Bijzonder zwak album. Het succes van de single No Diggity lijkt ze te hebben opgebroken. Dat niveau hebben ze immers nooit meer gehaald. Niet het beluisteren waard!, dit album.

Waar het vorige album een 3 sterren heeft gekregen zal dit album zowiezo niet hoger uitvallen. Het is allemaal wat, tsja, matig. Het enige nummer dat er voor mij echt uitspringt is 'Machtsmisbruik'. Voor de rest stoor ik me af en toe aan de zeer articulerende rapstijl van Blaxtar, maar meestal vind ik vooral de producties tegenvallen.

Zijn overdreven articulatie staat mij nog het meest tegen op dit album. Verder een lekker album. An sich niet zoveel bijzonders, maar af en toe wel erg verrassend.

3,5 ster.

Als een artiest als Blood Orange met een nieuw album komt is dat altijd interessant aangezien zijn werk nooit hetzelfde is. Over de gehele linie gezien valt deze plaat niet onder mijn favoriete werk van hem. Hij laveert op Angel's Pulse van futuristisch naar smooth, van eclectisch naar hiphop, van teveel niemendalletjes naar zweverig. Allemaal aardig, maar nergens ook niet meer dan dat.

Met zijn bijzonder blend van stijlen deed Blood Orange de muziekwereld in 2013 wakker worden. Devonté Hynes deed eerder wel het één en ander onder zijn eigen naam, onder de naam Blood Orange en ook onder de naam Lightspeed Champion. Maar ik moet zeggen dat ik de beste man eigenlijk pas ken vanaf dat album uit 2013: Cupid Deluxe. Dat album beviel wij zeker en daarom is ook geen verrassing dat ik zijn nieuwe plaat eens onder de loep heb genomen.

Na een soort van intro met de titel By Ourselves horen we het eerste echte nummer. Dat is het dromerige, rustige en door 80’s drums gedreven Augustine. Deze wordt dan weer opgevolgd door Change, waarin het dromerige en rustige zich voortzet. Uit dit nummer vloeit Best to You automatisch door. Een nummer waarin ook productioneel gaandeweg steeds meer gebeurd.
De intermezzo With Him onderbreekt het even om door te gaan met EVP. Een nummer met leuke blazers erbij waardoor het meteen wat voller aan voelt. Het nummer is over de gehele linie wat meer aanwezig, swingender en vrolijker.
De blazers blijven op Love Ya, al is de toon van het nummer juist weer wat lieflijker. Wat weer omslaat in meer relaxtheid op But You. Een heerlijk nummertje, heeft iets heel fijns. Net zo fijn als het ritme in Desiree. Of het leuk ritmische in Hands Up. Stuk voor stuk prima songs van Blood Orange.
Ook Hadron Collider is een meer dan prima track. Of wat te denken van Squash Squash met zijn fijne beat en goede ritme. Devonté heeft het allemaal nog niet verleerd, dat is wel duidelijk. Luister bijvoorbeeld maar eens naar het meer ontspannen Juicy 1-4, of naar het meer stuiterende Better Than Me. Van vele markten thuis is hij dus zeker ook.
We horen hierna nog het stille Thank You of I Know, waarin meer echte zang is opgenomen. Het geheel wordt afgesloten met Better Numb, een easy closer.

Als ik zeg dat ergens helemaal niks mis mee is, dan is dat wel zo met dit nieuwe album van Blood Orange. De verschillende stijlen worden weer node gemengd en om dit album in een hokje te stoppen moet je heel hard je best doen. Deze muziek is niet in één genre te vangen. Zeer fijne muziek.

(bron: Opus de Soul)

De immer eigengereide Blood Orange komt ook dit jaar weer met een zeer aardige plaat. Mijn inziens haalt deze plaat het echter niet bij de sterke vorige albums. Ik mis teveel passie en vuur in de nummers. Hij weet wel weer mooi stijlen te combineren. De ene keer meer in de hiphop (Hope), de andere keer wat meer in de jazz (Family). De gehele vibe van dit album is vooral relaxed, zoals Blood Orange zich bijna nergens druk om lijkt te maken.

Eerst keer dat ik iets van Blue Lab Beats beluisterde. Een album met een vrij lange tracklist, waaronder een paar interludes die ook prima achterwege gelaten hadden kunnen worden. Een hoop gastartiesten ook. Het album gaat van jazzy rap naar jazzy R&B en van reggaeton naar disco. Er zijn veel stijlen vertegenwoordigt op dit album en dat maakt het geheel wel wat rommelig. De producties zijn best fijn te noemen en ook die producties hebben de hoofdrol op deze plaat. Heel overtuigend is de plaat niet, maar heel vervelend ook niet.

Blue Largo is geen nieuwe naam. Dit is namelijk al album nummer 4 van hen. Voor mij wel het eerste dat ik beluisterde. Een bijzonder aardig album met over het algemeen redelijk ontspannen songs. Ze houden hier en daar ook wel van wat blues (Sam Race en de titeltrack), van wat jazz (Five Till Eight) of van wat latin (Monrovia).

Twee cd's is misschien wat teveel van het goede, maar een paar nummers Blur doen het zeker wel goed bij mij. Ik ken deze band eigenlijk doordat een nummer van hen in een FIFA editie zat (was dat Song2?) en ik dat een erg lekker nummer vond.

Men zegt wel eens dat honden of kleine kinderen eenkennig zijn, maar dat valt ook wel over volwassenen te zeggen hoor. Begin je over Boris Titulaer, dan begint men over Idols te reppen. Jammer zeg ik dan, vooral omdat hij bewezen heeft veel meer in zijn mars te hebben. Een paar prima platen bewijzen dat, al is het dan minder in schijnwerpers. Misschien is juist dat wel weer het probleem van die eenkennigheid. Het even geduurd, maar het album Gold moet die tendens veranderen.

Bo Saris heeft er echt de tijd voor genomen, het opnemen van deze plaat. Het is ook niet in Nederland opgenomen en wilde het echt pas uitbrengen als het echt goed zou zijn. Fijn is dan dat de plaat een tweetal singles bevatten die de weg naar de hitlijsten weten te vinden. Zowel She’s on Fire als The Addict laten horen dat hij het nog lang niet verleert is. Zonder dat de Soul per sé Alive geKeept moet worden. Al doet hij dat wel op deze plaat hoor, maar die kreet is er nu allang uit. Bo Saris is nu eenmaal van de soul en hij wil met deze plaat ook duidelijk zijn helden eren. We horen duidelijk invloeden van een Al Green, een Marvin Gaye en een Stevie Wonder terug op deze plaat. Zonder ze echt na te apen. Bezongen met de zo herkenbare kopstem (noem het falsetto of wat je wilt) van Bo Saris. Elk nummer gebruikt hij die stem op diezelfde manier. En dat is misschien meteen ook wel het makke van deze plaat. Die constante kopstem begint na achttien nummers toch ook wel een beetje tegen te staan. Van mij had hij het ook gerust wel eens in het wat lagere mogen zoeken. Aan de andere kant valt er ook wat van te zeggen, want het vergroot wel je herkenbaarheid. Je hoeft in ieder geval niet bang te zijn slechte songs voorgeschoteld te krijgen op deze plaat. Nee, de hele regio van sterk naar aardig, van veilig naar dansbaar, wordt benut. Sterk zijn de eerder genoemde singles, maar ook Get to Know You Better (door het refrein), Tender (die productie), Little Bit More (geinig fluitje), Can’t Beat the Old Skool (swingt), Shoes (goed dansbaar), het chille LA en de absolute topper So Sad. De rest van de plaat zit tegen veilig en aardig aan. Eigenlijk wordt het me pas echt minder bij het zeikerige Where Are You Now. Verder lijkt mij het commercieel aantrekkelijke Gold een uitstekende volgende single.

Het moge duidelijk zijn: Bo Saris staat weer aardig zijn mannetje.

Een erg leuke cd dit. Voor mij niet bijzonder verheffend, maar die dromerige sfeer vind ik wel erg relaxing. Echt zo'n cd die je af en toe eens opzet voor wat achtergrondmuziek. Het zal nooit echt op de voorgrond treden, nooit echt irriteren.

3 sterren.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Dit is voor het eerst (zover ik mij kan herinneren) dat enige plaat van Dylan luister. De naam en faam van Bob Dylan is mij wel bekend, maar ik mij nog nooit echt toe aangezet om iets van hem te beluisteren.
Wat ik mij van Bob Dylan kan herinneren is vooral een soort schor pratende manier van zingen wat mij niet zo aanstond, maar dat zal wel in de loop van de jaren zo gegroeid zijn. De opener is mij meteen al bekend. Veel gehoord op de radio, dit nummer over de bokser ‘Hurricane’ Carter en vooral instrumentaal interessant, maar ook vocaal prettig. Dylan is niet de beste zanger en staat op dat vlak in dienst van de instrumenten en de songteksten. Maar luistert prima weg. Hij knauwt misschien wat veel, zoals te horen op Isis. En de onmiskenbare mondharmonica is ook prima. En wie is de zangeres die we soms zo mooi mee horen doen, bijvoorbeeld op Mozambique en One More Cup of Coffee? Best een interessante kennismaking met Bob Dylan, dit album.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Daar is Dylan ook weer in deze lijst. Dit album kende ik nog niet. Vooral de openingstrack kende ik al van dit album. De rest van de nummers zei mij in eerste instantie wat weinig. Dylan lijkt hier te kiezen voor een meer bluesy inslag van zijn muziek. En dat maakt het best prettige muziek. Er zit lekker veel energie in het album en bijvoorbeeld een Desolation Row is gewoon een sterk nummer. Leuk om dit album eens gehoord te hebben van de vermaarde Bob Dylan.

Hele simpele, springerige, commerciele, uitgekotste, vrolijke, irriterende, blijmakende, poppige, simpele muziek. Niet mijn cup of tea. Tegen het 'bloed onder de nagels halend' af.

1 ster.

Ben eigenlijk niet zo heel te spreken over deze muziek. Mij iets teveel country-invloeden, waardoor het voor mij vaak wat oninteressant wordt. Geef mij dan maar bijv. Arthur Alexander waar je ook country hoort, maar de soul toch duidelijk de overhand hefet.

Vanaf song één hoor ik hier een soort combinatie van Mayer, Mraz en Cullum in. En dat gevoel blijft de hele plaat wel zo'n beetje hangen. De ene keer meer de bluesy Mayer kant op (Get By), de andere keer meer de laidback Mraz (Holding On). Misschien dan Cullum toch wel het minst. Wel een fijne plaat verder hoor waar tempo's en stijlen elkaar afwisselen.

Blues en soul zijn twee genres die elkaar nooit zo vaak ontlopen. En als je dan naar de muziek van Bobby Bland luistert dan hoor je ook nog gospel en R&B.
Zonder enige twijfel is dit album hét album van Bland. Het staat vol met absolute topsongs waar je de Southern Soul heel goed in hoort, maar dat kan ook niet anders met de Memphis achtergrond van Bobby. Welke songs zijn dan zo goed? Dat zijn er eigenlijk teveel om op te noemen, maar oke. Luister maar eens naar Lead Me On of het prachtige Cry Cry Cry. Maar eigenlijk raad ik vooral aan de gehele plaat te beluisteren, want minder tracks zijn er niet.

1. Two Steps From the Blues – sympathiek nummer, blijft ingetogen
2. Cry, Cry, Cry – doorleefde song, prachtig gezongen en erg sterke instrumentatie
3. I’m Not Ashamed -wat meer ontspannen, maar ook weer erg sterk gezongen
4. Don’t Cry No More – rock ’n roll feestje. Vrolijk uptempo nummer
5. Lead Me On – mooie, ingetogen ballad
6. I Pity the Fool – vol van de blazers en de essentie in de stem
7. I’ve Got to Forget You – het blijft sympathieke muziek
8. Little Boy Blue – vocaal weer wat rauwer, bluesy karakter met een geinig dictee
9. St. James Infirmary – de klassieker op zijn manier, mooi gebruik van zijn stem
10. I’ll Take Care of You – tussenpaus met een fijn orgeltje
11. I Don’t Want No Woman – rock ’n roll met genoeg blues invloeden
12. I’ve Been Wrong So Long – mooi gezongen ballad
13. How Does a Cheatin’ Woman Feel – subtiel nummer in al zijn eenvoud
14. Close to You – afsluiten met een swingend feestje.

(bron: Opus de Soul)

Bobby Brown is een naam, een grote naam. Vooral in de beginjaren van de R&B. Maar echt een gelukkig huwelijk heb ik nooit gehad met deze man. Zijn singles hebben mij nooit kunnen boeien.
Van Principal2000 kreeg ik dit album als tip in het kader van "Super Tip-topper"-topic. En ik ben met moeite door deze plaat heen gegleden. Eigenlijk konden alleen het alom bekende 'My Perogative' en 'Every Little Step' mij boeien. De rest ging het ene oor in gleed, letterlijk gleed want glad is dit, het andere oor uit.
Vraag me vaak ook wel af hoe goed deze man nou kan zingen? Want echt power lijkt hij toch niet te hebben.
Sorry Principal, maar dit is 'm niet geworden.

De muziek van Bobby Oroza is mij bekend, maar helemaal overtuigd had het mij nog niet. Misschien dat dit album meer met mij als luisteraar doet. Qua stijl is hij wel redelijk op de zelfde weg doorgegaan met zijn benaderbare popsoul/R&B. Vaak vrij rustig, maar af en toe ook met een onderliggende groove. Ik vind ook dit album weer wat te makkelijk, wat te duidelijk gemaakt om puur en alleen lekker in het gehoor te liggen. Daardoor gaat het allemaal teveel voort kabbelen. Het mist die wensbare verrassing waardoor je als luisteraar opveert. Het album kietelt als het ware de zintuigen te weinig.

De Finse Bobby Oroza doet iets wat we laatste jaren al veelvuldig gehoord hebben. Dat vintagen soulgeluid met een funky inslag is de laatste jaren erg populair geworden en Oroza surft mee op die golf. Doet hij dat significant anders of beter dan voorgaande artiesten? Naar mijn idee niet echt. Het klinkt allemaal prima en ligt zeer prettig in het gehoor, maar echt verrassende keuzes worden achterwege gelaten. Daardoor mist dit toch wel fijne album de nodige spanning.

Dit album kan mij niet overtuigen. Dit komt vooral doordat het vocale gedeelte mij totaal niet weet te pakken, niet weet te raken. Voor mij is er één hoogtepunt op deze plaat en dat is 'How Do You Spell Love'. Verder is het slotnummer ook wel geinig, maar de rest is in mijn gevoel grauwe middelmaat.
Had er wel wat leuks van verwacht, en het is ook best wel leuk. Maar niet leuk genoeg om 100% te kunnen overtuigen.

Had na het leuke debuut wat meer verwacht van deze man, maar het is vooral meer van hetzelfde geworden. Jammer, want kwaliteit heeft deze man wel, nu nog de durf het anders te doen.

Ik moet het eens zijn met de beredenering van sq hieronder (voor anderen boven). Vind het ook niet zo heel veel aan. Ik mis vooral de echte soul in dit album. Het is mij allemaal te poppy.
Muzikaal is het wel interessant, maar vocaal en tekstueel kan het mij erg weinig boeien.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Het enige wat ik van Bon Iver weet is dat er weleens discussie is over hoe de naam nu uit te spreken. Voor dit soort albums doe ik dit dus! Wat een prachtige plaat is dit zeg. Vooral Minnesota, WI zat ik meteen vol in. De sfeer die dit album uitademt is prachtig en er zit ook een bepaalde urgentie in de zang die je raakt. Het ene nummer wat kaler/kleiner dan het ander, maar allemaal prachtig uitgevoerd en uitgewerkt. Gewoon hele sterke en mooie muziek dit.

N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

Als ik goed geteld heb is dit de tweede van Bon Iver in de lijst. Het album zelf was onbekend voor mij.
Een zeer prettig album is dit vol met mooie melancholische muziek. De gehele sfeersetting wordt mooi doorgevoerd, wat het wel een album maakt om in z’n geheel te beluisteren en niet losse nummers tussendoor. Ik vind dit toch wel zeer fijne muziek om naar te lusiteren.

Bon Jovi op de automatisch piloot der automatische piloten. Herhaling van hetzelfde bekende recept zorgt voor een cd die zeker voor de die-hard fans goed gegeten gaat worden, maar mij totaal niet kan boeien.

Vaak vind ik BTNH wel erg origineel, maar ook erg eentonig. Dat is met deze cd niet anders. Daarbij komt ook nog dat de producties niet al te best zijn en er geen enkel nummer uitschiet.

2,5 ster.

Booker T. op zijn orgel en de rest van de MG´s erachter en je heb het over de huisband van het vermaarde Stax-label. Zij bepaalden de sound van de Stax artiesten, moet je nagaan hoe belangrijk deze groep is geweest voor de geschiedenis van soul.
Hun eigen klassieker is natuurlijk Green Onions, de titeltrack van dit album dat vol staat met stomende grooves. De meeste nummers zijn covers, maar je vindt ook er ook ander eigen werk zoals Mo’Onions..

1. Green Onions – die groove in dit nummer is ongehoord en zal altijd ongehoord blijven. Wat blifjt dit een onverwoestbaar nummer zeg.
2. Rinky dink – niet heel opvallend, wel fijn.
3. I Got a Woman – een iets groovende versie dan die van Ray
4. Mo’ Onions – rustiger, maar nog steeds die heerlijke groove.
5. Twist and Shout – bekend nummer, aardig opgevoerd.
6. Behave Yourself – Stuk rustiger
7. Stranger on the Shore – totale rust en ontspanning met dit nummer.
8. Lonely Avenue – heeft een meer bluesy karakter.
9. One Who Really Loves You – aardig nummer
10. You Can’t Sit Down – groovy, funky, rock ‘n rollish
11. A Woman, a Lover, a Friend – een aardig fijne versie van dit nummer
12. Comin’ Home Baby – Ontspannen, maar goede afsluiter

(bron: Opus de Soul)

Booker T. Jones werd wereldberoemd met Booker T. & the MG’s. Hits als ‘Meling Pot’, ‘Time is Tight’ en natuurlijk het onvermijdelijke ‘Green Onions’ kan iedereen zo opdiepen. Nu is het voor de orgel/hammond virtuoos tijd om een nieuw solo album uit te brengen. Twee jaar na zijn vorige werk ‘Potato Hole’ komt ‘The Road From Memphis’. Een titel waaruit blijkt dat Booker T. nooit ver van huis is. Het Stax label waar hij furore maakte komt immers uit Memphis.
Werd hij op zijn vorige album nog bijgestaan door de Drive-By Truckers en Neil Young, dit keer is The Roots-drummer ?uestlove ondersteunend personeel. En dat deze man overweg kan met de vintage soulsound hebben we gehoord in zijn samenwerking met Al Green en het The Roots project met John Legend. Maar het gaat hier dus om orgelgigant Booker T. Jones.

Zijn spel is eigenlijk door de jaren heen heel herkenbaar gebleven. Met verbazing luister je soms naar zijn toetsengeduld, kennis en talent. Op dit album vinden we dat ook weer terug. Een album boordevol funky, bluesy, soultracks met dus die orgel als leidend voorwerp.
Nu ben ik niet zo heel groot fan van covers, maar die zijn ook te vinden op dit album. Aan de ene kant vind ik het jammer dat Booker T. nummers als ‘Crazy’ (Gnarls Barkley) of ‘Everything is Everything’ (Lauryn Hill) covert. Aan de andere kant doet hij dit wel op zo’n manier dat je het nummer wel herkent maar altijd het gevoel behoudt dat het om een Booker T.-song gaat. En dat is toch ook wel een kwaliteit. Booker T. zal nooit snel afstand nemen van zijn eigen identiteit en basis. Mijn inziens te prijzen.
De instrumentale tracks zijn vaak zo goed, toch is het fijn om zo af en toe wat ondersteunende vocalen te horen. Op ‘Progress’ horen we Yim Yames (My Morning Jacket) een wijsje meezingen. En dat geeft het nummer een extra en fijne dimensie.

Verder horen we op de topper van het album de prachtige samenzang van Sharon Jones en Matt Berninger. Het nummer heet ‘Representing Memphis’ en zal in de lente nog vaak uit mijn speakers knallen. Opvallende vocalen op het album worden verzorgd door Lou Reed, maar ook door Booker T. zelf! Op ‘Down in Memphis’ laat hij horen niet alleen met orgel, maar ook met stem een topsfeer neer te kunnen zetten. Lou Reed horen we op het rustige ‘The Bronx’. Goede zong!
Als laatst wil ik ook nog even de aandacht geven aan ?uestlove die voor de perfecte ritmiek op dit album zorgt met zijn stevige, keiharde drums. Maar dat deze man daar goed in is wisten we natuurlijk al.

Beroepsgek Bootsy Collins levert hiet een erg middelmatig album af. Veel gastartiesten die eigenlijk vrij weinig toevoegen. Met natuurlijk wat uitzonderingen (Fatboy Slim en Bobby Womack). Maar echt overtuigend is dit album niet.

2,5 ster.