Dit album is eigenlijk precies wat ik verwacht had. Omarion is best een goede R&B zanger, Bow Wow totaal geen goede MC, al durf ik te zeggen dat hij toch steeds wat groeit.
Met deze wetenschap kom je dus uit op een middelmatig album.

Ja mensen, ze leven nog. Ze zijn nog maar met z’n drieën, maar de groep die bekend werd van de solid harmonies is ook in 2014 weer terug met een nieuwe plaat. Van opgeven is geen sprake blijkt maar weer. En wellicht was het beter geweest wel te stoppen. Of in ieder geval tijd te nemen voor het schrijven en produceren van betere nummers. Want goed werk is goed zoeken op dit album. Te vaak worden de toch prima vocalen omgevormd met een vocoder, is de productie slap en is het allemaal wel erg makkelijk. Alleen Losing Sleep is wel aardig te noemen.

De harmonieën spatten van dit album af inderdaad en ook inderdaad zijn er wat New Jack Swing nummers. Al om al best een aardig album, maar het werd hierna wat beter met deze gasten.

Erg zwak album van Boyz II Men. Er zit gewoon erg weinig in. Mis inspiratie, ik mis beleving, ik mis van alles. Jammer, want deze mannen zijn vocalisten waar je U tegen zegt.

Nog geen reacties zie ik, bij dit combackachtige album van Boyz II Men. Niet het beste wat ze gemaakt hebben, vooral erg veel rond de middelmaat. Maar het blijven sterke vocalisten.

Boyz II Men lijkt niet kapot te krijgen. Dit keer proberen ze het met een coveralbum. Covers die allemaal opvallend dicht bij het origineel blijven en daardoor maar weinig toevoegen. De bekende zoete stijl van Boyz II Men is nooit onveranderd, net als de harmonieën nog steeds soms mooi zijn.

Heb t album geluisterd en er toch best veel spijt van gehad. Het is echt helemaal niks. En dat is gewoonweg zonde.
Brace is wel degelijk een jongen met erg veel talent, maar hij verbasterd dit talent door snel te willen scoren door kinderachtige liedjes. Jammer, heel erg jammer.

Pluspunten op dit album zijn:
- Vraag jezelf eens af (vind ik een goed gezongen nr, maar stelt idd niet heel veel voor)
- De Verleiding (de beat is best te verkroppen)
- Laat me Alleen

Maar t zijn matige pluspunten. Geef t album 2 sterren.

Heb op zich altijd wel wat gehad met Brainpower. Zo vind ik zijn laatste plaat 'Even Stil' echt een topper in de Nederlandse hiphop. Maar met deze dubbelaar ben ik een stuk minder blij. Het probleem wordt eigenlijk meteen al genoemd: het is een dubbelaar. Ik zou zeggen neem van beide cd's het beste en dan heb je best een aardige plaat. Nu is het teveel vullers, op beide cd's.

Een stuk minder goed album van Brainpower, vergeleken met zijn debuut. Veel flauwe liedjes, vooral de producties zijn hier debet aan. Brainpower kan veel beter.

2,5 ster.

Een wat wisselvallig album die na de eindafrekening toch de positieve kant op valt. Er is namelijk genoeg leuks te vinden op dit album met het sterke Mnemophobia als hoogtepunt. Maar ook de ontspannen opener, het mooie Dead End, het interessante Peter Pan en het melodramatische Lucid Dream zijn het benoemen waard.

Vrij veel onzinnige covers eigenlijk, allemaal numers waarbij ik toch vele male liever het origineel van hoor. Wat niet wegneemt dat Brantley best een fijne stem heeft, maar ja, de nummers stellen vrij weinig voor over het algemeen.

Een muzikaal bijzonder diverse kerel die Braxton Cook. Denk je de ene keer meer aan de R&B, hoor je dan andere keer juist meer soul terug in zijn muziek. Vergeet daar ook nog eens de jazz niet bij en je zit geramd. Hij weet dit namelijk allemaal te verwerken in smakelijke nummers die stuk voor stuk goed wegluisteren en af en toe ook verrassen. Een fijne plaat.

Fransen en funkmuziek hebben iets met elkaar. Na een overtuigend debuut en ook een leuke EP is het aan Breakbot om hun vervolgplaat uit te brengen.
Funk met de nodige electronische muziek, dat is toch wel verwachting bij de muziek van Breakbot. En dan het liefst natuurlijk in een smakelijk jasje, want dan zijn we alleen maar positiever aan het einde.
En om dan je nieuwe plaat te beginnen met een nummer dat de titel Back for More draagt wekt ook verwachtingen. Wat we horen is moderne disco dat swingt en stuitert. Vrolijk net als Arrested met een leuk zangeresje. The Sweetest Romance heeft daarna in ieder geval genoeg claps. Waar 2Good4Me juist meer de hitlijsten rnb opzoekt, qua productie. De harde claps zijn ook niet van de lucht.
My Toy kan ook zo maar eens hitmateriaal zijn. Een aanstekelijk en blij nummer die makkelijk in het gehoor ligt. Daar waar bij Get Lost goed naar Earth, Wind and Fire geluisterd is. De synths zijn daaropvolgend all over the place met Turning Around.
Een ander vaatje wordt open gebroken met Man Without Shadow. Dit nummer valt juist weer op door die hele dikke vette stoere productie. Om dan met het zompige en dansbare All It Takes weer wat anders te doen. Leuke afwisselingen kunnen nooit kwaad.
Wet Dream is muzikaal meer een spacey dingetje. Waar Too Soon een rustig begin kent, opgevolgd door funky beats. In Return is dan echt een stuk rustiger en misschien wel een beetje saai. Om het af te sluiten met Still Waters. De titeltrack die het moet hebben van zijn 80’s vibe.

De basis is electronische funk, maar daar binnen is genoeg afwisseling gevonden door Breakbot om dit een interessant album te blijven. Best een lekker plaatje.

(bron: Opus de Soul)

Altijd een goede verkoopstrategie, de titel van een tophit aan een album verbinden. Dat weten ze bij Motown ook met deze dame. De titeltrack is één van de meeste gecoverede soulnummers.
1. I’ve Been Good to You – dat deze dame een voorbeeld is voor veel zangeressen van nu lijkt mij duidelijk. Vocaal ijzersterk.
2. Sad Song – weer vocaal ijzersterk. Dat is toch wel hetgeen waar het om draait.
3. Every Little Bit Hurts – Dit zijn dan dus juist die hits omdat ze iets extra’s hebben. Niets minder met dit prachtige nummer.
4. Too Proud to Cry – dik met strijkers aangezet nummer waar de vocalen weer hun werk doen
5. Who’s Loving You – tekstueel een mengelmoes met wat herkenbare stukken
6. Land of a Thousand Boys – een soort Every Little Bit Hurts 2.0, maar dan wel minder goed.
7. Suddenly - vocaal knallen, dat is wat je hier hoort
8. Embraceable You – uitgesmeerd nummer, maar wel mooi
9. Unchained Melody – van die nummers die zo ongeveer door iedereen gedaan zijn.
10. A Favor for a Girl – leuke ritmiek en vocaal weer sterk
11. (You Can) Depend on Me – lief liedje, meer niet.
12. Can I – een beetje saai is dit eigenlijk wel.

(bron: Opus de Soul)

Na een korte intro horen het ontspannen, licht jazzy Find Your Way. Brenda Nicole heeft een mooie stem dat is wel duidelijk. Catch Me Falling is frivool, lichtvoetig waar de warme stem nog op valt. Marrow is meer jazz en er is meer ruimte voor de instrumentatie. Na een kort intermezzo horen we Return to Sender, een rustig uitgesmeerd en warm nummer. De mooie jazz van Your Light overtuigd en ook Take a Little Trip is mooi. Na weer een intermezzo horen we afsluiter Flying Lessons, een meer dromerig ingestoken song.

Zeg Brian Jackson, dat is toch die man die zoveel mooie muziek maakte met Gil Scott-Heron? Ja, dat klopt, dit is diezelfde Brian Jackson. Hij maakte dus vooral furore met Gil Scott-Heron op albums als Winter in America, Midnight Band, Bridges en Secrets. En de beste man maakt dus nog steeds muziek, getuige dit album. Een album dat feestelijk geopend wordt met All Talk. En net zo sfeervol blijft met Force of Will. De fluit neemt de hoofdrol op C’est Cette Comete en ook Nomad is weer zo sfeervol. Jackson weet dus duidelijk een prettige en ook rijke sfeer neer te zetten op dit album. Spoken word hebben we op Path to Macondo/Those Kind of Blues en funky soul op zowel Hold On als Little Orphan Boy. Een enorm fijne en verrassende plaat van de oudgediende dus. Luister dit!

Echt zo'n album waar best een paar leuke songs opstaan, maar die over de gehele linie niet sterk genoeg is. En daar kan de mooie sound van McKnight niet veel aan behelpen.

In het begin van mijn muzikale ontdekkingstocht was het nummer Back at One van Brian McKnight één van de steunpilaren waarop ik mij in het R&B-genre begaf (waarna ik meer richting soul verder bewoog). De beste man neemt nog steeds op zeer constante basis platen op en ik besloot mij weer eens te wagen aan een plaat van hem. En dat was een teleurstelling zeg. McKnight is teveel blijven hangen in de muziek van toen zonder dat daar nog interessante randjes en ontdekkingen aan zitten. Hij zwijmelt er lustig op los op dit album wat het geheel mierzoet maakt. Daarnaast zijn de formules van de songs ook nog eens zo oninteressant dat het bij één luisterbeurt zal blijven.

Beetje op hetzelfde niveau als het middelmatige debuut. De sounds en vocalen zitten wel goed bij deze man toendertijd. Nu de compositites nog (kwam helemaal goed op het album Back At One)

Briony wie? Ik had nog nooit eerder van Briony Greenhill gehoord. Wat bij de opener van dit album meteen opvalt is de mooie breekbare stem. De muziek is heel rustig. Niet direct heel spannend, maar wel ontspannend. Die ontspannende muziek blijft in je oren komen tijdens het beluisteren van dit album. Soms gaat het net iets verder, zoals op het verdrietige Bless the Girl, het heel licht groovende Morning of de doo-wop op Enter Me. Een mooie plaat, een mooie stem. Fijne muziek voor de rust die je soms zo graag zoekt.

Zangeres Brittany Danielle zei mij niks. Een release uit 2022 die langs mij heen is gegaan. Opener Liquid Drugs belooft ook niet per se direct veel goeds. Ze lijken niet echt te weten wat ze nu echt willen en daardoor is het een erg rommelig begin. Nothing is dan beter in een aardige popsoul-song met wat groove. Words is poppy, makkelijk en vrolijk, waar Don’t energiek is maar ook wel wat te makkelijk. Fondly is heel flauw, zo’n high school film nummer. Ruin is ook niet veel beter, een slappe ballad. Hard Times bewijst weer niks en is te makkelijk waar Validation gelukkig weer wat swing brengt. Hindsights is vrij vlak en uiteindelijk komt Rent net niet lekker los.

Met een stem als die van Brittany Howard zit je natuurlijk al snel goed. Dat lekkere rauwe randje is heerlijk. Jammer dan ook dat er op het eerste nummer een soort stemvervormer lijkt te zijn gebruikt. Dat heeft het toch helemaal niet nodig bij Howard. Een stuk beter gaat het daarna en Howard brengt ons een zekere verscheidenheid aan stijlen. Het gaat van het rustige I Don't naar het ritmische What Now (erg fijne song). Van het mysterieuze Red Flags naar het dromerige To Be Still. Van het Jamie Lidell-achtige Another Day naar het meer dance-achtige Prove It to You. Van het jazzy Samson (heel sterke song) naar het volop geproduceerde Patience en van het licht psychedelische Power to Undo naar het gritty einde van Every Color in Blue. Een hele fijne afwisselende plaat, die ondanks de afwisseling ook een geheel vormt. Dat komt mede door de sterke persoonlijkheid die Brittany Howard uitstraalt en doordat het uiterst sterk in elkaar zit.

Mooie dame, dunne stem. Het o zo vaka voorkomende euvel der hedendaagse R&B. Het koppie verkoopt, de nummers zijn voor de massa herkenbaar en catchy. Maar ohohoh wat is het album slecht.

Het eerste album van Brother Ali dat ik hoorde en het viel me allerzins iets tegen. De producties vind ik wat flauw en ongeinspireerd overkomen. Brother Ali heeft wel een goede flow en een fijne stem. Maar verder als 3 sterren kom ik niet,.

Onbekende groep uit de UK voor mij die een aardige afwisseling van songs biedt. Van disco, naar wat vuiger rocky werk. Van swingende nummers met prima energie naar het wat meer relaxtere vibes. Al met al een aardige plaat die goed wegluistert en op een krappe voldoende uitkomt.

Als onderdeel van dit topic beluisterde ik dit album.

Ik kan me niet echt herinneren dat ik dit album van Bruce ook eerder hoorde. Met een vader als Bruce liefhebber, maar twijfel er aan of dit in zijn kast staat. Mooie plaat toch wel, de titeltrack is bijvoorbeeld al erg mooi, maar zo zijn er wel meer te vinden op dit album. Ook die meer rustige nummers van Bruce doen mij meer plezier dan het opgehitste gerock. Daarmee zit ik met dit album toch al snel op de goede weg. Qua lengte ook prima dit album. Dat werkt soms zo, dat de duur van de plaat er verantwoordelijk voor is of iets wel of niet blijft boeien. In dit geval dus ten bate.

Naar aanleiding van dit topic heb ik deze plaat beluisterd.

Met een vader die een groot Bruce Springsteen fan is heb ik dit album vroeger ettelijke keren gehoord en dan bovenal in de auto op weg naar een vakantie in Spanje/Frankrijk/Italië (doorstrepen wat niet van toepassing is). In mijn "eigen muziekleven" heb ik nooit veel naar Springsteen geluisterd. Alleen af en toe een los nummer waaronder de titeltrack die we hier vinden.

Dit album is lang, dat moge duidelijk zijn. Het album start ook prima met een fijne country-rock-pop blend. Bruce en band gaan er vol energie tegen aan en zetten dat nummer na nummer wel door. Fantastische saxofonist trouwens. Toch een instrument dat vaak mijn aandacht wel weet te pakken. Tot I Wanna Marry You gaat het op de genoemde weg door en daardoor gaat het allemaal wel wat op elkaar lijken. Vanaf I Wanna Marry You schroeft Springsteen het tempo juist wat terug en de nummers die bij dit teruggeschroefde tempo passen bevallen mij over het algemeen een stuk beter. Natuurlijk het prachtige The River en het ingetogen Point Black. Ik vind het zelfs jammer dat hij af en toe tussendoor nog besluit het tempo weer omhoog te gooien. Het voelt aan als een soort onderbreking van iets moois. Fade Away, Stolen Car en Drive All Night zijn stuk voor stuk mooie nummers. Eigenlijk dus een meer dan prima album van Bruce Springsteen, maar wellicht wat te lang en de meer uptempo/energieke nummers lijken wat te veel op elkaar. De rustige nummers beluisteren is genieten.

Naar aanleiding van dit topic heb ik deze liveregistratie beluisterd.

Dit live-album heb ik ontelbaar keer gehoord aangezien het na Born in the USA misschien wel hét favoriete Springsteen album van m'n vader was. Ik heb de LP-box nog van hem geleend ter voorbereiding op dit topic.
De naam en faam met betrekking tot de live-optredens van Bruce Springsteen en zijn E-Street Band is enorm. Dat maken ze op deze plaat natuurlijk meer dan waar. Volgens mij wordt dit sowieso gezien als één van de meest legendarische liveregistraties ooit. Er zit echt een enorme energie in dit optreden en een paar songs die ik al jaren ken kwamen live net even wat beter binnen ook (zoals Badlands). En wat een zit is het! Wanneer treedt iemand nu nog 3 uur lang op? Ik heb het zelf nooit meegemaakt. En dan 3 uur lang knallen. Sowieso is dit een live-optreden om te prijzen, of je nu heel veel van de muziek van Springsteen houdt of niet.

Een grotere ster dan Bruno Mars vinden we in deze tijd niet. Hitsingles genoeg natuurlijk, maar na Uptown Funk is de hele heisa echt los gebarsten. Dat de beste man ook nog eens over een grote dosis aan talent beschikt voegt alleen maar een extra dimensie toe aan zijn stardom. Dit nieuwe album werd dan ook langverwacht en leek met de titeltrack en eerste single in de lijn te liggen met het eerder genoemde Uptown Funk. Wat is de waarheid daarvan?

Het album begint in ieder geval wel met die heerlijk energieke single. Dit is muziek voor de glimlach en voor de dansvloer natuurlijk. Ook het daaropvolgende Chunky past prima in het straatje van Bruno. Het hangt zelf nog een slagje meer naar de 80’s met die aanwezig synths. Om dat nog even swingend door te trekken in het sterke Perm. Funky nummer dat andermaal voor een glimlach zorgt. Het beste nummer van dit album naar mijn mening. Beter dus dan die titeltrack.
That’s What I Like lijkt in eerste instantie platgereden RnB, maar blijft toch nog op de weg. Er zit meer in dan je denkt, het heeft net wat meer energie en is net wat frisser. Een nummer om lekker op te bouncen. Wat niet te zeggen valt over Versace on the Floor. Dit is een stuk rustiger en een beetje en foute jaren ’80 ballad. Ik moet zeggen dat zelfs de 90’s boybands hier nog een puntje aan kunnen zuigen qua zoetheid. Glad tot en met, inclusief bijbehorende fout lyrics. En dan is het ballad-festijn nog niet over. Nee, we horen ook nog Straight Up & Down. Dit is dan meer naar de kant van de 90’s R&B. Glad blijft het dus vooralsnog wel.
Uitgegleden? Welnee! We glijden nog even door met Calling All My Lovelies. Een stomende slow jam in de 90’s traditie. Back to the 90’s R&B en de New Jack Swing. Jatwerk of inspiratie? Dat vooralsnog de vraag. Want we laden de New Jack Swing nog niet los met Finesse. Dit klinkt dan meer als een ode aan deze muziekstroming. Met een vette knipoog dans je samen met Mars door dit nummer. Hier word ik best vrolijk van en Teddy Riley waarschijnlijk ook.
Afsluiter Too Good To Say Goodbye is een beetje een zoete ballad. We worden nog maar eens redelijk ondergedompeld in het glazuur.

Er komt dit jaar al aardig wat sterke en verrassende muziek uit van Nederlandse bodem. Ook het nieuwe album van Bruut! zou zomaar eens een plusje in dat lijstje kunnen worden. Het is tijd voor album nummer drie voor deze band. De vorige twee zonder vol met groovy muziek. Jazz en funk zijn de grootste ingrediënten. Eens kijken of dit nieuwe album ook gevuld is met nieuwe groovy sounds.

En ja, ik zeg het maar vast meteen. Groovy it is! Elf nummertjes lang groovy muziek van Nederlandse makelij. Groovy op allemaal hun eigen manier. Opener Sjaco is lekker funky groovy, waar Mario meer jazzy groovy is. Daarbij is Bill rustig groovy en Eddie meer gewoon groovy. Ook Dex is gewoon lekker groovy en Hannie meer van de harmonieus en relaxing groovy. Vito is op zijn beurt dan weer sfeervol groovy en Nazaire laidback groovy. We hebben dan ook nog Honey, wat stuiterend groovy is en Scarlett die meer richting de romantische groove gaat. Het album sluit af met Scott, die meer lijkt te houden van jazzclub en variété groovy.

De strekking moge duidelijk zijn toch? Heb je zin om in een goede groove te komen dan moet je eens dit nieuwe album van Bruut! opzetten. Dan lukt het geheid!

(bron: Opus de Soul)