Veel betere funk dan de titelsong Galaxy krijg je niet snel te horen. 't meest lekker vind ik het pianootje wat eronder zit, maar ook de drums en percussie zijn geweldig. Het is gemaakt in 1977, dus we horen er een vleugje disco in terug. Verderop ook een latin piano.
De rest van de plaat is rustiger en 3 nummers zijn heel aardig. Maar het lange slotnummer van bijna een kwartier: The Seven Tin Soldiers, is weer zeer de moeite waard. Dit is meer een soort van gestructureerde Jazz-Funk sessie, die erg fijn in het gehoor ligt.
Alleen al voor die 2 songs zou ik dit album van War niet willen missen.

War kan heel soulful funk spelen, hele relaxte funk, zoals op All Day Music. Dat is dan ook niet hun favoriet van mij, hoewel ze het hier met meer groove spelen, meer als jazz-funk. Live klinkt het zo beter als op het album. Dat ze allemaal zeer kundig hun instrumenten bespelen is dan ook goed te horen. En met veel plezier en het is ook erg goed geproduceerd allemaal.

Elke twijfel over het spelen van meer groovy funk nemen ze al weg op Slipinn' into Darkness en Slippin' Part 2. Wat een beest van een funk session is dat zeg! En dat wordt nog eens overtroffen door het werkelijk briljante Get Down van ruim 20 minuten. En dat is dan ook geen seconde te kort. Betere live muziek dan deze kant 4 van de dubbel LP is niet voorhanden. Enjoy!

Dat de groep War uit uitstekende instrumentalisten bestaat lieten ze een jaar later in 1973 ook horen op War Live. Via die geweldige live plaat kwam ik bij dit The World Is A Ghetto uit, hun meest succesvolle album. En dat is niet voor niets. De songs steken ingenieus in elkaar: allerlei stijlen, instrumenten en solo's hoor je door en achter elkaar. We horen jazz-funk, funk, soul, een beetje latin en toch vormt elk nummer een mooi geheel.

Titelsong The World Is A Ghetto is werkelijk subliem mooi, wat een sax is daar trouwens op te horen. IJzersterk is ook Four Cornered Room, met een meer spooky funky sfeer. The Cisco Kid is een lekkere, meer poppy song, die ook veel live wordt gespeeld. En verder staat er geen filler op dit album. Voor (jazz-)funk / soul liefhebers niet te missen, deze fraaie plaat!

Hoe swingend wil je het hebben? War zet hier heerlijke jazzy funk op op de plaat. Een soundtrack voor de film Youngblood dus, daarom krijg je tussendoor hele aardige flarden van filmscenes met muziek. De hoofdmoot wordt zo gevormd door een aantal songs, die vrijwel allemaal erg goed zijn. Om te beginnen het heerlijke lange jaren '70 funk nummer Youngblood (Livin' In The Streets), mijn favoriet. Prettig is ook Keep on Doin'. Verderop staat de fijne song, die zijn titel al helemaal mee heeft: This Funky Music Makes You Feel Good (en dit klopt ook). Tot slot neemt de funk een hoge vlucht met de Flying Machine (The Chase). Echt een heerlijke plaat.

IJzersterke glasheldere productie, heerlijke G-funk beats met een super bas erin, prima flow: kortom een lekkere West-coast plaat. Alleen de teksten zijn soms wat simpel, maar dat kan de pret niet drukken.

Veel goede songs, zoals bijvoorbeeld Here Comes Another Hit, Gangsta Shit, Streets of LBC, Ghetto Village & het oh zo toepasselijke Funk Is Here 2 Stay. Ook staat het vol met prima gastbijdragen. Er klopt erg veel aan dit album: genieten!

Geweldig album dit Schizophrenia, opgenomen op 10 maart 1967, uitgebracht in 1969. Op één na werden de nummers door Wayne Shorter gecomponeerd en daarmee laat hij weer zien hoe goed hij dat kan. Uitstekend is de opener Tom Thumb, wat een nummer is dat!

Met het fraaie Go duiken ze wat meer de melancholische dieptes in en ook de snellere titelsong Schizophrenia mag er meer dan wezen. Ook kant 2 van de plaat is prima. Net als de sterren bezetting: wat spelen ze geweldig, echt allemaal. Schizophrenia is een topplaat van Wayne Shorter en consorten.

Inderdaad ontkom je er niet aan om aan the Gaslight Anthem te denken als je Billy McCarthy hoort zingen, maar goed dan weet je gelijk wat je kunt verwachten. Maar toch ook weer niet, want dit Rise Ye Sunken Ships heeft zoals LittleBox hierboven beschreef een triest verhaal te vertellen en dat hoor je ook. Het geeft de muziek net dat beetje meer diepgang en gevoel, waardoor je ineens naar een pracht van een album zit te luisteren. Helaas is heel wat fraaie muziek gebaseerd op trieste verhalen. En dat hoor je hier ook weer terug in de zang.
Sommige composities liggen in eerste instantie wat zwaar op de maag, maar na een paar keer draaien, bevallen meer en meer nummers. Met name de eerste zeven nummers vind ik allemaal (erg) fraai, maar ook daarna blijft het goed. Een mooi album van We Are Augustines.

Angelo beschrijft hierboven al wat er allemaal op dit verzamelalbum After Laughter Comes Tears staat. Een ratjetoe aan nummers, maar wel zo ongeveer alles wat er is van zangeres Wendy Rene oftewel Mary Frierson uit Memphis. Een ander leuk trivia is dat uiteindelijk Otis Redding himself met de artiestennaam Wendy René kwam. En zij heeft als je wat langer naar het album luistert toch wel een aanstekelijke stem, op één of andere manier pakt dat me wel.

Omdat echt alles op dit album is gezet, zijn niet alle nummers even goed. Beste nummer, wat ook op de uitstekende verzamelaar Super Breaks vol. 3 staat, is de titelsong: echt heel mooi. Er staat nog meer moois op, zoals bijvoorbeeld Crying All By Myself, Last Love, He Hasn't Failed Me Yet & Reap What You Saw om maar eens wat te noemen. Als je into underground soulmusic bent, en southern soul in het bijzonder, dan is dit zeker een interessante cd.

En dan dat verhaal over het vliegtuig met Otis Redding & the Bar-Keys wat zij op het laatst toch maar niet nam: precies toen besloot ze definitief voor haar gezin te kiezen en niet voor haar carriere als zangeres te gaan. Geen voorprogramma bij die artiesten werd geen vliegramp met hen meemaken. Macabere timing.

De eerste LP van twee staat werkelijk vol met uitstekende retro funk, met heerlijke ritmes en breaks. Dat is tot en met Jimmy Scott met Pair and a Spare. Uitblinkers zijn The Boots, Alvin Cash, Freddie Wilson, Melvin Sparks & Donald Austin. LP2 is wat wisselvalliger, hoewel ook daar een aantal sterke songs op staan. Het lekkere Back to Funk van Robert Lowe bijvoorbeeld. En de drie lange titels You're Messing Up My Mind, Why Not Start All Over Again & I Don't Know What It Is but Sho' Is Funky. Na The Counts staan echter 3 mindere songs en het dieptepunt is het refrein van slotsong You Caught Me Smiling. Het orgeltje daarop is echter wel weer lekker. In ieder geval genoeg moois om te gaan luisteren naar dit Westbound Funk.

De ritmes van de nummers op deze verzameling van Super Breaks zijn wel erg lekker. Precies fragmenten van die ritmes zijn the breaks die de basis vormen van zoveel modernere (hip hop) muziek. Al deze songs komen uit de periode begin tot midden jaren '70 van het Westbound label. En dan zeg ik gelijk: Funkadelic! En die staan er dan ook drie keer op. Verder logischerwijs bij Westbound veel (steen-)goede funk. Van o.a. Junie, waarvan Suzie Thundertussy super is, The Detroit Emerals, waarvan ik Baby Let Me Take You (In My Arms) overheerlijk vind, maar helaas maar eentje van the Ohio Players. Er staan wel weer veel prima andere nummers op, bijvoorbeeld deze krakers : Caesar Frazier met Funk It Down & The Counts met Pack of Lies. Dit is een uitstekende funkverzameling van Westbound echt vol met heerlijke ritmes.

Inmiddels liggen er allerlei gekleurde singles naast mijn draaitafel. De geweldige singleversie van deze verzamelaar: een singlekoffer met 25 singles is binnengekomen. En wat een fantastische selectie hebben ze gemaakt uit het al geweldige aanbod van de cd boxset. Het zijn echt bijna allemaal geweldige singletjes. En het mooie is dat op de andere kant een b-side of andere funk song van dezelfde artiest staat, die weer niet te horen is op de cd's. De 50 nummers die je zo krijgt vormen zo eigenlijk weer een collectie op zichzelf. En wat voor één: een sublieme rare funk verzameling.

Dit is een verzamelaar van Kent en ook nog eens met Southern Soul deep ballads. Echt wat voor mij zou je zeggen, hoewel alleen maar ballads mogelijk wat veel van het goede is. Dat blijkt hier ook wel het geval te zijn: het wordt wat eentonig zo 27 nummers lang. Maar belangrijker is, dat het lang niet allemaal goede nummers zijn. Sterker nog, er staan hier echt een paar mindere tracks tussen, iets wat je bij dit soort verzamelaars van het Kent label niet veel meemaakt.

Soul in the Midnight Hour, zegt de subtitel: en het is inderdaad prima te draaien rond dat tijdstip. Met deze cd waarderen de gasten de muziek vanzelf. Het album staat vol met, met name, Southern Soul. Er staan een flink aantal grote hits en artiesten op, maar ook een paar hele mooie gems. Voorbeelden daarvan zijn Release Me van Esther Philips, Slip Away van Clarence Carter en See Saw van Don Covay. Verder ook nog de prachtstemmen van Wilson Picket en Aretha Franklin en nog veel meer moois. Prima Midnight Hour verzamelaar.

"For The Recently Found Innocent" heet de nieuwe plaat van Tim Presley (White Fence) & Ty Segall, maar dit keer alleen onder de noemer White Fence uitgebracht. Ook Nick Murray drumt soms mee en jawel, Mikal Cronin op de piano.
De plaat heeft weer een lekker eigengereid geluid. Een soort van psychedelische surfrock gekruist met Beatles-achtige pop met vleugjes Americana. En ondanks dit alles hoor je toch ook weer die "Californische Ty Segall rock sound" erin terug. Het is een clubje artiesten die omstebeurt met een net weer andere goede plaat uitkomen.

Dit album heeft een eerste kant die muzikaal klinkt als een soort Sgt. Peppers idee, maar dan dus met de hierboven beschreven sound. Echt heerlijke muziek die je dan weer de rustige kant, dan weer de zomerse kant, dan weer de (psychedelische) rockkant op laat gaan. Deze side 1 zit echt sterk in elkaar. Eén van de absolute hoogtepunten is het fantastische nummer Goodbye Law, met een ijzersterke gitaarsolo. Ook het uitstekende orgeltje op Sandra mag niet onvermeld blijven.

Side Two bevat ook weer zeven (!) nummers. Hier komen ze toch wat meer over als losse nummers die wel een duidelijk muzikale samenhang hebben. The Light is een rockend hoogtepunt, terwijl Afraid Of What It's Worth / Fear lekker wat zuigende nummers zijn met een jaren '60 sound. En oh ja: wat een overheerlijke gitaar! Raven On White Cadillac heeft die fantastische honky tonky piano gespeeld door Mikal Cronin, samen met een licht psychedelisch gitaartje: super!

Deze plaat is wel een opvallend goede comeback zeg vanuit de Ty Segall stal. Vorig jaar was het
letterlijk en figuurlijk wat rustig met Sleeper. Die was best mooi, maar wat heeft dit For The Recently Found Innocent toch veel meer (afwisselends) te bieden. Prachtplaat!

Er is wat betreft dit derde album van White Lies een verschil met hun eerdere 2 albums. Dit album klinkt wat losser, wat meer 80's pop. Wat minder Joy Division, wat meer Alphaville. Toevallig vind ik dat helemaal niet erg. Als je van eighties muziek houdt, dan is dit alleraardigst. Maar ook weer niet meer dan dat, want er staan maar een paar echt goede nummers op. Die vind je vooral op de eerste helft van het album, zeg maar side A. De rest is niet slecht, maar ook niet bepaald bijzonder. Je hoopt stiekem op iets meer dan dit Big TV, maar voor een zomers plaatje is het zeker te pruimen.

Ik snap niet waar je dit vandaan haalt. Dit album eentoniger dan hun debuut? Ik heb ze net na elkaar beluisterd en dat klopt echt niet. De verwijzing naar Spoon kan ik beter plaatsen.

Ondermeer vanwege deze tekst en de veel te lage score hier, heb ik helaas veel te lang gewacht om dit ijzersterke rockalbum te beluisteren. Hun debuutalbum Fort Nightly was een goed album met een paar uitschieters, maar dit: dit is echt een paar stappen verder. De ene ingenieuze song na de andere komt op de proppen. Er zitten een aantal hele sterke liedjes tussen, waarbij de eerste 4 tracks gelijk raak zijn. De gitaren zijn zo lekker bespeeld en de piano doet regelmatig erg mooi mee.
Wat een aanrader dit album!

Oh ja: op 18 februari om 19.30 uur staan ze in Paradiso als voorprogramma van Spoon (grappig: want juist aan Spoon refereert Lepel hierboven).

Ik heb 'm verlaagd naar 3,5*, ook omdat ik mij in de tekst van Zandkuiken kan vinden.

Nu denkt u misschien: so what? Ikzelf ben nogal verbaasd, want ik kan de muziek van Wilco vaak erg waarderen. Maar met A Ghost Is Born wil het alleen met vlagen lukken. Het album in zijn geheel schiet te kort. Natuurlijk staan er ook een paar echt goede nummers op, zoals At Least That's What You Said & Spiders. Maar het wordt gered door stukken goede muziek in de verschillende nummers. Binnen nummers zitten stukken die wat voortkabbelen of echt niet bepaald boeiend zijn. Dit kan gevolgd worden door een sterk stuk muziek, bijvoorbeeld een fantastische gitaarsolo. Of een aardig stuk gezongen tekst na weer 2 minuten verveling.

Op zichzelf is dit ook wel weer opmerkelijk, want zo'n afwisseling in kwaliteit binnen nummers kom je niet vaak tegen. In die goede tot sterke stukken muziek laat Wilco horen, dat het veel meer in huis heeft dan wat het hier op A Ghost Is Born heeft neergezet. Ik vind dit album daarom geen aanrader. De opvolger Sky Blue Sky vind ik bijvoorbeeld duidelijk beter net als voorganger Hotel Yankee Foxtrot.

Natuurlijk staat er veel (erg) moois op deze 4 cd's, helaas staat er toch ook een aantal matige / aardige nummers op. Hoe dan ook staat er minder moois op de 4 LP's: koop die vooral niet. Daarop vind je namelijk geen live tracks (alleen een download ervoor) en juist vele van die live nummers zijn weer wel (zeer) de moeite waard. De 'rare tracks' zijn wisselend van kwaliteit. Via matigjes, naar wel aardig tot best goed. En van echt goed, via geweldig, naar echte pareltjes.

CD1 is de minste van de vier. Heel aardig zijn Passenger Side, The T.B. Is Whipping Me & Blasting Fonda. No More Poetry & Monday zijn goede nummers, net als vrijwel alle live tracks hierop.
CD2 is een stuk meer de moeite waard. Hoogtepunten zijn o.a. At My Window Sad And Lonely, ELT, She's a Jar, Student Loan Stereo & de demo van Via Chicago. Ook hier zijn veel live nummers (echt) goed.
Op CD3 & 4 staan veel goede tot geweldige live opnames. Daarnaast zijn opvallend goede songs Cars Can't Escape, Camera, Hummingbird (Alternate), Kicking Television, Panthers, Let's Not Carried Away & Dark Neon.

Lang niet alles is dus echt goed. Andersom kan je zeggen dat ruim de helft van de songs een (erg) hoge kwaliteit heeft, die we vaak van Wilco gewend zijn. Ik heb Wilco twee keer live zien optreden en ze spelen echt geweldig. Dat hoor je hier gelukkig ook terug op de vele live opnamen. Maar zonder die live opnamen, was het niveau niet zo hoog geweest als we van de band gewend zijn. Gemiddeld kom je zo wat lager uit, maar als je het beste eruit pikt, dan heb je toch weer heel wat moois om van te genieten.

Wilco is back. Na het meer rock getinte Star Wars, met zeker één geweldige uitschieter: You Satellite, zijn ze nu terug met een album wat over de hele linie overtuigd. Het heeft die heerlijke Wilco sound, soms wat melancholischer, soms wat ruiger, maar dit keer vooral mooi en relaxed. De muziek is weer gevuld met vele fraaie details en wordt weer uiterst vakkundig neergezet door de band en gezongen door Jeff Tweedy. Regelmatig horen we country rock en americana om de hoek kijken.

Het sterke aan de plaat is dus naast een goede samenhang, ook de (behoorlijk) hoge kwaliteit van de songs. Voorbeelden hiervan zijn het mooie country nummer If I Ever Was a Child, het lekker lopende Cry All Day, het wat donkerder tegendraadse Common Sense, het fijne Someone to Lose & het sterke duo Quarters / Locater. Schmilco is een heerlijk nazomerplaat geworden, die ik in het najaar graag ook live zie vertolken door deze band, die dan zelfs nog beter uit de verf komt.

Wilco komt zomaar ineens met een gratis nieuwe plaat. En het is ook nog eens een gitaarplaat. Ruim een half uur vooral korte krachtige (pop-)rocksongs. De titel is Star Wars en dat terwijl over 5 maanden Star Wars 7 in de bioscopen zal komen. De cover is opvallend, de witte kat met rozen.

More knalt er gelijk lekker in, heerlijk nummertje is dat met een fijne gitaar en (natuurlijk) goed gezongen door Tweedy. Het zowaar wat langere nummer met de aparte titel Random Name Generator geeft jawel die gitaren weer volop de ruimte en die klinken erg goed. The Joke Explained is eerder een aardig popnummer, maar soms zoemt de gitaar ook hier doorheen.

You Sattelite is het langste en gelijk ook één van de beste nummers van Star Wars. De sound zit een beetje in de hoek van the Velvet Underground en de finale is prachtig. Het lief klinkende popliedje direct hierna Taste the Ceiling zorgt voor een behoorlijk contrast.
Vanaf hier volgen alleen nog maar erg goede gitaarnummers. Allereerst het ijzersterke Pickled Ginger. Wat is hier echt geweldig? Inderdaad: de gitaar. Where Do I Begin is een nummer met die typische Wilco sound: echt een mooi nummer, dit keer met akoestische gitaar.

Cold Slope is nog een favoriet. Tweedy en de gitaarriffs worden hier fraai één. En dit gaat vrolijk door op het ook al zo goede King of You. Het is inmiddels echt genieten geblazen. Als dan ook nog het Beatles-achtige slotnummer Magnetized volgt, wat werkelijk erg mooi is, dan kan dit album niet meer stuk. Wilco doet het weer!

Om te beginnen: wat is Art of Almost waanzinnig inderdaad niet normaal zo goed. Veruit het beste nummer van 2011 (tot nu toe). Licht experimentele rock met wat vage geluiden er doorheen die heerlijk loopt op basis van een synthesizer, wat opvallend is voor Wilco. De instrumentale finale met een uitblinkende bas en gitaar is extreem goed. Wow!
Het wordt gevolgd door iets heel anders: It's Alright: een typisch Wilco popliedje, catchy en lekker, met een leuk orgeltje. En voor de verdere afwisseling schakelen we vervolgens door naar een Beatles achtige ballad met een prachtpiano: Sunloathe.

Dawned on Me lijkt een simpel liefdesliedje, maar heeft (gelukkig) een heel aardig vrij chaotisch middenstuk. Goede drums hierop. Black Moon is een semi-akoestisch country pareltje, met prachtige violen, Wilco op z'n best: zo ontzettend mooi!!
Born Alone is een klassiek Wilco nummer: een verhaal op een heerlijk ritme doorspekt met een erg lekkere gitaar. Wow, wat een nummer! Terug naar de liefde en versnellingen terug in Open Mind. Een simpel liefdesliedje met vleugjes country. Hé daar zijn die Beatles invloeden weer: nu op Capitol City. Jeff Tweedy klinkt even als Paul McCartney... samen met een geinig orgeltje.

De versnelling is teruggevonden op Standing O, rijk gevuld met instrumenten wat voor een vol geluid zorgt en met die oh zo lekkere gitaar. Hop: weg is de versnelling, Rising Red Lung is een hele rustige akoestische ballad. Hé, ok gas erop: Whole Love is een popliedje met een lekker tempootje.
De finale is het meer dan 12 minuten durende One Sunday Morning. Een prachtig nummer met een net zo mooie piano, fraai gezongen door Jeff Tweedy.

Op The Whole Love krijgen we zo verschillende gezichten van Wilco te zien: de meer experimentele chaos, de popmuziek, country aspecten en sterke rock, hoewel de rock wat bekaaid eraf komt helaas. Dit alles allemaal door elkaar, net als allerlei tempo's die gehanteerd worden.
Zo is dit album een zeer afwisselende bloemlezing uit het eerdere werk geworden, met toch ook weer een eigen gezicht met nieuwe invalshoeken. En dat klinkt allemaal buitengewoon prettig, ook natuurlijk omdat er (zoals gebruikelijk) een aantal geweldige nummers op staan.

Dit The Troublemaker van Willie Nelson is een American Classic album. Er staat fraai uitgevoerde country gospel op. De muziek klinkt daardoor soms wel wat 'gedragen', maar is vaak ook (erg) mooi. Bij mijn geremasterde cd uit 2004 zit een leuk boekje met mooie foto's van de opnamesessies. Ook Willie's zus, toetsenist Bobbie Nelson, staat erop. Willie nam de nummers op met tegenover zich een klein achtergrondkoor is te zien (en te horen). Mijn favoriete songs zijn Uncloudy Day, Whispering Hope, Will the Circle Be Unbroken, Sweet Bye and Bye & Precious Memories.

Eind 1968 kwam Wilson Pickett terug in the Fame Studios, waar inmiddels ene Duane Allman wekte als (22-jarige) gitarist. Dit supertalent wist Wilson ervan te overtuigen om zijn versie van Hey Jude op te nemen en ook ik vind het beter dan het origineel. Deze versie haalde de top 20 van de poplijst in the USA.
Wat een power zit er in de stem van Wilson Picket en wat een fraai verfijnd gitaarspel van Duane Allman, die later in Derk & the Dominos zou spelen (met Eric Clapton dus). Je hoort 'm ook op die andere sterke gitaarcover Born To Be Wild. Helaas overleed hij vlak voor zijn 25e verjaardag...

Door de zoals altijd sterke productie van Rick Hall van Fame komen het supertalent en de schitterende stem van Wilson Pickett nog beter naar voren. Er staat ook geen minder nummer op en dan weet Pickett er altijd wat van te maken. Er is een mooie afwisseling in de nummers, van catchy soul richting rauwe southern soul. Pickett wordt ook perfect ondersteund door de studioband: wat een uitstekende blazers zijn er op dit album te horen.
Naast het fantastische Hey Jude, bevalt mij ook A Man and a Half buitengewoon. Maar dit hele album is gewoon top. Weet je wat? Ik gooi er 5* tegenaan: fantastisch!

Het sterke debuut van de geweldige soulzanger Wilson Pickett bij Atlantic. Er zou nog veel meer moois volgen. Het is dus samengesteld uit al eerder opgenomen nummers en songs die Pickett schreef voor dit album, o.a. samen met Steve Cropper. Dan heb je het over de geweldige en inmiddels beroemde titelsong In the Midnight Hour, het sterke That's a Man's Way, het erg fraaie Don't Fight It (Feel It Feel It: zingt het koortje...) en het heerlijke I'm Not Tired (die piano!). Maar ook de 'oudere' liedjes mogen er zeker zijn, zoals Teardrops Will Fall, Take A Little Love, I Found A Love & duet Come Home Baby, met heerlijke blazers.

Tot mijn verbazing kwam ik deze 2LP tegen op een platenbeurs dit weekend. Ik kende 'm niet en zag dat er nog niemand op had gestemd hier op Musicmeter. Op Discogs was te zien dat er maar zeven LP uitgaves zijn, waarvan vier Japanse. Toch heb ik de 'gok' maar genomen, want Wilson Pickett is als zanger pure klasse. Ook de setlist is aansprekend, met ook veel prima werk uit zijn Atlantic tijd en een paar mooie covers.

Ik ben blij dat ik 'm heb gekocht, want Wilson Pickett zingt inderdaad ook live uitstekend, zijn begeleidingsband is prima (het orgeltje en de blazers zijn geweldig!) en de opnames zijn goed gedaan. De energie spat ervan af en benadert soms (jawel!) een James Brown optreden. Een paar hoogtepunten: Don't Let the Green Grass Fool You. I'm in Love, In the Midnight Hour, Land of a 1000 Dances & het sublieme Don't Knock My Love. Enige 'minpuntje' is dat het Japanse publiek vooral enthousiast klapt, maar zingen: amper. Maar mocht je 'm tegen komen als soul/funk liefhebber: gelijk meenemen, arigatoo!

Op mijn LP staan 2 andere nummers i.p.v. If You Need Me & It's Too Late: I'm a Midnight Mover, wat ik juist één van Pickett's beste vind en de oh zo mooie single uit 1967 I'm In Love (van het gelijknamige album uit 1968). En wat is het ook verder een prima verzamelaar van een geweldige soul zanger met een fantastische stem op het hoogtepunt van zijn kunnen na vier ijzersterke albums in de periode 1965-1967. Daar staan zoveel goede songs op, dat de keuze zelfs hier al arbitrair is. In ieder geval staan er veel sterke nummers op in een goed klinkende volgorde. En de giganten In The Midnight Hour, 634-5789, Ninety-Nine and a Half (Won't Do), Funky Broadway & Land of 1000 Dances staan er keurig op. Prima verzamelaar dus.

Ik vond de eerste persing van dit album bij Concerto in de tweedehands bakken in zeer goede staat. Gelijk meegenomen als liefhebber van Wilson Pickett en ik heb daar bepaald geen spijt van. Dit blijkt één van zijn beste platen te zijn. Pickett zingt relaxed of intens, ingetogen of rauw, in ieder geval altijd ijzersterk. En het songniveau ligt erg hoog. Ook is er een mooie afwisseling van funky songs en soul ballads. Favorieten zijn het funky Midnight Mover, het werkelijk prachtige It's A Groove, het mooie I'm Gonna Cry, het fraaie Trust Me en slotsong For Better or Worse met heerlijk koortje.

Wilson Pickett heeft een dijk van een stem, die hij uitstekend gebruikt op de eigen songs en covers op deze plaat. En er staan heel wat covers op dit The Wicked Pickett uit mijn geboortejaar. Maar de manier waarop Pickett ze zingt en neerzet, zijn ze zeer de moeite waard. Mooi voorbeeld van een nummer dat heel 'eigen' klinkt is You Left The Water Running. Erg prettig vind ik ook het Don Covay nummer Three Time Loser.

Ook is de productie en invloed van de beroemde Fame studio's goed terug te horen, natuurlijk ook op zijn eigen songs, zoals het sterke en bekende Mustang Sally. Zo is o.a. Rick Hall eindverantwoordelijk, speelt Spooner Oldham op piano en orgel en schreef Dan Penn mee aan sommige nummers. Maar alle musici spelen geweldig. Het is dan ook een geweldige soul plaat.

Ik denk dat op dit album Within Temptation dit keer meer doet dan leuke rockliedjes maken. Tot en met hun vorige album maakten ze rockliedjes met een symphonische / gothic inslag, inderdaad steeds meer voor een breed publiek. Dat hoor je hier bij vlagen nog wel terug. Wat je ook hoort is de synthesizer, die hier regelmatig in jaren '80 stijl gebruikt wordt. Daardoor ontstaat op deze plaat een soort mengsel van jaren '80 pop / electronica met (symphonische) rock, met her en der een vleugje metal. Eigenlijk heeft de band hiermee zich deels een nieuwe sound aangemeten. Dat is knap en ze tonen lef. En het pakt ook nog eens goed uit. Want wat een lekkere plaat is dit geworden! Ik ben aangenaam verrast.

In hun oude stijl was het 't allemaal net niet voor mij. Net te commercieel, net te gladde muziek, met altijd wel wat goede nummers. Op dit album gaan ze echter vol voor hun nieuwe sound met behulp van flink wat aardige tot echt hele goede composities. Echt fantastisch vind ik Faster: nu al 1 van de beste nummers van 2011. Ook In the Middle of the Night, Iron en Where Is the Edge zijn sterke songs. Ook de meeste ballads zijn geslaagd, Lost is zelfs erg fraai.
Sinead vind ik ook mooi. Zij is de hoofdpersoon van dit concept album The Unforgiving. De band heeft ook een aantal filmpjes hierover gemaakt, wat te zien is op de bijbehorende dvd. Dat is een mooie uitgave geworden zo bij elkaar.

Wat opvalt als je de plaat op de koptelefoon gooit is de sterke productie. Het laat de mooie stem van Sharon den Adel goed uitkomen. Ook de band speelt goed. Kortom, een duidelijke stap vooruit voor Within Temptation en een klasseproduct wat vanuit ons landje de wereld overgaat. In the UK zijn ze bijvoorbeeld razend enthousiast. Leuk toch?

Errug lekker psychedelisch rock album met noise invloeden. Strak neergezet door deze band, zoals op het lekkere Lazy Bones of meer relaxed zoals op Home (met een fraai orgeltje). We horen fraaie riffs en mooie solo's. Ook de stem van de zanger is prettig. Prachtige sferen roept deze muziek op, al helemaal op het oh zo mooie Flight. Ik hoor 'm net te laat, anders had hij mogelijk in mijn top 10 van 2011 gestaan.

Maar beste mensen, wat heeft dit album toch een fraaie titel: West! Die naam komt me ergens bekend van voor...
De reden om mijn username West te nemen was omdat ik een aantal malen in het westen van the USA & Canada heb rondgetourd in een R.V.: dat was fantastisch. We kwamen ook 2x over the Golden Gate Bridge. De eerste keer kwamen we uit het noorden en namen we de laatste afslag voor de brug. Je komt dan in het park rechts op de coverfoto en staat oog in oog met de brug, de zee en de baai: zeer indrukwekkend was dat. En wat staat 'ie mooi op de cover, heel mooi.

Na flink wat kritiek hier gelezen te hebben en deze plaat lang geleden te hebben gehoord, had ik 'm een tijdje links laten liggen. Jammer is dat eigenlijk, want ik vind het een lekker album. De beats van RZA zijn wat minder soulful, maar klinken dit keer wel superstrak en vet. En een fijne flow hebben deze mannen natuurlijk wel. De minste nummers zijn nog altijd (heel) aardig en er staan toch ook een paar knallers op. Zoals In the Hood, Rules, Soul Power (Black Jungle), Uzi (Pinky Ring), One of These Days & Ya'll Been Warned. Alweer een prima album van the Wu-Tang Clan.

Een geweldige productie van RZA, die steengoede Wu-Tang sound met geweldige beats en overheerlijke breaks, een hele stapel fantastische MC's en prima gastbijdragen. Dat is Wu-Tang Forever. Van de 27 (!) nummers zijn de meeste goed tot steengoed. Een enkele is wel aardig. Nou, dan heb je het toch echt over een klasse plaat.

Ik heb dit Wu-Tang Forever sinds kort op 4 LP en echt elke LP moet je draaien, anders mis je erg goede muziek. Het album is 'overall' minder 'angry' dan Enter the Wu-Tang 36 Chambers, maar je hoort daar wel wat van terug. Omdat het langer is, biedt het als vanzelf meer afwisseling. En dat kan je zeker ook als positief ervaren: het is weer eens wat anders. Je moet als band ook niet steeds hetzelfde willen maken. Ik begrijp dan ook de toch wat 'lage' score van ongeveer 3,9 niet, want dit is ook een topalbum van de Wu-Tang Clan.

Wat een uitstekend concert is dit weer van het Wynton Kelly Trio met Wes Montgomery. Na het bekende concert: Wynton Kelly Trio / Wes Montgomery - Smokin' at the Half Note (1965) - MusicMeter.nl speelden ze een jaar later in 1966 in Seattle in het Penthouse. Dit door de radio vastgelegde concert is geluidstechnisch fraai gerestaureerd door Resonance.

Beide delen van het concert (op kant 1 en 2 van de LP) beginnen eerst met 2 geweldige nummers van het Wynton Kelly Trio. Wynton Kelly is echt on fire op de piano. Daarna volgen steeds songs samen met Wes Montgomery, waarbij de nummers op side 1 goed en op side 2 uitstekend zijn. Zeer de moeite waard dit concert!