Muse is een Engelse band die in 1994 werd opgericht in Teignmouth Devon en op 14 september 2009 haar vijfde album uitgebracht, “THE RESISTANCE”. Al sinds het eerste album, “SHOWBIZZ” in 1999, bestaat de band uit drie dezelfde leden. Zanger, gitarist, toetsenist Matt Bellamy, drummer en percussionist Dominic Howard en bassist Chris Wolstenholme dragen het complexe en breed uitwaaiende geluid van Muse. Album twee “ORIGIN OF SYMMETRY” uit 2001 was een bevestiging van de kwaliteit van Muse en werd een groter succes dan het debuut. Met “ABSOLUTION” wisten ze ook in Nederland, want “TIME IS RUNNING OUT” en “SING FOR ABSOLUTION” wisten in 2003 de Nederlandse Top 40 te behalen. Na “BLACK HOLES AND REVELATIONS” in 2006 verscheen dus exact 10 jaar geleden “THE RESISTANCE” en tegen het openingsnummer “UPRISING” kan ik al geen weerstand bieden. Die dreigende en toch ook swingende drumpartijen zijn briljant bedacht en stond ook in Nederland in de Top 40. Het titelnummer is de tweede track en laat een vooral door de koortjes een Queenachtige track horen, wel weer met de typische Muse gitaarriffs en beklemmende stem van Bellamy. “UNCLOSED DESIRES” laat een heel ander geluid horen, niet zo groots en gedragen. “GUIDING LIGHT” is een lekkere rocker, “MK ULTRA” een stevige uptempo song met opnieuw Queenachtige koortjes. De drieluik “EXOGENESIS: SYMPHONY” laat alles horen wat bij Muse hoort. De stem van Bellamy die alle kanten uit gaat, van heel hoog naar laag, prachtige arrangementen, rustige pianostukken, mooie overgangen naar uptempo en een mooi slotdeel in “REDEMPTION”. Met “THE RESISTANCE” voegde Muse opnieuw een topper aan het oeuvre toe en vorig jaar verscheen album acht, ‘SIMULATION THEORY”, dat een goede plaat is, maar niet het niveau van de eerste 5 á 6 albums wist te behalen. Muse is en blijft een topper in de muziekwereld en vooral de live concerten zijn een lust voor het oor…en oog!

Muse is een trio dat zijn fans elke keer weer weet te verrassen, positief dan wel negatief. Sinds de oprichting in 1994 bestaat de band uit hetzelfde drietal, Matt Bellamy op leadzang, gitaar en keyboards, Chris Wolstenholme op basgitaar en achtergrondzang en drummer Dominic Howard.

In 1999 verscheen het debuut "SHOWBIZ" gevolgd door "ORIGIN OF SYMMETRY" in 2001 waarmee ze meteen wisten door te breken. De band heeft zich door de jaren heen weten te ontwikkelen als live act en tegenwoordig zijn hun shows spektakelstukken. De definitieve doorbraak in Nederland was dankzij het in 2003 verschenen album "ABSOLUTION" en de single "SING FOR ABSOLUTION". Hierna bracht de band vijf albums uit, die stuk voor stuk succesvol waren, maar niet allemaal even enthousiast ontvangen werden. In Nederland scoorden ze enkele Top 40 hits, zoals het geweldige "UPRISING" van "THE RESISTANCE" in 2009 en "SURVIVAL" van "THE 2ND LAW" in 2012.

"WILL OF THE PEOPLE" is het negende studioalbum van Muse, bevat tien nummers die 37 en een halve minuut duren. De songs laten een typisch Muse geluid horen, waarbij ze de inspiratie lijken te hebben gehaald uit de stijlen van hun laatste vier á vijf albums. Pop, rock, heavy, industrial, synth-rock, het gaat alle kanten op, waardoor enige consistentie ontbreekt. Je zou kunnen zeggen dat de stem van Bellamy daar wel voor zorgt en dat is natuurlijk ook zo. Hij zingt weer geweldig. Met een koorzang en een stevige beat begint het album met het titelnummer. Licht vervormde zang, afwisseling in de wijze waarop de coupletten muzikaal ingevuld worden, waardoor het een goed begin van het album is. Het pakkende gitaarwerk doet de rest. Toegankelijker is “COMPLIANCE”, daar zorgt met name het toetsenwerk voor. Het nummer blijft een beetje voortkabbelen, mede door het ontbreken van een stevige gitaarriff. “LIBERATION” is een, voor mij, duidelijke verwijzing naar Queen. Koorzang, tempowisselingen, mooi pianospel, maar voor mij ontbreekt in dit nummer de zogenaamde “kers op de taart”. Elektronica in het begin “WON’T STAND DOWN”, waarna de voor Muse typerende metal invloeden uit de kast worden gehaald. De afwisseling in dit nummer maakt het tot één van de betere songs. De ballad van het album is “GHOST (how can i move on)” waarin alleen Bellamy te horen op een prachtige, emotionele piano melodie, erg mooi.

Huiselijk geweld is het thema in het pakkende “YOU MAKE ME FEEL LIKE IT’S HALLOWEEN”, dat een heerlijke groove heeft. De metal komt terug in “KILL OR BE KILLED”, de eerste van twee songs die bijna vijf minuten klokken en tot de langste nummers van het album behoren. Het ritme is pakkend, de riffs heftig en de Bellamy zingt gaaf. De melodie zorgt ervoor dat het een typisch Muse nummer is. “VERONA” is het tweede “vijf minuten” nummer en heeft een rustig begin met prachtig gegalm van Bellamy. Er wordt langzaam gebouwd naar een hoogtepunt, maar dat blijft eigenlijk achterwege. Dit nummer hoort wel bij de meest toegankelijke van “WILL OF THE PEOPLE”. Toetsen leiden “EUPHORIA” in, het ritme is uptempo, de melodielijn klinkt mij bekend in de oren, alsof ik dit al eens van Muse heb gehoord. De synthesizer riedeltjes geven het een jaren zeventig jasje. “WE ARE FUCKING FUCKED” is een power rocker, overstuurde zang en gitaar sound, Queen-achtige koorzang en een gitaarsolo. Het is een kakafonie aan geluid waarmee het album afgesloten wordt.

Geen topper in het oeuvre van Muse, maar wat ik in ze bewonder is dat ze van alle markten thuis willen zijn en daar ook in slagen. Wat dat betreft gaat de vergelijking met Queen wel weer op, die richten zich ook niet op één stijl, maar probeerden meerdere uit en overgoten dat met het bekend Queen sausje. Muse doet dat ook en dat valt te prijzen.

Een nieuwe Nederlandse band met 3 bandleden die al jarenlang muziek maken. De leden zou je kunnen kennen van de progressieve rockband Sylvium, maar met dat genre heeft de muziek van My Arrival niet heel veel te maken. Ben van Gastel, Fred Boks en Richard de Geest maken een soort artrock met pop invloeden, waardoor het geheel zeer luisterbaar is. Voor referenties kun je denken aan Radiohead, Elbow en de begintijd van Coldplay, zonder dat My Arrival een kopie is dan genoemde bands. Mede door de stem van Van Geest krijgt het geheel een eigen geluid, een wat aantrekkelijk somber geluid. “SATUR9 & INDIGO” is een concept album waarin iemand afreist naar een andere planeet, dat is Satur9. Die iemand laat alles achter en gaat op zoek naar iets nieuws. De 11 tracks zorgen ervoor dat het verhaal tot leven komt en in bijna 44 minuten maak je die reis mee. Het knappe van My Arrival is dat de muziek niet moeilijk is, je kunt de tracks ook los van elkaar beluisteren, omdat ze op zichzelf ook een krachtige melodie hebben en schitterend zijn om naar te luisteren. Maar wil je het album volledig tot zijn recht laten komen, luister het dan vanaf de eerste track “INTRO/ENDING THEME” tot aan het sluitstuk “OUTRO/HOME”. Hoogtepunten wat mij betreft zijn “PALE WHITE DOT” dat een heerlijke vibe heeft,het midtempo “STRANGE MACHINE” met een aanstekelijke melodie en het instrumentale “FAILURE OF A GRAND DESIGN”. “SATUR9 & INDIGO” behoort wat mij betreft bij de best releases die 2020 tot op heden heeft voortgebracht en dat heeft vooral te maken met sfeer, vakmanschap en de songs!

Ze werd op 12 juli 1974 geboren in Waddinxveen als Sharon Janny den Adel en maakt als sinds jaar en dag deel uit van de gothic rock band Within Temptations. Met die band scoorde ze vele (inter)nationale hits, waaronder “ICE QUEEN”, “MOTHER EARTH”, “STAND MY GROUND”, “ANGELS”, “WHAT HAVE YOU DONE” en “FASTER”. De stevige rock en de theatrale presentatie van de band én Den Adel reikt tot ver in Europa en ook in Amerika worden de albums van de in 1996 opgerichte band verkocht. Na jaren toeren vond ze het tijd om iets “eigens” te maken. Ze leende haar galmende en zeer karakteristieke stem al uit aan Ayreon, Avantasia, After Forever, Delain en Armin van Buuren en sinds kort ligt het debuutalbum van “MY INDIGO” in de winkels. De prachtige stem van Sharon den Adel draagt de 10 songs die op dit album staan en de muziek is erg melodieus, heeft af en toe Keltische invloeden en is ook wel dansbaar te noemen. Iets anders dan haar eigen band, want op “MY INDIGO” geen scheurende gitaren, heftige solo’s en beukende drums. Het is allemaal rustiger, sferisch en er is meer aandacht voor de melodie. Dit album betekent overigens niet het einde van Within Temptation, maar ik hoop dat Den Adel het voor elkaar krijgt om nog een aantal albums onder My Indigo uit te brengen. Heerlijke muziek met daarbij een glaasje wijn, vuurkorfje en dan maar genieten. Op naar de opvolger!!

De Canadese band Mystery is sinds een aantal jaren een echte band geworden. Oprichter, gitarist en componist Michel St. Pere was jarenlang de enige vaste schakel in deze melodieuze progressieve rock band. In 1996 verscheen het eerste album, “THEATRE OF THE MIND”, waar Gary Savoie de lead zanger was. Zijn op Steve Perry van Journey, lijkende stem was niet geheel passend bij de muziek die Mystery toen maakte. Op de opvolger “DESTINY?” (1998) was hij ook nog van de partij, maar daarna werd het stil rond de uit het Franstalige deel van Canada Quebec afkomstig band. Pas in 2007 kwam de opvolger uit, “BENEATH THE VEIL OF WINTER’S FACE”. Als zanger had St. Pere Benoit David aangenomen en dat was een schot in de roos. David gaf de songs datgene mee dat binnen de progressieve rock zo geliefd is, een karakteristiek stemgeluid met een geweldig bereik. Op 3 albums was hij de man achter de microfoon, toen Yes hem wegkaapte. De nieuwe zoektocht stopte toen St. Pere Jean Pageau hoorde zingen, keyboard en op de dwarsfluit hoorde spelen. Zijn stem heeft was weg van voormalig Styx zanger Dennis De Young en ook hij heeft een geweldige stem, op plaat, maar zeker ook live. “DELUSION RAIN”, het eerste album met Pageau, verscheen in 2015 en bracht de band veel succes. Steeds meer liefhebbers, vooral in Europa en zeker ook in Nederland, vielen voor de muziek en de live optredens van de groep die tot een echte band is uitgegroeid. Met die groep is het nieuwe album “LIES AND BUTTERFLIES” opgenomen en het is weer een superalbum geworden. St. Pere slaagt er elke keer weer in om prachtige melodieuze liedjes te schrijven, die hij met zijn lyrische gitaarspel een geheel eigen geluid meegeeft. Jean Pageau zingt als een nachtegaal, de ritmesectie, bestaande uit bassist François Fournier en drummer Jean-Sébastien Goyette leggen een solide en af en toe een ingenieuze fundering en daar overheen klinken de 7 nieuwe songs gewoon weer geweldig. Opener “LOOKING FOR SOMETHING ELSE” en het slotakkoord “CHRYSALIS” klokken boven de 15 minuten en daar tussen staan 5 songs die van 5 tot 7 en een halve minuut duren. De teksten zijn weer een genot om naar te luisteren, maar het zijn de melodieën die mij elke keer weer pakken en dat is voor een groot deel de verdienste van de grote man van Mystery, Michel St. Pere…wat een fenomeen!!

Het was 2007 dat ik "BENEATH THE VEIL OF WINTER'S FACE" van Mystery kocht n.a.v. een recensie. Bij de eerste beluistering was ik direct enthousiast, de volgende luistersessies maakten mij alleen maar enthousiaster. Vanaf dat moment was ik liefhebber van deze groep en ze hebben mij nog geen enkele keer teleurgesteld wat betreft nieuwe albums. Zou dat met hun nieuwste ook het geval zijn?

"REDEMPTION" is het achtste album van de Canadese progressieve rockband Mystery, het geesteskindje van Michel St-Père. De op 28 augustus 1967 geboren inwoner van Mirabel, Quebec in Canada, begon op negen jarige leeftijd met het bespelen van de gitaar, richtte op 17 jarige leeftijd zijn eerste bandje op en in 1996 verscheen het eerste album met liedjes van zijn hand. Dat album was getiteld "THEATRE OF THE MIND", de band noemde zich Mystery en dat is de band waar hij nu al ruim 25 jaar de creatief leider van is.

De eerste twee albums van Mystery maakten geen al te grote indruk, waarna het negen jaar duurde alvorens album #3 verscheen, het reeds gememoreerde en fantastische "BENEATH THE VEIL OF WINTER'S FACE". De stijl was op dat album melodieuzer, de rol van de gitaar kwam beter tot zijn recht, maar het was vooral de stem van Benoît David die grote indruk op mij maakte. David was de nieuwe zanger van de Canadezen en dat bleek een schot in de roos. Drie jaar na dit geweldige comeback album verscheen "ONE AMONG THE LIVING", gevolgd door "THE WORLD IS A GAME" in 2012. Beide schijfjes zijn erg goed en herbergen enkele Mystery klassiekers. David vertrok na dit album naar Yes en St-Père vond in Jean Pageau een meer dan waardige vervanger. Sinds het fenomenale album "DELUSION RAIN" uit 2015 heeft Mystery een nagenoeg vaste line-up. Naast St-Père en Pageau zijn Francois Fournier op de basgitaar en toetsen, drummer Jean-Sebastien Goyette en Sylvain Moineau op gitaar vaste Mysterons. Sinds een aantal jaren is ook toetsenist Antoine Michaud vast bandlid en dit zestal heeft gewerkt aan de opvolger van het in 2018 verschenen "LIES AND BUTTERFLIES".

Het nieuwe album kreeg de titel "REDEMPTION" mee, heeft acht gloednieuwe tracks en een speelduur van bijna 75 minuten. Opener "BEHIND THE MIRROR" was het eerste nummer dat uitgebracht werd en het is een typisch Mystery track. Prachtige opbouw, goed geplaatste tempowisselingen, heerlijke melodie en een gitaarsolo die het geheel afmaakt. Het titelnummer "REDEMPTION" begint rustig waarbij de zang van Jean Pageau je meeneemt in dit lied over redding en aflossing. De drums zijn prominent aanwezig, Jean-Sebastien Goyette is een geweldenaar. Het tempo blijft grotendeels hetzelfde, de melodielijn is wederom van grote klasse. Sinds "DELUSION RAIN" is de samenzang veelvuldig te horen en dat geldt ook voor het laatste deel van deze song. Met "THE BEAUTY AND THE LEAST" gaan de Canadezen voor het eerst richting de tien minuten. Mooie opbouw, geweldig gezongen, heerlijke melodie, dit is neo-prog in optima forma. St-Père laat zijn gitaar regelmatig hemels soleren, Francois Fournier krijgt halverwege een solo spot, en in het instrumentale tussenstuk krijg je alle kwaliteiten van de band voorgeschoteld, een weergaloze track. "EVERY NOTE" is een ballad zoals ze op eerdere albums ook stonden, zoals "IF YOU SEE HER" en "HOW DO YOU FEEL", is geschreven door Pageau en ook prachtig door hem gezongen. Het gitaarwerk is schitterend en het is een goed geplaatst rustpunt na het geweld van de eerste drie nummers.

"PEARLS AND FIRE" zit vol met tempowisselingen, stevige passages, toetsensolo's, klokt bijna dertien minuten en is de eerste epic op het album. Instrumentale intermezzo’s zijn er in overvloed en het nummer blijft boeien. De tweede ballad is het bijna acht en een halve minuut durende "MY INSPIRATION". Hierin laat Jean Pageau horen over een stem te beschikken die uitstekend past in dergelijke songs. Ik moet vaak aan Dennis DeYoung, één van de leadzangers van Styx, denken als ik hem hoor zingen. Mooi, hoog, helder en herkenbaar. Toetsensolo's en heerlijke samenzang zorgen voor de spreekwoordelijke kers op de taart. Het door Antoine Michaud geschreven "HOMECOMING" is misschien het meest poppy nummer van "REDEMPTION". Het wordt opgeluisterd met een toetsen- en gitaarsolo, beiden erg gaaf. De langste track is "IS THIS HOW THE STORY ENDS?", bijna twintig minuten en Jean Pageau mag hierin kort laten horen dat hij met op de dwarsfluit uit de voeten kan. Het instrumentale begin gaat alle kanten op, solo’s, tempowisselingen, opnieuw trekken ze alle registers open. Ze hebben vaker dergelijke epics gemaakt die mij net iets meer deden, maar het is voor liefhebbers van het genre genieten.

Persoonlijk vind ik albums van 75 minuten vaak te lang. Er zit altijd wel één of meerdere nummers op die achterwege gelaten hadden kunnen worden. Dat is op dit album niet het geval. De kwaliteit is te vergelijken met het vorige album, "LIES AND BUTTERFLIES". De afwisseling is goed, van toegankelijke, meer commerciëlere tracks tot complexere epics. Verwacht geen stijlbreuk, geen band die progressieve rock maakt en zich elke keer weer opnieuw uit vindt. Mystery doet datgene waar ze goed in zijn en wat mij betreft mogen ze dat blijven doen. St-Père, die zes van de acht nummers schreef, is er weer in geslaagd een heerlijk album uit te brengen dat aan het einde van het jaar ongetwijfeld in mijn jaarlijstje komt te staan.