Veel bands lukt niet wat Faith No More met dit Sol Invictus wel lukt: een sterk comeback album maken. Voordeel is dat ze alweer even samenspelen en rustig naar deze plaat hebben kunnen toewerken. De plaat zelf is alles behalve rustig. Het heeft regelmatig een heerlijk (diep) donker geluid, waarbij de oude sound van de band nog wel herkenbaar is. Toch is er weer net een andere twist aan gegeven en ook dat is een pluspunt. Misschien verklaart dat wel een deel van het succes van deze plaat, dat ze niet krampachtig op zoek zijn gegaan naar een album wat één op één vergelijkbaar is met hun vroegere werk.

Ondanks die donkere sound zit er toch aardig wat variatie tussen de nummers. Dan weer speelt de piano nadrukkelijk mee, dan klinkt het meer relaxt, dan weer heftiger. Afgezien van de aardige slotsong From the Dead zijn de overige 9 songs allemaal (erg) goed, waarbij vooral Superhero, Cone of Shame, Black Friday & Motherf*cker eruit springen. Volgende week vrijdag ga ik de band live zien in Gelsenkirchen, ze spelen voor Metallica. Ik kijk er al naar uit, ook dankzij deze sterke nieuwe plaat.

Femi Kuti verzorgt a.s. zondag het voorprogramma van the Red Hot Chili Peppers in Ahoy. Vandaar dat ik mij na wat voorbeluisteren gewaagd heb aan dit album. Zijn vader was de Nigeriaanse superster Fela Anikulapo Kuti en ook zoonlief's versie van de Afro-beat doet het geweldig. En niet voor niets, want wat staat er een heerlijke muziek op dit album. Afrikaanse ritmes, met invloeden (letterlijk ook) van Hip-Hop, Carribische en Soul (Earth Wind & Fire bijvoorbeeld).

Er staan een flink aantal heerlijke nummers op deze plaat. Eigenlijk vind ik alleen track 3 en 4 wat minder. De rest is prachtig, heerlijk swingend en warm of steviger en kritisch op de misstanden in Afrika. Uitschieters zijn Do Your Best met Mos Def, Fight To Win, het fantastische Water No Get Enemy met een sublieme Macy Gray en D'Angelo en het lange Survival. Absoluut een aanrader!

Ook ik kocht deze LP allereerst voor het geweldige titelnummer Groove Me wat hier in de 12-inch versie op staat. Ik zag wel dat het album behoorlijk hoog gewaardeerd werd en ik moet zeggen dat ik dat kan volgen. Want naast Groove Me staat er hele aardige muziek op deze plaat. Om te beginnen een nummer in net zo'n heerlijke slow groove en in ook zo'n lange versie: Baby, Let Me Kiss You.

De muziek op dit album is een soort mix van disco & funk en soul met wat... country invloeden. De songs zitten goed in elkaar, de begeleiding is ook prima net als de productie. Wat mij betreft een verrassend fijne plaat dit Groove Me van Fern Kinney.

Dit Ferry Maat's Soul Show Classics (volume 1) is net alsof je naar een oude aflevering van the Soul Show op de radio zit te luisteren. Op deze verzamelaar niet alleen maar de (over-)bekende nummers van goede funk en soul artiesten, maar ook wat minder bekend werk. Vaak zijn dat ook hele aardige songs, een enkele is wat minder bijzonder. Verder staan er ook een paar bekendere songs op en een behoorlijk aantal nummers is in de betere lange versie.

Een aantal favorieten hier voor mij zijn I Got My Mind Made Up You Can Get It Right van Instant Funk, Windjammer met Tossing & Turning uit 1984, First Choice met Let No Man Put Asunder, Ten Percent van Double Exposure, Let It Whip van Dazz Band en natuurlijk Class Action met Weekend. Deze songs staan er allemaal in de extended 12-inch versie op. Ook heel aardig zijn de Earth Wind & Fire -achtige songs Déjà Vu van Paulinho da Costa en Are You Living van The Gap Band. Alles bij elkaar een lekkere funk verzameling deze 2CD.

Op deze 'aflevering' van Another Late Night krijgen we een 'mixed bag' voorgeschoteld door Fila Brazilia. Wel is het leuk dat hier toch veel onbekende artiesten en/of nummers op staan. De start is aarzelend, maar Infesticons Hero Theme is erg aardig. Daarna gaat het op en neer in de kwaliteit van de songs. Natuurlijk is T Plays It Cool van Marvin Gaye geweldig en ook The Beta Band met It's Not Too Beautiful mag er wezen. De jazz van David Holmes met Rodney Yates is ook leuk om te horen.
De eigen bijdrage van Fila Brazilia van Nature Boy vind ik echt heel matig. Hoe help je een goed nummer om zeep. De slotnummers van Outside & Kelis zijn wel weer goed. Pik dus hier ook weer de sterke tracks eruit. Mij valt op dat er maar weinig Another Late Night albums zijn, die vrijwel in het geheel de moeite waard zijn.

Intense prachtige muziek maakt Fink op dit Hard Believer. De muziek is meestal rustig, maar wel met voldoende dynamiek. Er zit regelmatig een lekkere (zware) bas onder en een 'dreunende' drum / beat. Dat neigt wel eens naar het elektronische. Toch moet ik bij deze donkere mooie muziek ook met enige regelmaat denken aan bijvoorbeeld the Veils.

De zangstem van Fink is fraai, net als vrijwel alle songs. Wat staan er een aantal fantastische nummers op zeg! Toppers zijn de openings- en titelsong, het mooie Green and the Blue, het absoluut briljante Pilgrim, het prachtige Two Days Later, de fijne gitaren op het soms dreinende Shakespeare, het akoestische Truth Begins & het sterke Looking Too Closely. Dat zijn dus inderdaad bijna alle nummers. Wat een plaat!

Ik kende al de lange versies van de uitstekende groovy swingende soulsongs Hold Your Horses, Love Thang & Double Cross. Alle drie grote hits in de danslijsten en discotheken toen. Er zijn ook heel wat sterke remixen van gemaakt. En wat staan ze hier lekker op een rij, op kant B van de LP. Natuurlijk hoor je er ook al wat disco in terug, maar die is gebaseerd op 'echte' funky soul.

Let Me Down Easy bleek ik ook al te kennen: een fijne jazzy medley, met een prima sax en piano. Good Morning Midnight is een wat korter en goed albumnummer. Maar dan volgt nog het geweldige Great Expectations, wat een soort van Relight My Fire inslag heeft instrumentaal. Een heerlijke bas, fraaie strijkers en de mooie stemmen van de dames van First Choice eroverheen. Dit is een hele lekkere funky soulplaat.

Sommige singles van 5Star zijn leuk, maar veel nummers zijn (wat) te zoet. Voor de wat 'pittiger' dance muziek kon je toch ook bij 5 Star terecht en wel bij hun 12-inches. Die waren een pak beter dan de singleversies die je op dit album aantreft. All Fall Down was bijvoorbeeld in die 12" versie wereldwijd een grote clubhit.
Ik had flink wat 12-inches van deze band en iemand als Shep Pettibone mixte soms mee. Dit jaar is the Remix Anthology uitgekomen en daar staan toch flink wat interessante mixen op. Dat zou ik de voorkeur geven, boven deze Greatest Hits.

Ik snap niet dat Helplessness Blues bijna dezelfde score heeft als hun debuutalbum. Dat was toch echt een stuk beter. Dat stond vol met (bijzonder) sterke songs, hier staan wel heel veel brave meerstemmige best aardige tot soms niet zo goede nummers op. Uitzondering is The Shrine / An Argument en vooruit ook Grown Ocean en The Plains / Bitter Dancer (met Simon & Garfunkel sound).

Inderdaad: de rest is een beetje saai eigenlijk. Eén van de tegenvallende albums van 2011 voor mij. Ik zou Diamond Mine van King Creosote willen aanraden: daar zijn de songs, de emoties in de muziek en de gelaagde sound wel heel geslaagd.

Ik luister vol verbazing naar het wonderschone geluid van Need Your Love So Bad uit 1968: wat is de analoge remastering vanaf de mastertapes fantastisch zeg! Ik had niet kunnen denken dat ik de bluessongs van Fleetwood Mac ooit nog eens in zo'n fraaie kwaliteit zou kunnen beluisteren.

En dat geldt natuurlijk voor alle 50 nummers die op de 5 LP's staan: 5 per kant: Fleetwood Mac 50 Years. Als je het zo op een rijtje ziet en hoort, dan heeft de band met al zijn gezichten een heel indrukwekkend oevre achtergelaten. En bij elk gezicht, bij elke tijdsperiode, bij elke muziekstijl horen steeds weer andere geweldige liedjes. Gespeeld door zeer vaardige muzikanten. Een absolute topband dus, waarvan deze Vinyl collectie zeer aan te bevelen is.

Een fantastisch overzich van onbekende opnames, demo's en live opnames van Peter Green's Fleetwood Mac, dit Before the Beginning. Als een soort schat gevonden en opgepoetst en opgeknapt, deze opnames uit 1968-1970. Ze markeren het begin van één van de grootste bands ooit. Een band die in deze begintijd een bluesband was onder leiding van de geweldige gitarist Peter Green. Mick Fleetwood was er ook al op drums, net als bassist John McVie. Verder Jeremy Spencer en Danny Kirwan.

Het geluid is echt uitstekend en vrijwel alles is (zeer) de moeite waard. Om een paar favoriete demo's te noemen: Madison Blues, Dust My Blues, Instrumental (van bijna 10 minuten), Sun Is Shining & Shake Your Money Maker. De live opnames zijn ook erg fijn, zoals bijvoorbeeld The Green Manalishi (With the Two Pronged Crown) (van 12 minuten), Albatross, World in Harmony, I Can't Hold Out, Oh Well (Part 1) & Rattlesnake Shake. Voor de liefhebber van Engelse blues en van Peter Green's Fleetwood Mac is dit niet te missen. Zowel verkrijgbaar op 3CD met uitgebreid boekwerkje als op 2x 3LP (volume 1 & 2).

Dit Future Games is een gevarieerd album, gevuld met poprock, bluesrock en akoestische rock. Mijn verwachtingen lagen niet al te hoog door de waardering hier, maar ook dit Fleetwood Mac album is weer de moeite waard. Het verschil met voorganger Kiln House is dat op dit album bijna alle nummers goed tot erg fijn zijn. Mijn favorieten zijn de rustige openingssong Woman of 1000 Years, de fraaie lange titelsong Future Games, het sterke Sands of Time, het lekkere Sometimes en de mooie Christine McVie song Show Me A Smile. Ik vind het een verrassend mooie plaat van dit Fleetwood Mac zonder Peter Green, maar nu met Christine McVie & Bob Welch erbij.

Dit 'In Concert' is in 2016 op 3LP uitgebracht, compleet geremastered door Dan Hersch. Het geluid is om door een ringetje te halen en het niveau van de nummers ligt erg hoog. Ondanks dat gebruik wordt gemaakt van opnames van een aantal verschillende concerten, klinkt het toch als een mooi geheel. Centraal staan concerten op Wembley en in St. Louis. In totaal zijn het 22 opnames van de 1979-1980 Tusk Tour. Stevie Nicks zingt vaak heel fraai, maar de echte ster is Lindsey Buckingham. Hij speelt de sterren van de hemel, grote klasse wat hij laat horen. Een paar favoriete nummers van mij zijn Oh Well, Riannon, Sara, Landslide, Angel, You Make Loving Fun, I'm So Afraid, World Turning & Go Your Own Way.

Ik las dat bij dit album de blues uit de sound verdween, maar ik hoor toch regelmatig lekkere bluesrock langskomen. Het is een gevarieerd album, met ook folkrock en zelfs vleugjes country en rock 'n roll. Mijn verwachtingen lagen niet al te hoog door de waardering hier, maar ook dit Fleetwood Mac album is weer de moeite waard. Naast een paar aardige nummers staan er een paar hele fijne op. Zoals Station Man, Hi Ho Silver, Jewel Eyed Judy, Earl Gray en Tell Me All the Things You Do. En wat een mooie hoes!

Verbaasd lees ik sommige negatieve verhalen over deze plaat van Fleetwood Mac. Natuurlijk: smaken verschillen, maar om hier nou (dikke) onvoldoendes aan te geven? Dit is Fleetwood Mac met de fraaie zangstem van Stevie Nicks en de mooie stem van Christine McVie. De afwisseling in zang en ook hun sterke samenzang, zeker op deze plaat, geeft ook nog eens wat extra's aan de band. Dan niet te vergeten: Lindsey Buckingham, nog een zangstem, maar vooral een fantastische gitarist. En dan nog de gouwe ouwe backbone van de band: John McVie op bas en Mick Fleetwood op drums. Wat wil een muziekliefhebber nog meer?

Zit het dan in de songkwaliteit? Ja die is niet zo goed overall als op Rumours en Tusk, maar vind je dat gek? Er staan hier toch weer een paar pareltjes op, zoals natuurlijk één van hun mooiste songs Gypsy, de sterke single Hold Me, opener Love in Store en de fraaie Stevie Nicks song Straight Back. De rest van de nummers varieert van aardig tot goed (niks mis met Oh oh Diane, Eyes of the World, Wish You Were Here), waardoor dit al met al weer een prima album is van de band. Meer een popalbum dan een rockalbum, maar pop is niet gelijk aan saai.

Als je van de blues houdt, en daarvoor moet je toch echt hier zijn bij Peter Green's Fleetwood Mac, dan kan dit album Mr. Wonderful niet echt tegenvallen. Een vrij relaxed album met een aantal snellere nummers, wat natuurlijk uitstekend wordt uitgevoerd. Peter Green's gitaar speelt weer een hoofdrol, wat kan die man toch spelen.

De nummers zijn goed tot erg goed, zoals opener Stop Messin' Round, I've Lost My Baby, het snellere Rollin' Man, Dust My Broom (de Elmore James cover), het mooie Love That Burns de catchy songs Doctor Brown & Need Your Love Tonight. Zo zie je gelijk dat kant A van de LP wat mij betreft uitstekend is en kant B goed. Het levert alles bij elkaar een prima blues plaat op. En dan vind ik de hoes ook nog eens anders en knap gemaakt.

Zelf ontdekte ik de LP Rumours zo'n 3 jaar later, begin jaren '80, via eerst de single Go Your Own Way die ik in een Gold-heruitgave kocht. En vervolgens via de platenbieb de LP zelf (die ik op een TDK cassette bandje zette). De singles kende ik natuurlijk al van de radio en die vond ik allemaal geweldig. Maar wat bleek: de hele LP was van dat niveau. Nou vooruit, I Don't Want To Know was maar een gewoon nummer. Naast de geweldige songkwaliteit en de intensiteit die de muziek soms had, ook door de achtergrond waarin het geschreven en gemaakt is, was ik onder de indruk van de muzikanten. Allereerst Stevie Nicks met haar betoverende stem en Lindsey Buckingham, die fantastische gitarist. Maar zingen kon hij ook, net als Christine McVie. Ik waardeerde haar nummers net wat minder, inmiddels is het verschil met de rest kleiner geworden. Ook weet ik nu hoe belangrijk de backbone van de band is: Mick Fleetwood op drums en John McVie op bas. Rumours was en is een legendarische plaat voor mij.

Het geluid van Rumours Live is zeker goed genoeg, maar voor een officiële Rhino uitgave toch wel matig. Vooral sommige hoge tonen klinken wat schel/iel. Als ik zelf de bas een stukje hoger zet en vooral de hoge tonen een stuk lager, dan pas klinkt het goed genoeg. Nu weet ik dat dit een radio opname is, maar van een officiële release had ik betere mastering verwacht. Ik heb ook van Fleetwood Mac bootlegs die beter klinken. Maar goed, het is een kritiekpunt en niet een onoverkomelijk bezwaar.

Het concert zelf is natuurlijk een goed concert, want dit Fleetwood Mac was live een uitstekende band. Dat heb ik ook zelf mogen zien en horen gelukkig. Voor een Fleetwood Mac concert is dit wel weer niet het allerbeste, hoewel sommige nummers wel dat niveau halen. Bij vlagen is het soms wat rommelig, klinkt het haast overenthousiast. Maar toch blijft dit 1977 concert in the City of Angels de moeite waard. Sterke uitvoeringen van nummers vind ik bijvoorbeeld: Dreams, Oh Well, Never Going Back Again, Landslide, I’m So Afraid, Go Your Own Way, World Turning, The Chain & Songbird. Een live album wat In ieder geval leuk is voor de liefhebbers!

Het is eigenlijk niet te geloven: ik had toentertijd dit album helemaal gemist.... Hoe is het mogelijk? Was ik op vakantie tijdens de release? Niets voor mij.
Vanwege het concert van donderdag struinde ik nog eens door Fleetwood Mac heen, hier op Musicmeter. En toen kwam ik Say You Will tegen: gelukkig maar.

Mijn bezwaar tegen sommige songs van Fleetwood Mac in de loop van de jaren 80 was dat ze soms te poppy waren. Het betrof dan vaker nummers van Christine McVie. Ik had juist een voorkeur voor de gitaren van Lindsey Buckingham en de prachtige stem van Stevie Nicks en dus ook voor hun composities. Het mooiste waren zijn gitaren en haar zang live te horen, met als hoogtepunt Live in Boston. Daar is fenomenaal gitaarwerk van Buckingham en fluwelen zang van Nicks te horen.

En wat blijkt nu in 2009? Dat er 'speciaal voor mij' een Fleetwood Mac album is gemaakt in 2003 met als hoofdingrediënten: de gitaar van Lindsey en de stem van Stevie. En dat natuurlijk weer als altijd prima onderbouwd met de ritmesectie van Mick Fleetwood & John McVie. Het is echt geweldig! Ik ga helemaal uit mijn pan!
Favoriete tracks zijn moeilijk te kiezen, want er staan zoveel goede nummers op. Je ziet dat ook onder 'favoriete tracks': daar hebben maar liefst 13 van de 18 nummers 3 stemmen of meer. Opvallende track vind ik Come, wat mij bij vlagen doet denken aan the White Stripes. Ik las hierboven dat Lindsey aan Jack White denkt als producer voor het nieuwe album, dat verbaast mij dan ook niet. Hopelijk gaat dat door: yes, please, please!!!

Hier kan ik mij wel in vinden. En DE live-registratie waarin wel met andere arrangementen wordt gewerkt (improvisatie), zoals gierende gitaarsolo's, die enthousiast worden uitgevoerd en met veel fantasie gespeeld, en daardoor bijzonder aantrekkelijk klinkt, is de cd/2dvd Live in Boston.
In I'm So Afraid & Big Love wordt wel zo gespeeld op the Dance; dit zijn gelijk ook hoogtepunten van dit album..

Als je Live in Boston beluistert en dan the Dance, dan hoor je het verschil. Echter: het blijven steengoede nummers en een steengoede band, dus vervelend is het niet om naar the Dance te luisteren. Ik geef 'm 4,0* en Live in Boston 5,0*.

Naast dat deze LP een fraaie hoes heeft staan er op deze bluesverzamelaar uit 1969 ook nog eens een paar nummers die niet op de albums met Peter Green staan, waaronder het fijne The Big Boat & Just The Blues, beiden met Eddy Boyd. Verder ook nog eens 3 grote hits die altijd prettig zijn om te horen: Albatross, Need Your Love So Bad & Black Magic Woman.

Als Elmore James liefhebber is het extra leuk om 3 versies van zijn songs door Fleetwood Mac te horen: Coming Home, I Believe My Time Ain't Long (Dust My Broom) & The Sun Is Shining. Kortom, dit is wel een heel erg fijne aanvulling op het reguliere werk van Peter Green's Fleetwood Mac.

Ik hoorde eerst ook bij de velen die de versie met Oh Well erop prefereerden, want dat is natuurlijk een fantastisch nummer. Daarom kocht ik ooit een heruitgave van dit album uit 1973, die met 11 nummers i.p.v. 14, maar wel met Oh Well. Een heerlijke plaat is dat.
Nu ik me echter veel verder heb verdiept in the Peter Green tijd van Fleetwood Mac en de originile UK LP met het prachtige fold-out artwork kon krijgen geremastered voor relatief weinig, heb ik ook die aangeschaft. En wat blijkt: die lange 52 minuten vormen bij elkaar een schitterend geheel. Relaxte blues, die soms een (gitaar-)explosie kent en mooi doorzindert. Eigenlijk mis ik (single) Oh Well zo helemaal niet en dit is toch wat de band origineel als album uitkoos.

Er is één nummer wat ik minder bijzonder vind, What You Say, maar de andere songs die niet op de re-issues met Oh Well staan zijn erg fijne nummers: One Sunny Day, Without You & My Dream. Allemaal Fleetwood Mac songs die je eigenlijk niet zou moeten missen.
Favorieten op allebei de versies van dit Then Play On zijn voor mij Coming Your Way, Closing Your Eyes, Oh Well, Although The Sun Is Shining, Rattlesnake Shake & One Sunny Day. Een ijzersterke bluesrock plaat van Peter Green's Fleetwood Mac.

Een tweede plaat na een succesvol debuut is altijd lastig, zie bijvoorbeeld Duffy dit jaar. Die koos voor de foute te veilige weg. Dat doet Florence juist niet en deze zangeres uit the UK brengt ook heel wat meer mee dan retro pop. Vol overtuiging wordt hier een prima poprock album neergezet met als basis haar dijk van een stem. Die is zo krachtig dat de orkesten, koren, orgels, vette synthesizers en violen helemaal niet misstaan. Zeker niet omdat er ook regelmatig rustmomenten binnen de nummers zijn.

Dit album had een topalbum kunnen zijn als het de hoge songkwaliteit had gehaald van nummers als het echt prachtige What the Water Gave Me, het Arcade Fire-achtige Breaking Down, Lover tot Lover & No Light, No Light. Er staan echter ook een paar best goede of aardige nummers op, zoals Seven Devils, Heartlines, Spectrum & de 2 slotnummers. Het pakkende Shake It Out, Never Let Me Go en opener Only If For A Night hangen daar een beetje tussenin. Bonustrack Remain Nameless met als basis een hele zware synthesizerbas is ook erg fijn, net als het fraaie Strangeness & Charm. Als deze nummers op het album 2 mindere nummers hadden vervangen, dan was ik wel naar 4,5* toe gegaan.

Kortom, als ik een beetje skip vind ik het bij vlagen geweldig of nee, als ik alles draai tot en met nummer zeven vind ik het regelmatig echt erg goed. Als ik alles draai dan zakt het soms - maar vooral richting einde - wat in. Bij elkaar een album dat zeker de moeite waard is.

Hoewel velen het hebben over de postpunk in de muziek van Fontaines D.C. hoor ik op A Hero's Death vooral ook een indie rockband die fraaie donkere melodieën speelt, gelardeerd met geweldige gitaren en diepe bassen. Er is natuurlijk een vergelijking te trekken met stijlen uit eind jaren '70 / jaren '80, maar bovenal heeft Fontaines D.C. ook een eigen smoel. Door de manier van spelen en de oh zo kenmerkende stem en manier van zingen / praten / schreeuwen van Grian Chatten.

Na het succes van hun debuutplaat komen ze nu al met een opvolger. En wat staan daar een hoeveelheid echt fantastische songs op. Geweldige gitaarriffs en fraaie melodieën zijn te vinden op de ijzersterke openingssong I Don't Belong, het ronduit briljante Televised Mind, het fraaie A Lucid Dream, het echt prachtige You Said, de catchy titelsong A Hero's Death en het fantastische Living In America. De intensiteit van al deze nummers is enorm en ik vind het juist goed dat ze op een aantal andere songs een versnelling lager spelen. Ook dat gaat ze bepaald niet slecht af en zorgt ook voor wat afwisseling op dit album. Het fraaie Sunny zou trouwens zo op een soundtrack kunnen staan. Voor mij is dit tot nu toe de beste plaat van 2020.

Hoewel ik normaal niet echt een fan ben van cover albums, was ik wel geinteresseerd in deze van de Foo Fighters, vanwege hun sterke nieuwe album Wasting Lights. En het blijkt inderdaad dat die wat steviger rocklijn van dat album ook op Medium Rare wordt doorgetrokken. Alle nummers worden lekker stevig en strak neergezet. Het is geen kwestie van precies naspelen, maar met een eigen (dus) stevige Foo Fighters twist. Ook zijn er eigen arrangementen aan de nummers toegevoegd en worden de gitaren en bassen regelmatig lekker aangedikt. Dat leidt er zelfs toe dat Baker Street prima te pruimen is.
Alleen de openingstrack Band on the Run (is ook veel te veel uitgekauwd inmiddels) is niet echt bijzonder. De rest van de cd is heel aardig tot wel heel erg lekker. Favorieten zijn Down In The Park, Gas Chamber, I Feel Free en Have A Cigar. De volgorde van de tracklist en de afwisseling erin is prima. De moeite meer dan waard dus!

Overigens eet ik mijn steak daadwerkelijk het liefst Medium Rare...

Ja, een verrassing is dit Wasting Light van Foo Fighters. Een aangename verrassing: wat een knallend goed album is dit zeg! Knallend, omdat het een echt hardrock album is geworden, met zelfs een vleugje metal op bijvoorbeeld het echt sublieme White Limo. Knallend, omdat dit keer alle nummers goed tot steengoed zijn. Daar waar op eerdere albums er altijd een aantal mindere goden waren.
Je hebt altijd weer een paar uitblinkers tussen al dat moois: de openingsknaller Bridge Burning, Rope, White Limo dus, het fraaie Arlandria en het mooie These Days en de toekomstige hit (?) Walk.

Het valt mij op: ik noem ze bijna allemaal... het zegt genoeg. De nummers die ik niet noem, die doen hier nauwelijk of niet voor onder. Op Back and Forth, vlak voor het refrein, hoor je zelfs een stukje Nirvana terug. Dit is dan ook 1 van de topalbums van 2011, die in heel wat lijstjes terecht gaat komen.
Al die goede songs worden ook nog eens (natuurlijk) met veel vakmanschap en volgens mij zo te horen ook met veel plezier neergezet door Dave Grohl en zijn mannen. Af en toe schreeuwt Dave het uit. Je kan dan ook maar beter deze cd hard aanzetten en dan nog een keer en dan nog een keer.... and so on.

Zelf heb ik heel wat verzamelingen funk en disco muziek, zeker ook in de lange 12-inch versies. Dit For Discos Only is toch wel één van de allerbeste en allermooiste in mijn bezit. Op deze verzamelaar vind je de klassieke dance nummers uit de schatkamers van Fantasy en Vanguard Records, in hun (soms unieke) lange versies. De ondertitel is ook wel sprekend: Indie Dance Music 1976-1981. Dit waren de nummers die in de clubs te horen waren eind jaren '70, zoals in New York en San Francisco. En deels ook in Utrecht, in Studio Cartouche. Als je geluk had, vond je zo'n 12 inch bij platenwinkel Kareltje, ook aan de Mariaplaats.

Er staan vele geweldige mixen op, sommige zijn moeilijk te vinden, van minder bekende en bekendere artiesten. Meest bekend zijn The Players Association met het geweldige Turn the Music Up! en artiesten als Sylvester met 3 sterke nummers, Poussez en The Blackbyrds, met het fraaie Rock Creek Park. Erg fijn zijn ook Fat Larry's Band met Lookin' for Love, Idris Muhammad's For Your Love, Always There van Side Effect en Damon Harris met eenvoudigweg: It's Music. Nog een speciale vermelding voor de heerlijke bas op Boogie City van Phil Hurtt. Eigenlijk staat hier geen filler op: het is een fantastische verzameling. De 5LP uitgave is ook nog eens mooi vormgegeven in boekvorm, met fraaie foto's, met daarin de LP's. Voor de liefhebber een enorme aanrader.

Ik hou van soul, jazzy soul, funk, maar R&B? De grens is soms vaag, zoals ook op dit album channel ORANGE te horen is, maar zodra het te poppy te glad te commercieel wordt dan bekruipt mij een R&B gevoel. Zeg maar: John Legend of nog erger: R. Kelly of zo. En helaas heb ik dat gevoel meestal bij het beluisteren van dit album.

Gelukkig maakt Frank Ocean ook regelmatig gebruik van die genres dicht tegen R&B aan en daarom staat er soms een aardig nummer op, zoals Sweet Life, Lost, Bad Religion & Pink Matter. Maar de rest is mij veel too smoothy. Daar komt bij dat ik mij soms ook nog eens irriteer aan zijn overdreven aangedikte zang en zijn stem daarbij niet eens zo aantrekkelijk vind.
Kortom, een tegenvaller. Ik volg deze hype niet.

Geweldige Record Store Day release deze LP Van Frankie Goes to Hollywood. Op kant A en B staan:

- Relax (From Soft To Hard, From Dry To Moist) (22:26)
- Two Tribes (Keep The Peace) (22:07)

Delen van 12-inch mixen zijn tot een fraaie LP kant gesmeed. Juist die 12-inch mixen waren uitstekend bij Frankie Goes to Hollywood. Favoriete delen hier zijn Relax [Adapted from the sex mix +US mix] en vooral een kwartier lang Two Tribes [At Madison Square Garden, the Carnage, the Annihilation]. Heerlijke muziek en mooie jeugd herinneringen dit!

Is 'ie nou wel of niet officieel verschenen: de Deluxe Edition van Liverpool? Vigil heeft 'm in zijn handen, maar dat is nog maar aan weinigen gegeven. Ik heb 'm betaald gedownload, maar even later kon dat niet meer bij die winkel. In ieder geval is het wel mogelijk om mijn mening hierover te geven.

De remastering van deze versie vind ik subliem. Juist bij FGTH leidt dat tot puur genot op de bank met mijn Sennheiser koptelefoon op mijn hoofd. Echt mooi!
Wat mij opvalt is hoe tijdloos dit album Liverpool eigenlijk is. De muziek kan nu nog makkelijk mee. Iets anders wat opvalt is dat Side A van het album de wat hardere meer rock achtige dance bevat en Side B meer de popsongs. En ook dat geen één nummer door het ijs zakt. Alle tracks zijn (redelijk) goed tot erg goed. Mijn voorkeur gaat uit naar Side A, waarbij ik naast de 2 bekende singles ook Kill The Pain echt een geweldig fraai numer vind.
De bonustracks bestaan op CD1 met name uit covers: daar kan je 1 keer naar luisteren en dat is dan wel genoeg. Alleen Don't Lose What's Left Of Your Little Mind is wel aardig en Rage Hard (Voiceless).

Op Disc 2 staan weer de 2 Cassette Mixen die bij dit album horen, die van Warriors of the Wasteland en van Watching the Wildlife. Eigenlijk zijn het geen mixen, het heet dan ook Warriors (of Wildlife) Cassetted. Aangegeven staat van welke remixen gebruik is gemaakt: stukken daarvan zijn achter elkaar gezet. Dit leidt tot 2 tracks van meer dan 20 minuten, die vrijwel nergens vervelen. Ik vind het persoonlijk echt geweldig gedaan.
De twee Montreux Mixen zijn ook echt de moeite waard, alleen die van Warriors is wat kort. De kwaliteit van de verschillende Monitor Mixen is nogal wisselend. In feite is de naam Mix misleidend: het betreft geen 12 inches of remixen maar demo sessies. De studio's waar die zijn opgenomen staan erbij vermeld. Best aardig zijn: F*** Off, Delirious en For Heaven's Sake. Jammer dat hier nooit meer complete nummers van konden worden gemaakt.

Vanwege met name de Warriors & Wildlife Cassetted, de Montreux Mixen en de prima remastering is deze Deluxe editie zeker een aanrader. Het album Liverpool wordt hier op Musicmeter schromelijk ondergewaardeerd, net als dat in de jaren '80 bij de release van het album ook al gebeurde. Ga ervoor, zou ik zeggen.