'Ring the Alarm' is het enige nummer op dit album waar Beyonce verrast. Deze als nachtegaal gebombardeerde dame zingt best aardig hoor, maar waarom dan steeds met dezelfde uithaaltjes en dezelfde toonsoorten? Jammer, ik wacht nog steeds op het knetterharde spetter album van deze dame. En dat is deze niet.

Pfff, waarom moet Beyonce alles toch zo zwijmelend verlengen, elke noot in elke ballad verlengt ze zo saai. En ook in de uptempo songs zingt ze alles op dezelfde manier.
Zit een aardige vibe in, maar ben Beyonce snel zat.

Ik had mezelf voorgenomen om geen Beyonce album meer te beluisteren. Maar ik ben toch zeer te spreken over de eerste single 'If I Were a Boy'. Daarmee was mijn interesse gewekt en heb ik het toch nog een keer geprobeerd.

Nu, over 'If I Were a Boy' ben ik dus positief.
'Halo' bevalt me wel, Beyonce weet hier vooral vocaal een mooie sfeer neer te zetten.
'Disappear' is een wat kleiner nummer. Wel onderhoudend niet al te verheffend.
'Broken-Hearted Girl' is wederom een sterke ballad. In mijn perceptie blinkt Beyoncé daar toch meer in uit, in vergelijking met haar uptempo songs.
'Ave Maria' hoeft voor mij simpelweg niet. Allemaal net iets te glijerig en glad.
'Satellites' kan me nog steeds bijzonder weinig pakken, jammer want er staan wel sterkere ballades op dit album.
'Single Ladies' is een catchy uptempo song. Wel geinige, freaky productie.
'Radio' is dan weer veel te standaard. Productineel lijken alle platgereden wegen toch maar steeds weer bereden te worden.
'Diva' is een absolute skiptrack voor mij. Verschrikkelijk. (sorry)
'Sweet Dreams' is een verademing na die vorige track. Catchy, komt niet te geforceerd over. Bij de uptempo tracks de beste misschien wel.
Maar dan valt bijvoorbeeld een track als 'Video Phone' me weer erg tegen. In mijn ogen een ongelooflijk standaard R&B-track. Vooral productioneel.

Al met al het beste wat Beyonce nochtans gemaakt heeft. Vooral het begin met de ballads ligt mij wel. De uptempo songs zijn mij dan vaak weer te standaard (al is Sweet Dreams wel erg lekker). Maar ze is gelukkig een beetje op de goede weg.

Na het overweldigende filmpje ben ik toch overgehaald dit album eens te beluisteren. Helaas valt het allemaal zwaar tegen, live is het een stuk overtuigender. Het is gewoon een standaard popalbumpje van een dametje die veel respect verdient voor haar geweldige stem op deze leeftijd. Maar die stem is ook een beetje het probleem van het album. Ze haalt te veel uit, strijkt te lang door, het wordt dan te zeurderig. Binnen 3,5 nummer begint dat erg te irriteren.
Niet zo'n heel beste cd dus, met als grootste dieptepunt de tenenkrommende cover van R. Kelly's 'I Believe I Can Fly'. Afblijven als je het niet goed doet zal ik zeggen. 1,5 ster (helaas).

Part 1 is volledig langs mij heen gegaan en als dat eerste gedeelte net zoveel kwaliteit had als dit tweede gedeelte dan heb ik dat vast niet erg gevonden. Een vrij simpele EP met af en toe wat vocale kwaliteiten (Perfect en Untitled), maar nergens nummers te vinden die echt weten te boeien. Mocht er een Part 3 komen dan laat ik die wel zitten.

Dit album is vooral geinig. Niet heel erg goed, niet heel vernieuwend en origineel, maar wel erg catchy en ja.... geinig dus.

3 sterren.

Big Brovaz waren erg verfrissend met hun Nu-Flow, maar met deze cd storten ze zich in al het populaire geneuzel dat we al 100x gehoord hebben. Het album is gewoonweg erg saai en valt zwaar tegen na het verrassende Nu Flow.

1 ster.

Bilal kan erg veel met zijn stem en heeft ongekend veel muzikaal talent. Hij heeft hiermee en topalbum afgeleverd. Jammer dat er hierna niks meer van hem is uitgekomen.

Verandering is Bilal niet vreemd. Zo moesten we eerst maar liefst negen jaar wachten op een nieuwe plaat. Het nam bij D’Angelo-achtige proporties aan. Een uitstekend debuut en daarna heel lang niks. Al kwam dat natuurlijk ook door het nooit gereleasde Love for Sale (wel makkelijk te vinden en erg sterk). Toen in 2010 eindelijk die opvolger kwam is Bilal opeens een stuk harder gaan werken. In 2013 kwam plaat 3 en amper twee jaar later is hier dan alweer zijn vierde officiële album. Een album waarop hij productioneel geholpen is door Adrian Younge, een bekende naam met een bekende sound (harde drums en aanwezige futuristische toesten). Een combinatie die, zo van te voren, heel goed lijkt te moeten passen. Dan nog is de vraag hoe dit over het algemeen uit gaat pakken. Daarnaar mogen we op In Another Life in twaalf nummers naar luisteren. Korte nummers, waardoor de totale speelduur ook vrij kort is. Kwaliteit gaat immers boven kwantiteit toch? Het zal me benieuwen.

Op opener Sirens II is de herkenbare Younge-sound duidelijk te horen. De vocalen van Bilal blijven ietwat meer op de achtergrond. Dat is natuurlijk niet erg, want het is gewoon een lekker nummer. Star Now is gemaakt volgens het zelfde recept. Bilal zingt dusdanig ontspannen dat het intrigeert. Knap, om zonder echt uit te pakken je vocaal toch te kunnen pakken. Want mooie melodieën en zanglijnen zingen kan Bilal zeker heel goed. Dat hebben we al op eerder platen gehoord.
Open Up the Door is een tikkeltje aanstekelijker en vrolijker dan de vorige songs. Ook dit is een fijn nummer. Om daarna te ontstressen en relaxen op I Really Don’t Care. De titel zegt het al, geef even nergens om en pak je rust. Laat je meenemen door het lieve pianootje. De gehele sfeersetting zorgt voor rust en ontspanning.
Pleasure Toy valt dan weer op door de meer moderne sound. In dit nummer knik je van zelf mee met je hoofd. Er is een rapper toegevoegd en zijn toevoeging past prima bij de gehele sfeer van het nummer. Helemaal niks mis mee. Net zo min als er iets mis is met de sterke single Satellites. Groovy, sfeervolle song die heerlijk intens wordt bezongen door Bilal. Hier diept hij wat meer uit zijn vocale mogelijkheden.
Een aardige omslag is het dan naar Lunatic. Dit is het meer vuige werk. Dit schuurt meer door het gitaartje en de rock ‘n roll invloeden. Bilal krijst het soms ook echt uit. Een leuke afwisseling om de meer relaxte vibe van het start van dit album. Die energie wordt ook even vastgehouden bij Money over Love. Bilal speelt hier een beetje leentjebuur bij de eerder genoemde D’Angelo. Een lekker nummer waarbij ook de energieke rap van Kendrick Lamar opvalt.
Love Child daarna, is ook een prima nummer. Alles zit goed in elkaar, alleen mist het naar mijn gevoel net de energie om echt te overtuigen. En ook Holding it Back is niet direct mijn favoriete. Een lieflijk popliedje met Kimbra waarop eigenlijk alleen de drums nog een beetje linken aan de soul/funk van weleer. Maar nogmaals, allebei evengoed prima songs. Ik maak me dan ook niet al te druk. Laat daar Spiralling nu precies voor gemaakt zijn. Een nummer om je vooral nergens druk over te maken. Gewoon lekker met de zon in je gezicht, al vingerknippend naar luisteren zal ik zeggen. Om dan timide en ontspannen af te sluiten op Bury me Next to You.

Bilal is duidelijk een stuk productiever geworden. Op dit album laat hij de meer experimentele vibe los en gaat uit van sterke songs. Songs met een sterke basis. Wat je dan ook krijgt is een oerdegelijke plaat met louter prima songs, al valt de één duidelijk meer op dan de ander. Een echte inzakker is er niet te horen en dat is ook weleens te prijzen.

(bron: Opus de Soul)

In het kader van het topic 'Jazz album van de week' heb ik dit album meerdere malen ten gehore gehad.

Helaas moet ik de vele positieve reacties hieronder tegenspreken. Het klinkt voor mij als 'de betere liftmuziek' (en dat is al zo vanaf de 1e luisterbeurt). Ondanks dat de piano toch wel gezien kan worden als het instrument dat mij het meest aanspreekt vind ik dit maar een saai en eentonig jazzplaatje.

Jammer, helaas en de volgende beter.

(2 sterren)

Bill Withers is een bijzondere artiest. Een man die voor mijn gevoel in de vele soullijstjes weleens vergeten wordt. Zijn bluesy stijl is heerlijk om naar te luisteren en denk dat dit toch wel zijn beste plaat is. Lastig, want hij heeft louter sterke platen gemaakt. Maar dit is over geheel van zo'n hoog niveau. Prachtig!

Erg sterke live-opname van Bill Withers. Al zijn hits komen voorbij en hij toont ook een zeer begenadigd zanger te zijn.
Wat me alleen het meest is bijgebleven zijn toch de uitglijers (en niet zo'n klein beetje!) die hij maakt in het begin van het fantastische Lean On Me.
Top-cd!

Billie Black is een Britse dame die rustig aan de weg timmert. Met mix van R&B en electronics scoorde ze al wat bescheiden hitjes. Vooralsnog houdt ze het op het uitbrengen van EP’s. Na 000 100 uit 2014 is er met Teach Me een tweede uitgekomen. Zes nieuwe nummers van mevrouw Black en dit is wat je kan verwachten.
Eerst is het ongecompliceerde Hung Up. De mooie stem van Billie valt wel op. Een stem die zij op Teach me toch wel anders gebruikt. Verder heeft het nummer meer weg van een singer/songwriter liedje. Going Under is dan weer een regelrechte danshit. Met een lekker zompige beat is het een fijn nummer. Een aardig contrast met het lievere en rustigere What I Got. Music Box heeft een korte intro en daarna een moderne sound in die hippe R&B-trend van nu. Uiteindelijk dan Real Love met een fijne, stuiterende beat. Prima nummertje ook weer.

(bron: Opus de Soul)

Van 1950 tot 1958 nam Billy Eckstine als een aantal platen op, dit op dit album verenigd zijn. De jazz zit nog heel duidelijk in deze stijl van muziek. Groot orkest erachter en de stemacrobatiek zijn werk laten doen, dat is in een notendop wat Eckstine met zijn muziek deed. Meer crooner dan soulzanger, maar daarmee zeker niet minder interessant. Luister bijvoorbeeld maar eens naar het stemmige Prisoner of Love.

1. The Boulevard of Broken Dreams – De stem is aanwezig en pakt ook echt de hoofdrol
2. Stella by Starlight – Traag qua tempo, groots qua stem.
3. When the Sun Comes Out – Blazers en heel rest van het orkest erbij.
4. I Got Lost in His Arms – Die diepe stem pakt het weer op.
5. Nobody’s Heart (Belongs to Me) – Leading is de stem opnieuw.
6. Where Have You Been? – Warme stem, voorbeeld voor velen?
7. Babalu – tijd voor een beetje swing en veel orkestratie.
8. You Don’t Know What Love Is – mooi trompetje valt hier op.
9. A Sunday Kind of Love – it is all about the voice
10. Trust in Me – het gaat nog steeds vooral om die stem.
11. That Old Devil Called Love – sfeervol en stemmig.
12. Zing! Went the Strings of My Heart – Tijd voor iets meer swing, al is het maar ligt.
13. (It’s) Easier Said than Done – Tijd om die stem waar de aandacht te geven.
14. Prisoner of Love – Zijn absolute prijsnummer. Werkelijk prachtig.
15. Portrait – Zingen tot en met.
16. In the Rain – De stem verliest niets aan warmte en diepte.
17. One Love in my Life – Wellicht wat te veel van het zelfde nu
18. Vertigo – zie boven.

(bron: Opus de Soul)

The Beatles, Ray Charles en Little Richard zijn een kleine greep uit de lijst vol met namen waarmee Billy Preston samenspeelde. Voor een echt solosucces moest hij wachten tot dit album. Een album vol met beroemde namen. George Harrison produceerde het, Keith Richards speelt bass, Clapton gitaar en Ginger Baker de drums. Belangrijkste van allemaal zijn de keys van Preston zelf. Voeg daar zijn warme stem aan toe en vele gospelinvloeden en niemand mag dit album overslaan.
1. Do What You Want – wat een heerlijke groove en energie in dit openingsnummer. De orgel kent geen geheimen voor Preston en met de koortjes zit het ook wel goed. Stuwt lekker voort.
2. I Want to Thank You – prachtig nummer dat het wat rustiger aan doet en de basis vooral in de gospel heeft liggen. Het blijft fantastisch om deze man te horen spelen.
3. Everything’s All Right – als je nog twijfelde aan die titel, dan ben je nu wel overtuigd door de positiviteit van dit nummer.
4. She Belongs to Me – dit nummer heeft juist meer de basis in de country en de blues liggen. Al ontbreken de gospelkoortjes ook niet.
5. It Doesn’t Matter – behoort tot het beste van wat deze plaat te bieden heeft. Geweldig fijn nummer. Goede, positieve energie.
6. Morning Star – piano en stem kan vaak voldoende zijn, luister maar eens naar dit mooie nummer. Geven de strijkers nog wat extra opsmuk mee.
7. Hey Brother – brengt weer lekker wat groove met zich mee. Blazers helpen daar altijd in.
8. What About You – houdt de groove vast en gooit er nog wat extra gospelenergie tegen aan
9. Let Us All Get Together Right Now – deze houdt dan juist de gospel er goed in, maar is over het algemeen wat rustiger
10. This is It – lekker vrolijk en lekker swingend nummer
11. Keep it to Yourself – lekker energiek en swingend nummer
12. That’s the Way God Planned It – hét titelnummer en de muzikale opvulling is prachtig, evenals de boodschap en de sfeer
13. Through All Times – gospel is de basis, een beetje blues hoort er ook bij. Veel beleving in de vocalen
14. As I Get Older – rock ’n rollt er een einde aan. Lekker vrolijke afsluiter en spelen kan hij zeg.

De blues-soul van de niet meer al te jonge Billy Price is altijd wel lekker, maar echt onderscheidend is dit album dan weer niet. Het ligt echt allemaal wel prettig in het gehoor waar nummers als No Time, Get Your Lie Straight en Dreamer vooral opvallen. Soms een niet al te beste cover en vrij nietszeggende songs. Daardoor toch een gemengd gevoel.

Bleek uiteindelijk toch meer poppy dan R&B te zijn. Een zangeres die er vaak veel energie in legt, maar zich ook teveel overschreeuwt. Daardoor ben je het vocaal snel zat en dan komt het probleem om de hoek kijken dat het productioneel allemaal niet heel boeiend is.

Ooit een heel grote belofte, maar dat is allemaal toch niet echt ingelost door BJ the Chicago Kid. Afgaande op dit album gaat het niet per se de betere kant op. Daarvoor bevat dit album teveel ongeïnspireerde songs. Laag in energie of te veel onder handen genomen in de studio. Het sowieso ook een rommelig album geworden waarop alleen de opener met Anderson.Paak me echt kan boeien.

Het muzikale huwelijk tussen mij en BJ the Chicago Kid is nog geen gelukkige. Album nummer vier ga ik ook maar eens aan een luisterbeurt onderwerpen. Maakt hij met Gravy zijn belofte nu wel eens waar? Als je luistert naar de intro denk je: "Wordt dit disco?" En het daaropvolgende nummer bevestigd: "Ja dit wordt disco." En dan een prima uitgevoerde disco. Ook het zwoele Never Change is prima uitgevoerd. Forgot Your Name laat de disco ook nog niet helemaal los. Feature Freddie Gibbs op Liquor Store in the Sky vind ik dan helaas geen fijne rapper op een verder wat sloom nummer. Het erg poppy Get Loose is rijp voor de hitlijsten. Na het matige Who Cares horen we weer wat duidelijker de disco in Honey. En na het aardige Long Time horen we het fijne jazzy Smoke Break. Dit Smoke Break is dan ook meteen één van de betere songs van dit album. Na dit jazzy nummer wordt het allemaal een stuk smoother en helaas ook wat saaiig. Wederom dus een album waar een aantal leuke nummers op staan met 1 uitschieter, maar ook helaas met teveel vullers die de algehele kwaliteit teveel naar beneden haalt.

Als we de verhalen moet geloven is BJ the Chicago Kid het nieuwe grote talent op R&B/Soul vlak. In 2012 kwam er al een plaat uit van zijn hand, maar die heeft lang niet zoveel aandacht gekregen als deze nieuwe worp. Mede wellicht doordat het plaat ook nog eens op het vermaarde Motown-label uitkomt. Al zal dat Motown-label nu meer een marketinglabel in handen van Universal zijn, dan dat het echt nog iets betekend, zoals vroeger. Mede door de verhalen en een aantal zeer aardige features was mijn aandacht ook wel geprikkeld.

Na een korte intro komen we aan het het eerste echt nummer van het album. Een nummer met een stoere vibe en dikke beats. Daarbij bedient BJ zich meer van een soort rap, dan dat het echt zang is. Prima opener dat Man Down.
Zoals het de rnb-muziek betaamt is sex een groot onderwerp. Dat laat hij horen op Church, waarop de synoniemen voor de seksuele daad niet van de lucht zijn. Niet bijster origineel meer, dat moet wel gezegd worden. Om dan met Love Inside op de rustige, meer geile dan romantische manier verder te gaan. Een nummer dat wel een stuk soulvoller is dan voorgaande.
Met The Resume is de sex all over again. Stem lijkt een beetje vervormd en dat is toch wel jammer. Nummer vingerknipt verder prima weg. Shine is de onvermijdelijke kwijlballad. Nu wel echt romantisch qua insteek. Grootestk opgezet met strijkers en van alles. Wait Till the Morning is echt hitmateriaal. Aanstekelijk en toegankelijk. Waar Heart Crush de typische rnb midtempo/ballad song is.
De inspiratie van andere artiesten is soms ook heel goed terug te horen. Luister bijvoorbeeld maar eens naar Jeremiah waarvoor Prince duidelijk als inspiratiebron is gebruikt. Qua kwaliteit is het geen Prince, maar op zich best een aardig nummer. Zo wordt ook Raphael Saadiq volledig overgenomen qua beat (Oh Girl) op The New Cupid. Een beetje makkelijk is dat allemaal wel zeg. En wat dan te denken van Woman’s World. Keihard gejat en gewoon heel slecht uitgevoerd.
Crazy is dan wel weer een cool nummer. Modern, hip, eclectisch en ook erg cool. Jammer dan dat er daarna bij Home zo weinig gebeurd. Wat weer goed gemaakt wordt met de kleinere ballad Falling on My Face. Het allemaal afsluitend met Turnin’ Me Up. Een lekker funky afsluiter.

Matig, dat is toch de gemene deler bij dit album. De verwachtingen waren er dan ook wel naar, maar die worden geenszins ingelost. Of het de potentie heeft ooit iets geweldigs te worden met BJ durf ik ook niet met zekerheid te zeggen.

(bron: Opus de Soul)

Dit gezelschap geeft ons nu al drie albums lang een absolute energieke trip. In een fijne combinatie van rhythm & blues, soul, funk en wat rock & roll hebben ze ons al meerdere keren uitstekend vermaakt. Geen wonder dus dat ik enthousiast werd bij het zien van deze nieuwe release.

Het is al met al een album geworden die redelijk in het verlengde ligt van de eerdere releases. Alleen al de energieke opener Flash Eyed doet deze conclusie bevestigen. In deze opener lijkt net wat meer rock ’n roll gestopt. Waar Sexual Tension moeiteloos op voort weet te grooven. Vooral die energie is altijd zo fijn bij meneer Stevenson en zijn mannen. Die energie maken de nummers vaak. Neem bijvoorbeeld een nummer als Global, of het keihard door rockende Shadow People. Ook Wasted en Prison vallen hier moeiteloos in mee te nemen.

Af en toe horen we ook andere invloeden. PTP heeft duidelijk de rock ’n roll als basis, Lips of a Loser is wat bedeesder en soulvoller en had zomaar van Motown kunnen zijn geweest. Verder past Freaking Out bij de Daptone-stal en is de blues hoorbaar in het rustige Nature’s Natural. De enige lichte tegenvaller is wellicht het wat poppy Maroon, maar het moge duidelijk zijn dat ze wederom een puike plaat hebben opgeleverd.

Black Joe Lewis & the Honeybears, jeetje wat een artiestennaam. En jeetje, wat een muziek! Ja mensen dit is waar de bewoorden rhythm & blues voor gemaakt zijn. Funky soul van de bovenste plank, en dan ook nog eens uit 2009.

Wil je vergelijkingen met bekende artiesten? Nou, ik noem een James Brown, een Otis Redding, maar ook zeker The Meters of the Dap Kings. Of toch meer BarKays of MarKeys.

Zoals jullie van mij gewend zijn, een recensie per nummer:

'Gundpowder' valt vooral op door de stevige drums. En dan de stem van Black Joe Lewis, vol rauwheid en beleving. Het nummer knalt lekker stevig bluesy voor en laat je hoofd al netjes knikken. Die blazers! Heerlijk!

'Sugarfoot' begint heel James Brown look-a-like. En dat blijft ook wel een beetje. Maar de stem van Black Joe Lewis heeft zo'n eigen sound dat het nummer ook heel erg eigen maakt. Wederom goed samenspel tussen de instrumenten, de blazers vallen weer mooi in en aan gitaar is ook gebrek. Stuwend, ja, zo mag je dit nummer wel noemen.

'I'm Broke' is wat relaxter. Lekker gitaarrifje die de song heel erg een goede vibe meegeeft. En wederom zijn de uitstekende drums en bassgitaar niet te ontkennen. Funky!

'Big Booty Woman' staat weer bol van de uitstekende instrumentatie. Die Honeybears kunnen er wat van. Het gaat er inderdaad in al honing. De vocalen smelten er perfect mee samen en wederom gaan de voetjes van de vloer. Welk mens kan hier nou op stilzitten?

'Boogie'
Yeah! Feesten weer! Nummer knalt er meteen weer in. Rhythm & Blues on the record. Ik zie de ouderen onder ons al weer druk twisten.

'Master Sold My Baby'
Is een apart nummer. Net alsof het in dronken toestand ingezongen is. Het nummer heeft een minder recht voor je raap sfeer. Wel een mooie sfeer.

'Get Yo Shit'
Weer een er-in-knaller. Wat zijn de instrumentals toch tof op dit album. Black Joe praat hier wat, zingt hier wat, grooved hier wat. Lekker hoor!

'Humpin'
Cool melodieus nummer. Vooral melodieus door de blazers en drums. Favorietje van het album denk ik zo. Is wel een bijna geheel instrumentaal nummer.

'Bobby Booshay'
Bluesy nummer, Ik val wat in herhaling maar qua instrumentatie wederom retestrak. Die stem van Black Joe blijft ook steeds maar boeien.

'Please, Pt. 2'
Waar Part 1 is weet ik niet, maar dat maakt het nummer er niet minder lekker om. Wederom een knaller. Iets meer gerag op de instrumenten.

Een heerlijk uptempo en voorstuwend album vol energieke nummers. Dat het kort duurt zie ik niet als een nadeel, omdat het anders misschien teveel van het goede wordt.
Rauw, funky, knallend en perfect voor de aankomende zonnige lente zomer. I'm blown away!

Voor je dosis energieke muziek kunnen we al vanaf 2009 terecht bij Black Joe Lewis en zijn Honeybears. Ze hebben mij daar album op album nooit in teleurgesteld en met die verwachting ging ik ook deze nieuwe worp uit 2018 in.

Het begint allemaal nog redelijk rustig en bluesy. Het nodige bluesgitaarwerk komt je kant op dit nummer en daar is natuurlijk helemaal niks mis mee. Ook Face in the Scene houdt het rustig. Dit nummer is dan wel weer soulvoller, tegen de pop aan zelfs. Noem het gerust een kleine intieme soulpopballad. De herkenbare groove en energie horen we dan eindelijk wel bij No Rhyme No Reason. Stampt er lekker in door en knalt 'm lekker door. Waar het via Some Conversations You Just Don't Need to Have meteen lekker door knalt. Culture Vulture zoek het dan nog wat rauwer en vuiger op. Heerlijke energiek nog steeds.
Suit or Soul is een fijne soulsong met een relaxte groove. Fijne blazers en de juiste sfeersetting maken het helemaal af. Daar waar Handshake drugs het juist meer in de rock&roll zoekt met aardige gitaarriffs en scheurende stemmen. En zoals de hoorbare afwisseling al aangeeft gaan we daarna juist weer loom en bluesy verder op She Came Onto Me. En via het vrolijke Do Yourself In, weer naar de easygoing blues van Hemmin' & Hawin'. Om dan echt helemaal los te gaan in combi van punk, rock&roll, funk en soul in het chaotische Girls on Bikes. Alles komt je kant op.
Het lijkt richting een rustig einde te gaan via Gut Feeling en ook het vol koperwerk gestopte Blue Leather is vrij relaxed.

Zeer prettig soulalbum boordevol ijzersterke soulsongs. Er zit de nodige power in dit album en ook een fijne afwisseling en energie. Black moon rising is een zeer fijne traditioneel ingestoken soulsong. Fijne stem vooral. Colors is ook weer fijn gezongen. Er wordt moeiteloos gewisseld tussen kopstem en borststem. Orgeltje is mooi. Instrumentaal speels. Know you better is heel rustig maar ook weer met dezelfde instrumentale speelsheid. Fire is een traditioneel opgezette soulsong. Fijn en makkelijk om het gehoor en ruimte voor wat extra muzikale aandacht. OCT 33 is een fijne rustige soulsong met wat extra strijkers. Stay gold is rustig en ontspannen met aandacht voor de backings. Old man is licht funky. Confines dan juist weer warm en rijk. Touch the sky is een lekker vol geblazen nummer. Afsluiter Sweet conversation is dan weer mooi klein gehouden.

Hun album uit 2019 had even nodig bij mij om te overtuigen, maar het is geworden tot een plaat die ik altijd als comfortabel op zet. Dit nieuwe album gaat daar makkelijk in mee, want de Black Pumas hebben wederom een ijzersterke plaat afgeleverd. Een paar nummers zoals het enorm fijne More Than a Love Song kenden we al wat eerder. Maar dit hele album staat vol met zeer fijne songs. Ritmisch, gevoelig, edgie en bovenal raak aan muzikale aankleding. Vocaal als ware het liggende in een hangmat in je gehoor. Ik ga hier geen favoriete songs aanwijzen omdat mijn ervaring die is van één geheel. Het subtiele van Hello past bij het randje van Gemini Sun. Het relaxte van Mrs. Postman past bij de werkelijke pracht van Angel. De rijke titeltrack past bij de coole afsluiter. Het ingetogen Tomorrow past goed bij het ritmische Ice Cream. En de muziek van Black Pumas past (weer) zeer goed in mijn muziekcollectie. Ook dit Chronicles of a Diamond zal weer vaak door de speakers klinken. Wat maken de Pumas toch een zeer fijne muziek.

Tyrese wilde eens gaan rappen en wist deze unreleased tracks te maken.
Saai album en eigenlijk kan Tyrese niet echt goed rappen. Hierna kwam nog de dubbelaar Alter-Ego met ook een cd vol rapsongs van Tyrese/Black Ty

1,5 ster.

Dit album is elke seconde genieten. Gift of Gab is één van de meest begaafde MC's die ik ooit gehoord heb en de producties van Chief Xcel (dat is toch zijn naam?) zijn ook extra-ordinary. Ben dan qua basis geen hiphopluisteraar, maar Blackalicious weet me altijd te boeien en laat me altijd genieten.

5 sterren.

Mijn spelfout daargelaten ben ik het hier nog steeds roerend mee eens. Geweldige hiphop. Gift of Gab is één van mijn favoriete rappers en het is echt genieten geblazen. Dan te bedenken dat opvolgend werk nog beter is.

4 sterren

There back. En hoe. Heb de 1e 2 albums van dit duo, en dat zijn voor mij 2 klassiekers uit Hip-Hop scene. Komen ze met een nieuw album, zet ik het album aan, en en ik weer helemaal stil, hoe krijgen ze t toch steeds voor elkaar. Een super-cd. Ik verwonder me er nu nog over.
Onbetwist 5 sterren!!!!

Aardig album, maar niet te vergelijken met het sterke Another Level. Paar aardige nummers maar als geheel zeker niet te versmaden. Veel nummers zijn veel te eentonig.