Deze contractueel verplichte zwanenzang van 70's band the Eagles leidde zowaar tot één van de beter verkochte albums van de jaren 80. In de top 50 van dat decennium staat het op nummer 31 met 7.100.000 verkochte platen toen.

Het zal ook zeker geholpen hebben dat dit in feite ook een mooi greatest hits overzicht was van die succesvolle jaren '70, iets wat er in 1980 nog niet was. Ik moet zeggen: zo klinkt het ook. Want we hebben het hier meestal niet over spannende live versies, met andere arrangementen, aanvullende instrumenten of met extra solo's. In feite speelt de band iha braaf de studioversies na. Het lijkt er haast op, of ze voor de show er wat publiek onder hebben gezet.

Tot je bij de Joe Walsh songs komt. Nou, daar hoor je gelijk het verschil met een flink deel van de rest: dit rockt, dit zorgt voor extra pit. Hier gaat de band wel lekker meedoen. Zoals Life's Been Good zouden meer nummers van dit live album neergezet hebben moeten worden. Dit nummer van bijna 10 minuten trekt alleen al de score wat omhoog. Dat is nou echt geweldig!

Als greatest hits overzicht van de jaren '70 volstaat dit album, als live album toch onvoldoende. Daarvoor is het net te vaak te plichtmatig allemaal. Maar goed, het blijft relatief aangenaam om naar te luisteren.

Ik heb nog het originele vinyl, inclusief poster. Mooi artwork trouwens. Toen vond ik deze (country-)rock plaat echt geweldig. En nu? Nog steeds. Fris van de lever spelen deze toen nog jonge talentvolle gasten het ene na het andere geweldige nummer. Soms is werkelijk erg mooi, dan rockt het heerlijk de pan uit en alles komt samen in de briljante titelsong die ik na bijna 40 jaar nog steeds niet zat ben.
Andere hoogtepunten zijn Wasted Time, New Kid in Town, Life in the Fast Lane & het fenomenale the Last Resort. Prachtplaat was het en blijft het!

Muziek van de eerste vier albums van the Eagles staat op deze Their Greatest Hits. Desperado heb ik (natuurlijk) in de kast staan, daarvan staan er twee nummers op, de buitengewoon fraaie titelsong en Tequilla Sunrise. Deze verzamelplaat is dus wel degelijk interessant, als je alleen de hoogtepunten van die andere drie albums wil. Ze zijn hier prima op een rij gezet. De eerste drie zijn gelijk raak: het relaxte Take It Easy, het iets kruidiger Witchy Woman en het mooie Lyin' Eyes. Already Gone, ook een titelsong, ligt toch wel een niveautje lager. One of These Nights daarentegen is weer zo'n andere mooie Eagles' klassieker en ook Take It To The Limit heb ik altijd een heel aardig nummer gevonden.
Dankzij deze plaat heb ik, samen met de albums Desperado en Hotel California, precies genoeg echt goede Eagles in huis. Goede verzamelaar dus en ik begreep ook commercieel slim gedaan.

Sommige mensen schrijven hier dat de productie wat gladder is dan op hun vorige 2 albums en dat ze het daarom een wat minder album vinden. Ik vind dat je je dan veel te veel door een detail laat leiden. Want wat staan hier weer een hele stapel errugg lekkere rock 'n roll songs op zeg!
Favoriete tracks: Anything 'Cept The Truth, Wannabe in L.A., Tight Pants, High Voltage, Now I'm A Fool, Heart On, Cheap Thrills & Solo Flights. Eigenlijk dus bijna alle nummers...

Die gitaren zijn wel zo vuig en zo lekker: geweldig klinkt het! Doet Keith Richards soms mee? De zang van Jesse Hughes komt dit keer nog meer in de buurt van die van Mick Jagger: wat is hij lekker aan het zeiken zeg! Dat soms ook nog eens vet aangezet met een jaren '60 Stones koortje.

Wat wil je nog meer? Ik wil nog één ding: 'm zometeen nog eens hard aanzetten.

Ik heb de muziek van Eagles of Death Metal altijd al kunnen waarderen. Het was echt lekkere rock 'n roll, met de nodige humor en kwinkslagen. Live is (/ was?) het ook een geweldige band, heb ik in 2009 gezien. Met dit nieuwe album Zipper Down blijven de kwinkslagen aanwezig, zeker in de teksten en in het begeleidende boekwerk bij de LP. Dat staat vol met maffe foto's van de 2 basisleden van de band Jesse Hughes & Joshua Homme.

De muziek echter is niet altijd meer rock 'n roll, waarbij ik eerder aan the Stones dacht. Dit keer hoor je toch regelmatig ook vlagen Queens of the Stone Age in de muziek terug, zeker op een nummer als Skin Tight Boogie. Op de prima Duran Duran cover na heeft Homme dan ook meegeschreven aan alle nummers en het album geproduceerd. Ook moet ik wel eens denken aan the Arctic Monkeys, een band die verhuisd is naar de omgeving van Josh Homme.

Er staat wat mij betreft geen minder nummer op deze plaat, waarbij ik Oh Girl wel een erg goede song vind, net als Complexity, Silverlake & the Reverend. Toch vind ik dit echt als geheel een sterk rock album geworden. Nog net wat beter dan hun voorgangers.

Dit is toch wel een leuke dance verzamelaar van Earth Wind & Fire. Er staan vijf 12-inch versies op, 2 singleversies en een albumversie van Fantasy. Eén van mijn favorieten hier is de 12" mix van Let's Groove, die ik ooit in 1981 nog kocht. Daarna volgt de geweldige lange versie van Boogie Wonderland. Ook de mix van System of Survival mag er wezen: die maakt dit nummer zelfs wat beter, met o.a. een fraaie pianosolo. Prachtig mooi zijn natuurlijk September, Serpentine Fire & Fantasy en tot slot nog één extended remix: die van Magnetic. En zo vind je op één plaat een paar heerlijke dans nummers uit de jaren '70 en '80 van EW&F. Niks mis mee.

Oh yes, ik leg net de lp op en de heerlijk funk van Earth Wind & Fire blaast mij van mijn stoel! Dit was en is zo'n geweldig album, zeg! De nummers hebben een heerlijke beat, een fantastische drive, worden prachtig uitgevoerd: alleen de blazers al. En dan de zangers Maurice White & Philip Bailey en niet te vergeten de achtergrondzang. Het is werkelijk één groot muzikaal funky feest.
Tot daar af en toe een prachtig soulful rustpunt is, zoals de supersoulballad (mooi woord voor scrabble) After the Love Has Gone. Ook dat nummer staat op de werkelijk verbluffende side A van deze wereldplaat, met verder nog: de geweldige opener In the Stone, het oh zo lekkere Can't Let Go & het funky Let Your Feelings Show. Op Side B vinden we bijvoorbeeld om wat te noemen de klassieker Boogie Wonderland & het heerlijke Star. Wat wil een soul en funk liefhebber nog meer? Ik niets.

Spirit komt uit de tijd dat Earth, Wind & Fire op zijn hoogtepunt was: wat een geweldige muziek maakte de band toen. Wij waren er in ieder geval helemaal lijp van en draaide DE vijf albums regelmatig. Dan gaat het over Gratitude, That's the Way of the World, via dit Spirit naar All 'N All & I Am. Dat is echt prima funky soul muziek mensen!

Dit Spirit is daarvan eigenlijk de minst bekende en dat is onterecht. Want het is echt een geweldige plaat, zeker van het niveau van de andere platen. De twee bekende nummers hierop zijn fantastisch: het swingende Getaway & het briljante Saturday Nite. Maar geen nummer is niet minstens erg goed, zoals ballad Spirit, prachtig gezongen door Philip Bailey en het oh zo fraaie Biyo, met een Maurice White in topvorm. Ook de band speelt zeer geïnspireerd en veel flair: dit is een heerlijke plaat.

Ok, hij heeft een mooie stem, maar het album dan? De eerste 2 nummers zijn nog wel aardig, maar verder heel wat tenenkrommende songs en af en toe nog een wel aardig beetje catchy nummer. De ballads zijn echt slecht. Opvallend ook zijn de uiterst matige vaak simplistische teksten. Meer is het niet voor mij. Een fikse tegenvaller dus.

Eind jaren '60 was Eddie Boyd met Buddy Guy's band op tour in Europa. Daar was een bluesrevival aan de gang. In januari 1968 nam hij in Londen dit 7936 South Rhodes op, samen met drie leden van de vroege Fleetwood Mac: Peter Green op gitaar, John McVie op bas en Mick Fleetwood op drums. Eddie Boyd zelf kwam uit Chicago en naast de zang, speelt hij de piano. Een fraaie groep muzikanten dus, die wel raad wisten met deze mooie bluessongs. Bijvoorbeeld de gitaarsolo's van Peter Green zijn om door een ringetje te halen. Om een paar favoriete songs te noemen: You Got to Reap, Just the Blues, Ten To One, Third Degree & I'll Never Stop (I Can't Stop Loving You). Fraaie plaat dit 7936 South Rhodes, met ook een hele mooie hoes.

Eddie Hazel levert het meest briljante gitaarwerk af bij Funkadelic en Parliament. Zijn solo op Maggot Brain is legendarisch. Ook op de uitstekende Funkadelic plaat Hardcore Jollies, een jaar voor deze solo plaat, speelt hij 3 fantastische solo's. Dat zet hij voort op dit Game Dames and Guitar Thangs. De man speelt met zijn gitaar, wat een heerlijk geluid krijgt hij er toch uit. De muziek zelf is wat meer funky rock, meer richting pure rock. Iets rustiger dus dan bij Funkadelic, maar daarom zeker niet van mindere kwaliteit. Beste nummers zijn California Dreamin', So Goes The Story, Beatles cover I Want You (She's So Heavy) & Physical Love.

Eddie Kendricks van the Temptations heeft een prachtige stem. Ook solo heeft hij een flink aantal mooie songs opgenomen. Op dit gelijknamige album staat de allerbeste: Keep On Truckin'. Een overheerlijk dansnummer vol met fijne ritmes en mooie melodieën. En dan ook nog eens in de volle 8 minuten versie. Daarna staat nog een heel fraai nummer: Any Day Now, geschreven door Burt Bacharach. En ook dankzij de mooie songs daarna is kant 2 van de LP zo van hoog niveau.
Op kant 1 staan eerst drie soulballads, waarvan Each Day I Cry a Little echt mooi is. Can't Help What I Am is een aardig mid-tempo typisch Motown liedje. Een leuke LP side dus. Alles bij elkaar heb je toch een soulplaat die, zeker op kant 2, de moeite van het luisteren echt waard is.

In this light and on this evening zou ik willen zeggen dat de muziek van EBM mij daar ook aan doet denken. Verder aan bijvoorbeeld New Order, maar ik vind het vooral goed als een band het af en toe over een wat andere boeg durft te gooien. Waarbij het toch herkenbaar Editors blijft, al is het alleen al door de kenmerkende zang van Tom. Nummers als Heart Attack, Karma Climb, Kiss en Silence zijn erg fijn.

Editors komt met een plaat die deels terug grijpt op het wat zwaardere en donkerder geluid uit hun begintijd, met daarnaast wat lichtere stukken en een synthesizer en/of een piano die een mooie rol speelt. Een soort Editors mengelmoes is dit In Dream geworden.

No Harm was al een tijd bekend. Wat is dit toch een mooi gedragen nummer, met een opvallende synth en sterke zang van Tom. In het verlengde hiervan maar dan met piano i.p.v. synth ligt het ook al zo mooie Ocean of Night. Forgiveness heeft een zware bas en lekker ritme. Strijkers horen we op Salvation, samen weer met een piano. De mooie gedragen coupletten worden afgewisseld met een wat (te) pompeus refrein. Life Is A Fear is een heerlijk uptempo nummer met een lekkere beat en melodie. Hier hoor je een 80's sound in terug.

Dat hoor je ook wel in The Law, een prachtig donker duet met zangeres Rachel Goswell, zeg maar in de rol die Kate Bush ooit had. De 80's beat keert terug in Our Love, een erg lekker donker uptempo nummer, ja inderdaad: geschikt voor de dansvloer. Een opvallende synth leidt ons wat springerig door All The Kings, een hele aardige popsong. At All Cost is juist langzaam en triest: een fraai nummer.

Marching Orders was ook al eerder te horen en daar moest ik even aan wennen. Inmiddels vind ik het een juweel van een nummer. Het is een erg mooie afsluiter van een afwisselend album met toch die typische Editors sound, vol met goede tot geweldige songs. Een deel klinkt wat populairder en meer in het verlengde van de vorige plaat, een deel sluit meer aan bij het donkerder somberder werk van vroeger. Ik vind het een mooie geslaagde combinatie.

Zo keek ik er ook tegenaan toen ik het album voor het eerst hoorde. Vervolgens kreeg ik de echt briljante 2e cd erbij. Daarna groeide het album verder en verder en inmiddels vind ik alle nummers (zeer) goed tot meesterlijk. Wat een fraaie composities staan op deze 2 CD's en wat wordt het krachtig en mooi tegelijk neergezet. Op de bonusdisc hoor je naast de synthesizers ook fraai gitaarwerk. Daarbij komt Tom zijn stem ook nog eens mooier over dan op de eerste twee albums.

Echt meesterlijk vind ik: Papillon, You Don't Know Love, the Boxer, Like Treasure, Eat Raw Meat = Blood Drool, This House is Full of Noise & For the Money.
Voor alle gitaarliefhebbers: bij de gitaarexplosies op This House is Full of Noise (hele terechte titel) moet ik aan the Arctic Monkeys denken.

Ik verhoog 'm naar 5,0* en raad iedereen aan om dit album te blijven draaien, het is zeer de moeite waard.

Editors hebben alweer een mooie plaat gemaakt. Alleen dit keer deels op een andere wijze als we gewend zijn. De meeste nummers liggen wat makkelijker in het gehoor, ze maken dit keer wat meer populaire rockmuziek. Is dat erg? Ik vind van niet, want ook dat kunnen ze erg goed. Bovendien hoor je toch regelmatig hun eigen fraaie sound terug in verschillende nummers.

Alleen al de twee openingssongs: wat zijn die goed! Ze lopen als een trein en zijn fraai aangekleed. Beiden hebben een mooi Oosters sausje en op het ijzersterke Sugar hoor je een fijne piano. Het nummer erna, de wat te simpele en commerciële single Tons of Love, misstaat enigszins op deze plaat.

Vervolgens pik ik het rustige Nothing eruit, met oh zo mooie strijkers en fraai gedragen gezongen door Tom. Alles erna is (erg) goed. Formaldehyde bijvoorbeeld is een echte Editors rocksong, erg sterk, en Two Hearted Spider is prachtig. Ook Bird of Prey is een juweeltje, met een verrukkelijke beat, net als het Springsteen achtige The Phone Book, alweer zeer fraai gezongen door Tom.

Kortom: mensen die een album in de trend van de vorige platen verwachten zullen even moeten schakelen. Met een 'open mind' is het gelijk genieten geblazen.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik flink moeite heb met het negatieve gedoe van sommigen bij dit Eels So Good. Dit is simpelweg een sterk overzicht van heel wat fraaie liedjes van Eels uit 2007-2020. En dat sluit natuurlijk mooi aan op Meet the Eels over de periode 1996-2006. Die wordt hier hoog gewaardeerd, dit Volume 2 komt minstens in de buurt. Er staan inderdaad zoveel goede nummers op dat het lastig kiezen is om tot 4 favorieten te komen. Ga dit Eels So Good dus vooral eens lekker beluisteren zou ik zeggen. En geniet ervan. Ook van het bij de 2LP geleverde boekwerk met mooie foto's en commentaar per song.

Dit album kan toch moeilijk gevarieerd genoemd worden. Het staat vol met vooral (hele) saaie popliedjes. Het leidt soms zelfs tot tenenkrommende muziek, wat volgens mij alleen maar gewaardeerd wordt vanwege eerder wel goed werk van deze band Elbow.

Het begint al niet echt sterk met de aanvang van The Birds. Dit zogenaamde harmonieuze gezang duurt te lang, voordat het tweede wel aardige deel van het nummer volgt. Lippy Kids lijkt de uitzondering op de regel, hoewel dit net weer te lang duurt. Bij Neat Little Rows schrik ik op: het begint als een rock nummer met een prima bas en mooie piano en zang. Dit is het enige echt goede nummer van dit Build a Rocket Boys! Het is ook het enige rock nummer, want de categorie rock kan je toch niet serieus meer plakken op dit album.

Deze drie nummers blijken ook de 3 favoriete tracks te zijn onder 'statistieken'. Het verbaast mij niets. Luisterend naar de andere vooral saaie en soms zelfs bij vlagen matig tot slechte popliedjes dacht ik steeds: waaraan doet mij dit toch denken? Helaas, het bleek Blof te zijn. Elbow lijkt met dit album de Blof van the UK te worden. Wie had dat gedacht? Ze zakken door de ondergrens heen.

De voorganger Build A Rocket Boys! viel mij grotendeels nogal tegen, maar na toch heel wat mooie songs op hun eerdere albums, wilde ik dit The Take Off and Landing of Everything zeker beluisteren. En na een aantal keren luisteren kan ik wel zeggen, dat de heren iets fraais hebben geproduceerd. Sommigen omschrijven het als vlak en veilig, ik eerder als subtiel en mooi.
Wel is er een onderscheid tussen de songs op de werkelijk prima eerste helft van de plaat en de rest. Opener This Blue World, Charge met mooi orgeltje, piano en strijkers, het afwisselende Fly Boy Blue / Lunette met prettige gitaar en blazers, het fraaie New York Morning en het mooie Real Life (Angel) vind ik ijzersterk. Verder is de slotsong van de plaat mooi: The Blanket of Night.
De overige nummers zijn van (best) mooi tot toch wat over de (Elbow) top, vooral My Sad Captains. Maar alles bij elkaar is dit een mooi, soms prachtig album geworden.

Of het de perfectie is voor ELO weet ik niet. Ze hebben nog zo veel andere mooie muziek gemaakt. Je kan het wel zien als hun meesterwerk, zowel artistiek als commercieel. Een sensatie was het in 1977: de ene na de andere mooie single. Spacy artwork ten tijde van Star Wars. Daarna heb ik die prachtige dubbel lp van een vriendje geleend en op TDK cassettebandje gezet.

Ik wist niet wat ik hoorde. Bijna elk nummer is raak en er is een prachtige samenhang tussen stukken van het album en het album als geheel. Fraaie orkesten, koren en zang ondersteunen de oh zo mooie muziek en resulteren in prachtige wat kitchy poprock. Hoogtepunten zijn er niet echt: het is vrijwel één hoogtepunt. Elke LP kant had wel iets, maar als er dan toch een hoogtepunt is, dan is het LP kant 3: Concerto For A Rainy Day. Brilliant!

Opvallend trouwens was dat ik Jungle op single had, maar dan in 1979: het was de b-side van Shine A Little Love. Een echt apart nummer, waarvan ik dacht en denk: vind je dat nou goed? En ik vond en vind het nog steeds geweldig. Op het album wordt het weer gevolgd door de prachtige orchestrale opening van Believe Me Now.

Inmiddels heb ik de geremasterde deluxe editie uit 2007. Prachtige hardcover cd, met heel fraai boekje en een spaceship bouwpakket! Ik laat 'm er lekker in zitten en lees de uitgebreide toelichting, ook van 'orkestleider' Jeff Lynne. En rond mijn score - ook vanwege nostalgische gevoelens - naar boven af: 5,0*. Het is een echt meesterwerk.

Ik leerde Ben Cooper kennen met zijn solo project Radical Face en het prachtalbum Ghost. Zijn samenwerking met Alex Kane gaat onder de noemer Electric President. Ik begreep dat dit album The Violent Blue het dichst bij Radical Face lag. Je hoort inderdaad minder nadruk op de electronica en meer op de popmuziek. En oh, wat is ook dit mooie muziek zeg!

Alleen al het begin van het album, de openingsminuut van The Ocean Floor is zo mooi. Ook de rest van dat nummer en Mr. Gone klinken erg prettig. Safe and Sound is een uitermate fijn popliedje met leuke wendingen en een fraai refreintje.
De beats op Feathers zijn erg lekker, net als het bijbehorende gitaartje. Wat een goed nummer! Het wordt gevolgd door nog een hoogtepunt: Nightmare no. 5 or 6.: wat een rauwe gitaar op het eind! Side A van dit album is dan ook echt heel goed. Side B haalt dat songniveau niet altijd, maar ook dat blijft zeker de moeite waard. Titelsong The Violent Blue is bijvoorbeeld een synthesizer driven dijk van een song. Geweldige beats vinden we weer op Circles.

De prachtsfeer, de vele mooie nummers, al die leuke accenten en wendingen maken The Violent Blue tot een topalbum: zeer aan te bevelen!

Ik heb me de laatste tijd wat verdiept in albums met breaks en soul- funksamples. Er is veel moois uitgebracht de afgelopen jaren kom je dan achter. Dit album had ik al eerder opgepikt. Het is toch wel een bijzonder project: 2 cd's vol met funky- / jazzy- soulsamples met daarop een laag prima hiphop. De samples zijn heel afwisselend, de hiphop blijft van goed niveau waardoor 2 complete cd's met 40 (!) nummers niet te lang is. Grappig is hoe de rappers soms reageren / ingaan op teksten in de samples. Luister bijvoorbeeld naar het heerlijke I've Done More.

De uitstekende samples zijn gedaan door DJ Sway Deez, de nummers zijn geschreven door Magnificent Ruffians en geproduceerd, opgenomen en gemixt door elevatedSoul. De productie en dj zijn bepaald niet onbelangrijk, ook omdat de andere 2 albums van Magnificent Ruffians die ik heb gehoord, toch wat minder zijn. Kortom: Elevated Ruffians zijn: MasterChief & Specific & Fushuz & Godchild & ORA-KL & DJSwayDeez. Ook zijn er nog een flink aantal gastoptredens. Dig it.

Hoewel hierboven geschreven wordt dat Bob Weinstock van Prestige de muzikanten de studio in stuurde met een aantal standards, worden hier toch echt twee composities van Elmo Hope gespeeld. En dat zijn gelijk de twee beste nummers van de vier op dit album Informal Jazz. Het gaat om het uitstekende openingsnummer Weeja van 11 minuten lang en het ijzersterke On It. Overigens klinken de twee andere nummers Polka Dots and Moonbeams en Avalon ook mooi respectievelijk lekker.

Dat komt ook door de uitstekende muzikanten die meedoen. Meer aan het begin van hun (solo) carriere staan tenor saxofonisten John Coltrane en Hank Mobley en trompetist Donald Byrd. Maar dat ze al prima kunnen spelen laten ze zeker horen. Verder valt ook het goede spel op van bassist Paul Chambers en drummer Philly Joe Jones. En natuurlijk het mooie pianospel van creatieveling Elmo Hope. Dit Informal Jazz is voor mij een dikke 4*+ hardbop plaat.

Dit is een erg fijne bop plaat uit 1961 van pianovirtuoos Elmo Hope. Op Imagination na heeft hij alle nummers op dit album zelf geschreven. Op mijn LP staan op kant 1 de nummers opgenomen met het sextet: het fraaie Moe, Jr. , het mooie Eyes So Beautiful as Yours en het sterke A Kiss for My Love. Op kant 2 staan de nummers gemaakt met het trio met wel heel fraai pianospel van Elmo Hope: La Berthe, titelsong Homecoming, One Mo' Blues en Imagination.

Het trio bestaat naast Elmo Hope uit Percy Heath op bas en Philly Joe Jones op drums. In het sextet blazen Blue Mitchell op trompet en Jimmy Heath & Frank Foster op tenor saxofoon nog een toontje mee. Wat een lekkere, mooie en goed uitgevoerde muziek staat er op dit Homecoming!

In dezelfde elektronische popstijl van L'Amore van Madame, een andere jonge Italiaanse ster, is dit prima album van Elodie gemaakt. Ook Ok. Respira is gevuld met heel wat goede songs en ook Elodie Di Patrizi heeft een fraaie stem. Favoriete nummers van mij zijn Danse la Vie, Due, Ok. Respira, Tribale, Vertigine en het mooie Proiettili (Ti Mangio Il Cuore).

Men neme een beetje Hip Hop, een beetje Pop, een beetje Rock, a little bit of Jazz & Reggae en niet te vergeten: a lot of Funky Grooves. Doe die In The Mix en laat het uitvoeren door een prima zanger en een ijzersterk collectief en dan heb je ook wat: Wise Up Ghost. Niet onbelangrijk zijn de geschreven songs op basis hiervan, maar ook daar komen Costello & Roots meestal wel uit. Ze beïnvloeden elkaar op een goede en leuke manier. De productie is natuurlijk erg goed: het gevarieerde geluid staat als een huis.

Opener en single Walk Us Uptown heeft lekkere reggae accenten. Sugar Won't Work, Refuse To Be Saved & Wake Me Up zijn goede up-tempo nummers. Andere sterke songs vind ik Stick Out Your Tongue, (She Might Be A) Grenade & Cinco Minutos Con Vos. Een enkel nummer vind ik wat minder bijzonder. Maar over deze hele gevarieerde plaat heen vind je genoeg interessants en fraais om van te genieten.

Een toch niet onaardige soundtrack van Elvis, dit Blue Hawaii. Er staan toch nog genoeg songs op die de moeite waard zijn, zeker als ze door Elvis fraaie stem gezongen worden. Er zijn er heel wat te vinden op kant A van de LP. Bovenal het geweldige en tijdloze Can't Help Falling in Love, maar ook de titelsong Blue Hawaii, No More en Rock-A-Hula Baby mogen er best wezen.
Kant B is wat minder overall, maar toch staan er een paar aardige nummers op. Zoals Ku-U-I-Po en Beach Boy Blues. Hawaiian Wedding Song vind ik dan wel 'over the top'. Maar de achtergrondzang van de Jordanaires klinkt op dit album weer mooi en de Hawaïaanse insteek van de muziek is zeker origineel.

Sommige liedjes op deze soundtrack Clambake zijn behoorlijk zoetsappig en één nummer kan echt niet: Confidence. Daar staat tegenover dat het album verder wel lekker weg luistert op een zomerse avond als deze en dat er ook weer een aantal hele aardige tot goede songs op staan. Die goede nummers zijn natuurlijk Guitar Man en Big Boss Man en heel aardig zijn bijvoorbeeld titelsong Clambake, het mooie House That Has Everything en countrysong Just Call Me Lonesome. Bonustrack Hi-Heel Sneakers is overigens een erg lekker rock 'n roll nummer. Alles bij elkaar is deze soundtrack zeker niet het hoogtepunt uit de carriere van Elvis, maar zo slecht is 'ie nou ook weer niet.

Recent door Music On Vinyl fantastisch geremastered in mono (zoals het hoort) op LP uitgegeven, deze prachtverzamelaar van Elvis. Het wordt The Definitive Rock 'N' Roll album genoemd en terecht. Op de prachtige foto's erbij zie je een coole Elvis op het hoogtepunt van zijn rock 'n roll kunnen. De 22 songs variëren van goed tot fantastisch en ze komen dus allemaal uit 1 (!) jaar, 1956, werkelijk onvoorstelbaar.

De nummers komen van 2 ijzersterke albums uit dat jaar, zijn bijzondere debuutplaat Elvis Presley en zijn tweede album Elvis. Verder komt het van een aantal EP's. Een paar sublieme songs zijn natuurlijk opener Heartbreak Hotel, My Baby Left Me, Blue Suede Shoes, Anyplace Is Paradise, Hound Dog, Don't Be Cruel, I Want You I Need You I Love You, I Rip It Up & I Got A Woman. Als je vinyl draait is de MOV uitgave een enorme aanrader, maar ook op cd niet te missen.

Ik wist niet dat Elvis midden in zijn soundtrack tijd ook een gewoon album had uitgebracht. Want dat is dit Elvis For Everyone wel degelijk, hoewel het tot nu toe hier als verzamelalbum vermeld stond. Mogelijk is dit gebeurd, omdat er materiaal uit verschillende opnames is gebruikt. Maar het is nog niet eerder uitgebracht materiaal zie ik ook op Discogs.

Maar wat een prettige verrassing is deze plaat zeg. Wat mij betreft is de 3,19 score op Musicmeter op het moment van schrijven best wel laag. De nummers worden zoals gewoonlijk fantastisch vertolkt door Elvis. Er staan een aantal fraaie songs op en de rest is op zijn minst toch ook (heel) aardig te noemen. Ook niet vreemd als je bedenkt dat het meeste materiaal is opgenomen tussen 1960 en 1963. Favoriete nummers van mij zijn hier Your Cheatin' Heart, Finders Keepers Losers Weepers, In My Way, Memphis Tennessee, I Met Her Today en When It Rains, It Really Pours.