Daar is 'ie weer hoor.

Lance Skiiiwalker en ik zullen wellicht nooit een goede match zijn, toch blijf ik zijn projecten een kans geven aangezien ze op één van mijn favoriete labels uitkomen: Top Dawg Entertainment.
Waar dit tweede studioalbum me beter ligt daar haar voorganger en de 2 EP's die hij eind 2021 uitbracht is het nog altijd een te abstract geheel voor mij.

Lance doet gewoon wat we van hem gewoon zijn maar dan op toffere instrumentals dan in het verleden. Vaag gezang van de gastheer, wat gebrabbel erover en veel nummers die simpelweg aanvoelen als lange interludes. Wie hier een harde strofe van Ab-Soul of Isaiah Rashad verwacht komt ook van een koude kermis thuis aangezien ze die tracks gewoon aan elkaar praten... en dan nog niet in de spoken-word poëzie vorm zelfs.

Friends en I Just Want hebben heel fijne instrumentaties en IG is opzich wel een banger, maar toch zal ik dit project niet meer opzetten neem ik aan.

Gekke artiest, gekke muziek... maar dat valt na al die jaren wel te verwachten van de beste man.

2,5*

Eigenaardig.

Lance Skiiiwalker is voor mij persoonlijk toch wel de zwakste schakel van het TDE-kamp. Een ontzettend vreemde en abstracte artiest die muziek maakt waar ik maar niet in kan komen.

Neem nu dit project... het telt al maar 5 nummers en toch besluit hij het te voorzien van een intro en zelfs een soort interlude. Heb ook de indruk de zanger zelf amper te horen op de drie echte muzikale composities terwijl enkel Nick Hakim vermeld staat als gastartiest op In the World.

De drie liederen klinken al wel beter dan zijn debuutalbum 5 jaar geleden, of wat ik me er nog van herinner tenminste, maar of dit echt een verdienste is van Lance is nog maar de vraag? Heel gek allemaal.

Mijn type artiest zal het wellicht nooit worden, ik kan hier eigenlijk niets mee.

2,5*

Dit jaar komt Lance nog met het tweede deel!

Laten we beginnen met de positieve punten van deze EP. Peso met labelmaat SiR klinkt goed en Save My Number met Mia Gladstone is tof en soulvol. Het zijn, zoals op de voorgaande EP, vooral de gastartiesten die dit de moeite waard maken naar mijn mening.

Deeltje één bevatte een intro en een interlude... hier gaat de zanger zelfs nog een stapje verder! Deel 2 bevat een outro en liefst 2 interludes na elkaar. Chicago bevat een audiofragment van een pratende vrouw en hier is een vage instrumental overgegooid.

Met muziek heeft dit allemaal niet zo veel meer te maken naar mijn inziens.

Omdat het op TDE uitkomt geef ik het nog wel eens kans... maar mensenlief. Dit is een artiest waar ik zeker niet gelukkig van word hoor.

1,5*

De eerste luisterbeurt viel het album nog niet zo goed bij mij maar per luisterbeurt kom ik er meer in. Larry June kende ik zo goed nog niet en ik was enigszins teleurgesteld aangezien The Alchemist wederom beats gebakken heeft voor een slow flow rapper, om den duur begint het allemaal wat op elkaar te lijken. Curren$y is leuk maar de anderen doen me toch heel wat minder, net zoals Jelle geef ik heel weinig om Boldy James om eerlijk te zijn.

Maar dan begint het zonnetje te schijnen en komt eindelijk de lente in lucht en dan ervaar je de kracht van The Great Escape. Larry June heeft een fijne stem die weinig speciaal is en in combinatie met de beats van The Alchemist zorgt hij voor een lekker sfeertje. De hoes is geweldig gekozen, want dit lijkt me een geweldig album om op te zetten terwijl je in een cabrio (of op een boot) zit terwijl de zon op volle kracht schijnt.

Larry June ga ik niet speciaal in de gaten houden, Curren$y blijft toch mijn go-to rapper voor dit soort Hip Hop. Maar hoe The Alchemist producties blijft afleveren op zo'n hoog niveau en aan zo'n rotvaart is mij werkelijk een raadsel! Leuk ook dat hij een strofe heeft op 60 Days. Als Larry June gaat zingen/harmoniëren zoals bijvoorbeeld op die track gaat hij voor mij persoonlijk wel de mist in.

3,5

Lekker album.

2 Chainz zien we de laatste jaren wel meer als gastartiest op projecten van underground-achtige rappers, toch bleef een album in dat straatje uit. Blij dat hij er toch voor gekozen heeft om een collaboratiealbum met The Alchemist (en Larry June) uit te brengen. Een combinatie dat ik niet zien aankomen had!

The Alchemist produceert echt heerlijk op Life Is Beautiful. Er hangt een zeer kalme en luxueuze sfeer over dit album. Dit is zo'n album dat je kan opzetten om volledig tot rust te komen. Het blijft ongelofelijk knap dat ALC na zoveel talloze beats nog producties als dit kan afleveren. Hij lijkt enkel maar beter te worden.
Niet enkel relaxerende producties trouwens, Colossal en Generation zijn de knallers van de LP. Voornamelijk die laatstgenoemde is heerlijk doordrenkt van een sinistere sfeer.

2 Chainz past als gegoten op dit soort producties, hopelijk brengt hij in de toekomst meer albums uit in dit straatje.

Van Larry June ben ik nog steeds niet helemaal overtuigd jammer genoeg. Deze slow-flow rapper is met momenten gewoon slaapwekkend. Gelukkig zorgt Tity Boi voor de nodige afwisseling en zijn de producties van The Alchemist vingerlikkend.

3,5* met ruimte voor groei.

Gekke combinatie.

Producer Harry Fraud had ik nu nooit samen gezet met wijlen Lil' Peep, met de laatstgenoemde is dit trouwens ook mijn eerste aanraking. Deze micro-EP is eind 2016/begin 2017 opgenomen in New York maar zag pas een aantal jaren na de vroegtijdige dood van de rapper het daglicht.

Zoals wel te verwachten valt zijn de producties van Fraud wel de moeite om dit eens te beluisteren, vooral Living Rooms. Dat is wat mij betreft het sterkste nummer op High Fashion. Op dit nummer stoor ik me ook het minste aan de zang/rap (of liever gekreun) van de vocalist. Het nodigt me zeker niet uit om meer van Lil' Peep te gaan ontdekken.

Old Me vind ik de zwakste van het trio, de productie van die track spreekt me ook het minst aan.

2,5*

Dit is hem niet hoor.

Tha Carter 6 begint oprecht goed. Na een intro krijgen we Welcome to Tha Carter, Wayne gaat lekker los op die puike productie. Bells is ook een tof nummer, ook hier rapt hij gedreven op een fijne beat. Hip-Hop luistert ook leuk weg, toch heeft het niet het niveau van andere nummers die dezelfde naam dragen. Jay Jones is een nieuwe Young Money-artiest, die BigXthaPlug vind ik echter interessanter klinken. Ten slotte schotelt de gastheer ons Sharks voor, een fijne collaboratie met Jelly Roll en Big Sean.

Na die eerste vier nummers (5 incl. intro) keldert dit zesde deel van Tha Carter echter de dieperik in. Banned from NO valt nog wel mee maar The Days met Bono is vreselijk! Wayne zelf heeft er gelukkig wel zin in, de poppy producie en voornamelijk het refrein van de U2-frontman verpesten het echt volledig. Toen Cotton Candy voor het eerst opkwam dacht ik dat Spotify een fout vertoonde en me naar één of ander vaag Country-album gebracht had... dit is toch niet wat je wil van een samenwerking tussen Tunechi en Tity Boi? Beschamend slecht, zeker in vergelijking met het goede Welcome 2 Collegrove-album.

Flex Up is een klein lichtpuntje, één van de weinige jammer genoeg. Island Holiday, Loki's Theme en If I Played Guitar zou ik eerder verwachten op een album met de titel Rebirth 2... de kwaliteit van die "Rock"-nummers spreken dus voor zich neem ik aan. Kleine kanttekening wel: eerste helft van Loki's Theme vind ik nog wel te pruimen.

Wanneer je denkt dat het niet meer erger kan komt hét dieptepunt van Tha Carter VI. Het is niet helemaal duidelijk wat Weezy en musical-ster Lin-Manuel Miranda net willen bereiken met Peanuts 2 N Elephant of wat een productie van die laatstgenoemde net doet op een Lil' Wayne-album... maar slechter dan dit nummer kan het amper worden.
Na dit nummer kan de kwaliteit van de LP enkel nog stijgen gelukkig.

Rari is een collaboratie met één van zijn zonen, Kameron. Die zoon had ik kunnen missen, de rest van de track valt nog wel mee.
Het schijnt dat Wyclef Jean de executive producer is van dit product, we horen hem zelf voorbij komen op Maria. Voornamelijk wegens Andrea Bocelli was ik best benieuwd naar deze track, we hebben het echter over een sample van zijn nummer Ave Maria. Ik weet niet goed wat ik van het nummer moet vinden, het is vis noch vlees.
Bein' Myself heeft een fijne productie van Mannie Fresh (hijzelf is niet te horen), Wayne's tweede strofe klinkt gewoon nergens naar. Mula Komin' In is slecht wegens die Lil' Novi en de autotune van onze gastheer.
Alone in the Studio with My Gun is nog wel oké, zelfs Machine Gun Kelly zijn refrein is best tof. Kodak Black blijkt weer een verschrikking te zijn. Written History is in principe ook een lichtpuntje, wel wat aan de saaie kant en na de teleurstellende rit is mijn aandacht dan al volledig weg jammer genoeg.

Lil' Wayne is de laatste jaren weer érg sterk bezig als gastartiest. Een sterk soloproject samenstellen schijnt hij echter niet meer te kunnen, al zou zijn leven ervan afhangen. Volgens mij is dit een rapper dat sturing nodig heeft, er zijn heel wat mensen uit zijn kamp verdwenen die nog wel in zijn hoek stonden ten tijde van Tha Carter II en Tha Carter III. Zij hadden volgens mij een duidelijk visie en stuurde Wayne de juiste richting in. Weezy rapt gedurende dit album met volle zin en eigenlijk nog niet zo slecht, alles errond lijkt jammer genoeg wat mis te gaan. Er is geen duidelijk visie meer volgens mij.

Welcome 2 Collegrove was een subliem collaboratiealbum... 2 Chainz was daar volgens mij de architect. Hij koos de richting, de beats en zei volgens mij exact waar Wayne net zijn raps moest plaatsen. Zo iemand als 2 Chainz ontbreekt écht wel op Tha Carter VI.

Magere 2,5*, met een reële kans op verlaging in de toekomst.

Dit is niet best.

Lil' Wayne komt de laatste jaren weer enorm hard als gastartiest en zorgt meestal wel voor een hoogtepuntje op het album van collega's. Als voorproefje voor Tha Carter 6 geeft hij ons de mixtape Tha Fix Before tha VI wat me jammer genoeg niet vrolijk kan maken.
Weezy rapt zelf nog heel enthousiast en op een strak tempo maar weet 0,0 te zeggen, het gaat meestal over seks en over zijn eigen kroonjuwelen. Normaal mag dat bij deze rapper niet een al te groot probleem zijn maar als de producties ook ondermaats zijn blijft er weinig over om naar terug te keren, zijn enthousiasme alleen redt het niet.

Act Up, To the Bank, Chanel No. 5 en Good Morning zijn de enige die nog een paar luisterbeurten zouden verdienen, de rest wordt verpest door belabberde beats en door de vuile mond van de gastheer. Chanel No. 5 is dan trouwens ook nog vooral goed door Foushée, ik hou wel van zo'n zingen op een Trap-achtige productie.
Tuxedo is qua sound een left-over van Rebirth, Tity Boi is een slecht Techno-achtig nummer. Dat hij zich maar focust op Hip Hop...

Het is "maar" een mixtape dus misschien moest ik niet al te veel kwaliteit verwachten... ik hoop toch dat Tha Carter 6 héél wat beter zal zijn dan dit.

2*

Leuk.

Leuk maar ook zeker niet meer dan dat, gewoon een lekkere snack voor tussendoor. Lil' Wayne rapt alle beats aan flarden, net zoals hij de laatste tijd weer doet op gastbijdrages. Kon ik Rich the Kid missen op dit album? Waarschijnlijk wel, zal ook niet snel een soloalbum van hem opzetten, maar storen doet hij niet.

Er is weinig speciaals aan de beats op dit collaboratiealbum maar goed genoeg zodat beide rappers mooi hun ding kunnen doen.

Hoogstaand is dit absoluut niet, maar daar gingen deze heren ook niet voor lijkt me. Veel zet ik dit album niet meer op maar het is toch een aangenaam halfuurtje wanneer deze de weg naar mijn playlist weer weet te vinden.

Een half punt (of misschien wel een punt) eraf zou misschien een realistischer cijfer zijn maar Lil' Wayne zijn honger is terug te horen op dit project en dat werkt aanstekelijk!

4*

Volgens mij toch wel het minst bekende G-Unit Records album. Toch heeft Lil' Scrappy, die toentertijd getekend stond bij Lil' Jon's BME en G-Unit, hier een sterk album samengesteld.

Touching Everything, Money In the Bank(!), Been a Boss, Gangsta Gangsta, Posted In the Club, Livin' In the Projects(!), Pussy Poppin', Baby Daddy, Police(!), Like Me, G-Shit, Nigga What's Up, Lord Have Mercy(!) en Oh Yeah zijn stuk voor stuk geweldige nummers.

I'm Back, Born to Live en Get Right zijn ook goede tracks maar niet zó sterk dan de rest.

Dit niveau heeft Scrappy tot nu toe niet meer gehaald. Vermoedelijk gaat hij ook nooit meer zo'n subliem album afleveren.

Deze gaat van 3,5* naar 4*.

Het eerste album dat ik van LL Cool J probeer!

Uiteraard ken ik wel enkele legendarische singles van in het begin van zijn carrière en de commerciële singles van zijn "Ladies Love Cool James"-periode die constant gedraaid werden op zenders als TMF, MTV of JimTV. Ook stond hij vroeger bijna getekend bij G-Unit Records, of 50 Cent ging toch executive producer worden van één van zijn albums, en daaruit zijn ook een aantal nummers met G-Unit leden uit voort gekomen die ik graag beluister. Maar buiten een aantal losse nummers ben ik dus eigenlijk amper bekend met LL Cool J, wat eigenlijk schandalig is voor iemand met zijn legendarische statuut.

Het is 2024 en LL Cool J komt gewoon met een nieuw studioalbum, na al die jaren weer uitgebracht via Def Jam Recordings. Het klinkt echter niet zo commercieel zoals een nummer als Control Myself... nee, het is volledig geproduceerd door Q-Tip en is voor de "echte" Hip Hop-heads gemaakt.

De gastheer rapt echt ongelofelijk strak en gemotiveerd, nooit verwacht dat hij dit na al die jaren nog in zich had. De producties van Q-Tip zijn me jammer net iets te abstract en experimenteel, het is niet volledig mijn sound. Van A Tribe Called Quest ken ik twee albums, die ik ook goed vind, maar ik heb gewoon wat minder met dat soort Hip Hop.

The FORCE luistert goed weg, ik zet het ook geregeld op, maar het is niet helemaal mijn ding wegens Q-Tip. LL Cool J doet het veel beter dan verwacht!

3,5*

Sterk weer.

Toen in 2018 bekend werd gemaakt dat Lloyd Banks G-Unit Records verlaten had bleef het een aantal jaren stil rondom deze top MC. Sinds The Course of the Inevitable heeft de beste man de gaspedaal echter weer teruggevonden aangezien we sindsdien elk jaar wel een nieuw project van hem gekregen (2023 zelfs twee). A.O.N. 3: Despite My Mistakes is alweer zijn zesde project zijn het vertrek bij G-Unit.

Of dit project nu een album of mixtape is is niet geheel duidelijk, qua sound neigt het wel meer naar het eerste. Elk nummer heeft wel een unieke smoel, er lijkt meer aandacht besteed te zijn aan het maken van liederen (in plaats van non-stop hard rappen) en met Ransom, Styles P, Ghostface Killah en de onbekende TL TopOfDaLyne mogen er weer gastartiesten meedoen. Producers zijn voornamelijk de "usual suspects" met Nicholas Craven (Endangered Innocence) als kleine uitzondering.

Despite My Mistakes ligt eerder in de rij van de The Course of the Inevitable-trilogie, Halloween Havoc 4 + 5 zijn projecten waar hij gewoon aan één stuk vollenbak gaat.

Banks heeft er weer ontzettend veel zin in, hij klinkt wederom erg gemotiveerd en heeft ook wel degelijk wat te vertellen met momenten. De producties complimenteren deze rapper zoals gebruikelijk zonder de spotlight te stelen. Het mag geen verrassing zijn: Craven steelt wel weer de show op het nummer met Ghostface Killah.

Wél moet ik thomzi50 bijstaan in het feit dat zijn projecten sinds het vertrek bij G-Unit minder "catchy" of "speciaal" zijn. Ik geniet er ten volle van en zet ze geregeld op, maar toch blijven de nummers op zich me minder goed bij dan vroeger.

4*

Na het herbeluisteren van H.F.M. 2 moet toch geconcludeerd worden dat dit ook een erg sterk album is van Lloyd Banks.

Take 'Em to War, Unexplainable, Payback, Home Sweet Home(!), Beamer, Benz or Bentley(!), Father Time(!), Celebrity en I Don't Deserve You zijn heerlijke tracks. Vooral Father Time is een banger van jewelste. Niet enkel de beat is subliem maar ook de manier dat Banks over deze track flowt is geweldig!

So Forgetful, Start It Up, Any Girl en Sooner or Later zijn ook plezierige tracks, maar toch iets minder dan de eerder genoemde. Any Girl heeft wel tijd nodig gehad om te groeien.

Dit album telt één ongelooflijke kuttrack: On the Double. Hier kan ik absoluut niets mee.

Ook bonustracks This Is the Life en Stuntin' zijn vrij slecht. Kill It en Where I'm At kunnen er nog goed mee door!

Al met al toch een waardige opvolger van deel één. Gelukkig een verbetering tegenover Rotten Apple!

4*

Jaja, 2 projecten van Lloyd Banks dit jaar!

Het is al even duidelijk dat de beste man terug is aangezien we sinds 2021 al elk jaar een studioalbum gekregen hebben maar met Halloween Havoc 4: The 72nd Hr laat hij zichzelf zelfs voor een tweede keer horen in 2023. Halloween Havoc is een, door zijn fans, geliefde serie dat hij gestart is in 2008 en steeds uitkomt op Halloween. Deeltje 3 was zijn laatste release ooit op G-Unit Records en is ook voor een relatief lange tijd gewoon zijn finale project geweest. Na drie album in de The Course of the Inevitable-serie bleven fans toch hongerig voor een nieuwe release op Halloween, Banks stelt ons niet teleur.

Deze mixtape is comfortfood voor mensen die graag naar deze MC luisteren. Banks is in topvorm en doet dit op uitstekende beats die hij gekregen heeft van beatbakkers waar hij wel vaker mee samenwerkt (denk aan namen als Cartune Beatz en Buda and Grandz). Voornamelijk over de eerste helft heerst er wel een lekker duister Halloween-sfeertje naar mijn mening.

Qua gastartiesten staan er hier ook geen verrassingen op, gewoon mensen die we al vaker in combinatie met de NY-rapper gehoord hebben. De melodieën van Sy Ari da Kid op Bad Advice brengen een leuke afwisseling maar Vado komt me toch hard op Diamond Heist! In combinatie met Lloyd Banks vind ik Vado steeds wel goed klinken maar in zo'n topvorm als dit heb ik hem precies nog niet eerder gehoord, verdomme! Na een strofe als dat begin ik eindelijk te snappen wat Cam'ron en DJ Khaled toentertijd in hem zagen.

Heb je niets met Lloyd Banks? Dan laat je dit project ook maar liggen. Maar als deze MC je wel interesseert raad ik aan om deze mixtape ook een luisterbeurt te geven!

Blijkbaar zou The Cold Corner 3 ook eindelijk uitkomen... maar niet op streamingsdiensten en dergelijke. Hij volgt de route van wijlen Nipsey Hussle en gaat blijkbaar $100,- per mixtape aanrekenen...

4*

Hij lijkt enkel beter te worden.

De vijfde keer dat Lloyd Banks op Halloween een mixtape uitbrengt en dit vijfde deel van Halloween Havoc doet exact wat we mogen verwachten van een deel in deze serie. Hier staat niets mooi of diep op, dit is een echte rapper dat grauwe producties volledig verorbert. Geen gastartiesten, Banks rapt voor drie kwartier alles volledig aan flarden. Vanaf de opener, You Have My Word, grijpt hij je vast met zijn hongerigere flow en laat hij je niet meer los.

Halloween Havoc 5 is drie kwartier non-stop raps op een hoog niveau zonder enige echte afwisseling. Je moet voor die soort Hip Hop zijn... maar als je er voor bent is dit één van de beste projecten dat je kan opzetten. Persoonlijk geef ik de voorkeur aan zijn studioalbums aangezien daar meer afwisseling en gedachte in zit, projecten als dit zijn echter wel leuke tussendoortjes om de fans warm te houden.

Lloyd Banks lijkt enkel maar beter te worden met leeftijd. Hij rapt echt ongelofelijk hard op deze mixtape.

4*

Nieuwe Halloween, nieuw deel van Halloween Havoc.

Banks rapt als een malle op beats die volledig in zijn comfortzone liggen. Net zoals de vorige vijf delen in deze mixtape-reeks nodigde de gastheer geen gasten uit en rapt hij HHVI The Six of Swords volledig aan flarden.

Ben eerder fan van andere projecten van deze man, de Halloween Havoc-serie kan namelijk nogal eentonig zijn. Desalniettemin wel weer geweldig in wat het is: een sterke Lloyd Banks op prima producties.

Leuke cover ook!

Kleine 4*

Een tegenvaller na het ontzettend sterke The Hunger for More.

Dit album telt minder hoogtepunten dan zijn debuutalbum. Survival, The Cake, Help, Addicted, You Know the Deal, Get Clapped, Change en One Night Stand schaar ik onder de betere nummers van Rotten Apple.

Vroeger beluisterde ik Iceman ook met veel plezier, maar door de vervelende beat heb ik m'n mening nu toch herzien. Jammer, want Lloyd Banks met southern rappers Young Buck, 8Ball en Scarface is op zich wel een toffe combinatie.

De rest van het album is niet persee slecht maar ook niet direct om mee naar huis te schrijven. Waar ik op The Hunger for More alles met plezier beluister is dat op zijn tweede album niet het geval.

Eén van de mindere G-Unit (Records) albums.

3,5*

Ja, dit is weer goed hoor!

Het was weeral 5 jaar geleden dat we een volledig project van Lloyd Banks te horen gekregen hebben. The Course of the Inevitable ligt volledig in het verlengde van zijn laatste paar mixtapes, met zijn eerdere 3 studioalbums heeft het niet zoveel te maken.

Geen commerciële radiovriendelijke beats, geen gezongen refreintjes (Sy Ari da Kid een beetje daargelaten), geen catchy hitjes en van de "G-Unit-formule" is weinig over. Banks flowt hier heerlijk track per track en laat naar mijn mening zien nog steeds één van de meeste interessante rappers te zijn. Hij kiest over het algemeen meer mellow-beats die hem veel ruimte geven om lekker te spitten.

De gastartiesten zijn ook elk zorgvuldig gekozen en passen goed bij de vibe van dit album.

Voor mij toch zeker één van de toppers van 2021 tot nu toe.
Laat ons aub niet meer zo lang wachten op nieuwe muziek!

4*

Dit is een geweldig vervolg op het eerste deel.

Wederom laat Lloyd Banks horen wat hij in zijn mars heeft. Na een hiaat van enkele jaren is hij sinds vorig jaar weer terug van weggeweest en is deze artiest snel gegroeid naar één van mijn huidige meest beluisterde artiesten. Uiteraard hou ik van zijn G-Unit-periode (met name The Hunger for More) maar deze tweede adem van zijn carrière dat naar mijn inziens (of toch voor mij persoonlijk) met de mixtape F.N.O. begon kan ik zelfs nog beter appreciëren dan de meer commerciële "super"-gangsta rap dat toentertijd gedomineerd werd door de crew van G-Unit/Shady/Aftermath waar deze man deel van uit maakte. The Course of the Inevitable vorig jaar was een cumulatie van zijn mixtape-catalogus waar Banks liet horen aan de wereld hoe begenadigd hij is op de mic, kiest meer ingetogen producties en heeft nog bitter weinig te maken met commerciële rapmuziek. Lloyd Banks is nu een underground New York-spitter dat perfect in het straatje van Griselda et cetera past. Zijn vierde studioalbum was mijn favoriete album van 2021 en ik beluister het nog steeds ontzettend veel.

Waar we tussen zijn laatste mixtape (Halloween Havoc 3) en zijn vierde album wel 5 jaar hebben moeten wachten krijgen we zijn vijfde studioalbum al meteen een jaar na zijn comeback! Net zoals haar voorganger kan ik The Course of the Inevitable 2 maar moeilijk opzij leggen. Ik kan me wel voorstellen dat zijn stem tegensteekt bij een hoop mensen maar ikzelf ben groot liefhebber van zijn zachte en rustgevende stem. Dit in combinatie met zijn raptechniek en zijn schrijftalenten zijn ideale ingrediënten om als resultaat een top-MC te bekomen. Over het algemeen zijn de producties ook weer geweldig en ze complimenteren de gastheer naar behoren. Het album van vorig jaar is naar mijn inziens iets strakker en consequenter geproduceerd maar dat doet weinig af van de kwaliteit van deze LP.

Van de gastartiesten had ik misschien net iets meer verwacht, al ligt dat eerder aan mijn verwachtingen. Menace met Conway nadert, zoals in een eerder bericht aangehaald, bijna de perfectie en vind ik de beste collaboratie op deze plaat. De duistere en vuile productie is exact wat je wil als je deze twee rappers ziet staan in een tracklist.
Benny levert op Living Proof ook een geweldige gastbijdrage af maar de samenwerking is niet van het niveau van Formaldehyde vorig jaar (om over Bullet Club nog maar te zwijgen). Jadakiss is voor mij de teleurstelling van dit project maar dat heeft volledig met mijn eigen verwachtingen te maken. Power Steering is goed, beide MC's doen het ook goed maar als ik Jadakiss op een album van een (NY-)spitter zie staan wil ik een grauwe en vuile beat in de aard van Sunday School (Benny the Butcher). Als Jadakiss ooit besluit een album af te leveren met enkel zo'n producties maakt het kans om album van het jaar te worden.
Tony Yayo doet het ook prima en het is voornamelijk heerlijk nostalgisch om deze twee heren weer samen te horen, als überfan van de G-Unit/Shady/Aftermath-periode heb ik weinig aan te merken op Don't Switch.
De plaatsing van de gastbijdrages zijn allemaal wel heel voorspelbaar en saai, ze doen allen steeds de tweede strofe... Banks doet de overige twee strofes en het refrein. Niet dat dit af doet van de kwaliteit uiteraard maar vond het wat braaf en veilig.

Eind vorig jaar kwam de mededeling dat Lloyd Banks, Vado en Dave East samengekomen zijn om de "super"groep The Council te vormen, voor dat opkomende debuutalbum begin ik toch meer en meer mijn twijfels te krijgen. Respect the Jux op het meest recente project van Vado vond ik super maar na Traffic op dit album vrees ik echter dat Lloyd Banks dat groepsalbum zelfstandig zal moeten rechthouden. Vado en Dave East (met name de eerstgenoemde) zijn jammer genoeg gewoon niet echt interessante rappers.

The Course of the Inevitable 2 moet nét iets onder doen voor haar voorganger maar desalniettemin geniet ik ook van dit album met volle teugen en staat het bijna fulltime op. Pusha T stoot hij zoals verwacht niet van de troon (dit is ook een totaal ander type album) maar ik zal er niet van staan te kijken dat dit (hoog) in mijn eindejaarlijstje komt te staan.
Op een bepaalde manier lijkt dit ook de échte terugkeer van Lloyd Banks aangezien hij zelf heel voorzichtig terug in de media komt. Zo heeft hij een eerste (audiovisueel-)interview in jaren achter de rug (op de podcast van Joe Budden) en heeft hij zelfs een videoclip (voor Dead Roses) uitgebracht ter promotie van dit project. Hopelijk zet hij deze trend voort en komen meer mensen in aanraking met de muziek van deze meer volwassen Lloyd Banks!

Dikke 4*!

Het derde deel is wederom een pareltje!

De gehele trilogie is aan elkaar gewaagd, mijn favoriet blijft wel het eerste deel maar The Course of the Inevitable 3: Pieces of My Pain komt wel een tikkeltje beter binnen dan het middenstuk. Waar ik in een eerder bericht nog aanhaalde dat het niet slecht zou zijn dat Banks eens met andere producers de studio zou induiken hebben de beatbakkers op COTI 3 me toch weggeblazen, wat een heerlijke instrumentaties op deze LP!

Lloyd Banks zelf bewijst voor mij keer op keer één van de beste MC's te zijn, na al die jaren blijf ik een groot fan van deze rapper en per project ben ik enkel meer van hem te spreken. Zijn stem is naar mijn mening ook één van de vetste in de rapgame.
De nummers zijn allemaal aan elkaar gewaagd waardoor het moeilijk is om favorieten er uit te pikken. Money Machine is zo standaard dat het de zwakste schakel is, Movie Scenes doet me ook wat minder maar dat kan ook te maken hebben met het feit dat het recht na het fantastische 101 Razors komt.
Daddy's Little Girl is een prachtig eerbetoon aan zijn dochtertje.

De gastartiesten vallen ook positief op. 38 Spesh en Tony Yayo doen het prima op Red Alert, zo ook Cormega op Deceitful Intentions en Dave East op Automatic Pilot... al heeft die laatste zijn strofe wel groeitijd nodig gehad. Vado is voor mij toch de positieve verrassing van de gastartiesten, op LSD en Automatic Pilot vind ik hem héél goed uit de verf komen. Voor het eerst dat die man me zo positief opvalt. Als hij zo blijft doorgaan ziet het er naar uit dat Dave East wel eens de zwakke schakel kan worden van The Council.
Dé ster en de beste strofe van dit album is echter wel weggelegd voor Method Man. Pfieuw! Na Lemon (Conway the Machine) een aantal jaren geleden zegent hij de luisteraars ook hier weer met een God-level strofe. Banks en Meth: 2 van mijn favoriete stemmen op één track.

Dit zesde studioalbum doet niets nieuws tegenover haar twee voorgangers maar dat is niet erg. Banks blijft in zijn comfortzone en is enkel maar sterker aan het worden. Het maakt me helemaal blij dat deze MC zo actief is sinds 2020/2021!

Dikke 4*

Klassiekertje.

Werkelijk geen enkel nummer op dit solo-debuutalbum wordt hier geskipped. Vooral nummers zoals Ain't No Click, Warrior, On Fire, I Get High, Work Magic, If You So Gangsta, Warrior 2, Karma, When the Chips are Down en Til the End zijn subliem.

Tony Yayo, 50 Cent, Snoop Dogg, Young Buck, Eminem, Nate Dogg en The Game leveren elk echt heerlijke gastbijdrages af.

Lloyd Banks bewijst onder andere op dit album dat hij een uitstekend rapper is en in staat is om heel solide projecten te creëren. Deze man is sowieso underrated.

Na al die jaren nog steeds één van mijn favoriete albums.

4*

Tof!

Rosyln zegt op het einde van Universe "Logic created this world and beat the campaign, now it's time for the side quests"... en zo voelt deze EP ook. Aquarius III is een mooie extra dat je recht achter zijn studioalbum van vorig jaar, Ultra 85, kunt plakken. Zoals de titel al doet vermoeden is de crew van Aquarius III, personages van de sci-fi wereld dat Logic gecreëerd heeft, hier ook weer geregeld te horen.

This Is the Way, Not a Game en Universe zijn puur genieten. Logic rapt erg goed op heerlijk rustgevende producties. Wat zingt Lucy Rose trouwens ook weer prachtig op Not a Game.
French Dispatch is ook leuk maar toch net iets minder dan de andere drie nummers. Wanneer hij op het einde van die track begint te rappen over zijn oude denkbeeldige vriend frons ik wel met de wenkbrauwen... al is dat ook wel weer typisch Logic natuurlijk?

A Message from My Younger Self is een voicemail-outro en heeft voor de rest weinig meerwaarde.

Over het algemeen is Aquarius III een heel leuke extra voor fans zoals ik. Logic mag nog wel blijven doorgaan op deze manier!

3,5*

College Park ervaar ik volledig anders dan Jelle zo te zien!

Voor mij is dit studioalbum zelfs een beetje een return to form als het ware voor Logic, het aspect dat ik zo bewonder aan hem is namelijk terug op College Park. Net zoals op zijn eerste albums (voornamelijk het tweede en derde) vertelt hij hier doormiddel van skits een verhaal, als luisteraar krijg je hier wederom een cinematografische ervaring voorgeschoteld. Akkoord, het is heel wat minder groots en episch dan de ruimtereis op The Incredible True Story of het gesprek met God op Everybody maar dit is toch ook een verhaal dat me goed kan bekoren.

Het verhaal speelt zich af in 2011 en is in feite een roadtrip van Logic, Big Lenbo, C Dot Castro en 6ix naar een concert in DC. Onderweg bespreken ze onder andere de rol van een hypeman, gaan ze door een drive-thru van een fastfood keten, freestylen ze in de auto, stoppen ze een winkeloverval en bereiken we uiteindelijk het eigenlijk concert waar ze opgewacht worden door Logic's DJ DJBossPlayer.
Nietszeggend maar het moet niet altijd vol betekenis en diep zijn om leuk te zijn, kijk maar naar de gemiddelde komische en/of actiefilm. Het leuke is vooral dat Logic hier een autobiografisch avontuur van gemaakt heeft mét het team dat er vanaf het begin bij was, je merkt dat deze mensen een goede chemie hebben. Big Lenbo is nog steeds de beste vriend van Logic en 6ix is uiteraard al sinds jaar en dag de vaste producer van de beste man, maar met DJBossPlayer had hij het contact zo goed als verloren en nadat C Dot Castro 3 jaren in de gevangenis gezeten heeft was dat contact ook volledig verwaterd. Speciaal voor deze LP heeft hij de originele RattPack terug bij elkaar gebracht waardoor dit album als een prequel van zijn debuutalbum aanvoelt.

Allemaal leuk en aardig natuurlijk zo'n fictief verhaaltje als rode draad voor een album maar hoe gaat het met belangrijkste aspect van een album, hoe is de muziek? Wat mij betreft zit het hier ook gewoon heel goed! Logic rapt nog steeds de sterren van de hemel op een gecontroleerde manier en is een rapper waar de verstaanbaarheid nooit een probleem is. Inhoudelijk heeft hij niet altijd iets te zeggen maar zoals we van hem gewoon zijn staan ook hier nummers op waar hij tekstueel wat dieper gaat. Zo gaat het onder andere over zijn moeilijke jeugd (Wake Up), drugverslavingen (Redpill VII) en alcoholisme (Village Slum).

Voor mij staan er hier ook wel een aantal positieve verrassingen op. Zo was ik nog niet goed bekend met C Dot Castro maar op de drie tracks waar hij een strofe heeft komt ook hij naar voren als een puik rapper, qua stem niet heel distinctief maar toch. Van Gaithersburg Freestyle had ik wegens de titel niet veel verwacht maar in kader van het verhaal is dit het moment waar de vrienden aan het freestylen zijn in de auto, verrassend genoeg is dit één van de hoogtepunten. Fat Trel is een naam dat ik al jaren niet meer voorbij heb zien komen en van zijn bijdrage had ik niet veel verwacht omdat ik hem toch zie als "simpele" Trap-rapper maar hij heeft misschien wel de lekkerste strofe op deze possecut... en dat wil al wat zeggen tussen die spitters! Als single vond ik Insipio trouwens maar een raar nummer, maar aangezien Logic in het verhaal dan nog steeds aan het freestylen is komt het in het geheel perfect tot zijn recht.
Dé grootste verrassing was echter wel Seth MacFarlane op Self Medication. Sowieso had ik geen idee wat te verwachten van een track waar Logic, Redman, Statik Selektah (doet de scratches hier) en Seth MacFarlane samenwerken. Na de (fijne en humoristische) strofe van Redman begint er iemand als een ware Frank Sinatra te zingen, de eerste keer toen ik dit hoorde ben ik meteen naar Genius gegaan om er achter te komen dat deze prachtige stem van het komische brein is dat onder andere de wereld Family Guy, Ted en A Million Ways to Die in the West gaf. Ik had geen idee dat Seth kon zingen, en dan nog wel in deze prachtige stijl.

Wake Up, Clone Wars III, Gaithersburg Freestyle, Self Medication, Shimmy, Paradise II en voornamelijk Village Slum (met die prachtige sample dat Big K.R.I.T. ook gebruikte op American Rapstar) zijn tracks die het ten huize Avonds heel goed doen. Al moet ik eerlijk zijn dat ik de andere nummers hier ook wel kon neerpennen hoor... skippers staan hier absoluut niet op.
Het stoner-nummer Highlife is het enige dat ik iets minder goed trek, maar aangezien hij op dit moment in het verhaal een (door zijn vrienden gedwongen) teug van een joint heeft moeten nemen kan ik het wel plaatsen.

Dit is trouwens een album dit je niet op shuffle moet zetten en ook losse nummers in willekeurige playlisten zetten is relatief moeilijk, het verhaal (de skits dus) plakken vast aan zo goed als elk nummer op het album en sommigen duren wel enkele minuutjes.

Vinyl Days was een album dat hij op 10 dagen tijd gemaakt had, voornamelijk om zo snel mogelijk uit zijn contract bij Def Jam te kunnen, maar hier hebben Logic en 6ix heel wat langer aan gewerkt. Aan College Park hebben de heren 2-3 jaren gewerkt en zeker in tegenstelling tot haar voorganger is dat er wel aan te merken.

Benieuwd naar de toekomst van deze artiest! Oorspronkelijk was deze LP een dubbelaar geweest: de eerste helft had rapmuziek geweest zoals nu, de tweede zou indie-rock geworden zijn in de trant van zijn soundtrack Supermarket. In het verhalende stuk van Lightyear horen we Logic tegen Big Lenbo zeggen dat hij niet op zijn 50ste levensjaar nog op een podium op hoog tempo wil staan rappen maar liefst de transitie wil maken naar zingen en gitaar spelen. De laatste anderhalve minuut van deze LP krijgen we hier een voorproefje van, eentje dat ik (heel) leuk vind klinken maar of die stijl mij voor een volledig project zou kunnen blijven boeien is nog maar de vraag.

Wat mij betreft een geweldig album van Logic, een rapper dat na een decennium nog steeds één van mijn favorieten is! Aangezien hij, net als ik, ook een ontzettend Hip Hop, film/serie en videogame nerd van dezelfde leeftijd (en hij is ook vader) is is het ook een rapper dat het dichtste staat bij mijn eigenlijke leefwereld natuurlijk.

Dikke 4*

Nee.

Under Pressure, The Incredible True Story en Everybody vind ik geweldige albums. Elk nummer is afzonderlijk te beluisteren, maar ze zijn elk ook ontzettend sterk als geheel. Vooral de 2de en 3de albums hebben, vind ik, een geweldig zelf verzonnen Sci-fi verhaal als rode draad. De skits beluister ik even graag dan de tracks zelf op die projecten.
Young Sinatra IV had zo'n rode draad dan wel niet, maar ook dit was gewoon een solide album.

Maar dit... wat is er met Logic gebeurd? Niet iedereen was altijd te spreken over de inhoud en boodschappen van zijn muziek, maar toen was dat er tenminste nog. Logic rapt oké, maar de teksten zijn allemaal zó vervangbaar en inhoudsloos. Een album dat je meteen weer vergeten bent na een luisterbeurt.

Neuken, juwelen, drugs, geld, namedrops, macho-gedrag,... dit zijn allemaal zaken die je, kijkende naar de vorige albums, niet zou associëren met Logic... maar dat is 90% waar dit album over gaat.

Persoonlijk ben ik niet bekend met YBN Cordae en G-Eazy, maar die gasten waren een verademing tegenover de gastheer zelf.
Deze rapper had dan ook een kans om hoge ogen op te gooien met Will Smith... maar dat is ook uitgedraaid tot een mislukking.

Pluspuntjes zijn extreem mager vertegenwoordigd. De titeltrack, Homicide en Lost in Translation zijn geweldig. Beats zijn tof. De albumcover vind ik prachtig.

Deze review van Dead End Hip Hop verwoord eigenlijk perfect wat ik vind van het album.

2*

Zijn doorbraak bij het grote publiek.

Vanaf dit derde studioalbum werd hij bekend bij het grote publiek en was hij niet enkel en alleen meer bekend in zijn genre. Dit komt voornamelijk door zijn hartverwarmende hit 1-800-273-8255. Het feit dat deze single blijkbaar ook mogelijks zoveel zelfmoorden voorkomen heeft is extreem bewonderenswaardig.
Nadien heeft Logic dat niveau van succes niet meer weten te bereiken.

Het concept en verhaal dat rondom Everybody verzonnen is vind ik net zoals op de voorganger weer uiterst goed. Aan het einde van de opener, de enige volledige interlude (The Waiting Room) en tegen het einde van het slotnummer (wat ook een terugkeer heeft van de crew van Aquarius III) krijgen we weer een, wat mij betreft, interessant verhaal voorgeschoteld. Atom sterft en komt zo terecht in de twilight zone. Wetenschapper Neil deGrasse Tyson speelt God en begeleidt de eerste genoemde en vertelt hem hoe het vork in de steel zit.
Wederom een geweldig sciencefictionachtig verhaal en rode draad met een subliem scenario en de twee stemacteurs acteren geweldig naar mijn mening. Net zoals op The Incredible True Story momenten waar ik op zit te wachten tijdens het beluisteren van deze plaat.

Over het algemeen is de muziek zelf ook weer heel tof op deze langspeelplaat. Logic laat nogmaals horen heel getalenteerd te zijn in zijn vak en de producties zijn over het algemeen ook weer van een geweldig hoog niveau. Vanaf dit album kreeg hij niet alleen grotere faam maar werd er ook veel met hem gelachen. Het klinkt met momenten wel zeer prekerig en hij focust inderdaad heel hard op het feit dat hij een mengeling is tussen twee rassen. Persoonlijk vind ik het wel prachtig dat antiracisme op zo'n grote plaat gepromoot wordt en kan ik me voor het grootste gedeelte wel neerleggen bij het prekerige aspect van Everybody.
Het enige wat ik minder vind aan de boodschap is dat hij zich precies lijkt te schamen voor z'n blanke kant. Het is allemaal zeer "pro-black" maar schijnt zijn andere kant wat te negeren. Het is niet zo erg als de uitspattingen van bijvoorbeeld Charlamagne tha God en Royce da 5'9", wat in mijn ogen gewoon racisten zijn, maar het voelt toch niet helemaal goed. Maar genoeg daarover, zo komen we in gevaarlijke politieke wateren. Het draait op dit forum rond de muziek.

Voor mij persoonlijk kent dit album twee grote problemen: Take It Back en Anziety. Op die eerstgenoemde stopt hij vanaf de tweede minuut met rappen en besluit hij de rest van de tijd gewoon te praten... zelfs geen rijmende spoken word. Je bent een rapper, Logic. Maak van dat verhaal verdomme een sterke rap en zorg dat het toch nog enige artistieke waarde heeft.
Vanaf de helft van het tweede genoemde nummer hebben we in principe hetzelfde probleem. Hier is de productie wel beter van en je kan het ergens nog zien als een (te) lange outro.
Ink Blot met Juicy J is ook een tikkeltje minder dan de rest van het album, dit klinkt vooral onafgewerkt. Jammer ook dat Killer Mike geen strofe voor zijn rekening neemt op Confess.

Mijn cijfer is misschien aan een te hoge kant maar de momenten dat Logic wel besluit te rappen, de producties en voornamelijk het (naar mijn mening) briljante verhaal en gesprekken tussen Atom en God vind ik geweldig. Logic staat sowieso bekend voor zijn mooie albumcovers maar vooral op deze valt veel te ontdekken.
Een goed album dat niet alleen met de muziek an sich te maken heeft.

4*

De opvolger van zijn debuutalbum, Under Pressure.

Dit zesde studioalbum van Logic gaat terug naar de basis en valt het beste te vergelijken met zijn allereerste album, zie ook de titel uiteraard. Voor het eerst sinds toen kroop hij weer in de studio met zijn mentor No I.D., Thalia is teruggeschroefd naar oorsprong en brengt net zoals in het begin leuke feitjes over de creatie van dit album en hij heeft geen gastartiesten meer uitgenodigd (enkel onbekend rapper Silas heeft een niet-gecrediteerde strofe op Celebration).
Logic heeft goede tot zeer goede albums op zijn naam staan maar toch had ik voordat dit album uitkwam in 2020 geen zin in dit project wegens de afschuwelijke voorganger Confessions of a Dangerous Mind.

No Pressure is puur muzikaal gezien misschien wel zijn beste album tot op heden. Hij is werkelijk waar terug naar de roots gegaan en heeft zich ditmaal niet bezig gehouden met een groot sciencefiction-verhaal en diept zijn verzonnen fictieve personages van crew Aquarius III niet verder uit. Wel rapt hij er over op de tweede helft van Soul Food 2.
Dit album draait om muziek, niets meer en niets minder.

De raps van Logic zijn meesterlijk op deze plaat en inhoudelijk heeft hij wederom iets te zeggen. Zo heeft hij het over de twijfel na haatcomments online, zijn dagelijkse leven als getrouwd man en vader van een zoon, zijn beginperiode, zaken/personen die hem geïnspireerd hebben en ga zo maar verder. Tekstueel, gelukkig, weer een grote sprong naar voren sinds zijn vorige album.
Geen commercieel ingezongen (R&B-)refreintjes te vinden op deze plaat en Logic houdt zich ook voornamelijk bezig met rappen, niet met zingen of harmoniëren.

De producties voelen over het algemeen heerlijk old school aan en er is goed gebruik gemaakt van klassieke samples. Perfect klinkt moderner en is de banger op No Pressure.

Hier is geen zwak nummer op te vinden. Lekker ongecompliceerde Hip Hop waar je van zowel de vocalen als de producties ten volle van kunt genieten. Eentje voor fans van het genre, met de (pop-)mainstream heeft hij weinig rekening gehouden. Zonder meer ook zijn meest volwassenplaat.
Obediently Yours vind ik trouwens een onwijs prachtige en krachtige outro. Logic heeft hier zelf weinig mee te maken maar die man (Orson Welles) verwoord prachtig wat er zo fout is aan racisme. Héél sterk!

Normaal gezien ging hij na dit album op pensioen en was dit dus zijn zwanenzang geweest, het was een mooi en passend afscheid geweest. Logic is echter een rapper, zij stoppen zelden tot nooit definitief.
Hierna bracht hij hetzelfde jaar nog een beattape uit en vorig jaar zagen zelfs 2 mixtapes het daglicht (eentje onder de naam Doc D/Doctor Destruction).
Dit jaar zou zelfs een nieuw album uitkomen genaamd Vinyl Days!

Dikke 4*

Zijn beste.

Of dat vind ik toch. Logic is een rapper dat een vrij atypisch leven leeft in vergelijking met de gemiddelde woordenkunstenaar. Hij heeft wel het nodige gezien van de donkere kant van het leven wegens zijn vader en broers maar zelf stond hij er steeds van een kleine afstand vandaan. Logic is gewoon een (über)nerd dat zich vooral graag verdiept in verhaalvertellingen, films en videogames. Uiteraard is hij ook ongelofelijk gepassioneerd door Hip Hop én is wat mij betreft zelf een subliem rapper. Voor mij persoonlijk is dit één van de betere van de vorige generatie rappers. Wegens zijn interesses ook wel dé rapper waar ik me het beste mee kan identificeren denk ik.

The Incredible True Story is in elk opzicht een evolutie van zijn debuutalbum. Logic rapt zeer strak, de teksten zijn mooi geschreven, hij experimenteert wat meer (waaronder met zang... hoor City of Stars) en dit bevat heerlijk rijke producties. Heerlijke warme instrumentaties die een prachtig huwelijk vormen met de stem van de gastheer zijn op dit tweede studioalbum te vinden.
Young Jesus is een stijlbreuk, Logic en zijn artiest Big Lenbo scheuren die boom bap-track volledig aan flarden. I Am the Greatest bevat dan weer elementen van Trap.

De grootste evolutie zit in het albumgevoel. Eén van de voornaamste redenen dat ik dit geniaal vind heeft niet alleen met de muziek te maken. De nummers vind ik stuk voor stuk geweldig maar Logic heeft hier een sciencefiction-verhaal rond gebreid. In de (verre) toekomst is de bemanning van ruimteschip Aquarius III op zoek naar Paradise. Als luisteraar krijg je te horen hoe deze zoektocht gaat en krijg je ook uitstekend geschreven conversaties van de crew onderling te horen. Dit album hebben ze tijdens hun ruimtetocht opstaan.
Thalia van het eerste album, Under Pressure, heeft letterlijk een evolutie doorgemaakt. Waar ze daar na elk nummer een leuk feitje gaf over Logic of dat album is ze hier de intelligente boordcomputer van het ruimteschip.

The Incredible True Story is wat mij betreft de perfecte mengeling tussen Logic als muzikant, verhalenverteller en nerd. Een album waar ik de interludes (niet alleen de aparte maar ook de kleintjes na de tracks) een absolute meerwaarde vind... iets wat niet veel voorvalt. Meer nog, ik kijk ernaar uit tijdens het beluisteren van dit project! Petje af voor de stemacteurs en het scenario, ik geniet er met volle teugen van. Wegens dit feit ook wel het type album dat je best in zijn volledigheid beluisterd.

4,5*

Tof project voor de fans!

Ultra 85, het album waar Logic meer dan een decennium aan gewerkt heeft. Hij heeft dit negende studioalbum niet gemaakt om nieuwe fans aan te trekken, niet voor het geld of de faam... nee, dit project heeft hij gemaakt puur voor de mensen die al fan zijn van deze rapper en voor zijn liefde voor het maken van kunst. De producties komen bijna uitsluitend van 6ix (en Logic zelf) en het verhalende element is een vervolg op The Incredible True Story en geeft ons dus een update hoe het gaat met de crew van Aquarius III, meer bepaald Quentin Thomas en William Kai. In feite is dit verhaal een prequel op The Incredible True Story, aangezien die twee heren elkaar in dit verhaal voor het eerst ontmoeten.

Logic krijgt altijd veel commentaar en haat over zich heen, sommige dingen zijn zeker ook gegrond, maar ik snap het meestal niet goed. Sinds Under Pressure ben ik een groot fan van deze muzikant en tijdens het beluisteren van deze LP ben ik blij dat nog steeds te zijn. Er zijn zelfs stemmen die durven zeggen dat deze meneer een slechte rapper is, dat gaat echt totaal nergens over. Zet enkel de opener (Paul Rodriguez) op en hoor op welk niveau Logic hier rapt voor 9 minuten lang. Dat niveau houdt hij zo goed als altijd vast tijdens de gehele speelduur van 1:15u!

Logic doet het als MC dus geweldig op Ultra 85, de producties zijn verzorgd en passen weer uitstekend bij de gastheer en qua thema's loopt hij zichzelf niet voorbij en blijft hij trouw aan zichzelf.

17 nummers (+ 3 skits) en een speelduur van 1:17u is net iets té lang maar storen doet het album eigenlijk ook niet. Het album staat geregeld op en keer op keer is het genieten. Het sci-fi verhaal heeft niet hetzelfde niveau als op zijn magnum opus maar het luistert toch ook weer gewoon lekker weg, ik vind die personages Thomas en Kai wel leuk. Dit is ook een zeldzaam voorbeeld van het type album waar ik uitkijk naar de skits meteen na de nummers en de losstaande skits (al duren ze soms 3 minuten).

Exact wat ik wil van een Logic-project. Geen fan van Logic? Blijf hier dan ver weg van!

4*

Ontzettend sterk debuutalbum van Logic.

De sound van dit album doet me denken aan een mengeling van Kendrick Lamar en Drake. Maar dit doet geen afbreuk aan Logic zelf, want het is een geweldige rapper! Verstaanbaarheid, toffe stem, teksten, flow, ... hij heeft het allemaal.

Niet alleen de gastheer verdient een dikke pluim, maar ook de producers die deze plaat hebben gecomponeerd. De meerderheid is gedaan door zijn jeugdvriend 6ix, maar ook Logic zelf heeft een drietal nummers ge(co-)produceerd.

Alle nummers hebben op het einde een kleine skit ingesproken door een vrouwelijke computerstem genaamd Thalia. Zij vertelt steeds een nieuw feitje over Under Pressure en/of Logic zelf, zeer leuk gedaan!

Elk nummer is verschrikkelijk sterk, inclusief de bonustracks van de deluxe editie.

Gang Related is één van de sterkste, vooral de laatste strofe is erg goed!
Ook Nikki is er één dat me goed bijblijft. Op deze track rapt hij over zijn sigarettenverslaving alsof hij over een meisje aan het rappen is. Nikki = nicotine.
De titeltrack verveeld geen moment, die 9:20 minuten vliegen voorbij.

Knap dat Logic een heel album kan blijven boeien zonder gastartiesten (bonusnummers daargelaten).

Laat de opvolger volgend jaar al maar komen, Sir Robert!

Dikke 4*.

Logic is wel in zijn bedoeling geslaagd naar mijn mening.

Het concept van Vinyl Days is dat dit studioalbum klinkt als een mixtape. Diepgaande teksten moet je hier ook niet verwachten naar eigen zeggen want daar draait deze plaat niet om, dit was ook maar 12 dagen werk. Dit zevende album van Logic is gecreëerd door te samplen uit zoveel mogelijk vinyl-platen. Het old school gevoel moet naar boven komen heb ik hem horen zeggen in een interview: veel samples, knallende beats, DJ-drops en lekker ongecompliceerd rappen! In zijn opzet vind ik hem best geslaagd, of ik het zo'n geweldig concept(album) vind is iets anders.

Zoals hierboven ook al aangegeven is is het project wel een rommeltje hoor. 30 nummers waarvan 8 skits en de echte muzikale nummers duren gemiddeld ongeveer 2 minuten met dan af te sluiten met zijn versie van Last Call van Kanye West. Funkmaster Flex met zijn drops doet dit album ook niet goed.
De skits zijn het voornaamste probleem voor mij, ze halen me met enige regelmaat uit de luisterervaring. Voor hem persoonlijk zal het wel fijn zijn om grote en mindere grote namen zoals o.a. JJ Abrams, Michael Rapaport, Nardwuar en TheNeedleDrop een voicemail bericht te laten inspreken voor zijn album maar de meeste duren toch echt veel te lang hoor!
Voor de rest mocht hij de meeste nummers wel wat meer uitdiepen, vele nummers voelen gewoon aan als ideeën die niet afgewerkt zijn.

Maar je kan niet ontkennen dat Logic een uitstekende rapper is, ook zijn de beats van 6ix en hemzelf wel prima. Als je hem in interviews of iets dergelijks ziet lijkt hij ook gewoon een uiterst aangenaam persoon die stiekem gewoon een grote nerd is.

Quasi is een ode aan Madlib (waar hij een collaboratiealbum mee heeft opgenomen) waar Logic uitdrukt dat hij ook weer aan het rappen moet gaan en is één van die korte nummers dat ik wel geweldig vind. Hiernaast zal ik het vaakst terugkeren naar de reguliere nummers die meestal ook voorzien zijn van een toffe gastartiest, denk bijvoorbeeld aan Therapy Music, Ten Years, Porta One, het titelnummer en Orville. I Guess I Love It met The Game vind ik ook wel tof maar ik heb The Game de laatste paar keren al sterker gehoord. Dat beloofd volgende maand dat hij ook met een nieuw album van 30 tracks (Drillmatic) komt...

Logic zelf (teksten door de vingers gekeken), de producties, de gastartiesten en het concept zijn allen goed maar als geheel is het te rommelig en duurt het vooral veel te lang. Hij had van mij persoonlijk meer tijd mogen uitrekken voor de creatie van Vinyl Days. Wel leuk dat hij terug uit pensioen gekomen is! Dit was zijn laatste op Def Jam Recordings maar hij gaat independent muziek blijven uitbrengen!

3,5*