Lange zit.

Kal Banx is een producer/rapper dat getekend staat bij Top Dawg Entertainment, met RHODA laat hij zijn debuutalbum op de wereld los. Dit debuutalbum is een dubbel album geworden. Disc 1 (1-12) is van hem als rapper, op disc 2 (13-25) is hij niet te horen aangezien dit de producerszijde is.

Als producer heeft hij zeker talent, al blazen de producties me ook nergens omver. Kal Banx de rapper laat niets speciaal horen en smelt in het geheel weg tussen alle andere, voornamelijk nietszeggende, rappers.

Geen slecht debuut, wel een lange zit dat me niet uitnodigt om vaker te gaan beluisteren.

3*

Wat was het lang geleden dat ik deze schijf nog eens een kans gaf!

Op Graduation ging Kanye West al meer en meer de richting uit van Pop, kijk vooral naar namen zoals Daft Punk en Chris Martin, maar op dit album is hij helemaal de weg van dat genre ingeslagen. Van Hip Hop schiet hier niets meer over, buiten hier en daar een rap. De gastheer zingt voornamelijk op 808s & Heartbreak, steeds met hulp van een stemvervormer.
Dit vierde studioalbum heeft hij gemaakt naar aanleiding van het onverwachte overlijden van zijn moeder en het maken van deze Popplaat schijnt goed bij de verwerking daarvan geholpen hebben. Het verliezen van deze belangrijke persoon is achteraf bekeken volgens mij ook de aanzet geweest dat hij meer ontspoorde (en nog niet gestopt is).

Initieel had ik dit album staan op 1,5*. Het was echt mijn ding niet en in de periode dat dit album uitkwam was ik bijna exclusief bezig met gangsta rap... dit ligt daar mijlenver vandaan. Nadien heb ik het album nooit meer een kans willen geven, tot nu toe. In verscheidene playlists kwam zo nu en dan nog wel een track voorbij maar ik werd er niet warm van.
De leadsingle Love Lockdown was het enige lied dat ik nog wel kon pruimen.

Mijn mening moet ik toch drastisch herzien. Het positiefste punt zijn sowieso de producties. Ontzettend sfeervol en je merkt nu, jaren na datum, vooral hoe een invloedrijke LP dit was. Vroeger vond ik de producties één van de vele struikelblokken maar dit is veruit de grootste kracht van 808s & Heartbreak.

Love Lockdown is zeker niet meer de enige compositie dat ik goed vind. Welcome to Heartbreak, Heartless, Amazing en Paranoid vind ik ook heerlijk. Het enige nummer dat ik nog steeds helemaal niet tof vind is Pinocchio Story, raar dat dit een live-versie geworden is.
De rest is leuk. Echter vrees ik wel dat de nummers los voorbij komen in een playlist ze me nog steeds niet helemaal kunnen bekoren. De stijlbreuk met de rest van zijn discografie is wel immens groot. Dit is het type album dat tot zijn recht komt als compleet werk. Sfeervolle plaat, dat is zeker.

Kanye West is nooit een toprapper geweest maar voornamelijk in de beginperiode was hij ook zeker niet slecht. Rappen gaat hem wel beter af dan zingen. Ik vind het absoluut geen getalenteerd zanger en zijn vocalen zijn de grootste stoorzender op dit project naar mijn mening.
Neem bijvoorbeeld Welcome to Heartbreak. Wat een productie en Kid Cudi lijkt ook geboren te zijn voor dat type muziek... maar de strofes van Kanye vind ik bijna storend op dat magnifieke nummer.

Een cijfer vind ik nog wel moeilijk voor deze plaat. Het schommelt tussen 3* en 4*... de nummers die goed zijn zijn werkelijk waar top. Het bulk van het album is aangenaam maar de vocalen van de gastheer zelf en het slotnummer zijn wel minpunten.

Voor nu gaat deze naar 3,5*. Mooi cijfer, zeker als je kijkt van waar het komt. Voornamelijk krediet naar de producties.

Dit is het niet voor mij.

Heb dit in zijn totaliteit maar 2x beluisterd en de extra nummers van de Deluxe-versie heb ik gewoon apart beluisterd toen die uitkwam, heb het nog niet aangedurfd om de Deluxe te draaien met haar aparte volgorde van tracks. Meerdere keren kom ik hier gewoon niet doorheen.

Met zijn speelduur van bijna 2 uur is dit album al véél te lang, hier had hij heel wat in kunnen schrappen hoor. Zoals al eerder vermeld door andere gebruikers mochten zeker de "Pt. 2"-nummers weggelaten worden.
Dit kent ook hetzelfde probleem als zijn vorige soloworp, Jesus Is King, ik heb gewoon totaal niets met heel dat gelovig gebeuren en krijg er persoonlijk meestal de kriebels van.
Verschrikkelijke cover ook en jammer dat de gastartiesten niet vermeld worden op Spotify.

De producties op dit album zijn nog wel van een degelijk niveau, hij blijft een onwijs getalenteerd producer uiteraard maar vanaf het moment hij zijn mond opent wordt de pret toch de kop ingedrukt voor mij. Het zijn de gastartiesten die gedenkwaardiger zijn voor mij, al zijn de enige 2 die me echt bijgebleven zijn in uitermate positieve zin Fivio Foreign op Off the Grid en The Weeknd op Hurricane.
JAY-Z op Jail was een grote teleurstelling, wat de terugkeer moest worden van The Throne is uitgedraaid tot een flop naar mijn inzien. Ook had Conway the Machine een veel te korte strofe op Keep My Spirit Alive (, Pt. 2).

Kanye West zal ik altijd blijven zien als top 3 beste producers allertijden maar als ik eerlijk moet zijn is hij me vanaf Yeezus al kwijt met zijn solowerk. The College Dropout en My Beautiful Dark Twisted Fantasy zijn 2 van mijn favoriete albums allertijden maar na die laatstgenoemde heeft hij me niet echt meer kunnen bekoren als soloartiest.

En dat je niet wil schelden op uw Christelijk album kan ik nog snappen... maar schrijf dan teksten zonder scheldwoorden en vraag dit ook aan de artiesten die je uitnodigt om mee te werken aan Donda hé.

Magere 2,5* dat ik in de toekomst nog wel zie zakken jammer genoeg.

Dit was toch een stap terug.

Waar de eerste twee studioalbums van Kanye West fantastisch zijn vind ik Graduation toch een stuk minder goed. Dit is het eerste album waar hij niet meer voornamelijk bekend was in het genre maar dit was toch ook voornamelijk zijn doorbraak bij mensen die niets met Hip Hop hebben.
Met Stronger had hij een monsterhit te pakken waar hij begon te experimenteren met andere muziekgenres, met name EDM. Dit was de aanzet dat hij nodig had om een superster te worden maar persoonlijk heb ik dat nooit zo'n sterk nummer gevonden.

Good Life was een feel-good single dat ik veel prettiger vond, T-Pain was die periode een graag geziene gast dat bijna synoniem stond met hits. Flashing Lights is ook een heerlijk nummer dat ik graag hoorde langskomen op Grand Theft Auto 4. Can't Tell Me Nothing is uiteraard vrij geniaal en heerlijk om het refrein mee te roepen, de adlibs van Young Jeezy maken dit helemaal af.
Big Brother vind ik een uitstekend eerbetoon aan zijn voormalige Roc-a-Fella Records baas Jay-Z.
Ten slotte zijn I Wonder, Everything I Am en The Glory ook nog mooie nummers.

De overige nummers vind ik toch heel wat minder om eerlijk te zijn, niet bepaald slecht maar ook niet heel goed. Stronger, Barry Bonds en Drunk and Hot Girls zijn wel op het randje hoor.

Het cijfer schommelt tussen 3* en 3,5* maar omdat, de drie nummers van de alinea hierboven niet meegerekend, hier genoeg leuks opstaat krijgt dit project een verhoging.

3,5*

Met zo'n albumtitel had ik al moeten weten dat dit niets voor mij was.

Slecht is dit absoluut niet hoor. De producties zijn met momenten echt prachtig. Het hoogtepunt vind ik de opener Every Hour van zijn koor Sunday Service Choir, heerlijk feel-good gospelnummer.
Maar al dat gekneuzel over God, Christendom, Jezus of het geloof in het algemeen is voor mij persoonlijk gewoon niet weggelegd. Zoals ik bij Donda al aankaartte krijg ik er gewoon de kriebels van.
Kijkende naar de controverse rondom deze artiest, die nog steeds rondom hem hangt, vind ik het ook absoluut niet oprecht overkomen. Pluspunt is dat dit een dik uur minder lang duurt dan haar opvolger, daar had je dan sporadisch nog wel een leuke gastbijdrage.

De grootste teleurstelling was voor mij de reünie van de gebroeders Clipse. Pusha T klinkt heel ongemakkelijk en dit heeft veruit de zwakste beat op het album. Malice... of ja... No Malice vond ik ook geen grote toevoeging.

Hetzelfde jaar kwam op Kerstdag Jesus Is Born van zijn koor uit. Dit is het enige album waar Kanye gecrediteerd is als hoofdartiest dat ik niet ken.

Ik kan jammer genoeg gewoon niet veel met het negende studioalbum van deze beste man. Mijn punt is voornamelijk voor de instrumentaties op Jesus Is King.

2,5*

Subliem.

Om eerlijk te zijn moet dit niet al te veel onderdoen voor zijn debuutalbum. Kanye West en componist van filmmuziek Jon Brion leveren hier een solide studioalbum af. Als superproducer bleef Kanye in de kwalitatieve sferen zitten dat we al van hem verwachtten maar ook als rapper is hij op dit tweede album even interessant als op The College Dropout.

Touch the Sky, Gold Digger, Roses, Bring Me Down, Diamonds from Sierra Leone (+ remix), Hey Mama en Gone zijn de climaxen van Late Registration.
De overige nummers zijn ook gewoon goed en behoren ook wel tot de top van zijn solowerk.

Echte minpunten heeft deze plaat niet. Wat ik persoonlijk wel jammer vind is dat The Game maar een heel beperkte bijdrage geleverd heeft op Crack Music. Als groot fan van die rapper had ik hem toch ook graag een strofe horen spitten.

Topwerk maar ik vind het allemaal toch net iets minder leuk dan de liedjes op zijn debuutalbum.

4*

Zijn magnum opus.

Na wederom een hoop controverse besloot deze superproducer zichzelf op te sluiten in een studio in Hawaï, er werden veel andere artiesten en producers uitgenodigd maar ze moesten wel een artistieke inbreng hebben tijdens het creëren van My Beautiful Dark Twisted Fantasy. De verhalen over de creatie van dit kunstwerk zijn die van legende, nog steeds komt er zo nu en dan één boven water van een collaborateur. De roll-out van dit album heb ik eerder ook zelden meer episch gezien. Elke vrijdag kregen we via de GOOD Fridays-serie een nieuw nummer (waar enkelen het album van gehaald hebben) en ook deze waren allemaal van een uitmuntend hoog niveau.

Episch, dat is een correct woord wanneer we het over Kanye West zijn vijfde studioalbum hebben. Dit project voelt zeer grandioos en episch aan, dit is wat mij betreft echt een stukje kunst. 13 nummers tellend lijkt dit niet zo'n lange zit maar de speelduur van de meeste nummers is aanzienlijk lang. Toch verveeld naar mijn mening geen enkel lied. De producties en composities in het algemeen zijn ontzettend rijk en gelaagd, met elke luisterbeurt ontdek je wel iets nieuws. Neem Runaway als voorbeeld, er zitten zoveel verschillende lagen in dat nummer en zoveel verscheidene (kleine) beatswitches. Dat benaderd toch wel de perfectie hoor.

Voornamelijk op deze plaat mag je de gastheer zeker en vast een muzikaal genie noemen. Dit is het album dat hem het recht gaf om inderdaad een hoge dunk van zichzelf te hebben... wat hij hierna solo uitgebracht heeft jammer genoeg niet meer.
Hij is aan het werk geweest als een architect op MBDTF en heeft het niet allemaal rond zichzelf laten draaien, ook zijn eigen vocalen zijn bijna louter bouwstenen geworden die bijdragen aan het groter geheel.

De gastartiesten, al dan niet gecrediteerd, zijn ook puzzelstukken die perfect passen in het grote plaatje. Ze zijn allen perfect geplaatst en buiten Nicki Minaj op Monster is er niemand dat echt de spotlight claimt en klinken gewoon als instrumenten in deze magnifieke liederen. Jammer trouwens dat Nicki tot nu toe nooit een memorabel album heeft kunnen afleveren, sowieso een ondergewaardeerde vrouwelijke MC... één van de zeer weinige die ik volg.

Bon Iver ken ik voornamelijk van deze LP en deze band doet het voortreffelijk op Monster maar voornamelijk op Lost in the World. Geweldige manier om het album mee af te sluiten. Het is moeilijk om een favoriet nummer aan te duiden maar dat is toch een grote kanshebber hoor.

Minpunten zijn er niet. Om te muggenziften snap ik niet goed waarom Who Will Survive in America een aparte outro is, dit had perfect verder kunnen gaan op Lost in the World.
Nooit zal ik een liefhebber worden van de stem van Swizz Beatz, zo ook niet op So Appalled. Op dit nummer had ik RZA ook niet meteen gemist vrees ik.
Maar nogmaals, nu ben ik aan het muggenziften hoor. Normaal ben ik geen voorstander van interludes, maar die van All of the Lights is echt een sterk staaltje muziek.

Na dit album ging het drastisch bergaf met de beste man. Niet alleen muzikaal maar inderdaad ook met zijn geestelijke gezondheid. Nadien heeft hij me op een soloalbum nooit meer volledig weten te boeien en ik vrees ook dat het niet meer te redden valt.

Dit project is voor mij toch wel het bewijs dat artiesten, en mate name rappers, wel wat meer tijd mogen uitrekken voor het maken van een album. Dat ze zich desnoods ook in soort lockdown (met een kleine groep medewerkers) gooien om een gefocust meesterwerk zoals dit bij elkaar te toveren.
Tegenwoordig lijkt het de norm om zoveel mogelijk uit te geven, vreemd genoeg komen hier nog wel veel goede projecten uit voort, maar ze zullen toch nooit een status zoals dit kunnen behalen vrees ik.

Meesterwerk. Eén van mijn favoriete albums allertijden en absoluut top 2 van Kanye West. Objectief gezien lijkt dit me zijn beste werk maar ik prefereer The College Dropout misschien toch net iets meer. Dat komt omdat ik groot fan ben van de soulvolle producties op dat album en het een minder zwaar album is om te beluisteren, allemaal wat meer simplistisch.

4,5*

Kanye op zijn best.

Voor dit album het daglicht zag was hij bekend als een getalenteerd producer met hier en daar eens een gastbijdrage, vooral op albums van zijn voormalige baas Jay-Z. Niemand geloofde in Kanye als rapper maar toch kreeg hij uiteindelijk zijn kans en tekende hij ook als rapper bij Roc-a-Fella Records. Hij had iets te bewijzen en dat is duidelijk te horen op The College Dropout.

Producties zoals dit zijn de reden waarom ik Kanye West één van de beste producers vind dat Hip Hop (en R&B) ooit gekend heeft. Heerlijk soulvolle instrumentaties en een prachtig staaltje sample-werk. Als producer is hij nog steeds top maar toch mis ik deze beginperiode nog ontzettend hard.
Nooit heb ik hem een toprapper gevonden. Hij valt misschien het beste met Dr. Dre te vergelijken... beide meesterlijke producers, hebben alle twee geweldige albums op hun naam staan, werken samen met getalenteerde artiesten die mooi klinken op de beats die ze gebakken hebben en beide zijn bekwaam in rappen maar blinken er zeker niet in uit.

Over heel zijn discografie gezien vind ik Kanye op dit album het sterkst rappen, hier leek hij echt iets te bewijzen hebben. Net omdat niemand in hem geloofde klonk hij zo hongerig en zette hij alles op alles.
Tekstueel komt hij ook lekker uit de hoek, hij produceerde toen ook veel voor conscious rappers en dat is te horen. Vele tracks hebben memorabele teksten die zeker niet alleen van de gastartiesten komen. Uiteraard had hij hier ook al een ego('tje) maar in deze beginperiode stond dit nog niet in de weg van zijn talent.

We Don't Care, All Falls Down, Spaceship, Jesus Walks, Never Let Me Down, Slow Jamz, Through the Wire, Family Business en Last Call (inclusief lange outro) zijn allemaal een aantal van mijn favoriete nummers allertijden.
Breathe In Breathe Out en vooral The New Workout Plan zijn de enige nummers die ik net wat minder goed vind, de niet genoemde zijn ook van echte topkwaliteit.

Dit debuutalbum heeft maar één echt probleem naar mijn mening... de interludes. 7 zijn er net iets te veel, het zijn ook niet de kortste jammer genoeg. Ze halen wat vaart uit deze langspeelplaat, vooral de skits op tracks 16 en 17 die recht na elkaar geplaatst zijn vind ik een vreemde keuze. Iets wat ik in het verleden Method Man ook al heb horen doen.

Speciale vermelding voor Never Let Me Down trouwens, hier bewijzen Jay-Z en Kanye West voor mij toch wederom één van de betere duo's in het genre te zijn. Van mij moet Kanye zelfs niet rappen, Hov klinkt gewoon magistraal op de gastheer zijn producties (zeker van die periode). In het bijzonder wanneer Jay een tweede strofe begint te spitten en Kanye op de achtergrond die adlibs levert is geniaal, krijgt me nog steeds helemaal hypet!

Zonder interludes was dit een beter album geweest maar de tracks zelf zijn van zo'n buitengewoon niveau dat dit één van mijn favoriete albums allertijden is en misschien wel mijn favoriete album dat deze heer ooit gemaakt heeft.

4,5*

Dit is oké.

Niet slecht maar ook niet goed. De lelijke hoes schildert goed af wat ik van dit zevende studioalbum van Kanye West vind. The Life of Pablo klinkt voornamelijk als een paar concepten en ideeën die de superproducer had maar zelden tot nooit tot een mooi afgewerkt product weet te maken.

De dieptes van Yeezus heeft dit gelukkig niet, maar diezelfde hoogtes ook niet. Ultralight Beam, Waves, Real Friends, Wolves, No More Parties in LA en bonustrack Saint Pablo vind ik de beste nummers. Vergeleken met wat we in het verleden voorgeschoteld kregen vind ik ze echter niet wauw.
Pt. 2 is leuk maar ik zet veel liever het originele Panda van Desiigner op. Famous heeft een geweldige beat. The Weeknd schittert op FML maar is voor de rest een redelijk saai nummer. 30 Hours had veel meer steek gehouden als dit de slottrack was, de outro is te langdradig... zeker als er daarna nog 4 nummers komen. De oorspronkelijk versie van Facts vind ik een stuk harder en beter dan deze versie.

Freestyle 4 en I Love Kanye zijn niet best.

De teksten van Mr. West en manier van rappen zijn ook niet om mee naar huis te schrijven op deze plaat.

The Life of Pablo doet me gewoon niet veel. Het klinkt niet verkeerd maar voornamelijk saai en onafgewerkt. Heel vreemd ook dat dit een aantal keer opnieuw uitgebracht is met telkens een paar kleine tweaks. Daar ben ik geen voorstaander van, maarja, artistieke vrijheid zeker?

3*

Tijdens zijn creatieve vloedgolf in 2018 kregen we ook zijn achtste soloalbum.

Met de speelduur van 23 minuten klinkt ye veel meer gefocust dan zijn vorige soloworp, The Life of Pablo, wat toch een rommeltje was vond ik.
Van de 7 nummers ben ik enkel niet echt overtuigd van Ghost Town. Voornamelijk het gekreun van Kid Cudi op die track vind ik niet heel prettig klinken.

Yikes is een uitstekend nummer, veruit mijn favoriet op dit album. I Thought About Killing You heeft potentieel maar de eerste helft van dat nummer is vrij tergend jammer genoeg, dat weerhoudt de opener voor mij om een topper te zijn.

De rest klinkt oké, niet heel spannend of interessant maar gewoon tof. De producties op ye bezorgen me meer plezier dan die op zijn vorige twee soloworpen.
Veel replay-value heeft het voor mij niet.

3,5*

Het begin van het einde.

Met zijn zesde soloalbum wou deze superproducer het minimalistisch aanpakken. Hij zette zich af tegenover de grote bedrijven dat deze wereld kent en zijn controversiële mening over slavernij, "modern" en die van vroeger, deed veel wenkbrauwen oprijzen. Toen vond ik het al ontzettend tegenstrijdig dat hij zich zo anti de corporaties opstelde maar als promotie voor Yeezus wel grootste livescreenings deed op gebouwen verspreid over heel de wereld, iets wat hij absoluut niet kan (zeker toen nog niet) zonder "de machthebbers". Wat een volslagen idioot is het toch geworden, een rondlopende contradictie (dit was echter niets nieuws).

Geen albumcover en zelfs de fysieke albums zijn van niets voorzien uitgezonderd van een rode sticker. De muziek moest voor zich spreken... dat heeft hij voor mij part gedaan. Vanaf deze LP was het duidelijk dat zijn ego het overgenomen heeft van zijn artistieke genialiteit. Op MBDTF was er een perfect huwelijk tussen die twee kanten van Kanye maar hier ging hij de mist in naar mijn mening. Het succes was naar zijn hoofd gestegen en waande zichzelf meer dan hij eigenlijk is. Het lijkt wel of hij de stempel artistiek genie kreeg en dacht dat zijn volgers daarmee alles zouden slikken.

Het komt misschien zo niet meteen over maar er staan echt wel nummers op deze plaat waar ik ten volle van kan genieten. Black Skinhead, New Slaves (teksten daargelaten), Blood on the Leaves en Bound 2 zijn niets minder dan heerlijk. De enige nummers die ik nog geregeld draai.
Hold My Liquor heeft nog een fijn refrein van Chief Keef en Justin Vernon van Bon Iver levert een goede bijdrage op I'm In It, maar daar stopt het dan ook.

De rest vind ik gewoon slecht. On Sight geeft me al meteen zin om dit album weer af te zetten. I Am a God laat zien dat deze man gewoon professionele hulp nodig heeft. Niet alleen kijkende naar de titel (dat hij waarschijnlijk echt geloofd) maar wat is dat met dat geschreeuw in dat nummer?
Wat moet Send It Up in godsnaam voorstellen?
De overige nummers zijn ook niet veel soeps, waar de producties meestal de moeite zijn op albums van de gastheer vind ik het op Yeezus een vette teleurstelling.

Vanaf dit album heb je grote Kanye West voorstanders en tegenstanders, een middenweg lijkt er amper nog te zijn. Ik neig meer naar de laatste groep, doodzonde. Zoals ik al zei, voor mij was dit studioalbum het begin van het einde.
Zijn laatste als artiest van Roc-a-Fella, niet de zwanenzang dat zijn carrière op dat label verdiende naar mijn mening.

Geweldig dat mensen hier zo van kunnen genieten maar mij lukt het oprecht niet, uitgezonderd van de 4 genoemde toppers. Voornamelijk door die nummers voorkomt het een buis.

2,5*

Sterk album.

Zoals we wel van Kendrick Lamar mogen verwachten is ook DAMN. een ontzettend sterk album en mooi coherent geheel. Hij opent met een knaller van jewelste waar Mike WiLL Made It de beat voor gebakken heeft. Later komen beide heren ook nog met HUMBLE. en XXX. die ongeveer even hard uit de pan knallen.

Op nummers als ELEMENT., FEEL., LUST., FEAR. en vooral DUCKWORTH. (9th Wonder!) komt hij tekstueel en ook verhalend goed uit de verf. Hoedje af ook voor de producers, heerlijke nummers.

LOYALTY., LOVE. en GOD. zijn dan weer heerlijke feel-good nummers die het vooral goed doen op mainstream radiozenders.

Er staan echter wel twee nummers op waar ik nooit zoveel mee gehad heb, sonisch gezien vind ik ze minder goed klinken dan het gros van dit vierde studioalbum. YAH. vind ik niet zo interessant en PRIDE. vind ik ook niet zo goed klinken. Het stemgeluid en de delivery van King Kendrick steken me wat tegen en het klinkt vooral wat zeurderig, naar mijn mening.

Het is een goed album maar toch een stap terug in vergelijking met zijn vorige 2 major label studioalbums. Dit klinkt allemaal minder speciaal naar mijn mening en met singles zoals LOYALTY. en LOVE. lijkt het meer dan ooit gefocust op een groter mainstream publiek dan voorheen. Het albumgevoel en focus dat de vorige albums hadden was hier precies iets minder belangrijk voor de gastheer. Het concept komt minder goed naar voren (en vind ik minder interessant) dan vroeger.
Dit blijft een heel sterk album hoor, maar het is gewoon ontzettend moeilijk om good kid, m.A.A.d city en To Pimp a Butterfly op te volgen uiteraard. Die genialiteit ontbreekt voor mij persoonlijk op DAMN..

4*

Tof.

Kendrick Lamar is zonder enige twijfel één van mijn favoriete rappers. Zowel good kid, m.a.a.d city als To Pimp a Butterfly zijn naar mijn mening twee van de beste albums die ooit gecreëerd zijn, Section80 en DAMN. mogen dan niet van dat ultiem hoge niveau zijn... het zijn ook gewoon steengoede projecten. Mr. Morale & the Big Steppers was eigenlijk de eerste keer dat ik niet volledig overtuigd was van King Kendrick, nog steeds denk ik dat hij de berichten van zijn fans/critici te veel begon te geloven en zich nu een soort Jezus van Hip Hop voelt. Het succes, en voornamelijk de complimenten, zijn hem wel naar de kop gestegen waardoor hij zich nu precies verheven voelt tegenover de rest. Eerder dit jaar zorgden hij en Drake natuurlijk voor een serieus evenement in Hip Hop, ik ben één van die mensen dat niet overtuigd is dat Kendrick hier wel zo goed doorgekomen is.

Op dezelfde dag dat één van zijn idolen, Ice Cube, zijn nieuwe album op de wereld losliet vond Kenny het ook nodig om als verrassing zijn zesde album uit te brengen. GNX is het eerste album dat hij uitbrengt sinds hij niet meer getekend staat bij Top Dawg Entertainment én Aftermath Entertainment.

Volgens mij is iedereen het er wel over eens dat GNX het simpelste album van Kendrick Lamar tot nu toe is. Geen groot verhaal of thema dat het album aan elkaar bindt zoals we van de gastheer gewoon zijn, gewoon lekkere rapmuziek. Misschien is dat thema er wel, ik ben het na een aantal luisterbeurten nog niet tegengekomen. K. Dot heeft nog niet eerder zo West Coast geklonken als hier, heel leuk ook dat hij een aantal onbekende West Coast-rappers uitgenodigd heeft om mee te rappen op deze LP.

Van lekker confronterend zijn zoals op Wacced Out Murals, bangers als Squabble Up (die beat!) en TV Off, mooie collaboraties met SZA zoals Luther en Gloria, een ingetogen track zoals Man at the Garden, een nummer waar hij door de geest van 2Pac gegrepen lijkt te zijn zoals Reincarnated of een sterk verhalend nummer zoals Heart, Pt. 6... we krijgen veel verschillende kanten te horen van deze man. Net zoals in de beef met Drake klinkt hij wel vrij paranoïde met momenten, precies alsof iedereen tegen hem is. Het tegendeel lijkt mij waar, dus ik snap niet goed van waar die gedachten komen.

Vocaal ben ik wederom niet altijd even overtuigd van deze MC. Hij rapt nogal dikwijls op een monotome en relatief saaie manier, iets wat hij de laatste jaren wel vaker doet. Door die Kendrick Lamar ben ik niet geheel gecharmeerd. Maar zoals ik bij Mr. Morale & the Big Steppers ook al liet vallen: Kendrick Lamar lijkt met veel meer dingen weg te komen dan andere rappers gewoon omdat hij Kendrick Lamar is.

De titeltrack is de het enige lied dat me echt niet kan boeien, ondermaats saaie productie ook.

Kendrick Lamar en producer Sounwave hebben een fijn maar, zeker van Kendrick Lamar-begrippen, simpel album uitgebracht. De genialiteit van een GKMC of TPaB ontbreekt, het luistert echter wel fijn weg. Album van het jaar materiaal? Wat mij betreft niet. Zijn vriend ScHoolboy Q heeft bijvoorbeeld een sterker album uitgebracht in 2024.

4*

Met voorsprong mijn favoriete album van de laatste paar jaren.

Top Dawg en Black Hippy staan nu bekend als een geweldig collectief (misschien wel het huidige beste in Hip Hop), maar toen dit album uitkwam wist ik nog niet veel over TDE. Nee, dit had mijn volledige aandacht omdat het een nieuw album was op mijn favoriete label: Dr. Dre's Aftermath Entertainment.

De eerste paar luisterbeurten beschouwde ik dit als een gewoon sterk album, het kwartje viel later pas. Sterk hoe hij een verhaal vertelt verspreid over 12 nummers (al is Compton meer een extra). Het verhaal van één dag in het leven van een jongen uit Compton die wel te maken krijgt met gangbangen, maar zelf geen gangster is wordt subliem weergegeven door Kendrick. Het lijkt wel of je een film ervaart zonder beeld.

Maar wat nog genialer is dat je elk nummer ook apart kunt beluisteren als je het verhaal niet wilt volgen. Elke track doet wat het moet als je het verhaal volgt, maar ook apart zijn het stuk voor stuk formidabele nummers die op het eerste gehoor niet persee deel uitmaken van een groter avontuur. Genialiteit.

Alle nummers draai ik nog ongelooflijk veel, al zijn dit diegene dat het meeste langskomen: het uitermate rustgevende Bitch, Don't Kill My Vibe, het fenomenale verhalende The Art of Peer Pressure, het zalige Money Trees met Jay Rock, Poetic Justice met Drake, de geniale(!) banger m.A.A.d city met MC Eiht, single Swimming Pools (Drank), Real met Anna Wise en de feestelijke knaller Compton waar Kendrick's baas z'n opwachting maakt.

Dit is ook één van de weinige albums waar ik de skits/interludes op het einde van de nummers helemaal niet storend vind. Ze hebben zelfs een meerwaarde.

De bonusnummers neem ik niet mee in mijn beoordeling. Ze zijn prima, maar moeten toch hun meerdere erkennen in de reguliere 12 tracks. Behalve The Recipe met Dr. Dre... wederom buitengewoon rustgevend.
Ook de Black Hippy remixen zijn beide ijzersterk, maar ik zet sneller de orginele tracks op. Hetzelfde geldt voor de Bitch, Don't Kill My Vibe remix met Jay-Z.

Eén van de beste projecten dat ik ooit beluisterd heb, er zijn er werkelijk weinig dat hier aan kunnen tippen.

4,5*

Ik blijf toch met gemengde gevoelens zitten.

Zelfs na meerdere luisterbeurten begint mijn mening over dit vijfde studioalbum niet overwegend positief te worden maar blijf ik over een aantal zaken struikelen. Hij mag dit dan bijvoorbeeld wel uitgegeven hebben als een dubbelalbum maar met een speeltijd van een kleine 1:15u is het wel karig voor een dubbelaar hoor, zelfs als we rekening houden met het feit dat de gemiddelde speelduur van een album in deze tijd "maar" 40 minuten is. De eerste 9 nummers behoren tot de "The Big Steppers"-kant, de laatste bij "Mr. Morale". Het verschil is me nog steeds niet helemaal duidelijk en vooral sonisch gezien ligt het allemaal in hetzelfde straatje.

De eerste drie nummers vind ik oprecht gewoon niet zo goed... de producties gaan alle kanten op en vooral bij N95 en Worldwide Steppers gebruikt Kendrick Lamar zijn stem ook niet aangenaam. Uiteraard is het een sterke rapper met goed geschreven teksten maar dat staat in het niets als het gehele plaatje niet klopt vind ik.
Nadien leeft de plaat op door Die Hard en voornamelijk Father Time, die vind ik geweldig! De gastartiesten doen het uitermate goed, de producties zijn lekker sfeervol en vooral bij het laatstgenoemde nummer is de gastheer geweldig op dreef... zoals op Father Time klinkt hij het beste en herinnert hij mij eraan waarom ik hem eigenlijk zo goed vind.

Daarna duikt Mr. Morale & The Big Steppers weer even een paar niveaus naar beneden aangezien we een solotrack krijgen van Kodak Black in de vorm van de interlude Rich. Komaan, Kenny... Kodak Black?! Ik weet vaag dat hij heel wat op zijn kerfstok heeft maar daar gaat het me niet om... het is gewoon een slechte rapper met een vreselijk stem naar mijn mening! Waarom heeft hij net zo'n grote rol op dit album? Want met deze solotrack stopt het niet, hij heeft ook een volwaardige gastbijdrage later op het album en je hoort hem sporadisch langskomen op andere momenten. Kodak Black zal me vrijwel nooit kunnen overtuigen van zijn kunnen, Kendrick gaat hier ook geen verschil in kunnen maken vrees ik.
Rich Spirit is dan weer een continuatie van een irritant stemgebruik door Kendrick Lamar. Het is ook niet dat deze nummers echt slecht zijn hoor, gewoon vaak ontiegelijk saai.

We Cry Together is uiteraard een vreemde eend in de bijt, maar eentje dat me over het algemeen wel kan smaken. Een heel cinematografische Eminem-geïnspireerde track waar we King Kendrick ruzie horen maken met actrice Taylour Paige die de rol speelt van zijn vriendin, een toneelstuk dat wel goed werkt en het enige waar ik me ontzettend aan erger zijn de interludes (of refreinen?) waar ze steeds "Fuck You" naar elkaar roepen.
En dan tenslotte die beat van The Alchemist, hij onderscheidt zich toch wel op een positieve manier van het gros van de beatbakkers op deze dubbelaar. Stel je in godsnaam voor wat Conway en/of Benny met die track gedaan zouden hebben...
De The Big Steppers-helft sluit af met een goede track waar het sowieso leuk is om de Wu-Tang Clan-legende dat Ghostface Killah is langs te horen komen.

Mr. Morale begint aardig met Count Me Out maar de saaiheid zet zich jammer genoeg voort met Crown... maar het is zoals hij zelf aangeeft natuurlijk: he can't please everybody.
Silent Hill is nog wel oké, enkel verpest (zoals eerder gezegd) Kodak Black het toch wat voor mij.
Hierna krijgt zijn neef en eerste artiest bij zijn label (pgLang) Baby Keem een solotrack in de vorm van de interlude Savior. Hij ligt me beter dan Kodak Black maar met zijn debuutalbum van vorig jaar (The Melodic Blue) werd me ook al duidelijk dat hij me niet goed ligt. Het nummer met dezelfde titel dat daarna komt is ook wel leuk, het helpt zeker wel dat Baby Keem enkel het refrein rapt.

Met de laatste nummers van deze dubbelaar zit ik nog het meest gepuzzeld om eerlijk te zijn. Auntie Diaries heeft een sterke boodschap en vooral in Hip Hop is er nog veel werk met de normalisatie van holebi's, het is noemenswaardig dat Kendrick hier aan helpt door middel van dit veel besproken lied. Het is jammer genoeg weer zo verdomd saai aangekleed, de rapper schijnt er weinig zin in te hebben en de productie heeft weinig om het lijf. Tegen het einde vind ik het wel héél sterk worden omdat de beat meer aangekleed wordt en de woordenkunstenaar levendiger over de muziek gaat flowen. Geniaal ook dat hij tekeer gaat tegen de priester met woorden uit de bijbel.
Het doet me ook goed om de blanke fan dat hij een tijd geleden op podium die het van hem te verduren kreeg omdat ze het "n-woord" meerapte aangekaart wordt... sinds dat beruchte moment heeft mijn respect voor hem toch wat slagen gekregen, komt toch racistisch over van Mr. Lamar want hij weet uiteraard goed genoeg welke woorden in die songtekst voorbij komen... dan had je geen blanke fan moeten kiezen.

Dan komen we uit bij Mr. Morale... hier heb ik geen twijfels over hoor. Verdorie wat is Pharrell lekker bezig en de gastheer rapt die beat helemaal aan flarden. Na I Know NIGO! had ik Skateboard P al bijna afgeschreven maar sinds It's Almost Dry is hij VOLLEDIG terug en schijnt hij zijn drumpatronen gevonden te hebben. Ik hoop dat hij dit moment vasthoudt!
Mother I Sober schaar ik over dezelfde kam als Auntie Diaries, sterke teksten maar wederom zo'n saaie delivery op een nog saaiere instrumental (probs wel voor Beth Gibbons!). Ik heb vaak de indruk dat nummers als dit maar door de vingers gezien worden net omdat het Kendrick Lamar is en het daarmee maar als geniaal en diep gezien moet worden, het zou me toch straf lijken dat een andere rapper hier ook zo gemakkelijk mee weg komt...
Kendrick Lamar heeft al niet de meest aangename stem maar op deze manier vind ik het met momenten eerder naar het irritante neigen.
Mirror is dan wel een fijne afsluiter.

Zoals je merkt in mijn recensie zit ik echt met heel uiteenlopende gevoelens als het over Mr. Morale & The Big Steppers én Kendrick Lamar gaat, de gevoelens zijn ook niet altijd even sterk of uitgesproken. Er zijn effectief luisterbeurten waar ik de "saaie" nummers meer kan waarderen en op die momenten hangt mijn beoordeling op een kleine 4*, langs de andere kant zijn er ook luisterbeurten waar ik dit over het algemeen een vermoeiend en saai project vind en dan neig ik eerder naar een kleine 3*. Wel kan ik voor mij persoonlijk zeggen dat dit zijn slechtste album tot nu toe is, absoluut kan het niet wedijveren met de (moderne) klassiekers good kid, m.A.A.d city en To Pimp a Butterfly.

Het is leuk om te zien dat op het internet, maar zeker voornamelijk op MusicMeter, een (mainstream) Hip Hop-album nog eens zoveel aandacht krijgt! Echter blijf ik wel van mening dat andere rappers (en albums) minstens zoveel aandacht verdienen als deze meneer. Velen zien deze man toch als de grote Messias van het genre maar wat mij betreft zijn er tegenwoordig (en in zijn generatie én kamp ook) toch sterkere rappers. Hier willen luisteraars steeds de diepere betekenissen in zoeken en uitzoeken wat de artiest steeds bedoelt... precies dat andere rappers dit niet doen en minder gedachte geven aan hun albums, maar zij krijgen minder ademruimte gewoon omdat ze niet "Kendrick Lamar" heten.
Het lijkt ook dat hij zijn fans en de media maar volledig gelooft en zich inderdaad boven de rest heft (zie ook de cover met doornenkroon). Aan dit fenomeen lijdt Kanye West het laatste decennium (als rapper, niet als producer) ook, dan denken artiesten maar met alles weg te kunnen komen want de luisteraars zien ze toch als soort Messiassen.

Ik zag dit als serieuze competitie voor It's Almost Dry van Pusha T dit jaar maar daar is niets van waar, jammer genoeg. Het zal me zelfs benieuwen of Mr. Morale & The Big Steppers (zijn laatste trouwens bij TDE) mijn eindejaarslijstje wel haalt... we zullen zien hoe ik er in december over denk.

Voor nu wederom de guldenmiddenweg: 3,5*

Uitstekend debuut van K-Dot.

Alle nummers kwamen los wel eens lang in mijn afspeellijst, maar afgelopen week heb ik dit album (op aanraden van een goede vriend) nog eens als geheel afgespeeld. Dit is een erg sterk album, maar volgens die vriend sliep ik echt op Section.80. Volgens hem is dit misschien wel beter dan good kid, m.A.A.d city.. zo ver wil ik niet gaan, maar ik sliep er inderdaad wel op.

Echte hoogtepunten zijn moeilijk om aan te duiden, ze zijn elk aan elkaar gewaagd. Zo zijn A.D.H.D. en HiiiPoWeR heerlijke singles, Fuck Your Ethnicity heeft een prachtige boodschap, De nummers met Her/His in de titel zijn sterke verhalen, The Spiteful Chant is een geweldige collaboratie tussen K-Dot en Q, de flow op Rigamortus is ijzersterk en Blow My High (Members Only) is heerlijk relaxt... R.I.P. Aaliyah!

Kendrick Lamar laat hier al zien waarom vele hem zien als de nieuwe koning van Hip Hop. Kendrick rapt heel het project ontzettend sterk en z'n teksten, onderwerpen en boodschap(pen) zijn prachtig.
De producties zijn ook erg zorgvuldig uitgekozen. Hier kan je al horen dat hij niet vies was van Jazz, al is het wel veel ingetogener dan op To Pimp a Butterfly.

Er zijn wel enkele kleine minpuntjes te vinden op dit album. Colin Munroe's gastbijdrage op No Make-Up stoort niet, want het is een prachtig nummer.. al klinkt hij toch té Pop voor mij. Ook heb ik niet zo veel met Ab-Soul, al is hij zeker niet storend hoor!

4*. Dit kan in de toekomst nog wel met 0,5* verhoogd worden, maar dit album zal voor mij altijd moeten onder doen voor haar opvolger.

good kid, m.A.A.d city is een moeilijk meesterwerk om op te volgen.

To Pimp a Butterfly klinkt helemaal anders dan haar voorganger. Het ligt meer in het verlengde van Section.80, maar dan véle malen experimenteler. Het is dus geen good kid, m.A.A.d city 2 zoals ik verlangde van Kendrick Lamar. Hier moest ik me de eerste luisterbeurt even over zetten en het album moet beoordeeld worden op wat het wél is.

Het album opent met Wesley's Theory, een heerlijke opener. Lekkere (G-)Funk instrumentatie en het refrein is niet normaal aanstekelijk. De raps en teksten zijn zoals op de rest van het album wederom uitmuntend. Je merkt dat George Clinton voorbij komt, maar ik zou hem niet meteen een gastartiest noemen. Nee, elke artiest dat mee doet op To Pimp a Butterfly lijkt gewoon deel uit te maken van dit groter kunstwerk zonder echt als individu op te vallen.
Tof dat Dr. Dre even langs komt om zijn zegje te doen, jammer dat het zijn enige contributie lijkt te zijn op het geheel (ik weet het, hij is wel één van de executive producers).

De eerste interlude, For Free?, ligt me het minste van dit album. Wel grappig wat hij tegen z'n vriendin zegt, maar de Jazz-instrumentatie wordt om den duur gewoon te druk. Vind het persoonlijk gewoon nergens meer over geen. Zal hoogstwaarschijnlijk wel aan mij liggen.

King Kunta is weer een aanstekelijk Funky nummertje maar het lijkt me over het algemeen wel overhyped. Het is goed, maar als ik hier en op de rest van het internet wat rond speur is het naar mijn mening wel overschat.

Institutionalized is een heerlijke compositie met een sterke tekst. Kendrick flowt perfect over deze soulvolle instrumentatie. Bilal, Anna Wise en Snoop Dogg horen weer gewoon op deze track. Knap dat zelfs Snoop Dogg tweede viool speelt voor onze gastheer. Snoop is immers diegene dat de symbolische kroon van West Coast Hip Hop over heeft gedragen aan K-Dot.
TPaB gaat verder met het heerlijk swingende These Walls waar opnieuw Bilal en Anna Wise hun opwachting maken.

De LP wordt donkerder wanneer track 6 (u) langs komt. Hier rapt hij over persoonlijke problemen. De showsteler op deze track is de tweede strofe. Op deze strofe klinkt het alsof hij emotioneel beschadigd en strontzat is. Het geluid van klinkende flessen is het detail dat deze track afmaakt.

good kid is mijn minst favoriete track op GKMC. Alright komt van de hand van dezelfde producer: Pharrell. Deze track bevalt me ontzettend goed. Kendrick Lamar in topvorm op deze beat met prachtige sample.
For Sale? ligt me meer dan de vorige interlude. Enkel Kendrick's stemgeluid op deze onderbreking is me iets te apart.

Momma, Hood Politics en How Much a Dollar Cost zijn stuk voor stuk weer heerlijke nummers die tekstueel heel sterk zijn.
Complexion (A Zulu Love) zet de hoge kwalitatieve lijn van het album weer verder maar is een vreemde eend in de bijt. Elke gastartiest op voorgaande nummers komt onopvallend voorbij, hier niet. Rapsody rapt een gehele strofe en voelt als een echte gastartiest. Ze doet het goed op deze track, al heeft ze me niet benieuwd gemaakt naar haar solowerk.

The Blacker the Berry is de banger van Kendrick's derde album en heeft de meeste traditionele Hip Hop sound van het hele project. Dit zal de reden zijn dat dit mijn favoriete nummer is. Krachtige boodschap en serieuze stof tot nadenken voor de gangbangers in Amerika. De manier waarop Kendrick het nummer afrond is magistraal.
You Ain't Gotta Lie (Momma Said) is een heerlijk chille track.

Deze versie van i is een interessante keuze... het is een live-versie van de single dat wij kennen. Iets over de helft wordt het nummer onderbroken door een ruzie dat in het publiek ontstaat. Door dit voorval geeft onze rapper een preek over dat dit niet de manier is waarop we met elkaar moeten omgaan. Deze preek eindigt hij met een ijzersterke a capella freestyle. In eerste instantie had ik hier liever de single-versie gehoord, maar deze versie past perfect in het hele concept van dit album.

Dit experimentele project eindigt met het 12 minuten durende Mortal Man. Hier vind ik Kendrick Lamar misschien wel het beste rappen. Hij klopt perfect op deze beat.
Vanaf King Kunta eindigt elk nummer met een geschreven stukje door Kendrick, elk nummer hierna krijgen we er een nieuwe lijn bij. Op Mortal Man krijgen we het hele stuk en het stelt niet teleur. Het interview met 2Pac dat hierna volgt is ontzettend boeiend om te beluisteren, al kon het geen kwaad dat dit een aparte outro was geweest. Het verhaal over de rups en de vlinder is briljant gevonden en knap vertelt.

good kid, m.A.A.d city is een moeilijk meesterwerk om op te volgen. Is het hem gelukt? Wat mij betreft niet echt. Dit is puur subjectief want het zijn 2 totaal verschillende albums, dit is veel minder toegankelijk dan GKMC. Over het algemeen ben ik geen fan van zo'n artistieke albums, maar dit is wel erg goed uitgevoerd. Daarom ligt alles wat ik iets minder vind op deze LP waarschijnlijk gewoon aan mezelf, want muzikaal en conceptueel steekt het allemaal perfect in elkaar.
Een ex-collega van mij is teleurgesteld omdat het vooral op de zwarte gemeenschap (van Amerika) gericht is. Dit klopt, als blanke jongeman in België is het moeilijk om ermee te relateren... maar dat wil absoluut niet zeggen dat ik de muziek en boodschap niet kan appreciëren.

Dit album heeft al heel wat luisterbeurten gekregen en er zullen er ongetwijfeld nog veel volgen. Die 4,5* krijgt hij misschien in de toekomst nog wel, maar voor nu geef ik een vette 4*.

Veel zet ik dit niet op.

Aan de esthetiek spreekt er me niets aan als we het over dit project hebben. De lelijke hoes niet, de titel niet, het feit dat de nummers geen echte titels hebben en dat de gastartiesten officieel niet gecrediteerd zijn. Voor mij persoonlijk is het ook moeilijk om de nummers uit elkaar te houden net omdat ze geen echte (duidelijke) titel hebben. Maar om eerlijk te zijn doet dat er natuurlijk allemaal niet om, het gaat om de muziek!

De muziek is gewoon prachtig. Kendrick zelf is in topvorm, het is goed te horen dat dit materiaal opgenomen was tussen zijn twee meesterwerken. De producties op untitled unmastered. zijn ook geniaal, het neigt meer naar de sound van TPaB maar toch nog anders genoeg. De gastartiesten zijn perfect gekozen en vooral Cee-Lo valt goed op, wat zijn zijn vocalen op untitled 06 toch prachtig!

Op muzikaal vlak kan ik maar één minpunt bedenken: de tweede helft van untitled 07. Daar zie ik de meerwaarde niet van in.

4*

Nooit eerder van deze jonge rapper gehoord tot dit project wel bij 2 verschillende personen van Dead End Hip Hop in de top-5-lijst van de eerste helft van 2021 voorbij kwam.

Het album begint als een tof rap-album maar vanaf Play Ball maakt Kenny Mason de switch naar (alt-)Rock. Laat dat nu een genre zijn waar ik echt niets mee heb.
Pas op de afsluiter krijgen we weer een nummer voorgeschoteld dat meer met Hip Hop te maken heeft.

Nee, dit was het toch niet voor mij.

Fijn plaatje weer.

Glockaveli is het vierde studioalbum van Key Glock, maar wel zijn eerste op een major label. Nog steeds geen gastartiesten en ook van de producers ken ik buiten Tay Keith en DJ Paul niemand. Wel zijn veel van de beukende beats gevuld met één of andere vocale sample, een combinatie dat erg fijn in het gehoor ligt.

Als Glockoma 2 je kon bekoren gaat deze LP je ook wel kunnen smaken

3,5*

Heel vette ontdekking.

Volgens mij was het Flipm0de dat eind vorig jaar zei dat eindjaarslijstjes zonder Glockoma 2 van Key Glock niet aanvaard werden? Meteen heb ik het project niet uitgeprobeerd maar mijn interesse was toch gewekt, voornamelijk omdat dit type Hip Hop eigenlijk nooit meer aangeraden wordt op MusicMeter. Anderhalve maand geleden toch de reguliere versie eens opgezet en sindsdien zet ik het met regelmaat op (de deluxe nog steeds niet geprobeerd).

Key Glock kende ik nog niet, het schijnt een artiest (en familielid) te zijn van wijlen Young Dolph... iemand dat ik ken van zijn bijdrages op projecten van Gucci Mane maar voor de rest is hij ook relatief onbekend voor me.

Key Glock heeft een ontzettend fijne stem om naar te luisteren. Zoals te verwachten valt gaat het inhoudelijk nergens over maar al zijn woorden komen vlot en heel verstaanbaar uit zijn mond gevloeid, lekker Zuidelijk accentje ook. Dit in combinatie met goede, maar relatief simpele, beats zorgt ervoor dat zijn derde studioalbum mooi weg luistert. Deze LP heeft een vrij groot catchyness gehalte waardoor je voornamelijk de refreinen redelijk snel mee blèrt.

Is het hardste trap rapper van het moment? Dat hoop ik van niet. Hetgeen wat ik mis, voor een artiest in dit subgenre, is het agressieve geweld. Denk aan bepaalde nummers/projecten van een Waka Flocka Flame, Gucci Mane of Jeezy, dan komt dit nogal "soft" over. Niet slecht, want deze producties zijn wat rijker en gevarieerder, maar voor Trap soms nét te weinig agressie.

Desalniettemin is Key Glock absoluut wel een fijne ontdekking, eentje waar ik zo meteen nog niet klaar mee ben.

3,5*, een verhoging met een halfje in de toekomst zit er zeker in.

Dit is wel oké.

Van Kid Cudi ken ik al zijn studioalbums wel, behalve Speedin' Bullet 2 Heaven voor duidelijke redenen. Voornamelijk de eerste twee delen van Man on the Moon zijn me goed bijgebleven en waar de overige albums me ook wel goed liggen (behalve Satellite Flight: The Journey to Mother Moon, die was echt slecht) grijp ik er zeer weinig naar terug. Cudi is niet helemaal mijn type rapper/artiest. Om eerlijk te zijn heeft hij geen echt mooie stem en qua rapskills ben ik nooit onder de indruk geweest (al zal niemand naar hem luisteren voor die reden neem ik aan). Ik moet er voor in de mood zijn... dan kan ik best genieten van de muziek dat deze man uitbrengt.

INSANO is een album dat zich meer richt op het trap-subgenre en dat kan ik best appreciëren. Get Off Me, Most Ain't Dennis, Wow, A Tale of a Knight, Cud Life, At the Party, Funky Wizard Smoke, Rager Boyz en Blue Sky liggen wel prettig in het gehoor.
Het is vooral ook leuk om gastartiesten Travi$ Scott (2x), A$AP Rocky en Lil' Wayne voorbij te horen komen. Young Thug doet het trouwens ook niet onverdienstelijk op Rager Boyz.

21 tracks met een speelduur van iets meer dan één uur is jammer genoeg wel veel te veel van het goede. Ook snap ik de trend niet dat DJ Drama tegenwoordig veel studioalbums aan elkaar mag praten, dat is bij INSANO jammer genoeg ook het geval. Verder lag Electrowavebaby me voor geen meter en zal ik de muziek van wijlen XXXTentacion wellicht nooit kunnen waarderen.

Zoals wel vaker het geval is bij Kid Cudi maakt zijn negende studioalbum me warm noch koud. Als het opstaat vermaak ik me er best mee, maar over het algemeen heeft het voor mij weinig replayvalue.

Dit schijnt overigens zijn laatste te zijn op Republic Records.

3,5*

Hier horen we weer meer Kid Cudi zoals we hem kennen.

Initieel dacht ik dat dit, volledig door de titel, een deluxe-versie was van zijn vorige album... dit blijkt echter gewoon zijn tiende studioalbum te zijn en is dus de volwaardige opvolger van INSANO. Cudi laat er geen gras over groeien, er zit maar iets meer dan één maand tussen INSANO en INSANO (NITRO MEGA).

INSANO was heel Trap-geïnspireerd, hier komen er ook nog Trap-elementen in voor maar het voelt toch veel gevarieerder aan. Human Made, Everybody Like en Moon Man Shit zijn bijvoorbeeld heerlijke bangers, Diamonds Lights Fast Cars heeft een feel-good commerciëlere sound, Willis is een komisch nummertje dat amper nog iets met Hip Hop of R&B te maken heeft, Electrowavebaby 2.0 is EDM, Dose of Dopeness (2007) is zoals het jaartal doet vermoeden een nummer van de gastheer dat hij al gemaakt had voor hij bekend was en Rocket (2011) lijkt me een left-over van het WZRD-album (All My Life is ook een Rock-nummer).

Everybody Like met Pusha T is echt een heerlijke collaboratie tussen de heren, hopelijk komt King Push binnenkort weer met wat nieuws. Krayzie Bone en Layzie Bone doen het ook prima in combinatie met de gastheer op I Just Wanna Get.

Kid Cudi zal nooit mijn go-to artiest zijn maar het luistert wel weer gewoon lekker weg, ik prefereer INSANO (NITRO MEGA) trouwens over INSANO.

3,5*

Het beste Kanye West-gerelateerde album in jaren.

Samen met zijn voormalig artiest Kid Cudi vormt hij het duo Kids See Ghosts en het debuutalbum heeft exact dezelfde naam. Met Kid Cudi is het altijd bang afwachten, hij heeft al prima albums op zijn naam staan maar is ook al verantwoordelijk geweest voor echte rommel. De meeste albums van hem (inclusief WZRD) zijn me wel bekend, enkel Speedin' Bullet 2 Heaven en Pain, Passion & Demon Slayin' niet. Hij is op dit project toch wel de reden dat Kanye West nog eens zo'n sterk album op zijn CV mag zetten.

Feel the Love bevat een heerlijke gastbijdrage van Pusha T, Kid Cudi doet het goed maar is repetitief... maar wat Kanye hier allemaal brabbelt en schreeuwt is tenenkrommend. Door dit feit het minste nummer op KIDS SEE GHOSTS, zonder de stem van de superproducer had dit een betere track geweest. Fire is ook leuk maar de parels beginnen voor mij pas echt vanaf 4th Dimension, de incorporatie van de Louis Prima-sample is briljant en excellent uitgevoerd.

Bij Freeee zetten we weer een kleine stap naar achter, wederom overwegend door de vocalen van Kanye West. De laatste drie tracks zijn echt heel goede nummers.
Reborn is Kid Cudi op zijn best en hier krijgen we ook de beste raps van Kanye West in jaren naar mijn mening. Dé diamant van dit album. De titeltrack is wederom heerlijk en heeft een fijne hypnotiserende productie. Als hekkensluiter krijgen we het vrij ingetogen Cudi Montage.

Het beste album van Mr. West in jaren wat hij voor mij persoonlijk vooral te danken heeft aan Cudi, hij heeft op de meeste liedjes het voortouw mogen nemen. Zo zie ik de eerst genoemde tegenwoordig nog het liefste, laat zijn vocale bijdrage maar wat beperkter zijn en laat hij zich maar bezig houden met de muziek zelf. Weg van de spotlight, geef die aan betere rappers en/of zangers of deel het een beetje zoals in dit geval.

Al met al was deze derde incarnatie van GOOD Fridays wel een succes en het was een ontzettend plezierige maand in 2018. DAYTONA van Pusha T is een moderne klassieker, dit is een geweldige LP, ye was niet meer dan fijn en enkel Nasir van Nas was relatief matig. K.T.S.E. van Teyana Taylor is me onbekend.
Petje af voor Kanye om op zo'n manier de aandacht van de wereld nog eens te grijpen. Zonder fratsen of controverse, puur met muziek.

Welverdiende 4*

Mij kan dit wel smaken.

Bekend ben ik wel met R.A.P. Music en met het werk van Run the Jewels maar ik moet zeggen dat ik er niet veel naar grijp. Goed vind ik het allemaal absoluut wel maar voornamelijk de muziek van RTJ is me meestal toch te druk. Met dit zesde soloalbum grijpt Killer Mike terug naar zijn roots en Michael ligt meer in het straatje van het andere album dat ik van hem ken (PL3DGE).

Killer Mike zelf is natuurlijk een MC om u tegen te zeggen. Er zijn weinigen die zo verstaanbaar rappen (zeker in ATL) en duidelijk articuleren, de beste man heeft altijd ook wel iets te zeggen. Het enige wat er naar mijn smaak mis is met Mike is dat zijn stemgeluid niet distinctief genoeg is waardoor ik niet vaak aan hem denk.

Hoe divers de gastartiesten ook mogen zijn vind ik ze meestal toch goed gekozen voor deze LP. We gaan van het bombastische gezang van Cee-Lo naar de West Coast-raps van Mozzy, naar het gekreun van Young Thug (en een gesproken intro van Dave Chappelle) naar het rap-gezang van 6LACK en ga zo maar verder. Die variatie kan ik wel smaken!
De enige dat me echt tegenvalt is jammer genoeg André 3000... de laatste jaren is hij als gastartiest een vet hoogtepunt op een album terwijl zijn strofe me nu niets deed. Ze hebben hem ook onrecht aan gedaan om hem te laten rappen voordat de beat écht begon op Scientists & Engineers, Curren$y heeft hier ook last van op Spaceship Views.

Mijn favorieten zijn Down by Law, Run, N Rich, Talk'n That Shit! (die beat van DJ Paul!), Slummer, Two Days, Something for Junkies en High & Holy.

Geen heel bijzonder album, wel erg lekker. Een gastheer dat goed op dreef is, puike producties én goed uitgekozen gastartiesten... veel meer moet dat niet zijn. Ook de gospel-invloeden op dit album vallen heel goed bij mij.

Ik kan me overigens wel goed voorstellen dat je dit heel wat minder goed ligt als je een groot fan bent van Run the Jewels.

4*

Het concept is wel tof.

Harbor City Season One is alweer het derde collaboratieproject van KXNG Crooked en Joell Ortiz, een duo dat ooit de helft was van Slaughterhouse. Waar ze op hun tweede album (dat ook dit jaar verschenen is) de situatie in verband met de breuk van de geliefde supergroep uitgelegd hebben, Royce op zijn solocarrière focust en Joe Budden nog steeds gepensioneerd is besluiten deze twee heren nog steeds verder te gaan als duo. Ditmaal hebben ze een cinematografisch album neergepend dat luistert als een politie drama televisieserie (inclusief 6 interludes) en zelfs elke rapper heeft één reclameblok voor zijn rekening genomen.

Het probleem dat ik met dit album heb is dat het me maar matig kon interesseren en net zoals Rise & Fall of Slaughterhouse kent dit geen enkele waarde om te herbeluisteren. Tuurlijk zijn beide MC's nog steeds geweldig in wat ze doen maar de gehele omkleding errond is relatief saai geworden voor mij persoonlijk.

Waar ik vroeger wel kon uitkijken naar een project van eender welk lid van de voormalige supergroep hebben deze mannen er toch voor gezorgd dat enkel Royce nog met iets interessants zal komen anno 2022.

2,5*

Lekker hoor!

Na Harbor City Season One was ik eigenlijk wel klaar met dit duo, dat album kon me voor geen ene moer boeien. Aangezien Rise & Fall of Slaughterhouse leuk was voor één luisterbeurt maar er niet meteen iets op stond om naar terug te grijpen had ik de intentie om Crooked I en Joell Ortiz af te schrijven. Toch besloten dit een kans te geven aangezien het maar een EP is dat 5 nummers telt.

En ja hoor, de heren herinneren me er op JFKLAX nonchalant aan waarom ik de groep Slaughterhouse net zo hoog heb zitten! Crook en Joell rappen de producties op dit project helemaal aan flarden zoals ze dat in principe altijd zouden moeten doen, ditmaal zelfs op beats die prettiger in mijn gehoor liggen dan op de twee albums van vorig jaar.
Iets nieuw laten de rappers niet horen maar voor liefhebbers van spitters valt deze EP absoluut wel aan te raden.

De zanger Sly Pyper die een gastbijdrage maakt op Stay Dangerous is voor mij vaak hit-or-miss maar hier brengt hij toch een relatief catchy refrein.

Het blijkt dat deze heren weg moeten blijven van studioalbums en de focus best leggen op beknoptere EP's, dat gaat hun beter af.

4*

Tof!

Ditmaal geen oude verhalen over Slaughterhouse of een fictief verhaal gespreid over een hele LP dat te lang doorgaat, nee gewoon twee top MC's die lekker hun ding doen voor een halfuur lang op prima beats die zorgen voor een fijne sfeer.

Joell en Crook hebben er een strak tempo inzitten aangezien dit alweer hun vijfde project is als duo. Projecten zoals Prosper zijn voor mij altijd wel welkom. Recht-voor-je-raap raps van twee spitters waar je maar een halfuurtje zoet mee bent.

4*

Het ligt in de lijn der verwachtingen.

Dit is hun zesde project als duo dus we weten al wel wat we krijgen: Joell Ortiz en voornamelijk KXNG Crooked die leuke Hip Hop-beats volledig aan flarden rappen. Het is vooral Crook dat hier nogmaals laat horen een echt beest te zijn!

Recht-voor-je-raap raps en producties die gewoon in orde zijn, een speelduur van 48 minuten is echter wel wat te lang voor een project als dit. Wat gastartiesten ter afwisseling had ook geen kwaad gekund.

Tapestry is dus hun zesde project én laatste als duo. Ze hebben een mooie run gehad. Weinig memorabel maar wel tof voor de fans.

3,5*