Ooit scoorde deze man een enorme hit met zijn cover van the White Stripes’ Seven Nation Army. Daarna was zijn populariteit al snel tanende. Met A Coupe de Reves maakte hij misschien wel zijn enige nog interessante plaat. Die Sad Generation is daar helaas wederom een bevestiging van. Er staan simpelweg teveel oninteressante nummers op dit album. Het is te matig uitgewerkt, te braaf aangepakt en zonder échte overtuiging gebracht. Natuurlijk zijn er altijd wel een paar songs te vinden die wel iets doen. Op dit Sad Generation komt dat niet veel verder dan de makkelijke groove op I Got Home. Snel verder zou ik zeggen.

Meestal als Ben l’Oncle Soul een nieuwe plaat uitbrengt dan gaat dat wel gepaard met enige marketing en rumoer. Maar bij dit coveralbum ging het eigenlijk vrij geruisloos. Daar waar hij zich normaal bedient van de beetje soul, gaat hij hier volledig voor het eren van één van zijn muzikale helden: Frank Sinatra. Natuurlijk is dit al veel vaker gedaan en eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat dit ook weleens beter gedaan is. Hij probeert aan de ene kant wel de nummers zich eigen te maken, maar schiet daar dan ook helaas weer te vaak en teveel in door. Echt toevoegingen op het origineel worden het nooit.

De vintage looking hoes van dit album zet eigenlijk meteen al een sfeer neer voor dit album van Ben Pirani. Ken deze man nog niet, maar dat is met dit album toch wel anders geworden. Ik verklap het vast: het is een zeer fijne plaat.

Een zeer fijne plaat dat start met Try Love. Een nummer dat zoetsappig is op een fijne manier. De boodschap en zang doen het hier vooral voor het nummer. Not One More Tear is lekker energiek, waar de drum lekker door hakt en de zang er vinnig op zit. Light of My Life is duidelijk geïnspireerd op de muziek van Motown. Dat hoor je vooral in het gebruik van koperwerken zanglijnen/koortjes. Art School Girl is een zoete soulballad in het positieve gedeelte van die omschrijving. Mierzoet bijna, maar niet over dat randje heen. Can’t Get Out Your Own Way is een nummer dat op twee gedachten hinkt. Het gitaartje lijkt wat psychedelisch, de zang en koortjes juist wat zoetjes. Met de blazers als verbindende factor. You Brought the Rain is een prima song met wat extra effecten om de regen uit de titel te benadrukken. It’s Understanding is vanaf de eerste noot een traditionele soulsong met een hele grote schep aan Motown-saus. Dreamin’s for Free is een smooth song wat nog eens extra benadrukt wordt door de koortjes. That’s What You Mean to Me brengt je vrolijkheid door de uplifting tonen en de afsluitende titeltrack is een mooie rustige en stemmige afsluiter.

Al eerste winnaar van het zeer goed bekeken The Voice of Holland heeft Ben Saunders meteen een naam gemaakt. Qua uiterlijk kan je al niet om de man heen, maar voeg daar aan toe dat zijn liedjes vaak van een hoog zwijmelniveau waren en de tegenstelling kan bijna niet groter worden. Na zijn aardig verkochte en scorende debuutalbum You Thought You Knew Me By Now is zijn nieuwe album Heart & Soul opvallend geruisloos gereleased. Echt veel reuring werd er niet aan zijn nieuwe werkje gegeven, wat misschien bij voorbaat al geen goed teken kan zijn. Alsof de platenmaatschappij zelf al niet zo in een succes geloofde. Elke release verdient een kans en omdat de beste man vaak onder het kopje soul wordt gekwalificeerd geeft Opus de Soul dit album ook een kans, en een review.

Het kopje soul is eigenlijk meteen al ver te zoeken bij de opener. Chains on Me is een vrij energieke popsong. Las Valentine is dan een stuk soulvoller, vooral door de blazers. Maar als Saunders dan vervalt in plat ge-nanana is dit nummer al snel over voor ons. No Cure loopt alle paden in het zwijmelgenre nog eens plat, waar Hey Now gewoon een aardig popliedje is. Helaas begint het dus allemaal niet al te overtuigend in dit album. Nummer 6 (intro meerekenend) Sunday Driving gaat voorbij zonder er erg in te hebben, om dan eindelijk bij een noemenswaardig nummer aan te komen. I Am a Gentlemen is een fijn energiek popnummer met wat soulinvloeden. Behoort zeker tot de besten van deze plaat.
Deze lijn wordt helaas niet doorgezet met Cry Withour Tear. Alles in dit nummer voelt inspiratieloos aan, van de productie tot aan de tekst, van de zang tot aan de invulling. Rock n Rolla bewijst dan weer iets dat me bij zijn vorige plaat ook opviel. Als het nummer een stuk energieker is qua productie komt Saunders ook veel meer los. Prima song, dat Rock n Rolla. Evenals het aanstekelijke Judge Me.
Hierna wordt het met Love en Perfect Mistake weer saaier. Gelukkig kunnen we wel weer een klein feestje vieren op It Is Your Birthday. Het album sluit af met Ben Saunders’ eigen Isn’t She Lovely in de vorm van het nummer Stacey. Een nummer opgedragen aan zijn dochter. Goedbedoeld maar mierzoet.

Saunders overtuigt ons dus maar mondjesmaten. De interessante nummers zijn met I Am A Gentlemen, Rock n Rolla, Judge Me en It’s Your Birthday op één hand te tellen. Zijn debuut overtuigde ons al niet zo, maar met Heart & Soul zet Saunders zeker geen stap vooruit.

Wie kent de naam Ben Saunders zo onderhand niet? Dat is de vraag die toch wel in Nederland gesteld mag worden. Nadat de getatoeëerde zanger het eerste seizoen van het bijzonder populaire ‘The Voice of Holland’ had gewonnen heeft zijn carrière een vlucht genomen. En na niet al te lang wachten presenteert hij hierbij dan zijn eerste album. Een album waar een keur aan topartiesten en topschrijvers aan gewerkt hebben. Saunders zelf heeft geen nummer geschreven op dit album. Simpelweg omdat er, volgens eigen zeggen, te weinig tijd was. Want de marketingmensen die hier achter zitten weten ook wel dat je de hype bij de hoorns moet vatten als deze nog heet is.
De titel van het album verwijst naar de megahit van Harold Melvin and the Blue Notes. Saunders zong het nummer ‘If You Don’t Know Me By Now’ in de liveshows en dat werd een regelrechte downloadhit. Maar nu over naar het album.

Het album opent met ‘Next Fool’. Volle blazers, goede blazers, lekker ritmiek, alles volgens de protocollen van het soulgenre. Maar wat valt me op. Het ietwat knullig Engels van Ben Saunders. De uitspraak, of eerder uitzang, van de woorden staat met toch wel wat tegen. Je hoort toch wel dat het niet zijn voertaal is. Verder wat braafjes, erg binnen de lijntjes. Het nummer mist wat spanning. Maar of ik dat ook echt verwacht had? Nee.
‘Baby Come Home’ gooit het tempo wat omlaag, iets wat meteen meer ruimte biedt voor de stem van Ben Saunders. En eerlijkheid gebied me te zeggen dat, wat je ook van hem vindt, zijn stem best goed is. Het nummer is een typisch gevalletje van een soulpop-ballad. Inclusief verwacht stemmig koortje. Ik mis weer spanning, maar daar geeft de grote massa meestal niet om.
‘Dry Your Eyes’ is de meest recente single van Saunders. Het typische, krakend vynil klikkende breakje van een vrouwelijk zangeres. Ja, ik kan het niet genoeg benadrukken, maar ook weer volgens het juist receptuur gebracht. Het nummer is mij ook iets te herhalend om de aandacht er echt bij te houden. Het kakt mij allemaal iets te veel in

Ook ‘So Long’ is een wat rustiger nummer. En ik vind dat Ben’s stem bij deze rustigere nummers toch meer tot zijn recht komt. Gewoon een goede slowjam. Niet echt soul of R&B, meer gewoon pop. Meeslepend gebracht, op een wat algemene manier. Inclusief orgel.
In ‘Heartstrings’ hoor ik een beetje Michael Bublé, vooral in het refrein. Qua zanglijnen is het precies sound-a-like. Voeg daar het toch weer wat knullige Engels van Saunders bij en je hebt het gevoel dat je naar stuk mindere versie van de goede zanger Bublé luistert. Één van de minste nummers van dit album.
‘Smoking Gun’ krijgt dan eindelijk een beetje de spanning die ik verwacht. Gewoon een lekker funky nummer, krachtig gezongen, sterke aanwezige ritmiek. Ben goes rock ‘n roll. Gewoon een goed nummer! Beste van het album!
‘All Over’ biedt daarentegen weer het bekende recept. Drums a la Dap-Kings, maar dan slechter. Blazers als de Dap-Kings, maar dan slechter. Toesten als de Dap-Kings, maar dan minder. En qua zang wel aardig, maar wat beschaafd. Ik heb bij Ben echt het gevoel dat hij er zoveel meer uit kan halen.
Aparte titel hoor, ’23RD of Loneliness’. En hoor ik daar het loopje van ‘I Heard it Through the Grapevine’ van soulheld Marvin Gaye?! Het lijkt er allemaal wel heel erg op in ieder geval. Maar ja, beter goed gejat dan slecht verzonnen. Al is het ook niet eens zo goed gejat. Saunders zingt hier wel aardig.
‘Two Hearts’ brengt weer de gewenste ballad. Maar eerlijk gezegd weet ik dat nu ook wel. Ja, Ben Saunders kan een wijze zingen. Maar die ritmiek is te uitgekauwd, te braaf. Het nummer kan ook totaal mijn aandacht er totaal niet bijhouden. Saai
We gaan dus snel verder met ‘Untouchable’. Ook bij dit nummer valt me het steenkolen-Engels van Saunders op. De uitspraak klopt gewoon niet, klinkt gewoon niet lekker. Verder een alleraardigst nummer dat wel wat boven de toonzettende middelmaat uitkomt. Vooral door het, wel wat bekende, blazergebruik en het aanstekelijke refrein.
Dan horen we ‘Kill For a Broken Heart, de eerste single. Heb nooit echt wat in dat nummer gezien of gehoord. Gevalletje brave souldanser met teveel popinvloeden om echt soul te hebben. Maar misschien ook wel gewoon kapotgedraaid en daardoor snel saai en uitgekauwd. Toch jammer dat dat altijd gebeurd.
Het album sluit met twee covers. Eerst is er ‘When a Man Loves a Woman’. De wereldhit van Percy Sledge, waar opvallend genoeg in het programma coach Jeroen van der Boom nog van overtuigd was dat het van Marvin Gaye is. Belachelijk natuurlijk. En het voegt ook helemaal niks toe aan het origineel. Hetzelfde valt te zeggen over de cover van Harold Melvin & Blues Notes’ ‘If You Don’t Know Me By Now’. Een cover wat simpelweg nog niet de veters van het origineel mag strikken. Meer kan ik er niet van maken.

Zoals verwacht is het een erg braaf album geworden. Hopelijk mag Saunders bij zijn volgende werk wat zelfgeschreven nummers inbrengen en daarbij wat meer pit en spanning toevoegen.
Ben Saunders, the next big thing in soul? I don’t think so.

Gospel en soul/R&B zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Dat combineert zich in de zangeres Benita Jones. Helaas is zij alleen wel één van die soort gospelzangeressen waar ik niet zo van houd. Het soort dat het vooral heel erg nodig vindt te schreeuwen en te blèren, of noem het krijsen. Dit terwijl je toch juist wat meer gevoel verwacht bij dergelijke thema’s.

Wat kwam Benjamin Clementine als een komeet binnen met zijn debuut At Least Now. Dit And I Have Been is volgens mij meer een combinatie van nog op de plank liggende songs. Een soort tussenproject dus, voordat het tijd is om weer te komen met een echt groots project. Het opent met Residue, een nummer dat zowel frivool als bombastisch als statig is. De eigenzinnigheid van Clementine horen we dus meteen weer terug. Delighted wordt vooral geregeerd door de strijkers en zijn zo herkenbare stem. Na het korte Difference horen we het ritmische Genesis en een stemgebruik dat je toch wat moet liggen. Gyspsy BC kenmerkt zich met de sfeervolle koortjes, waar Atonement gewoon prima is. Meer richting de klassieke muziek gaat hij met Last Movement of Hope en de zang is stemmig op Copening. Weakened is juist mooi rustig en sereen. Het is bijna een warme song te noemen. Na het prima Auxiliary en het meer toegankelijke Lovelusterman sluit het album af met het eveneens prima Recommence. Een afsluiter van een album dat inderdaad wat als een tussendoortje overkomt.

Ik wil deze recensie graag beginnen met een verhaaltje. Het verhaal van een Britse jongeman van Ghanese roots. Hij is het leven op zijn eiland zat er verkast naar Parijs. Daar blijft hij doen wat hij het allerliefste doet en dat is muziek maken. Daarom wordt deze jongeman straatmuzikant, of beter gezegd metromuzikant. In de metro’s van de Franse wereldstad vertolkt hij nummers van anderen zoals een John Legend, een Amy Winehouse, een Bob Marley en een Sam Cooke. Al zingend en muziek makend wordt hij ontdekt en krijgt hij een platencontract. Dan gaat het balletje aan het rollen en verdwijnen er nummers en video’s van live-optredens. Ik ben direct onder de indruk en draai zijn EP’s grijs, smachtend wachtend op zijn eerste LP. Zijn debuutalbum, want dat moet hét gaan worden in 2015. Zie alhier.

Waar ik normaal een album per nummer bespreek wil ik in deze review het los benoemen van nummers het liefst omzeilen. De reden hier achter is dat het echt gaat om een album. Een volledig album van een volledige artiest met een volledig idee.
Liever dan de nummers te bespreken omschrijf ik graag wat dit album met je doet, want dat is de beleving die inherent is aan deze debuutplaat. Ja, beste lezers, deze plaat doet vanaf de eerste noot van alles met me. Ten eerste ontroert deze plaat me. Dat heeft voor mij persoonlijk vooral te maken met zijn stem. Hij praat tegen, hij zingt tegen je en doet acuut een zwerm van kippenvel over je lijf heen gaan. Wat Benjamin Clementine doet met zijn vocalen, met zijn dictie, met zijn timbre is ongelooflijk. Er zit zoveel gevoel, zoveel beleving en zoveel echtheid in dat juist die aanwezige onvolkomenheden bijdragen aan het gevoel van de zanger. Hier en daar swingt hij aardig de bocht uit vocaal. Is dat erg? Nee, dat maakt het geheel alleen maar oprechter.
Ten tweede verrast deze plaat. Ik heb hem nu al een paar op gezet en je blijft nieuwe dingen ontdekken. Muzikaal is Clementine niet zo van één genre. Jazz en soul zijn wellicht de basis, dat komt omdat zijn subtiele en sublieme pianospel doorklinkt in elk nummer. Maar moeiteloos voegt hij daar klassieke muziek aan toe of juist wat meer popinvloeden. Dit album is zo veelzijdig waardoor je elke keer wel nieuwe dingen moet ontdekken in de nummers. Voeg daar aan toe dat die ontdekkingstocht oneindig laat zijn en je weet dat dit album je blijft kietelen, je blijft, je blijft boeien.
Tevens vertelt is dit verhaal. Benjamin Clementine vertelt je, bezingt je zijn verhalen. En je wilt luisteren, want je hangt aan zijn lippen. Dat is wat deze man met je doet. Je huilt met hem mee, je voelt zijn pijn, je lacht even hard als hij doet en zoekt gerust met hem als je hoort dat hij zoekende is. Heeft hij verdriet, dan voel je dat door in zijn muziek, in je lijf. Het overbrengen van die gevoelens, het overbrengen van die verhalen, het toefluisteren van zijn geheimen en van zijn levenstocht is de essentie waar dit album om draait. Dat is juist hetgeen wat dit album zo goed maakt. Wat dit album zo één geheel maakt, wat dit album zo intens maakt. Want wat een intense plaat is dit zeg!

Vergelijkingen met een Nina Simone en een Antony Hegarty heb ik al veelvuldig gelezen. Ja, daar houdt de mens immers van. Alles lekker in kleine hokjes stoppen. Maar lieve mensen ik vraag jullie met mijn hand op mijn hart om Benjamin Clementine zijn eigen ruimte te geven. De vergelijkingen links te laten liggen en je met een volledig open beeld onder te laten dompelen in de prachtige muziek die Benjamin Clementine hier voor ons gemaakt heeft. En omdat ik hier een verhaal vertel, maar bovenal omdat Clementine zelf zo’n geweldige verhalenverteller is wil ik graag afsluiten met een zin waarmee vele verhalen afsluiten….

En we luisterden nog lang en gelukkig….

(bron: Opus de Soul)

Oké, hier smokkel ik een beetje. Officieel is deze EP namelijk van het jaar 2013, maar Benjamin Clementine kwam toch echt pas in 2014 door. Daarom onder deze noemer. Albums bespreek ik verder normaal gesproken ook via een recensie, maar de EP’s plaats ik liever in deze reeks. Het is namelijk een stuk korter qua muziek en daarmee snel samen te vatten.
Eerder bespraken we titeltrack al eens los en het verhaal omtrent de man is bekend. Zo niet? Lees het dan ever terug in dit artikel. We laten nu de muziek voor zich spreken. De EP opent dan ook wederom met de prachtige en intieme titeltrack. Intens gezongen en gevoelig gebracht zonder dat het een gimmick wordt. Dat is ook te zeggen over het bijzondere I Won’t Explain. Wat een stem! Wat een gratie! De emotie spat je speakers uit en dit nummer is nog beter dan de vorige song. Dit heet je hart uit je lijf zingen. London verschilt daarin van de andere 2 songs. London is meer een echt nummer in plaats van een uitspatting aan emoties. Wederom mooi gebracht met zijn bijzondere stem. Ik wacht met smart op zijn LP.

Het verhaal moge bekend zijn en zo niet dan verwijs ik jullie graag naar de andere berichten over deze man op mijn website. De eerste EP uit 2013 was overtuigend en op weg naar zijn eerste LP komt er nog een EP uit. Glorious You bevat wederom een keur aan liedjes waarin intensiteit en subtiliteit hand in hand gaan. Het grootste en belangrijkste ingrediënt in de muziek van Benjamin Clementine is zijn stem. Juist ja, die stem! Wat een stem! Een prachtige timbre, een warme intensiteit en soulvol tot en met. Vier nummers lang genieten van mooie muziek, mooie liedjes. Ik houd daar van. Jullie ook? Luister dan snel...

(bron: Opus de Soul)

In 2015 was de naam van Benjamin Clementine helemaal aan. Met zijn zeer eigenzinnige muziek veroverde hij de muziekwereld met wat heet een ultieme hate-it-or-l0ve-it-plaat. Ik hield er van en keek uit naar dit nieuwe werk.

Clementine gaat duidelijk verder op de experimentele weg. Zo ontaard het rustige pianowerk op Farewell Sonata al snel in een volledige hysterie. Zo dragen zijn warme stem en het koortje het nummer op God Save the Jungle, maar valt vooral de keuze voor de klavecimbel op. Zo treed de waanzin weer wat meer de kop op bij Better Sorry Than Asafe. Iets waar hij heel goed in is.
Zo in Phantom of Aleppoville sfeergevoelig heel sterk en wordt het meeslepend gebracht. Zoals veel nummers van Clementine meeslepend zijn. Zo wordt Paris Cor Blimey gedragen door zijn stem, ondersteund door het karakteristieke toetsenwerk.
Jupiter is het meest een soulsong. Tevens het nummer dat ook het meest binnen de lijntjes kleurt. Zover Benjamin weet heeft van lijntjes.
Ode from Joyce is niet meer dan een intermezzo om met One Awkward Fish met een gedreven beat de aandacht te pakken. In combinatie met de klavecimbel heeft dat wel wat. De bezwerende zang van Clementine maakt het dan helemaal af.
By the Ports of Europe ontaard in een soort van scheepmanszang en Quintessence bewijst dat stem en piano samen soms meer dan genoeg is. Een intiemere song. Om het geheel af te sluiten met Ave Dreamer dat er nog even wat gekkigheid in stopt.

Het gaat weer vele kanten op met Benjamin Clementine maar mij overtuigt hij toch wel weer.

Een erg mat jazzalbum. Ik mis vooral een beetje schwung. Het wordt nergens echt spannend en misschien wel teveel tussen de lijntjes gekleurd (en dat zeg ik als niet free-jazz liefhebber). Niet het beste jazzalbum van de week.

Benjamin Herman is zonder twijfel één van de hardst werkende mensen in de Nederlandse muziekindustrie. Het leuke aan Herman is ook dat hij veel verscheidenheid in zijn projecten heeft. Is het niet al feature, dan is het wel al leading act. Benjamin Herman zit duidelijk niet stil. Nu is er het album Trouble met het nog onbekende talent Daniël von Piekartz. Op deze plaat combineren ze covers met eigen geschreven materiaal. Herman voor de sax en von Piekartz voor piano en stem.

Deze combinatie resulteert in een album bestaande uit tien tracks in een bijzondere sfeer. Luisterend naar deze muziek doet je zon weer schijnen. Opener A Slow Hot Wind neemt ons meteen al aardig mee in de sound die ze creëren. Romantisch, zomers en warm. Lekker relaxed genieten van de prachtige muziek en de Chet Baker sound-a-like stem van Daniël von Piekartz. Een prachtige stem welteverstaan die moeiteloos lijkt te variëren tussen hoog en laag, tussen hard en zacht, tussen aanwezig en op de achtergrond. Ook Smoke Dreams Of You is net zo prachtig en ook Blue Velvet is fantastisch en houden de vibe goed vast.
Is het dan allemaal zo rustig als de drie openers en You Got Me On So Bad? Nee, dat is het zeker niet. Waar in de rustige nummers von Piekartz de hoofdrol speelt doet Benjamin Herman dat op de swingende songs. Ten beginne met Curacao en de titeltrack als absolute toppper. Maar dat zijn toch wel twee uitzonderingen op de regel. Verder zijn het stuk voor stuk prachtige vocal-jazz songs waarin Daniël von Piekartz prachtig de mogelijkheid krijgt zijn talent te tonen. Mooi is dan te vernoemen dat Herman uitstekend weet hoe hij zo’n talent moet laten shinen. Op covers als Love Them (from Spartacus) of juist op eigen materiaal. Luisterend naar deze plaat kan je alleen maar denken: Wat is dit een fijne muziek zeg!

(bron: Opus de Soul)

Het is lente en de zomer komt er aan, wat kan je dan beter hebben als de muziek van Benny Sings? En als er dan een nieuw album van hem wordt aangekondigd dan zijn we natuurlijk erg blij. Volgens eigen zeggen heeft Benny nu pas echt ontdekt hoe het met de composities werkt. En daarbij zijn filosofie over muziek en zijn productietechnieken kan gebruiken. En dat krijgen we dan ook wel voorgeschoteld. Benny zingt zelf ook nog, maar verwacht daarbij geen adlibs en knallende uithalen. Gewoon alles in de dienst van de muzikaliteit van het nummer.

Het album opent met het relaxte en muzikaal rijke ‘Big Brown Eyes’. De herkenbare melancholie horen we dan weer meer terug in ‘Can We Try’ en ‘Honey Bee’. Deze laatste karakteriseert zich met een sterke ritmiek en een leuke break. Grappig en aanstekelijk ook hoe die echte electronic invloeden in het nummer te horen zijn. Erg sterk gedaan. En dat je het gevoel krijgt dat Benny Sings zich nergens druk over maakt, dan is dat wel te merken op ‘Realize’. Dit nummer ademt zoveel relaxing vibes, het rustig-aan doen, uit. Benny Sings werkte ook samen met Wouter Hamel. Misschien uit die samenwerking ook de liefde voor een meer jazzy vibe blijven hangen. Dat horen we namelijk terug op ‘All We Do For Love’. Naar mijn mening één van de beste nummers van dit album. En is dezelfde vibe gaat ‘This is a Samba’ door. De weer meer electronic invloeden horen we terug op ‘Dreams’. Wat ik dan wel weer wat minder vind is dat de stem van Benny ook vervormd is. Ik heb nooit zoveel met dat vocoder en robot-achtige stemgeluid dat je dan hoort. Is ook meteen een stuk minder puur. Een stuk swingender en fijner nummer is dan ‘Each Other’. Zie hier mensen wel op bewegen in een broeierige zomernacht. Gezellig met een lekker drankje en dus dit nummer uit de speakers. Het plaatje past perfect. Even en het tempo omlaag met ‘Downstream’. Dit is gewoon een heel mooi, melancholisch liedje geworden om bij weg te dromen. Één van de beste songs van het album. Als bonustracks is er nog een radio edit van ‘Big Brown Eyes’. Dit is eigenlijk een net wat hippere versie van de albumopener. Een andere bonustrack is ‘One II’. Bij dit nummer is de productie wat meer aanwezig. Is toch ook wel een fijn nummer geworden die begrijpelijk als bonus is toegevoegd. Al met al dus een album wat we van Benny Sings kunnen verwachten. Een album waar steekwoorden als relaxed, laidback, melancholisch, muzikaal en opgewekt altijd voorbij zullen komen. Wederom een geslaagd product van Benny Sings.

Benny Sings timmert al enige tijd aardig aan de weg. Nooit is er een album van hem geweest dat mij tegen viel. En ook op dit Beat Tape II horen we weer die herkenbare Benny Sings sound. Relaxed als altijd, fijn als altijd en boordevol interessante featuring artists. De ene keer meer hangend naar de hiphop, dan juist weer meer richting de dance, altijd met een fijne onderliggende groove. Geen al te lange plaat dit keer, maar dat houdt wellicht ook wel de kracht in de muziek. Ik kan er ergens wel inkomen dat het album na album wat te veel op elkaar begint te gaan lijken. Daarom misschien ook juist wel fijn dat het album niet te lang is en ik kan er nog steeds erg plezierig naar luisteren.

Funky jazz van Nederlandse bodem. Benny Sings zit al een tijdje in de muziek, maar verkreeg met dit album pas echt aandacht. Het album is aardig in elkaar en luistert goed weg, vooral erg muzikaal geheel.

Benny Sings zit nooit stil lijkt het wel. Is het niet voor hemzelf, dan wel voor andere artiesten. Met City Pop is het zijn eerste plaat bij het aansprekende Stones Throw label en krijgt hij de hulp van Faberyayo, Mocky en Cornelius. De plaat is eigenlijk wel met één woord samen te vatten: onbezorgd. En dit dan zonder echt opvallers, maar ook nergens waar hij de plank mis slaat.

Ik vind het toch wel opvallend dat ik hier lees dat Benny Sings bij velen zo onbekend is. Benny Sings maakt namelijk niet al een tijdje zelf fijne muziek, maar produceerde ook veel muziek voor anderen waaronder Giovanca en Wouter Hamel. Zijn eigen stijl is wel redelijk bekend en door al zijn albums het zelfde te noemen. Een zeer fijne relaxte sound met hier en daar een uitstap naar funk, disco of juist jazz. Zeer zomers, perfect voor bij het goede zonnige weer. Vallen individuele nummers op? Nee, dat is geenszins het geval. Maar dat hoeft ook helemaal niet als het albums als geheel zo consistent is als Benny Sings het hier heeft gemaakt.

Als er iemand is die heel goede muziek maakt in Nederland dan is het wel Benny Sings. Zowel met zijn soloprojecten, als met zijn werk voor anderen, weet hij constant te overtuigen. Helemaal op de hoogte van het feit dat deze nieuwe release er aan kwam was ik niet. Hoe grote de verrassing, hoe groter de blijdschap wellicht. Wat in ieder geval had verwacht is dat Benny trouw zou blijven aan zijn unieke sound en de nodige electronics zou mengen met pop, soul en jazz. De ene keer in de meer rechtlijnige manier zoals op Straight Lines. De andere keer speelser via My Favorite Game. Jazzy is sowieso het stille en verstilde Whose Fault. Helemaal in verhouding met discohit en volledig muzikale Start. Lekker dansbaar en vrolijk is het zeker.
Gelukkig kunnen we daarna weer tot rust komen met het ontspannen The Beach House. En dat is niet zomaar ontspanning, nee dat is totale ontspanning.
Leuk is ook zeker het kraakje dat we terughoren in het verder moderne You and Me. Prima ook hoe rapper GoldLink hier zijn werk doet. Past goed bij de song. Om er daarna met Don’t Make Me Dance er voor te zorgen dat er wat meer gebeurd. Dit nummer straalt wat meer energie uit en maakt daarbij gebruik van een herkenbare 80’s sound.
Dan is juist het energielevel op Black and Blue ineens een stuk lager. Om dat meteen weer op te krikken met en übervrolijke Shoebox Money. De eerste single en een zeer aanstekelijk nummer.
Het geheel wordt afgesloten met het lieve liedje One of These Hearts. En hiermee kan ik zeggen dat ik wederom blij ben met het werk dat Benny Sings geleverd heeft. Geen misstap te ontdekken. Fijne muziek toch weer.

(bron: Opus de Soul)

Een nieuwe plaat van Benny Sings heeft altijd wel de aandacht. Ook dit Young Hearts legde ik te gehoor. En wat je krijgt is eigenlijk ook wel een beetje wat je van tevoren verwacht. Geen verrassende sound, die is inmiddels bekend. Dat doet helemaal niks aan het feit af dat het wel nog steeds heel goed uitgevoerd wordt. Hier op Young Hearts ook weer aangevuld met smaakvolle features. Heel veel valt er eigenlijk verder niet te vertellen over dit album. You get what you expected.

Bernhoft is toch die Noor met die beatcomputer en op die wijze hele nummers in elkaar zet? Als je dat denkt dan heb je het bij het rechte eind. Islander is alweer zijn derde plaat in zes jaar tijd en brengt hetgeen wat we altijd al van hem gehoord hebben. In een mix van pop, R&B en soul maakt hij met die loopstation/beatcomputer aanstekelijk hitmateriaal. Op deze plaat horen we verwijzingen naar Sting en een mooi duet met Jill Scott. Met zijn exposure zit het dus wel goed. Nu nog een album van constantere kwaliteit produceren.

Ik weet het niet zo met deze plaat. Dit is echt muziek waarvoor ik 'in the mood' moet zijn.De ene keer vind ik het heerlijk de andere keer zet ik het na 1,5 nummer alweer uit.
Wat ik wel vind is dat het vocaal niet zo heel boeiend overkomt, maar muzikaal wel weer erg interessant is.
Dus net als lebowksi een stemmings-afhankelijk album, maar zekers leuk om te leren kennen.

Eigenlijk 3,25, maar hou het nochtans op 3 (misschien later naar 3,5)

Laat ik maar met de deur in huis vallen: dit nieuwe album van Bettye LaVette is weer een bijzondere toevoeging aan haar inmiddels al imposante oeuvre. Ze is inmiddels de jongste niet meer, maar dat betekend niet dat ze niet een aflatende wil heeft om muziek te maken. Dit prachtige, stemmige Blackbirds is daar een gevolgd van. Bettye weet te overtuigen met haar hese stemgeluid en alleen die stem weet al zoveel gevoel in de nummers te brengen dat je automatisch overtuigd bent. Maar gelukkig is er ook nog een bijpasselijke muzikale omlijsting die het geheel nog eens beter maakt. Een album vol met intieme, intense, sfeervolle, stemmige songs. Bettye LaVette bewijst wederom haar klasse.

Ow, damn! Wat een gevoel, wat een passie, wat een rauwheid. Je beleeft bij het horen van deze plaat echt wat Bettye bezingt. Buitengewoon integrerende soulplaat op het gevoeligste van het gevoeligst.

In de jaren 70 en 80 was Bettye LaVette al een aardig naam in de soulwereld. Maar haar echte succes kwam gek genoeg pas in 2005. Met “I’ve Got My Own Hell to Raise” volgde ze een beetje het voorbeeld van Solomon Burke en bracht de soul terug. De soul van toen, de artiest van toen, maar uitgebracht in het nu. Het overtuigde en met “The Scene of the Crime” uit 2007 deed ze daar nog een schepje bovenop.
Nu is ze dan weer terug met een album en waagt ze zich aan een album vol covers. Lef kan haar niet ontzegt worden, maar of het goed uitpakt?
‘ The Word’ van the Beatles is de opener en doet eerder denken aan een nummer van Sly & the Family Stone als aan een nummer van the Beatles. De versie Bettye grooved er lustig op los en is eigenlijk gewoon totaal anders, totaal eigen.
‘No Time to Live’ toont waar Bettye in uitblinkt. Het gevoelig zingen van de prachtigste ballads. Haar diepe, hese stem overtuigd altijd, maar in de ballads des te meer. Origineel is van Traffic. Een ingetogenere versie had LaVette er niet van kunnen maken.
Wacht volgt is Nina the Animal’s ‘Don't Let Me Be Misunderstood’. Hiermee gaat het tempo weer wat omhoog. De versie die we hier horen is erg bluesy. Een muzikale omlijsting waar Bettye LaVette heel goed in past.
‘All My Love’ is een nummer die Robert Plant oorspronkelijk schreef voor zijn overleden zoontje. Wederom is opvallend hoe goed LaVette hier haar eigen interpretatie van heeft weten maken. Zelfs tekstueel heeft ze het zodoende subtiel aangepast dat het overtuigend echt op haar slaat. Het stukje “Proud aryan” heeft ze vervangen met “Proud black woman”
‘Isn’t it a Pity’ is één van de meest gecoverde nummers die op het album te vinden zijn. Het origineel is natuurlijk van George Harrison. Dit is misschien wel de mooiste interpretatie van het album. Puur op opbouwend niveau kan dit nummer gerekend worden tot de topklasse. Van klein, gevoelig, tergend naar een verwacht knallend einde. Maar dat komt er niet. De spanningsboog is wel dien goed gespannen tijdens het nummer dat je wel verbluft achterover geslagen bent.
‘Wish You Were Here’ kennen we natuurlijk allemaal. Pink Floyd is er wel een beetje in terug te horen, maar de versie van LaVette is behoorlijk anders. Wederom erg goed en overtuigend gedaan.
Ringo Starr’s ‘It Don’t Come Easy’ schuurt weer wat meer tegen de blues aan. De stem van Bettye blijft gewoon boeien en ook muzikaal zit het prachtig in elkaar. Goed opgebouwd, goed gezongen, goede versie.
Het origineel ‘Maybe I’m Amazed’ van Paul McCartney heb ik zo vaak gehoord dat het me ook tijdens de versie van LaVette niet los kan laten. Het blijft bewonderingswaardig hoe de zangeres je met haar stem echt diep,diep kan raken. Zingen met soul, dat kan deze dame wel.
‘Salt of the Earth’ is van de Stones. Natuurlijk moesten die ook op de cd komen. De versie van Bettye LaVette doet was jazzy aan. Eigenlijk bluesy jazz. Ja, het is lasting te omschrijven. Behalve dan dat het een prachtige vertolking is geworden.
‘Nights in White Satin’ van the Moody Blues herken ik eigenlijk alleen maar tekstueel. Want de versie van LaVette is zo ongelooflijk soulvol gemaakt en gebracht dat het een nummer op zich lijkt te zijn geworden. Alleen het pianothema zorgt voor enige herkenning. Wat een overgave.
Derek and the Dominos komen ook aan bod met ‘Why Does Love Got to Be So Sad’. En ook die is aardig omgeturned. Een funky basslijn opent het nummer en je zit meteen in de juiste sfeer. Bettye laat ons zo tegen het eind van de plaat nog een goed swingen, nog eens goed uit ons dak gaan. Vooral live lijkt me dit een erg lekker nummer.
We kunnen na het swingen rustig uitrusten met het ingetogen ‘Don’t Let the Sun Go Down on Me’. Het origineel van Elton John verbleekt hier gewoon bij. Bettye LaVette zingt met gevoel, met pijn en dat voel je door merg en been. Het ontroert echt.
‘Love Reign O’er Me’ is te vinden op het album in een liveversie. Opgenomen tijdens de Kennedy Center Honors. Een soort extraatje in de vorm van een The Who cover. En wat voor een extraatje. Ongelooflijk blij dat ze dit ook nog toegevoegd hebben.

Nu ben ik dus niet zo een liefhebber van covers, maar als het op een manier wordt gedaan als Bettye LaVette hier met de Britse klassiekers gedaan heeft dan mag het wel van mij. Bettye LaVette schuurt, ontroert en raakt tegelijk.

De revival die Bettye LaVette meemaakt sinds haar comeback in 2005 (ja ik weet dat er een minder succesvol album in 2003 uitkwam) is ongekend. Daarna is ze op constante basis albums blijven opnemen en daar zit eigenlijk geen echte mispeer tussen. Ze wist zich namelijk steeds sterk op andere punten te richten, een andere sfeer te pakken op die albums. Wat natuurlijk nog steeds staat is die rokerige, doorleefde stem van LaVette. Een geweldige stem die perfect past bij de wat bluesy aanpak van de soulmuziek. Zoals de titel al een beetje aangeeft is dit een energiek album te noemen. Het album bevat (wederom) 11 sterke songs. Geen misser te bekennen wat de kwaliteit heerlijk constant houdt. Bettye wordt dan ook nog bijgestaan door een paar grote namen als Ray Parker Jr, John Mayer en Steve Winwood. Ik kan ook niet echt losse nummers als favoriet aanwijzen, want het gehele album staat gewoon als een huis. Een huis waarin de verschillende verdiepingen (lees: nummers) niets voor elkaar onder doen.

Bettye zingt haar levensverhaal. Ze heeft een lastige carriére gehad. Haar echt doorbraak kwam eigenlijk bijvoorbeeld pas met haar vorige album I've Got My Own Hell to Raise. De teksten op deze cd zijn dus echt uit het leven gegrepen, puurder krijg je het niet. Dat laat ze zowel tekstueel als vocaal merken. Jammer dat je die bezieling niet opvangt.

Excuses zijn niet nodig, want ieder zijn/haar smaak.

Het is me het dametje wel die Bettye LaVette. Na haar returnplaat uit 2005 gaat ze als een malle de laatste paar jaar. Ze brengt dan ook netjes met een overzichtelijke tussenperiode haar platen nog uit. Things Have Changed is daarin de volgende in lijn.Een album dat aanvangt met de titeltrack. Haar herkenbare stem valt andermaal op. Verder is het een coole bluesy song. Rustiger en eveneens erg mooi is dan It Ain’t Me Babe. Erg sfeervol gebracht.
Op Political World doet Keith Richards mee. Een ontspannen nummer met een boodschap. Daar waar Don’t Fall Apart On Me Tonight qua sfeer en sound heel goed bij dit begin van de plaat past. Het is de blues die je vooral terug hoort en dat wordt nog eens extra benadrukt door Seeing the Real You At Last.
Dat Bettye ook alleen maar stem nummers kan dragen laat ze horen op het sterke Mama You Been On My Mind, evenals op het kale Ain’t Talking. De strijkers spelen in dat laatste nummer trouwens een mooie bijrol.
Wat meer groovy wordt het dan weer met The Times They Are a-Changing. Of juist wat meer jazzy op What Was It You Wanted. Intiem laat LaVette zich horen op Emotionally Yours. Dan juist weer stoer en vol groove op Do Right To Me Baby. Een nummer met een uitstekende energie. Het gehele wordt afgesloten door Going Going Gone. Een nummer vol emotie en beleving.

Sterke plaat weer van Bettye LaVette. Sfeervol, afwisselend waar nodig en altijd ijzersterk in elkaar gezet. Uitstekende kwaliteit.

Samen met met een Candi Staton en Mavis Staples mag Bettye LaVette toch wel gezien wordt als een sterkhouder van de soul. Alle drie de dames zijn al flink op leeftijd, maar weten na een korte afwezigheid ook alle drie uitstekende platen te maken. Of dit nu is met nieuwe songs, of met interpretaties van oudere songs.
Bettye LaVette is met haar bluesy soul misschien wel de rauwste van de drie. Er zit wat meer schuurpapier op haar stem ook. Met Worthy is ze aan het begin van 2015 weer terug van weggeweest. Haar laatste worp was uit 2013, dus dat is niet eens zo lang geleden. Op deze plaat gaat ze rustig verder met het zingen van nummers van anderen. Dat was in 2010 als een succes met Interpretations: The British Rock Songbook. Kan dat op deze plaat wederom een succes worden?
Dat moet onder de vleugels van topproducer Tom Henry toch wel lukken. Ze werkten al eerder succesvol samen aan haar echt return-plaat. De handen wederom ineen slaan is dus geen slechte en wellicht ook makkelijke keuze.

De keuze voor de liedjes is dan wellicht wat lastiger. Maar ook dat is meer dan uitstekend gelukt met een gezelschap van elf nummers. Deze komen origineel onder andere van de hand en mond van The Rolling Stones, Bob Dylan, Savoy Brown, Randall Bramblett en the Beatles. Buiten drie grote namen wellicht namen die niet iedereen bekend in de oren klinken als je de volledige lijst afleest. Dat kan natuurlijk geen kwaad omdat de vergelijking dan minder direct er bij gepakt wordt door de luisteraars. En dan nog. Bettye en consorten weten als geen ander hoe de nummers naar eigen hand te zetten. Waar er in de soul vroeger al veel gecovered werd ben ik daar gaandeweg steeds minder een liefhebber van geworden. Maar als je het aanpakt zoals ze het hier ook weer aangepakt hebben dan heb ik er ook geen problemen. De nummers zijn herkenbaar en eigen van Bettye. Voor mij de enige juiste oplossing voor het coveren van songs. Het zijn dan ook niet direct covers, maar eerder herinterpretaties.
Bij Bettye LaVette is het niet persé het muzikale gedeelte wat het hem doet, maar vooral hetgeen wat zij vocaal brengt. Wat dat is zo goed, zo doorleeft, zo oprecht. Daar kan je niks fouts over zeggen.

(Bron: Opus de Soul

Als we het hebben over R&B en soul in het Verenigd Koninkrijk dan wordt de naam van Beverley Knight al snel genoemd. Zij heeft haar sporen al duidelijk verdient met het album Music City Soul uit 2007 als beste product.
Dit album is alweer haar achtste album en bevat een keur aan covers en nieuwe songs. De nieuwe songs zijn allen door Beverley zelf geschreven en naar die nummers kijk ik dan ook het meest uit. Covers zingen is een beproefd recept in de soul maar heeft niet direct mij voorkeur.

Opener Middle of Love is een eigen song. De goede stem van Beverley staat nog steeds als een huis, maar verder komt het nummer muzikaal niet helemaal los. De stem maakt wel veel goed. Daaropvolgend is ook When I See You Again een eigen nummer. Een nummer dat iets sympathieks en aanstekelijks heeft.
Private Number is dan wel een cover, origineel van Judy Clay en William Bell. Beverley Knight doet het met Jamie Cullum. Het is wel een aardig duet geworden met deze ervaren zanger. Door die ervaren blijft het ook wel aardig.
Cover gehad en door naar een nieuwe song met All Things Must Change. Dit nummer valt vooral op door de vocale kracht. Muzikaal is het echter wat zoetjes. De overgang naar de Ann Peebles cover I Can’t Stand the Rain is daardoor ook wat apart. Ik zeg je dat je dit soort nummers coveren lastig is. Dit komt omdat de vergelijking met het origineel er te dik op ligt en het al zovaal gecovered is.
Geef mij dan maar een eigen nummer als Red Flag met die fijne energie. Iets wat direct weer afgewisseld wordt met de Ben E. King cover Don’t Play That Song for Me. Een cover die vooral vocaal wellicht wat overstuur gaat. Beverley lijkt de controle even kwijt. Dan doet ze dat toch weer beter bij het uitgesmeerde Still Here en het kleinere en kalere Sitting on the Edge. Bij die laatste song is zij vocaal ook wat meer ingetogen.
De voorlaatste cover die wij tegen komen is Hound Dog. Big Mama Thornton deed dat als eerste beter. Ook Elvis ging haar voor met een cover van dit nummer. Hierna nog twee nummers waarvan het eigen I Won’t Be Looking Back als eerste is. Een uitgesmeerde ballad zoals Knight ze wel vaker zingt en als afsluiter de Sam & Dave cover Hold On I’m Coming. De Dynamite Duo is natuurlijk niet te overtreffen, ook niet met de hulp van Sam Moore.

Toch een wat wisselvallig album van Beverley Knight. De stem is er bij deze dame altijd wel, maar helaas wordt dat niet altijd muzikaal en lyricaal voldoende ondersteunt.

(bron: Opus de Soul)