Niet zó goed als The Crown, vooral anders.

Z-Ro heeft het weer over dezelfde zaken: "real" zijn, de haters, dat niemand te vertrouwen is (vooral vrouwen niet), seks, criminaliteit, drugs/alcohol en H-Town.

Toch stoort het na al die albums niet. Z-Ro is namelijk een uiterst aangename rapper (én zanger!) om naar te luisteren. De vibratie is zijn stem is geweldig. De beatkeuze is niet altijd even sterk, maar goed genoeg. De refreinen zijn zoals steeds heerlijk catchy.

In de eerste zin vermeldde ik dat het album anders is dan The Crown. Dat komt omdat de voorgaande LP volledig geproduceerd is door Mr. Lee (persoonlijk één van m'n favoriete producers allertijden). Op Melting the Crown is er voor andere producers en soort beats gekozen, ik heb jammer genoeg geen idee wie de producers zijn op deze plaat.

De gastartiesten leveren allen goed werk. Kirko Bangz vind ik eindelijk eens goed uit de verf komen!

Miss My Mama is een hartverwarmend en aandoenlijk nummer over Z-Ro's overleden moeder.

3,5* wordt verhoogd naar 4*. Toch weer een excellente LP van deze levende H-Town legende!

Z-Ro flikt het weer!

Werkelijk geen mindere track te bespeuren op deze LP. Vooral met tracks als I'm Gone, Kush Drank Pills, Imposters, Mo City en Love These Bitches laat hij horen dat hij de aanstekelijkheid van zijn muziek niet verleerd is. Nu heb ik deze nummers hier neergepend maar de andere hadden hier even goed kunnen vermeld worden hoor.

Niet alleen Z-Ro levert geweldig werk af. Producer Mr. Lee laat op dit album nogmaals horen waarom hij net één van mijn favoriete producers is. Sowieso mijn favoriete producer voor H-Town rap.

Dit album zie ik nog hoog belanden op mijn eindejaarslijstje!

4*

Als achtergrondmuziek is dit zo slecht nog niet.

Er staat echter niets op voor mij om naar terug te keren. Zacari heeft een vrij zeikerige zangstem ook.

2,5*

Niet slecht.

Zacari zullen de meeste mensen waarschijnlijk kennen van de Kendrick Lamar-single LOVE., een tof nummer waar deze zanger zeker in de eer mag delen. Zijn eerste soloworp kon me echter voor geen meter bekoren.

SOL klinkt gelukkig heel wat beter, 4 tracks en een speelduur van 10 minuten is niet vet maar laat deze artiest ook weinig ruimte voor fouten en bagger.

Zacari klinkt beter op de producties dat hij op deze EP voorgeschoteld krijgt dan op zijn debuut. Het zijn 4 zwoele R&B-nummers geworden met een warme sound.

Kort maar gefocust.

3*

Frithop meets Nederhop.

Deze micro-EP bevat 3 tracks die elk geproduceerd zijn door een andere producer en een Nederlandse collega-rapper bevat. Uiteraard heeft Zwangere Guy al vaker Nederlandse artiesten uitgenodigd op zijn projecten, ook is hij geregeld te horen op een Nederlands album maar een project als dit is uniek voor hem. Dit is geen persoonlijk projectje, eerder eentje om de Hip Hop-connectie tussen België en Nederland te bevestigen.

CORNFLAKES is geproduceerd door Alex Lustig en hier is ook de grootste gast van de EP op te horen; Hef. Dit nummer is oké, vrij chill. Papa ZG rapt uitstekend maar van Hef ben ik niet helemaal overtuigd, dat is eerder een smaakding moet ik toegeven.

ZONDER ONDERWIJS is dé track van Baba Guy. Zwangere Guy klinkt lekker agressief en hongerig, de beat van Stab is heerlijk boom bap-achtig en (de voor mij onbekende) Kingsize gaat ook lekker!

NIETS IS PERFECT is de minste van het trio. Guy rapt net zoals hij in het verleden wel eens deed met een bijna fluisterende zwoele stem, net alsof hij Snoop Dogg ten tijde van Doggystyle wil imiteren. Slecht klinkt hij niet, maar ik hoor hem liever met z'n minder laidback stemgeluid. De productie van Chuki Beats is gewoon in orde. Yung Nnelg is echter dé spelbreker op dit nummer. Dat refrein en zijn strofe klinken toch nergens naar? Klinkt echt als de Nederhop waar ik jaren geleden op afgehaakt ben.

Hopelijk ligt zijn derde soloalbum in het straatje van BRUTAAL, BRUTXXL en Familie Boven Alles... niet in het verlengde van dit (ZONDER ONDERWIJS daargelaten).

3*, al kan dat nog wel een halfje lager worden in de toekomst.

Een moderne Belgische klassieker.

Ik was vrij laat met het ontdekken van Zwangere Guy. Nederlandstalige Hip Hop stond al ettelijke jaren niet meer op mijn radar en een artiest met zo'n artiestennaam ging me niet over de streep trekken om me er weer in te verdiepen. Mensen rondom mij, die zelfs niets met Hip Hop hebben, raadde me al aan om het toch een kans te geven maar de naam was toch een struikelblok vrees ik. Tijdens de zomer van 2020 ontdekte ik op YouTube Gorik, Pt. 1 en de Wintersessie 2020 van hem bij 101Barz en mijn interesse was meer dan gewekt, nog steeds zo'n geniale sessie. Wie Is Guy? maakte geen al te grote indruk op mij maar ik besloot toch BRUTAAL ook een kans te geven.

Ja, dit ligt me veel beter dan het debuutalbum. Hier lijkt veel meer tijd en gedachten in gegaan zijn, dit voelt ook als één samenhangend geheel. Waar zijn vorige album meer een collectie van tracks was is dit écht een album.

Vanaf hier bewijst Zwangere Guy voor mij toch de beste Nederlandstalige rapper te zijn hoor. Elke track dat hij voorgeschoteld krijgt rapt hij helemaal kapot, heeft een fijne stem en is een getalenteerd tekstenschrijver dat iets te zeggen heeft. Een onderscheid maken tussen de liederen op deze LP kan ik niet, ze zijn allen magnifiek.

GUTTERGANG krijgt wel een speciale vermelding. Wat een track, wat een energie springt daar van af! Op het moment dat je denkt dat het niet harder meer kan knalt het nog harder na de beatswitch. WAT EEN BANGER!

De beatbakkers verdienen trouwens ook een eervolle vermelding. Elke instrumentatie klinkt heerlijk. Niets voor de radio of een groot mainstream publiek, gewoon heerlijk authentieke Hip Hop.

Minpunten kan ik eigenlijk niet vinden. De gastartiesten leveren ook meesterlijke bijdrages op dit tweede studioalbum maar als ik dan toch klein puntje van kritiek moet geven zou ik wel zonder de strofe van Narco Polo kunnen... maar dan ben ik wel aan het muggenziften hoor.

30 oktober 2020 was daar de deluxe-editie opeens, BRUTXXL. Deze 8 nieuwe tracks (ROTJOCH was al een bonustrack op het oorspronkelijke album) moeten niets onderdoen voor het reguliere album, dezelfde kwaliteit is er nog steeds. Voor mij passen ze ook mooi in het geheel.
GUTTERGANG 2 viel me een beetje tegen omdat het niet zo bruut is als deeltje 1... maar dat mag de pret niet drukken. Fally Ipupa met Freddie Konings is dé banger van BRUTXXL.

Eigenhandig heeft Papa ZG ervoor gezorgd dat mijn interesse in Frithop wederom gewekt is en dit album is op korte tijd één van mijn all-time favorieten geworden. Elke gastbijdrage beluister ik en ook met het nieuwe STIKSTOF-album laat hij horen nog niet aan minderen te denken. Beter dan dit (ook kijkende naar de 101Barz-sessies) heb ik het nog niet gehoord in het Nederlands hoor. Antwerps Testament is van de troon gestoten als mijn favoriete Nederlandstalige album.
Dit allemaal ook nadat hij eerder in hetzelfde jaar al een volledig album uitgebracht had zelfs, bizar eigenlijk.

De perfecte score geef ik nooit maar dit krijgt wel een welverdiende 4,5*.

Zwangere Guy bewijst het nogmaals.

Dit Is Guy. geeft voor mij de bevestiging dat Zwangere Guy de beste Nederlandstalige rapper is. Hij flowt lekker op de heerlijke producties van Chuki Beats, en dit op een niveau dat ik eigenlijk nog niemand anders heb horen doen in onze taal.

Papa ZG heeft zijn leven gebeterd. Hij is clean, vele kilo's afgevallen, een kersverse vader, heeft de plooien gladgestreken met zijn moeder en leeft naar eigen zeggen een "Hippie-leven". Tekstueel was hij gemener en harder in het verleden, kwalitatief heeft de muziek niets moeten inboeten door deze hele omzwaai. Steeds klinkt hij hongerig en gemotiveerd, zijn goede oor voor beats heeft hij ook niet verloren.

DMT, Lege Flessen(!), Papucho en Monkey Mind zorgen dat dit derde soloalbum een knallende start kent. Vanaf de skit 10-05-94 (die ik had kunnen missen) gaan we een meer introspectieve en kalmere richting uit.

Gorik, Pt. 2 is het nummer gericht aan zijn moeder, hij biedt zijn excuses aan voor de dingen die hij in het verleden over haar zei en is daarbij dus ook voornamelijk een verontschuldiging voor het eerste deel van Gorik. Sterk introspectief en emotioneel nummer. Dit eindigt met een telefoongesprek tussen de rapper en zijn moeder, persoonlijk vind ik het wel een fijne toevoeging. Spontaan word je blij van de reis dat de gastheer afgelegd heeft en dat hij (en zijn moeder) momenteel op een mooie plaats staan samen.

Stoned & Beneveld is ook een absoluut hoogtepunt, heerlijke sample ook. Leven Beter was een single en wederom een mooie climax.

Waiting for Zaza is een ode aan zijn dochtertje. Leuk, jammer genoeg iets té tam voor mij en een nummer waar ik niet vaak naar zal teruggrijpen. Hij tilt voor mij het niveau weer omhoog met Soms Vraag Ik Mij Af. Met Boksring S.o Krikke94 krijgen we nog eens een banger voorgeschoteld, wel rustiger dan de eerste vier tracks... maar Guy wil duidelijk weer naar een sneller tempo schakelen.

Het tweeluik Vecht Voor Papier I en II zijn de agressieve bangers van dit album zoals Guttergang dat was op BRUTAAL en Laat Ze Daar Maar Staan op Pourriture Noble. Politiekers, racisten en fascisten moeten er wederom flink aan geloven. Mij grijpt dit tweeluik jammer genoeg niet, hij heeft al veel scherpere tracks in dit genre gehad. De Rock/Metal-achtige productie van het eerste deel ligt me ook niet helemaal.
De titeltrack is gelukkig weer een zeer solide track dat ook absoluut als hoogtepunt gezien mag worden.

Vous Êtes Zot is een vreemde eend in de bijt wegens die abstracte en ludieke productie. Deze afsluiter is een prettige niets-aan-de-hand feestrack waar de rapper zichzelf zeker niet serieus neemt. Leuk probeerseltje.

Dit Is Guy. is een duidelijke evolutie tegenover Wie is Guy?. Is het beter dan zijn magnum opus BRUTAAL? Bijlange niet. Wel een sterk album dat showcased dat Zwangere Guy een rapper van de hoogste kwalitatieve orde is.

4*

Hier staat genoeg leuks op.

Dit geeft me niet het gevoel van één samenhorend album, eerder een collectie van een heleboel nummers. Zwangere Guy experimenteert op dit debuutalbum met veel verschillende stijlen, zo is er geen duidelijke rode draad te volgen. Zo krijgen we Boom Bap nummers, (G-)Funk, Trap, experimentele underground, Latin en dan weer elementen van oude zuidelijke Hip Hop. Maar dat is misschien net het antwoord op de vraag Wie Is Guy?... een mengeling van al deze stijlen? Wel vreemd dat daar vanaf BRUTAAL niet veel meer van te merken is dan.

Geef mij de titeltrack, Brussels State of Mind, Gorik, Pt. 1 (zonder de intro van één minuut), Beter Leven, Mec Man Bro, OG'z, Foutu, Brede Jongens en R.A.F. en je hebt een topalbum. Wanneer dit album goed is is het ook écht subliem. Stuk voor stuk geniale nummers.

De resterende nummers zijn voor mij persoonlijk meer fillertracks. Niet slecht, maar ik zet ze nooit op. Dit album zet ik ook bijna nooit in zijn totaliteit op. ZG rapt sommige tracks met een stille zwoelere (sexy?) stem, voornamelijk op de tracks met de G-Funk sound. Vaak probeert hij precies Snoop Dogg, in de tijd dat hij nog Snoop Doggy Dogg heette, te imiteren. Vanaf zijn opvolger heb ik hem dit, gelukkig, niet meer horen doen. De titeltrack rapt hij ook met deze zachtere stem, dat nummer hoor ik dan ook veel liever in een livesessie van 101Barz in plaats van op Wie Is Guy?.

Als hij wat gesnoeid had in dit album was dit ook een moderne klassieker geweest wat mij betreft. Hier was hij nog wat zoekende naar zijn sound. Het ene experiment ging hem wat beter af dan het andere.

3,5*

Steengoed!

Zwangere Guy heeft zichzelf al meerdere malen bewezen op soloalbums, groepalbums of als feature op projecten van collega's. Buiten het allereerste album van STIKSTOF ben ik volgens mij wel bekend met alles wat de beste man ooit uitgegeven heeft en ik geniet er ten volle van maar toch had ik geen al te hoge verwachtingen van Pourriture Noble. Dit had te maken met het feit dat ik zijn partner-in-crime, Lander Gyselinck, van haar noch pluimen ken. De single (Ad Rem) klonk alvast goed maar het liet geen blijvende indruk op me na.

Lander Gyselinck blijkt dus een Gentse drummer te zijn die voornamelijk Jazz-muziek maakt. Hij en 18 andere muzikanten zijn verantwoordelijk voor het instrumentale gedeelte van dit collaboratiealbum. Alle producties zijn akoestisch gemaakt met verschillende soorten instrumenten. Over het algemeen klinkt het beeldschoon en heeft Pourriture Noble een volle en rijke sound, ook gaan ze experimenteren niet uit de weg. De muzikanten zetten een heerlijke sfeer neer op dit album en ik moet veel denken aan het MTV Unplugged live-album van Jay-Z (en in mindere maten de Tiny Desk Concerts). Dit album zou perfect in een kleinere club live gespeeld kunnen worden door Zwangere Guy en zijn team aan collega muzikanten.

Waar Gyselinck de leiding genomen heeft over 18 andere muzikanten staat Zwangere Guy er voor het vocale gedeelte een klein uur alleen voor, er is gekozen om geen gastartiesten uit te nodigen. Hierdoor krijgt hij veel ademruimte om een persoonlijke plaat neer te zetten, ik leid van de muziek af dat het maken van dit album een soort therapie was voor Papa ZG. Tracks zoals SLIJK, Verlies en de hekkensluiter Noble zien hem zijn hart luchten waardoor hij zich enorm kwetsbaar opstelt. Deze 3 tracks kennen een sombere Gorik en hij heeft de microfoon precies tegen zijn lippen staan. Bij die nummers klinkt hij heel dichtbij de luisteraar en heeft zijn stem een ontzettend rustgevende werking.
Op Laat Ze Daar Maar Staan uit hij dan weer zijn frustraties over de maatschappij, het systeem en de politiekers op een manier zoals enkel hij dat kan. WAT EEN BANGER! Hulde ook aan de muzikanten dat een Drill-achtige beat gemaakt hebben met liveintstrumenten. Dit is het enige nummer dat niet zou passen in zo'n gezellig en intiem clubje, er zou niets van die zaak nog overeind staan.

Er zijn maar 3 kleine momenten die me, tot nu toe, verhinderen om mijn maximumscore (4,5*) te geven. De instrumentale intro dat Pourriture is gaat niets iéts te lang door. Gootstad is me te abstract aangezien we hier geen rappende gastheer krijgen maar Zwangere Guy die zich aan spoken-word poëzie waagt. Slecht klinkt het niet, maar ik merk dat ik hier niet altijd even veel zin in heb. Ten slotte is de tweede helft van Tleven is te Kort overbodig wat mij betreft en komen hier meerdere instrumenten samen die geen prettig geheel vormen in mijn gehoor.

Het mag duidelijk zijn, dit experiment pakt geweldig goed uit. Sinds 2018/2019 zijn ze aan dit album aan het sleutelen en dat heeft het goed gedaan, het plaatje klopt. Brusselaar Zwangere Guy en Gentenaar Lander Gyselinck zorgen voor een parel met Pourriture Noble.
Tot nu toe mijn favoriete Nederlandstalige album van 2022 en ik zie eigenlijk niet meteen wie dit van de troon zou kunnen stoten (of Yong Yello moet misschien met een nieuw album komen). Overall na Pusha T mijn tweede favoriete plaat van het jaar.

Geef dit een kans, mensen!

Zeer dikke 4* dat in de toekomst nog wel een half hoger zou kunnen krijgen!