Bijzonder prettig album van Bryony Jarman-Pinto. Met haar warme stem bezingt ze mooie door pop, jazz en soul omlijste songs. Vaak fijn lichtvoetig en frivool en met een positieve insteek. Het licht funky All About Life en het kleine tripje in Sweet Sweet vallen mij het meest op. En dat op een verder zeer consistente plaat.

Het schijnt dat de naam van deze man bekender is dan ik in eerste instantie dacht. Het album zelf loopt tegen het euvel aan dat het teveel nummers bevat, waardoor het snel verzadigt. Van enige afwisseling is namelijk totaal geen sprake en daarbij is Tiller ook nog eens vocaal niet sterk genoeg om dit op te tillen. Te vaak stoer doen om het stoer doen of zoet doen om het zoet doen. Geen al te beste plaat.

Trailer Park rap, met aardig wat fijne producties. Jammer is alleen dat ik de rapstijl van Bubba niet zo interessant vindt. Dit album gaat alleen maar voor een aantal nummers nog in de cd-speler.

2,5 ster.

De Buena Vista Social Club zou zomaar, ik weet het bijna zeker, één van de redenen kunnen zijn dat mensen naar Cuba reizen. Sinds 1997 heeft dit gezelschap succes gehad over de gehele wereld. Daarin is het geen uitzondering of dit met elkaar of individueel was. Iedereen kreeg een lach op het gezicht van de muziek van de Buena Vista Social Club. Of van aanverwante solorprojecten.

Dit jaar is er dan het album Lost and Found. Producer Ry Cooder had, zoals de titel al zegt, nog wat nummers op de planken liggen en deze worden dan nu uitgebracht. Het lijkt op een typisch geval van uitmelken wat welk vaker bij gestopte/overleden artiesten gebeurt. Maar geldt dit ook wel voor deze plaat? Of heeft Cooder echt nog pareltjes kunnen vinden en dit samengebracht op opnieuw een mooi album?

Vanaf de opener is in ieder geval duidelijk dat het om een combinatie van studiowerk en liveoptredens gaat. De liveopname van Bruca Manuiga is in ieder een waar feestje. Wat zou een optreden van de Buena Vista Social Club een beleving zijn geweest zeg! Het publiek gaat los en de bandleden zeer waarschijnlijk ook.
Het probleem van veel lost tracks albums is toch wel dat het een totale sfeer mist. Er zit vaak veel ruimte tussen de opnamedata van de nummers en daardoor heb je nooit het gevoel naar een album als één geheel te luisteren. Daar doe je niks aan en dat doet Ry Cooder ook niet. Hij probeert het in ieder geval niet.
Hierdoor laveert het album moeiteloos van meer traditionele songs (Macusa) naar een filmische sfeer (Habanera). Of van een feestje (Tiene Sabor) naar een heuze serenade (Pedacito de Papel). En van een song gestoeld op de jazz (Como Fue) naar een mooi pianostukje (Como Siento Yo).

Dit en nog veel meer wordt opgevoerd met de kwaliteit die je van Buena Vista Social Club mag verwachten. Het voelt dan wellicht niet aan als één album (dat is het dan ook niet), maar het voelt wel als kwaliteit. Dit is geen kwestie van makkelijk scoren met achter gebleven nummers, dit is gewoon een prima plaat die de Club eer aan doet.

(bron: Opus de Soul)

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

De losse nummers van Burial die ik via de MuMeLadder leerde kennen zijn wel interessant. Een geheel album kende ik nog niet. Ik moet zeggen dat dit toch wel echt een hele goede ontdekking voor mij is. Mooie duistere sfeer, sterk samplewerk, goede beats. Vanaf het fantastische Archangel zit ik er eigenlijk al meteen goed in. Verder bevalt de vrije kale benadering van electronische muziek mij ook wel. Het ‘electronische’ genre is er één waar ik mij nooit echt in verdiept heb, wellicht mede door die tegenvallende muziek uit de hitlijsten. Maar dit album smaakt toch wel naar meer.

Dit album vind ik echt weinig aan. Lijkt totaal geen lijn en inspiratie in te zitten. Snel en doelloos in elkaar geknipt en geplakt, zo komt het bij mij over. Van de 22 tracks zijn er maar 3 interessant.

1,5 ster.

'Break Ya Neck' vind ik een erg toffe track. Daarnaast staan er nog wel een paar van die toffe tracks op dit album, zoals Holla, Truck Volume en There's Only One (vooral door een sterke MJB). Verder veel middelmaat en ietwat te lang.

3 sterren. (net aan geen 3,5)

Knip en plakwerk, zo komt dit over. Erg onsamenhangend en niet bijster origineel. De inspiratie is ook erg ver te zoeken. Busta had dit beter thuis op de plank kunnen laten liggen.

1,5 ster.

Geen idee eigenlijk hoe vaak ik muziek uit Canada hoor. Wat ik hier in eerste instantie hoor is wel fijn trouwens. Dat nummer met Macy Gray is een erg fijne, zomerse opener. Ook Kids is fijn en relaxed. Funkyness horen we op Baggy Eyed Dopeman en Clouds is juist wat zwoeler. Gedreven drums op Little Late, het helaas wat vlakke Eddie, de poprock van Figure it Out, jazzy op Time Don't Make Me a Stranger, meer hiphop op ET en Go So Far, de ballade van Summer en rapzang op Cold Night. Oftewel een zeer afwisselend album. Prima muziek wel.