn en deze afwisselende soundtrack van hoog niveau, die wel degelijk een mooi Tarantino geheel vormt, is wat mij betreft niet te versmaden.

Van dit eerste album op het Barclay label vind ik kant A van het zeer hoge niveau van de 2 platen hiervoor: La Valse à Mille Temps & Marieke. Favorieten zijn Les Paumés du Petit Matin, Le Plat Pays & Une Ile. Alleen het refrein van Les Bourgeois is 'over the top'. Dat kan je ook zeggen van Bruxelles, een bekend nummer van Brel, maar niet mijn favoriet. Gelukkig volgen dan het mooie Chanson sans paroles & Les biches. Casse Pompon is ook pompeus en wel te. La Statue is wel weer mooi en Rosa is leuk.
Er staat dus veel moois op deze plaat, maar toch ook een paar wat mindere momenten. Niettemin alweer een fraaie plaat van de man met de schitterende stem: Jacques Brel.

Mmm, ja. Gezien de vele positieve reacties hier zou ik bijna zeggen, sorry, maar ik vind het regelmatig niet bepaald geweldig. Te vaak denk ik, ok, leuk demo, maar hoe gaat de song eruit zien. Regelmatig vind ik het gewoonweg te saai. Dat vind ik niet bij Retrograde, Voyeur & vooruit: To the Last. Van dat soort 'vlottere' songs met een beetje pit maar, hadden er wat mij betreft meer op dit album mogen staan.

Op side A van de LP staan het geweldige Ain't It Funky part 1&2 en het swingende Fat Wood. Aan side B moest ik even wennen, want daar staan alleen instrumentale versies op, maar dan weer wel van erg goede nummers / klassiekers. Give It Up Or Turnit Loose & After You Done It zijn daarvan mijn favorieten. Er staat geen soulballad op dit album. De titel klopt dan ook: it is funky! Deze plaat is zo een belangrijke stap richting de jaren '70 funk door James Brown.

Op de originele LP die ik hier heb staan de nummers in een wat andere volgorde. De bekende(re) songs staan op kant 1, om te beginnen de succesvolle funky titelsong en single Cold Sweat, part 1 & part 2. Toch één van mijn favoriete James Brown songs. Die wordt gevolgd door de prima cover Fever en het sterke Kansas City. De eerste kant wordt afgesloten met 2 swingende rock 'n soul nummers Stagger Lee & Good Rockin' Tonight. Een behoorlijke swingende LP kant dus van behoorlijk hoog niveau.

Op kant 2 is meer soul te horen. En dat kun je ook wel aan James Brown overlaten, zoals op de mooie songs I Want To Be Around, Nature Boy & Come Rain Or Come Shine. Instrumentale songs van J.B. zijn ook vaak (erg) goed en ook hier eindigt de plaat er fraai en lekker funky mee met Back Stabbin'.
Dit album uit 1967 vormt mede een overgang van voornamelijk soul naar (veel) meer funk in zijn muziek. Het is alles bij elkaar een mooie plaat.

Dit is het derde en laatste deel van een serie funkverzamelaars van James Brown. Dit gaat over zijn laatste echt succesvolle periode, waarin hij bij Polydor nog sterke albums maakte en nog af en toe een hit had. De beste funk vind je op deze ijzersterke verzamelaar.

Opener Superbad, Superslick is eigenlijk het enige heel aardige nummer, met wel een pracht van een trompetsolo van Fred Wesley. Maar daarna volgen 8 erg goede tot fantastische funknummers, met de ijzersterke J.B.'s die de pannen van het dak spelen en James Brown die op geheel eigen wijze de boel opzweept. Echt erg lekker zijn toch wel Bodyheat, Hot & Don't Tell It.
Heerlijke funkplaat!

Dit is niet zomaar een verzamelaar met alweer grootste hits van James Brown. Dit is alweer een uitstekende Polydor verzamelaar, dit keer gericht op de ontwikkeling van Soul naar Funk die de muziek van James Brown doormaakte van zeg ruwweg midden jaren '60 tot 1970. Het is een muzikaal fascinerende trip die je maakt als je deze dubbelaar afspeelt. Er is gebruik gemaakt van lange albumversies, fraaie live-versies en alternatieve versies. Werkelijk elke track is raak: het is puur genieten geblazen!

Verder kun je vervolgens gaan met deze ook zo geweldige albums:
James Brown - Funk Power (1996)
James Brown - Make It Funky (1996)
Dat sluit hier mooi op aan: 1970 / 1971-1975.

Schrik niet van het cijfer: er heeft iemand 0,5 gestemd. En dat bij één van de beste funk verzamelaars die er is, van the Godfather himself: James Brown. En dat bij een verzamelplaat die maar over 1 (!) jaar gaat, 1970. De muziek van Brown was in de jaren '60 verder ontwikkelt richting de Funk en dit was zijn grote Funk jaar. Die ontwikkeling kan je weer horen op:
James Brown - Foundations of Funk (1996)
Hierna zouden ook nog fraaie songs volgen, te horen op:
James Brown - Make It Funky (1996)

Op deze plaat staan vele grote, bekende songs van James Brown, maar dan wel in de lange albumversies, 3x in de mono mix en 3x in een meer dan 10 minuten durende complete version. Het klinkt allemaal geweldig en alle nummers zijn dat ook. De begeleiding is van the original J.B.'s met o.a. Bootsy Collins, Bobby Bird, & Fred Wesley. Super Funky!

Ik begin eens met de tweede plaat van dit dubbelalbum. Hoe goed kan een funkplaat zijn? Nou, zo goed. James Brown, Fred Wesley & the J.B.'s stijgen hier tot grote hoogte. Side 3 is erg goed met het lekkere Funky Side of Town en een mooie lange versie van Please, Please. Maar Side 4 is het walhalla van de funk met achter elkaar in elkaar overgaand het - jawel - ontzettend groovy Ain't It A Groove, My Part / Make It Funky met Fred & the J.B.'s in topvorm en het werkelijk super coole Dirti Harri. Fantastisch!

Daarna zet ik de eerste plaat op en volgt de fenomenale titelsong, met die oh zo lekkere bas. The Whole World Needs Liberation is meer een funky soul nummer met een lekker koortje erbij. Your Love Was So Good To Me is dan weer een echt mooi soulnummer, die Brown zeker ook goed kan zingen. En tot slot op Side 1 vinden een nummer met de titel Cold Sweat (dat zegt genoeg...).
Op Side 2 horen we iets meer de jaren '60 James Brown. Bijvoorbeeld op het heel aardige I Got A Bag Of My Own. De mooie soulballad I Lost Someone wordt sterk gezongen.

Dit is wel degelijk één van de beste funkalbums ooit en samen met The Payback hoort dit tot de beste studioalbums die James Brown heeft gemaakt. Alleen dit album wordt hier flink lager gewaardeerd en dat is echt onjuist. Het past prima in het rijtje topalbums wat hij van 1971-1973 bij Polydor uitbracht. This is funky baby, this is really good!

Ik kende natuurlijk Get Up Offa That Thing al, één van de betere funk nummers van James Brown. En dat wil wat zeggen. Wat blijkt nou? Bijna de hele LP is gevuld met dit soort sterke J.B. funk. Zoals te horen op I Refuse to Lose, Can't Take It with You & het geweldige This Feeling. Ook de soulballads mogen er wezen. Net als natuurlijk de begeleiding van de J.B.'s. Klasse plaat dit!

Inderdaad is het leuke van deze verzameling James Brown songs, dat het een mix is tussen een paar erg fijne bekende nummers en een aantal minder bekende en ook goede nummers. Daarvan zijn How Do You Stop & Spinning Wheel live opnames, waarvan de eerste de minste van deze cd is en de tweede een lekkere instrumental. Een cd overigens met lp lengte. Wel krijg je door al deze variatie een afwisselend en soms verrassend geheel, waarbij de nadruk inderdaad ligt op de Soul in de muziek van James Brown, the Godfather.

Pas richting einde jaren '60 ging James Brown zich ook richten op het maken van geweldige albums. Daarvoor waren het vooral de vele zeer succesvolle singles die het hem deden en de live optredens en platen at the Apollo natuurlijk. De beste serie LP's verscheen op het Polydor label tussen 1969, beginnend met Say It Loud - I'm Black and I'm Proud tot en met deze dubbelaar Hell uit 1974. Hoogst gewaardeerde en bekendste LP is The Payback uit het jaar hiervoor, maar ook dit Hell mag er meer dan wezen.

De sfeer is - ondanks de titel - een stuk relaxter, muzikaal althans. Dit Hell is allereerst waanzinnig funky en klinkt erg lekker. Dat kan je aan zo ongeveer de uitvinder van de funk wel overlaten natuurlijk. Daarnaast staan er een aantal prachtige soulballads op, van het niveau van de ballads uit de jaren '60. Die enkele misser vergeef ik 'm, want verder staat heerlijke album vol met geweldige nummers. Enkele hoogtepunten zijn: Coldblooded, Hell, My Thang, A Man Has to Go Back to the Crossroads, I Can't Stand It "76", Don't Tell a Lie About Me and I Won't Tell the Truth on You (al is het alleen al voor de titel) & het fantastische 14 minuten durende slotnummer Papa Don't Take No Mess. Een niet te missen plaat van the Godfather himself dus.

Als je nou wilt kennismaken met alles wat de grote James Brown in zijn mars heeft, luister dan naar dit geweldige album. Hier staat al de overheerlijke J.B. funk op, zoals op de lekkere songs I Can't Stand Myself (When You Touch Me) pt. 1&2, There Was a Time en Get It Together (part 1 &2). Maar ook mooie soul als Baby, Baby, Baby, Baby & You've Got To Change Your Mind. En uitstekende instrumentale tracks met J.B. op het orgel als The Soul of J.B. en Funky Soul. Oftewel alles waar de meester goed is, vind je hier op het hoogste niveau. Een uitstekende plaat, waarbij ik wel zou proberen om de US cover te vinden, zoals hier weergegeven. Wat een beauty is dat!

Dit is pas het eerste bericht bij deze alweer fraaie James Brown plaat. Op dit I Got the Feelin' uit 1968 ligt de nadruk op kant 1 wat meer op mooie soulnummers. Met natuurlijk wel vleugjes funk hier en daar. De opener en titelsong is een prachtig nummer. Maar ook mooi zijn de nummers die daarop volgen: Maybe I'll Understand, duet You've Got the Power & instrumentaal nummer Maybe Good-Maybe Bad met J.B. on the piano.

Shhhhhhhh (For A Little While) is funky met J.B. ouderwets op het orgel. En natuurlijk blijft het funky met Just Plain Funk. Wat een lekker instrumentaal nummer is dat! Nu heb ik op mijn versie van dit album niet If I Ruled the World staan, maar part 1 & 2 van Licking Stick. Ook It Won't Be Me daarna swingt behoorlijk de pan uit. Dat betekent dat kant 2 van mijn LP lekker door funkt! Met een soulfulle kant 1 en een funky kant 2 is dit een prima album van James Brown.

Hoe lekker kan je een plaat openen? I Got You (I Feel Good) is zo'n aanstekelijke swingende klassieker waarbij je gelijk niet meer stil kan zitten. Het wordt gevolgd door Lost Someone een mooie soulballad en Night Train, een erg goede en ook bekendere song. Love Don't Love Nobody mag er trouwens ook wezen, net als natuurlijk Think. Kant 1 van deze LP is zo van hoog niveau.

Het is echt een stap vooruit in 1966 voor James Brown als het over albums gaat. Daar waar Papa's Got a Brand New Bag van het jaar ervoor nog heel aardig was, levert hij hier in één jaar maar liefst twee goede platen af. Deze en It's A Man's Man's Man's World. Op dit I Got You (I Feel Good) ligt de nadruk iets meer op de soul. Wat bijvoorbeeld te denken van het prachtige I Can't Help It? Suds is trouwens weer zo'n fijne instrumentale track van J.B. Tot slot vind ik de hoes ook nog eens geinig, kortom een aanrader dus deze LP!

In 1986 toen dit album uit kwam, werd James Brown in de Rock & Roll Hall of Fame opgenomen. Precies toen had hij zijn grootste hit van het decenium met Living In America. Mede daardoor werd er gedoken in zijn muzikale (funk) verleden, ook door DJ's & hip-hoppers.

Goed getimed werd dit werkelijk sublieme album uitgebracht, met James Brown op de toppen van zijn funk-kunnen. Het staat vol met de lange versies van zijn powerfunk en er staan ook nog eens niet eerder uitgebrachte sterke nummers op en prima remixes. Mijn favoriete James Brown nummer Funky Drummer staat er in die prachtige lange versie op en ook nog eens met de Bonus Beat Reprise.
De nummers zijn overigens opgenomen tussen september 1969 en juli 1971. De cd bonustrack is van december 1972. Het boekje erbij is prima, met veel informatie iha en over de verschillende nummers. De remastering is uitstekend.

Wat mij betreft is dit de beste verzamelaar die er is van James Brown. Alles is raak, funky en fantastisch. De meest complete is natuurlijk de 4cd Star Time en de beste hits verzamelaar is The Godfather...the very best of. En de weg naar de funk toe is mooi te horen op Foundations of Funk uit 1996.

Wat een lekkere - soms swingende funky - soulplaat van James Brown is dit It's a Man's Man's Man's World. Begeleid door een uitstekende band laat J.B. horen wat hij kan. Dat doet hij zeker op de beroemde en fraaie titelsong. Ook Bewildered mag er natuurlijk zijn. Maar echt fijn wordt het bij Ain't That a Groove Part 1 en daarna Part 2. Direct gevolgd door het leuke Come Over Here. I Don't Mind is dan weer een pracht van een soulballad.

Ik vind dit It's a Man's Man's Man's World als album toch een stap vooruit vergeleken met de LP Papa's Got A Brand New Bag. Het overall niveau van de songs ligt hoger en er zit meer samenhang in. Een fijne mid-sixties plaat van James Brown dus. Met vind ik ook nog eens een geweldige hoes.

Augustus 1969 bracht James Brown zijn 26e (!) album uit met de fraaie titel It's a Mother en dat is het. Funky as hell, met een aantal erg mooie soulsongs. De bekende single was Mother Popcorn, waarvan kant A en kant B van de single hier achter elkaar staan. Ook erg lekker en funky zijn de andere nummers op kant 1 van de LP Mashed Potato Popcorn, I'm Shook & Popcorn With A Feeling. Gelukkig hoef je niet van Popcorn te houden, want je hoeft er alleen maar naar te luisteren.

De 2 soulnummers van kant 2 zijn inmiddels ook vrij bekend en erg mooi: Any Day Now & If I Ruled the World. Op You're Still Out of Sight gaat J.B. nog even fijn uit zijn dak en Top of the Stack is een erg funky instrumental met een super basje. Ook de hoes mag er dit keer wezen. Dit is één van de betere James Brown albums: it's a mother!

Na zich eerst voornamelijk op singles te hebben gericht, bracht James Brown van 1966-1976 een stapel goede tot uitstekende albums uit. Deze LP It's a New Day Let a Man Come In uit 1970 is één van de betere platen. Rond deze tijd legde James Brown steeds meer de nadruk op de funk, maar op dit album hoor je ook heel wat klasse soulnummers. Want dat kon hij zeker ook. Het niveau van de songs ligt erg hoog. Favorieten zijn opener It's a New Day, Let a Man Come In and Do the Popcorn, het prachtige World, de geslaagde cover Georgia on My Mind, de fraaie versie met orkest van It's a Man's, Man's, Man's World, de funkklassieker Give It Up or Turn It Loose & het mooie If I Ruled the World. Een topplaat van James Brown!

Hoe is het mogelijk dat ik pas de enige ben die gestemd heeft en hier wat opschrijft? Want dit is toch wel weer een historische concertrelease van James Brown. Zijn bedoeling in 1969 was om dit concert uit te brengen, zoals het nu in 2019 (50 jaar later) eindelijk alsnog gebeurd. Wat een sfeervol en prachtig concert is het toen geweest. James Brown zegt zelf ook aan het begin van de show, dat ze het vanavond net even wat anders gaan doen en alles zullen geven.

En wat deed de toenmalige platenmaatschappij, die bracht een uit 2 concerten samengesteld album uit:
James Brown - Sex Machine (1970)
De titel klopte al helemaal niet, want dit nummer werd helemaal niet gespeeld die avond, net als Brother Rapp en Bewildered, die erna komen. Nummers uit dit Live at Home concert werden ingekort en de helft werd weggelaten. Onbegrijpelijk als je dit hele concert hoort en artistiek nogal schandalig. Puur om commerciële redenen moest Sex Machine erbij (ook als titel).

Het leuke is naast de inderdaad fantastische uitvoering, dat er hier ook nummers op staan die wat minder vaak worden gespeeld op eerdere live albums. Zoals een geweldige en lange Lowdown Popcorn, het sterke Spinning the Wheel en het heerlijke I Don't Want Nobody to Give Me Nothing (Open Up the door I'll Get It Myself). Eigenlijk worden alle nummers in langere lengte gespeeld, wat James Brown in die tijd lang niet altijd deed. Luister bijvoorbeeld naar 7 minuten There Was a Time & 9 briljante minuten Mother Popcorn. Geweldig is ook Give It Up or Turnit a Loose. Een pracht van een concert, het hele homecoming concert dus van 1 oktober 1969 in Augusta, Georgia. Niet te missen, zeker niet door de James Brown liefhebber!

Ik ben zelf meer van de funky James Brown van eind jaren '60 / begin jaren '70. Zijn derde optreden in the Apollo bevalt mij dan ook stukken beter dan dit eerste concert. Dit is een soulconcert, maar het wordt wel grotendeels in een (soms te) rap tempo afgewerkt. Het neigt soms zelfs naar afgeraffeld, alsof er zoveel mogelijk liedje op de plaat terecht moesten komen. Het heeft in ieder geval ook te maken met het feit dat James Brown meerdere concerten per avond gaf.
Daarbij vind ik ook het schreeuwende publiek regelmatig een stoorzender. Het leidt af van de geweldige zanger die James Brown is en van de muziek, die ook nog eens door prima muzikanten wordt gespeeld. Vandaar een dubbel gevoel bij Live at the Apollo.

Ik draai nu de mono LP versie van deze LP uit 1967. En wat is het genieten! Deze live plaat met zijn Famous Flames is nog beter dan het beroemde Live At The Apollo uit 1963. Geen korte 'soundbites', geen medleys, maar prachtige live versies van veel bekende songs. En natuurlijk zet James Brown het geweldig neer, want wat een performer was het toch! Dat is ook heel goed te horen. De band speelt superstrak, zoals altijd bij the Godfather of Soul. Het publiek schreeuwt er nauwelijks hinderlijk doorheen, sterker nog: vaak klinkt het enthousiast en zingt het mee.

Een album vol met hoogtepunten, om er een paar te noemen: Bring It Up, Try Me, Prisoner of Love, I Got You (I Feel Good) & het lange geweldige Ain't That a Groove. Dit is echt een fantastisch concert!
Het grappige is dat dit concert is opgenomen in The Latin Casino in de staat New York. Wel in de buurt, maar niet in The Garden in New York City. Er is een deluxe editie van de complete concerten daar op 2CD:
James Brown & The Famous Flames - Live At The Garden (Live At The Latin Casino) (CD, US, 2009) | Discogs

Deze review is gebaseerd op de 2014 3LP uitgave op het Sundazed label. Op zwaar vinyl analoog gemastered horen we James Brown en Fred Wesley & the J.B.'s, maar ook nog Bobby Byrd op de toppen van hun kunnen. Zelden zullen ze zo goed geklonken hebben als op die avond in Parijs in 1971. Het is allemaal perfect vastgelegd en gemixt en geproduceerd door Brown himself. Elke LP heeft een eigen naam gekregen: Love, Power & Peace.

Hoewel de gehele show staat als een huis zijn Brother Rapp, Ain't It Funky Now, Sex Machine, Try Me, Give It Up Or Turnit a Loose, It's A Man's World, Who Am I & Super Bad werkelijk subliem. Met name de uitvoering van Ain't It Funky Now is anders dan anders, met een geweldige gitaar-, trompet- en orgelsolo. Ach, zelf de cover Sunny is prachtig: de blazers zijn echt geweldig hierop. Van de vier nummers van Bobby Byrd en Vicki Anderson is I Need Help echt heerlijk, met de alweer uitblinkende J.B.'s.
Het publiek en de aankondigingen zijn zeer enthousiast en zeker niet hinderlijk. Dit is alles bij elkaar het beste concert van James Brown wat nu beschikbaar is, ja inderdaad, nog beter zelfs dan het tweede en derde Apollo concert. Een historisch document dus: get it while you can!

In 1986 werd James Brown volkomen terecht natuurlijk opgenomen in the Rock & Roll Hall Of Fame. In dat jaar kwam deze werkelijk geweldige verzamelaar uit die je niet mag missen:
James Brown - In the Jungle Groove (1986)

Twee jaar daarna volgde deze fantastische verzamelaar Motherlode met hele vette funk uit de dieptes van the Vault van James Brown. Stil zitten is onmogelijk, de intensiteit is onbeschrijfelijk, de pure klasse is onnavolgbaar. Een dubbel LP gevuld met het ene na het andere fabelachtige nummer van James Brown en zijn sublieme band the J.B.'s.
Alles is echt heel goed, maar van There It Is [Live], She's the One, Say It Loud Say It Live, You Got to Have a Mother for Me, Baby Here I Come en het wonderbaarlijke People Get Up and Drive Your Funky Soul is het nog meer genieten. Funklessen van the Godfather himself!

Nadat ik aangenaam verrast was door het album Get Up Offa That Thing van een jaar hiervoor blijkt ook dit Mutha's Nature uit 1977 nog een prima James Brown plaat te zijn. Ook deze LP is deels gevuld met sterke J.B. funk. Zoals te horen op Give Me Some Skin, Bessie & het geweldige If You Don't Give a Dogone About It. Ook de soulballads mogen er wezen, zoals de cover Summertime op geheel eigen wijze in duet met Marva Whitney en People Wake Up and Live waarin hij al waarschuwt voor de staat van Mutha's Nature. De begeleiding van the J.B.'s is natuurlijk weer uitstekend. Fijne plaat dit!

In 1961 ging James Brown naar het hoofdlabel van King records, vanwege zijn (verwachte) succes. In dat jaar nam hij ook dit grotendeels instrumentale swingende album op, waarop ook een aantal andere artiesten uit zijn stal zijn te horen. Oorspronkelijk heet deze plaat dan ook James Brown Presents His Band and Five Other Great Artists. Vanwege het grote succes in de hitlijsten van Night Train werd dat de titelsong. Night Train is een eigenzinnige cover van James Brown. In plaats van de teksten roept hij een lijst van steden van de oostkust van the USA. Daar zaten ook grote radiostations, waarvan hij hoopte dat ze zijn single zouden gaan spelen. Andere fijne J.B. tracks zijn o.a. opener Hold It en Suds. Maar ook de nummers van de andere artiesten zijn prima. Een erg lekkere plaat dit Night Train.