Ijzersterk album.

ScHoolboy Q had een moeilijke uitdaging voor zichzelf opgesteld toen hij aan Blank Face LP begon: het moest aan Oxymoron kunnen tippen. Dat was naar mijn mening (en velen anderen) een subliem album en is uiteindelijk in mijn top 3 van 2014 beëindigd. Met de singles Groovy Tony (zonder Jadakiss) en That Part kon het al niet meer misgaan.

Deze langspeelplaat klinkt totaal anders dan haar voorganger. Oxymoron was toegankelijker en klinkt wat commerciëler vind ik. Dit klinkt dan wel anders, maar het moet niets onder doen voor Oxymoron. Nee, dit is misschien wel Q's beste project tot nu toe!

Het lijkt wel of er tot in de puntjes is nagedacht over de composities van Blank Face LP. ScHoolboy Q's raps, teksten en achtergrondgeluidjes kloppen steeds, de producties zijn van een noemenswaardig niveau en de gastartiesten zijn zorgvuldig uitgekozen.

Elke track komt nog bijna dagelijks langs in mijn afspeellijst. Absolute favorieten zijn That Part, Groovy Tony (Jadakiss' bijdrage is heerlijk), Ride Out(!), By Any Means(!), Dope Dealer, John Muir(!), Neva Change, Str8 Ballin' en Tookie Knows II(!).
Black Thoughts doet me het minst, de beat is me soms iets té abstract.

Anderson .Paak laat me op Torch en de titeltrack nog eens horen dat ik zijn album eigenlijk ook eens een kans moet geven.
Big Body met Tha Dogg Pound is een vreemde eend in de bijt, veel vrolijker en minder serieus dan de rest, maar het is een geslaagde combinatie!
E-40 doet me normaal niet veel, maar ik geniet telkens weer van zijn strofe op de banger van Metro Boomin en SouthSide.

ScHoolboy Q bevestigd bij deze één van de interessantere artiesten in Hip Hop te zijn. TDE blijft bekend staan om haar kwaliteitsvolle muziekprojecten.
Vreemd trouwens dat dit album nog niet meer stemmen heeft kunnen vergaren.

Zonder twijfel mijn favoriete album uit 2016 tot nu toe!

De bijhorende shortfilm (videoclips van By Any Means, Tookie Knows II en Black Thoughts in deze volgorde) is trouwens een leuke extra!

Volle 4*!

Top.

Het album is nu drie weken uit en ik kan het nog steeds maar moeilijk neerleggen. Even heeft het wel geduurd voor het kwartje viel, het is productioneel namelijk een stuk experimenteler dan verwacht. Maar door een bepaalde aantrekkingsfactor en een ScHoolboy Q dat in topvorm is ben ik Blue Lips blijven draaien tot ik helemaal over was.
Vijf jaar heeft het geduurd voor we het zesde studioalbum van deze Westkust-rapper kregen, na een teleurstellende (maar geen slechte) CrasH Talk en nadien de single Soccer Dad was ik ook niet zeker of dit wel weer ging scoren.

Er hebben veel producers aan dit album gewerkt, dat is ook te horen. Het is een allegaartje van stijlen en de meeste nummers tellen meerdere beatswitches maar toch klinkt het allemaal als een solide geheel. Blue Lips heeft wat mij betreft een echt "albumgevoel", iets wat tegenwoordig niet heel evident meer is.

Absolute bangers Pop, Yeern 101, First, Back 'n Love en Pig Feet worden moeiteloos afgewisseld met prachtige composities zoals Blueslides, oHio en Lost Times. Movie is dan weer een heerlijke throwback naar de oude sound van het Westen, voornamelijk heel het stuk van AzChike... heerlijk!

De gastartiesten passen mooi in het geheel zonder echt de show te stelen, die strofe van AzChike als duidelijke uitzondering. Gangsta Gibbs en Ab-Soul doen het uiteraard ook super, maar blinken niet meteen uit naar mijn mening.
Devin Malik kan ik nog steeds missen op Back 'n Love, ik zal altijd de single-versie preferen... maar storen doet hij niet.

ScHoolboy Q zelf doet het uitstekend en pas na het beluisteren van dit album is duidelijk geworden hoe hard ik deze man de laatste jaren gemist heb. Vol overtuiging is het één van mijn favoriete rappers, hij moet voor mij persoonlijk ook absoluut niet onderdoen voor Kendrick Lamar (en Jay Rock).

Blank Face LP blijft ongeslagen, Blue Lips komt echter wel dichtbij. Het is nog vroeg maar het is zeker dat deze in mijn eindejaarslijst zal komen.

Dikke 4*

Hard album.

Q heeft hier toch een paar bangers opstaan hoor. Heel dit album is meer Trap-georiënteerd dan zijn vorige platen en dat gaat deze West Coast-rapper goed af.
Gang Gang, Numb Numb Juice, 5200, Floating, Die wit' 'Em en Water zijn allen heerlijke nummers in dit subgenre. ScHoolboy Q klinkt over harde beats als een losgeslagen gangbanger, dat is over Trap-beats zoals dat niet anders.

CHopstix is een single waar weinig mis mee is maar ook weinig bijzonders is. Tales is heerlijke gangsta rap is de meer traditionele zin. Lies is een sublieme party track, al vraag ik me af in hoe verre dit door de gastheer zelf komt.
CrasH is ook een excellent nummertje en geeft me met de bar "I'm kickin' game for these young n*ggas, 'Cause one day they'll meet my daughter, uh" één van de weinige memorabele zinnen op dit album.

Dat is meteen ook wat dit album zwakker maakt dan de drie albums dat hij hier voor uitgebracht heeft, zéker in vergelijking met Blank Face LP. CrasH Talk klinkt veel meer standaard en simpeler dan we van deze rapper gewoon zijn. Normaal gezien zijn projecten van ScHoolboy Q memorabele kunststukken en dat is dit album gewoon niet. Als ik dit album opzet geniet ik er zeker wel van maar het blijft niet hangen zoals zijn ouder werk dat wel doet.
De Trap-bangers doen het goed bij mij, maar er zijn al zoveel andere rappers die muziek maken met dat type beats.

Attention is dé track voor mij op zijn 5de studioalbum. Tekstueel komt hij sterker en meer memorabel naar voor dan op het gros van deze plaat.

De niet genoemde nummers zijn oké maar kunnen beter, zeker Drunk.

3,5*

Mijn verwachtingen voor dit album waren niet bijster hoog. Zijn vorige twee albums vond ik niet slecht, maar ook niet meer dan tof. Ondertussen heb ik mijn mening wel moeten herzien over Habits & Contradictions, wat gewoon een erg sterk album is!
Yay Yay daargelaten vond ik de singles ook niets speciaal, gewoon tof.

Na een eerste luisterbeurt was het album beter dan verwacht. Nu, een aantal luisterbeurten verder, is het een subliem album geworden naar mijn mening!
Echte uitschieters zijn Los Awesome, Collard Greens, Studio (vooral door de beat en BJ the Chicago Kid), Prescription/Oxymoron, Break the Bank, Man of the Year, Grooveline, Pt. 2, Fuck LA en Yay Yay.
Ook de rest is ontzettend goed, er staat geen slecht nummer op het album!

In eerste instantie deed Los Awesome me niets, vond het de minste van het hele album. De productie van Pharrell klonk eerst vreselijk, maar nu vind ik de energie die er van af spat briljant. ScHoolboy Q en Jay Rock gaan ook helemaal los op die track. Voor mij is het nu trouwens volledig duidelijk dat Jay Rock de nummer twee is van het TDE-kamp (Kendrick nummer één)… wat is die man toch goed! Heb dit altijd wel gevonden, maar na gastbijdrages op onder andere Los Awesome, Money Trees, YG’s I Just Wanna Party en Shot You Down [Remix] is mijn vermoeden bevestigd.

Het enige wat je misschien als een minpunt kan zien is de strofe van 2 Chainz, blijf het echt een waardeloze rapper vinden. Als je dan weet dat hij nog een nummer met (een tegenwoordig meer dan prima) 50 Cent heeft liggen is het des te jammer.

TDE is al geweldig bezig dit jaar, met Oxymoron op nummer één en Isaiah Rashad’s project op nummer twee op mijn voorlopige jaarlijst.
Nu nog wachten op Kendrick’s derde album en Jay Rock’s tweede. Ab-Soul en SZA zullen uiteraard ook beluisterd worden door mij, maar kijk er niet bepaald naar uit.

Eminem lijkt wel slechter te worden met het album.

Rappen doet hij nog als één van de beste (ook z'n teksten zijn meestal nog vrij clever), maar op dit compilatiealbum lijken zijn raps maar niet te passen op de beats. Hier snij ik ook meteen het zwakste punt van Shady XV aan, de ondermaatse producties.

De opener, de titeltrack, is vre-se-lijk. Zoals in de alinea hierboven al vermeld is rapt Eminem wel goed, maar die beat is écht verschrikkelijk. Wel grappig (en terecht) overigens dat hij zijn keuze om FACK op een greatest hits-album te plaatsen te bekritiseren.

Ook Em's andere solonummers (inclusief de tracks met Kobe en Sia) doen me eigenlijk niet veel. Gelukkig zijn ze niet van het niveau van de titeltrack.

De collaboraties met andere artiesten zijn van een betere kwaliteit. Psychopath Killer met Slaughterhouse en Yelawolf is een geslaagd nummer. Goede raps van Slaughterhouse en Eminem, leuke hook van Yelawolf en uitstekende beat van Boi-1da en Just Blaze.
Twisted is beter dan verwacht. Door Skylar Grey vreesde ik het ergste, maar ze komt met een vermakelijk refrein. Beide rappers komen ook verdienstelijk. Het nummer was wel beter geweest zonder de eerste strofe van Skylar als je het mij vraagt.

De posse cut, Detroit vs. Everybody, is ook één van de betere nummers op deze LP. Uiteraard zijn Em en Royce uitstekend, Big Sean is verrassend goed(!), Trick-Trick heeft een vette stem (jammer dat hij niet rapt) en Dej Loaf's refrein is nog wel vermakelijk. Danny Brown's stem blijft me tegen steken.
Vegas van Bad Meets Evil viel me wat tegen.

De nummers van Slaughterhouse en Yelawolf zijn beter dan die van het labelhoofd. Het door DJ Premier geproduceerde Y'all Ready Know is heerlijk, het climax van dit album.
Down en bonusnummer Till It's Gone van Yelawolf zijn goed, vooral het laatstgenoemde nummer.

Eminem's oude groep, D12, heeft één nummer op Shady XV (Em zelf is hier niet op te horen). Dit had echt niet gehoeven, want Bane is een verschrikking. Vooral van een beat door Mr. Porter verwacht ik echt meer. Trouwens, Mr. Porter deed normaal toch niet meer mee met D12?

Laat Glass House van Slaughterhouse en Love Story van Yelawolf volgend jaar maar komen, komt hopelijk wel goed. Een nieuw Eminem en D12 album mogen ze achterwegen laten. Bad Meets Evil gaat vrees ik staan of vallen met de beatkeuze.

Disc 2 beoordeel ik niet mee.

2,5*

Top!

Van Anderson .Paak zijn muziek ben ik sowieso wel fan, van Bruno Mars ken ik zijn albums wel maar enkel van 24K Magic kan ik echt genieten. Had eigenlijk geen weet dat beide heren samen gingen werken aan muziek, laat staan aan een heel project. Plots was de single en videoclip Leave the Door Open daar, meteen was ik helemaal weggeblazen. Videoclips doen me meestal niet veel meer maar die van dit duo zijn echt ontzettend leuk. Geweldig feel-good nummer en clip!

De andere singles die uitgebracht zijn heb ik niet meegehad, voor mij was An Evening with Silk Sonic als geheel het volgende dat ik van dit duo beluisterde.
Dit is goed, dit is héél goed! Beide heren zijn uitstekende zangers (vooral Bruno) en je merkt doorheen dit beknopte album dat ze immens veel plezier gehad hebben met de creatie van dit debuutalbum.

Heel de plaat swingt volledig uit de pan en je wordt er ogenblikkelijk wat vrolijker van. De liveproducties van Bruno Mars, D'Mile en anderen zijn werkelijk waar om van te smullen. Het is met de speeltijd van een halfuur een kort projectje geworden, maar wel ijzersterk.
Eindelijk nog eens een album waar ik zot van ben dat ik ook vrij ongegeneerd kan draaien in bijzijn van mijn vriendin en de kinderen, met het gros van mijn muziek is dat niet het geval.

Aftermath Entertainment blijft een label dat voor kwaliteit staat, al denk ik dat Dr. Dre ontzettend weinig met Silk Sonic te maken heeft.

Dit onverwacht plezierig duo heeft een topper te pakken met hun debuut!

Dikke 4*

Mooi!

Dit vierde soloalbum van SiR (3de op TDE) is een prachtig R&B-album geworden. SiR heeft een aangename zangstem en zijn producers hebben voor mooie composities gezorgd.

Elk nummer beluister ik wel met plezier, met No Evil als enige uitzondering. Het schreeuwerig gezang van de gastheer is me net iets te druk jammer genoeg.

De gastartiesten doen het ook goed op Heavy, met name Isaiah Rashad, Anderson .Paak en Ab-Soul hebben mooie collaboraties afgeleverd met SiR.

4*

Zoals verwacht is dit niet heel kwalitatief.

De nieuwe muzikale weg dat Sjaak ingeslagen is vind ik hem absoluut goed af gaan maar een heel album is simpelweg te veel van het goede. Hij stond er sowieso al om bekend om zijn eigen taaltje te hebben maar op Sjaak in the House kraamt hij niets anders dan onzin uit op producties die het goed zouden doen op een (fout) feestje of op een platform als TikTok.

Challas op de Bassline blijft veruit het lekkerste nummer op de plaat, dat vind ik oprecht een heel fijn nummer. Trompetisto en Verder Dan Dat blijven grappige singles maar op een minder serieuze manier dan die andere. Ce Soir is ook een geinige single dat zich bij de twee voorgangers mag voegen.
Middle of Nowhere is een zwoel zomers nummertje dat ook nog wel een aantal luisterbeurten zal mogen genieten.

Zoals de videoclips al wel doen vermoeden moet je de muziek dat Sjaak maakt gewoon niet serieus nemen, dan is het beter verteerbaar. Mij helpt het ook dat ik hem altijd wel een tof persoon heb gevonden met zijn eigenzinnige vocabulaire. Het is, zeker met dit genre, gewoon geen "album-artiest". Een paar singles er uit kiezen en de rest links laten liggen.

2,5*

Goed!

Skyzoo doet lekker zijn ding op heerlijke producties. Zeker tegen het einde komen een paar pareltjes voorbij die een mooi fusie zijn van Hip Hop en Jazz. Denk dan vooral aan Wins of the Father en Jazz in the Projects die puur genieten zijn.

Erg veel zal ik dit niet beluisteren, dat doe ik nooit met Skyzoo, maar Keep Me Company is wel weer een erg goed album van deze man.

4*

Lekkere EP.

NY-rapper Skyzoo heeft met Views of a Lifetime wederom een sterk en cohorent project afgeleverd. Hij rapt op zijn gebruikelijk en duidelijke manier over goede producties van mensen zoals Camoflauge Monk, Cartune Beatz, DJ Manipulator en Conductor Williams.

Mijn favoriete nummer is The Soloist. Skyzoo is heerlijk op dreef op die Jazz-achtige productie van The Other Guys. De overige nummers zijn aan elkaar gewaagd, deze springt er voor mij uit.

Niet de meest spannende rapper, hij levert echter wel consequent goed materiaal af.

3,5*

Slecht klinkt het inderdaad niet.

De beats van The Other Guys zijn sfeervol en Skyzoo is zoals eigenlijk altijd wel lekker op dreef. Aangename stem heeft de beste man en hij articuleert steeds op en top.
The Mind of a Saint vind ik echter ontzettend saai zonder dat het echt iets verkeerd doet. De meeste albums van Skyzoo ken ik wel en over het algemeen vind ik hem niet de meest interessante rapper maar bij dit project dwaalt mijn aandacht jammer genoeg vrijwel onmiddellijk af.

2023 mag een beetje op gang gaan komen wat mij betreft!

Verlaging naar 3*

Aangenaam verrast!

Van Skyzoo heb ik alle voorgaande albums, inclusief de samenwerkingen met 9th Wonder en !llmind. Dit zijn toffe projecten maar ik draai ze eerlijk gezegd niet zo veel. Van Torae heb ik enkel het collaboratie-album met Marco Polo. Zelfde verhaal als bij Skyzoo; leuk maar ik beluister het niet heel vaak.

Dit album daarentegen draai ik verrassend veel. Skzyoo en Torae zijn een duo met een prettige chemie en wisselen mekaar steeds mooi af.

Ook de beats zijn goed en gevarieerd gekozen. Van meer trap-achtige beats zoals Make You a Believer en Tunnel Vision naar de meer typische New York-sound zoals The Hand Off en The Aura, ze kunnen met alle beats perfect uit de voeten.

Mijn favoriete zijn Make You a Believer (geweldige beat van Jahlil Beats), Tunnel Vision, All in Together, Triangle Offense, The Hand Off, 4 Bar Friday en The Aura (DJ Premier!).

De enige track dat ik kan missen is de "skit", Movie Album.

Beide heren zijn ontzettend prettig om aan te horen op dit project, maar Torae heeft me toch het meest benieuwd gemaakt naar meer in de toekomst. Eerst al eens achter zijn solo-debuutalbum gaan.

4*

Als hun derde album, Glass House, zoals dit gaat klinken belooft het veel goeds! Misschien is het wel jammer dat elk lid een solonummer heeft op deze (vrij korte) mixtape, maar het zijn prima nummers dus kan ik me erbij neerleggen.

Hoogtepunten zijn voor mij House Rules [Intro], Offshore en I Ain't Bullshittin'.

Het eerste van de drie projecten op Shady Records.

Eén week voor het tweede studioalbum het daglicht zag brachten deze artiesten deze debuutmixtape, On the House, uit. Het is ook een mixtape in de oorspronkelijke naam van het woord, Slaughterhouse rapt voornamelijk bekende producties van andere rappers volledig kapot en DJ Drama praat het geheel wat aan elkaar.

Super strakke raps zijn hier op te vinden maar het blijft wel een mixtape dat volstaat met vele gerecycleerde beats. De tweede helft vind ik sterker dan de eerste met het kwartier durende Truth or Truth, Pt. 1 als de climax.

3,5*

Dit debuutalbum is ook meteen het magnum opus van Slaughterhouse.

Nadat ze allemaal samengewerkt hadden op het nummer Slaughterhouse dat te vinden is op Halfway House van Joe Budden besloten deze vier mannen de krachten te bundelen en verder te gaan als supergroep. Nino Bless was de vijfde rapper op dat nummer maar hij was te bleu om een uitnodiging te krijgen om mee te doen, deze vier rappers hadden elk al heel wat meegemaakt in de muziekindustrie. Joell Ortiz stond vroeger getekend bij Aftermath Entertainment van Dr. Dre, Crooked I heeft een verleden achter de rug bij Death Row Records, Royce da 5'9" had een publieke ruzie met zijn oude vriend Eminem en ex-Def Jam Recordings artiest Joe Budden werd gezien als one-hit wonder.

Vanaf Sound Off is het al duidelijk waar deze groep voor staat: recht-voor-je-raap raps op knallende beats door MC's die je best mag rekenen tot de absolute meesters in het genre. In dat soort raps zijn het voornamelijk Royce, Joell en Crook dat de show steeds stelen. Joe Budden is het sterkst in de andere kant van Slaughterhouse: het introspectieve en meer tekstuele(/verhalende) deel.
Het is moeilijk kiezen tussen een favoriet lid (in groep of solo) maar mijn voorkeur gaat het vaakst naar Joe, misschien net omdat hij een beetje de vreemde eend in de bijt is.

Dit debuutalbum is wel een meesterwerkje wat mij betreft hoor. Sound Off en Microphone zijn bijvoorbeeld heerlijke nummers die vol staan met spitten, Lyrical Murderers en Salute zijn dan weer traditionelere nummers die de heren kapot rappen en een gezongen (maar niet echt commercieel) refrein bevatten en Pray (It's a Shame) en Cut You Loose zijn dan weer voorbeelden dat ze tekstueel wat dieper gaan.
In hoe verre dat zoiets meetelt vind ik de drie skits volledig overbodig. De leadsingle The One is duidelijk gemaakt voor meer commerciële doeleinden maar is absoluut niet slecht. Cuckoo is mijn minst favoriete track maar ook absoluut niet slecht hoor.

Hierna hebben we nog veel moois gekregen van Slaughterhouse maar de groepsprojecten zijn niet meer van dit niveau geweest, de laatste mixtape House Rules komt wat mij betreft kwalitatief het dichtst bij. We hebben ook nog veel geweldige (losse) nummers en gastbijdrages gehad.
Het solo- en collaboratiemateriaal dat deze vier rappers hierna gemaakt hebben zijn over het algemeen ook sterker geworden dan voor de oprichting van deze groep vind ik.

Absoluut één van mijn favoriete rapgroepen allertijden. Mooie tijd was het toch dat deze mannen samen alles kapot rapten!

Dikke 4*.

De left-overs.

Geen idee of dit werkelijke de left-overs zijn van het debuutalbum maar zo voelt het alleszins wel. Het stond in de planning om naar een major label te gaan, namelijk Shady/Interscope, maar ze zaten nog vast aan hun contract bij E1 Music. Deze EP hebben ze uitgebracht om aan de contractuele verplichtingen te voldoen.

Alle zes nummers klinken goed. De beats zijn over het algemeen niet speciaal maar zijn uitstekend genoeg voor deze vier geweldige rappers. Er zit maar één uitschieter tussen wat mij betreft, de rest is gewoon vermakelijk.
Move On [Remix] (en/of het origineel) is één van de beste nummers dat deze mannen ooit gemaakt hebben. Zo hoorde ik deze groep het liefst, niet kijken naar de tijdsduur van de vier strofes en gewoon op een hoog niveau rappen met goed geschreven introspectieve teksten.

Put Some Money on It [Remix] met The LOX is de zwakke schakel vind ik.

Niets speciaals maar wel onderhoudend genoeg.

Verlaging naar 3*.

Toch jammer.

Laten we beginnen met de sterke punten dat dit album heeft. De vier rappers van Slaughterhouse doen absoluut hun best en ze rappen wel sterk hoor. Hammer Dance was de eerste single en dat vind ik ook werkelijk waar een topnummer, jammer dat Royce enkel het refrein voor zijn rekening nam. Mijn favoriet op welcome to: OUR HOUSE en het minst commerciële nummer op dit tweede studioalbum. My Life was de tweede single en samen met Cee-Lo hebben ze een een leuke worp gedaan naar het creëren van een hitje. Flip a Bird is nog wel grappig, voornamelijk het refrein.
Goodbye is een magnifiek introspectief nummer waar ze er wel meerdere van hebben. Die is heerlijk en een pijnlijke herinnering aan wat het album zou kunnen zijn. De hekkensluiter, Our Way, is ook een goede track.
De eerste drie nummers van de Deluxe-editie zijn ook tof, het vierde doet me dan weer wat minder.

Eminem is de reden dat dit album het minst kwalitatieve is wat we al van deze heren als collectief gehoord hebben, hij heeft uitgezonderd van drie nummers (vier inclusief Deluxe) productie-credits op alle nummers van welcome to: OUR HOUSE. Twee van die nummers zijn dan nog geproduceerd door Alex da Kid, iemand waar ik de producties sowieso niet graag van hoor maar wat doet iemand als hij op een project van Slaughterhouse? Op die twee nummers (Our House en Rescue Me) is Skylar Grey ook te gast, iemand waar ik ook absoluut geen fan van ben.
De producties op dit album zijn vaak ondermaats en passen over het algemeen niet bij deze vier spitters. Dit album is uitgekomen via Shady Records van Eminem en Interscope Records dus hadden ze het idee om een meer commercieel-vriendelijke plaat te maken maar dat is niet de richting dat deze geweldenaars hadden moeten ingaan.
(Vrijwel enige) pluspunt van Em zelf is zijn strofe op Our House.

Het lijkt alsof ze de artistieke vrijheid afgegeven hebben aan Eminem en het personeel van Shady/Interscope omdat zij weten wat het beste verkoopt. Dit album had wat mij betreft beter het daglicht niet kunnen zien.

Het goede is dat na deze flop Eminem zijn Shady-artiesten meer vrijheid geeft en buiten een occasionele gastbijdrage ze volledig hun ding laat doen. Kijkende naar de projecten van Yelawolf (vanaf Love Story), WESTSIDE BOOGIE, Griselda en Grip was dit misschien wel het noodzakelijke kwaad.

Toch was ik best benieuwd naar Glass House, de eerste single (Party) vond ik alvast geweldig klinken! Heel pak beter dan het gros van dit album... maar dat was de eerste single van dit project ook natuurlijk.

Mijn punt is voor de enkele lichtpuntjes en de raps van Slaughterhouse zelf.

2,5*

Hier kan ik maar weinig mee.

Slick Rick kende ik voornamelijk van naam en een gastbijdrage hier en daar. Victory is de eerste keer dat ik iets van solo-materiaal van de beste man beluister. Zijn vijfde studioalbum brengt hij uit op het label van Nas (Mass Appeal Records). Dat is dé reden dat ik dit album een kans gegeven heb, het label heeft een groot jaar gepland: dit is de eerste van zeven legendarische artiesten dat dit jaar een album uitbrengt op het label.

Dit album is echter een rommeltje geworden. Veel korte nummers, een aantal interludes die soms ook te lang doorgaan (I Did That), de producties doen me niets (gek ook dat er 2 dance beats opstaan) en Slick Rick blijkt toch niet mijn type rapper te zijn. Wat aan de saaie kant en ik kan me maar moeilijk over dat Britse accent zetten. Dit project nodigt alvast niet uit om zijn ouder materiaal te gaan beluisten.

Enige nummer dat ik nog met enige regelmaat zal draaien is Documents met Nas, heerlijke track.

Hopelijk gaan de volgende 6 albums die Mass Appeal dit jaar gaat uitbrengen van een hoger kwalitatief niveau zijn.

3*

En ja hoor... het is een goed album geworden!

Volgens mij heeft Mr. Lee niet veel producties op deze plaat. Ik weet zeker dat de eerste single, Coming Down (Every Town), van zijn hand is, maar voor de rest gaan er niet veel op staan denk ik. De meeste beats van gemaakt door de voor mij onbekende producer(s) G & B Productions. Zij maken vooral trap-beats op dit album.
Het is een toffe mix geworden van soulvolle(re) beats en Trap Music.

De gastartiesten die ik aanhaalde in het vorige bericht stellen geen van allen teleur, vooral Big K.R.I.T. en Z-Ro doen het goed. Het nummer met Paul Wall en Chamillionaire is volledig Chopped n Screwed. Dat zal niet iedereen aanspreken, maar ik vind het niet erg.
De enige gastartiesten die me storen zijn zangeres Just Brittany en Kirko Bangz zijn auto-tune bijdrage op One Night.

Slim Thug blijft ook echt een rapper met een uiterst relaxte stem. Vind hem echt een vette stem hebben.

Minder dan het fantastische Boss Life.

Om één of andere manier is het niet zo memorabel als de voorganger en lijkt het hier wat meer op automatische piloot te gaan. Ook (onbekende) gastartiesten Propain, Sosa Mann en Sauce Twins had ik gerust kunnen missen.

Z-Ro daarentegen brengt weer 4(!) heerlijke gastbijdrages. R.I.P. is bijvoorbeeld een prachtig tribuut voor overleden rappers uit H-Town. Ben ik trouwens de enige dat zit te wachten op een collaboratie-album van Slim Thug & Z-Ro?

Hogg Life, 5K1 (zalige knaller), Nobody en The Top zijn m'n andere favorieten.

De freestyle Drophead is het minste nummer van het album. Slim Thug is nu eenmaal niet het type rapper om puur naar zijn raps (en/of freestyles) te luisteren (beat is ook niet noemenswaardig). Het gaat om het complete plaatje.

Zeker geen verkeerd album maar had er iets meer van verwacht.

Voor nu 3,5* maar na nog een aantal extra luisterbeurten zou dit ook wel eens een 4* kunnen worden.

Toch een vreemde combinatie.

Benny the Butcher is uiteraard een heuse geweldenaar dus ik vind het nog steeds vreemd dat hij besloot een EP op te nemen met Smoke DZA. Na die laatstgenoemde zijn eerste twee albums ben ik hem uit het oog verloren maar naar aanleiding van die albums had ik niet verwacht dat hij geaffilieerd zou zijn met Griselda. Ik zie hem toch eerder als een stoner, een weed-rapper als het ware... best te vergelijken met iemand zoals Curren$y. Die rapper volgde ik die periode ook op de voet.

Toch verraste me het in de positieve zin van het woord. De 6 tracks zijn geproduceerd door Pete Rock en ademen dezelfde sfeer uit. The Butcher doet het top maar ook Smoke DZA klinkt fijn op de collaboratie-EP Statue of Limitations. Hij past misschien wel beter op deze instrumentaties dan de eerstgenoemde.

Gastartiesten Conway the Machine en Westside Gunn zijn een welgekomen afwisseling. Het refrein van Styles P op Smoked and Butchered klinkt wat te simpel, daar had wat meer werk in mogen zitten wat mij betreft.

Fijn project maar ik mis een goede synergie tussen Benny the Butcher, Smoke DZA en Pete Rock. Voor mij heeft dit niet veel replay-value.

3,5*.

Death Row is back!

Of dat is toch het sentiment dat volgens Snoop Dogg naar boven moest komen met het nieuws dat hij Death Row Records overgekocht heeft en hij dus nu de CEO is van dat legendarische label is. Het label waar zijn carrière begonnen is is dus ook verantwoordelijk voor zijn 19de soloalbum, Bacc on Death Row (B.O.D.R.).
Hij heeft wel iets met de legendarische recordlabels de laatste tijd: vorig jaar een compilatiealbum bij Def Jam Recordings en dit jaar een soloproject bij zijn oorspronkelijke werkgever.

Tijdens het beluisteren van de opener (Still Smokin') denk je inderdaad even dat de hype waar is, Tha Row is terug! Lekkere oldschool-beat dat er voor zorgt dat de oude tijden even terug herleven. Na dat nummer van anderhalve minuut vervalt het album echter in hetgeen we van Snoop gewoon zijn sinds hij een onafhankelijk artiest is (2016 - Coolaid). Dat het label nu Doggy Style Records of Death Row Records is maakt werkelijk waar geen verschil, het klinkt voornamelijk nog steeds als Snoop Dogg op automatische piloot. De meeste raps heb je precies al eens gehoord omdat hij zo te horen precies meer aan het freestylen is in plaats van de tijd genomen heeft om teksten te schrijven. Het kan zijn dat hij niet freestylet, maar voor mij klinkt het zo wel. In zijn freestyles moet hij zichzelf ook steeds bij naam noemen en liefst van al de naam spellen ook.

Maar wat willen we ook van een rapper zijn 19de soloalbum? Dan tellen we de overige soloprojecten (EP's, mixtapes, ...), groepsprojecten en labelalbums er nog niet bij! Een diepgaand en volwassen project zoals 4:44 van Jay-Z moet je ook gewoon niet verwachten bij The Dogg, dit is nooit dat type rapper geweest.

Slecht vind ik het echter niet, gewoon niet noemenswaardig. Dit album valt echt mooi in de lijn van zijn albums sinds Coolaid, meer verwacht ik ook niet meer om eerlijk te zijn. Zelfs de naam van het recordlabel gaf me geen nieuwe "hoop".
De bijdrage van Emo Trap vind ik betwijfelend. Over de sample van Crip Your Enthusiasm ben ik nog uit of ik dit nu grappig of een mislukt experiment vind. Van Uncle Murda zal ik wellicht nooit fan worden, vrij belabberde rapper. Jerseys in the Rafters kon mijn verwachtingen niet inlossen, The Game hebben we het laatste jaar veel scherper gehoord. Geen slecht nummer want dat heeft puur met mijn verwachtingen te maken.
Op House I Built schijnt Uncle Snoop zich de geschiedenis wel anders te herinneren dan hoe het echt verlopen is. Hij doet precies of hij verantwoordelijk is voor de successen van Death Row maar schijnt te vergeten dat hij enkel een artiest was toentertijd. Dr. Dre en Suge Knight hebben uiteraard het huis gebouwd... voor de rest wel een prima nummer hoor.

De rest is gewoon leuk... niet hoogstaand maar gewoon leuk. Altijd tof om Nate Dogg nog even voorbij te horen komen, zijn stem is goed geïncorporeerd op Outside the Box. Nas en Snoop doen het goed op Conflicted al blijft die Hit-Boy me toch wat te veel in de standaard hangen. Daddy, House I Built en het nummer met The Game zijn ook van zijn hand.
Doggystylin' is het hoogtepunt op de plaat naar mijn mening. Heerlijke beat en Snoop past perfect op dit soort producties!

3* met nog een kans op verhoging van een halve ster.

Zoals sommige andere hierboven al aangaven: ook mij bevalt Snoop's tweede stijlswitch prima!

Het Reggae-uitstapje van Snoop heeft ook aardige nummers opgeleverd, maar Reincarnated was als geheel niet bepaald sterk. Deze uitstap naar Funk/Soul/R&B(?) gaat hem beter af en zorgt voor een fijn compact project.

Enkel op The City en Peaches 'n' Cream rapt Snoop Dogg zelf. De overige 8 nummers zijn ingezongen door hemzelf, dit wordt heerlijk gecomplimenteerd door de Funky muziek afgeleverd door Pharrell. BUSH zet je niet op om van Snoop's teksten of delivery te genieten.. nee, dit draait om het huwelijk van z'n stem en de muziek zelf. Ergens las ik dat je de gastheer's stem ook als een instrument moet bekijken op deze plaat, daar ben ik het wel mee eens.

De vocalen van Pharrell, Charlie Wilson, T.I., Gwen Stefani, Rick Ross en Kendrick Lamar zijn welgekomen afwisselingen. Ook Stevie Wonder's mondharmonica is een voortreffelijke toevoeging op California Roll.

Excellent feel-good albumpje van Snoop Dogg (en Pharrell)!

4*

Zit er anno 2021 nog iemand te wachten op een nieuwe plaat van Snoop?

Als we naar de verkoopcijfers en de Billboard-positie kijken niet veel mensen meer. Deze man is nog nooit zo'n grote mediapersoonlijkheid geweest en komt werkelijk waar overal tevoorschijn maar sinds hij een independent rapper is gooit zijn muziek geen hoge ogen meer. BUSH was met mij betreft het laatste album dat écht de moeite waard was, dat heerlijk soulvolle album is ook meteen één van zijn beste albums vind ik. Vanaf Coolaid lijkt het allemaal heel veel op elkaar, Bible of Love daargelaten uiteraard.

Snoop Dogg heeft nooit een grote indruk achtergelaten als toprapper en tekstenschrijver maar er zijn weinig rappers die zo charismatisch klinken op een beat. Toffe stem ook waar hij veel kanten mee op kan gaan. Op een mellow-nummer klinkt hij relaxt en vriendelijk terwijl hij op een pure gangsta beat net heel dreigend overkomt.

Slechte nummers zijn er op From tha Streets 2 tha Suites niet te vinden, maar uitschieters blijven wederom uit. Het laat geen indruk achter maar telkens je deze LP opzet swingt het wel heerlijk door de pan! Snoopy is heer en meester op g-funk producties.
Leuk om Devin the Dude en Goldie Loc ook nog eens voorbij te horen komen!

Een volgende zal ik wederom beluisteren maar net zoals bij de laatste paar projecten zonder verwachtingen. Wel heb ik zin in het project van Mt. Westmore, op Snoop Dogg Presents Algorithm hebben ze daar alvast een knaller afgeleverd!
Als ik toch een verzoek mag inwilgen voor een Snoop Dogg soloplaat: één dat zoals vroeger volledig (of toch executive) geproduceerd is door Dr. Dre. Voornamelijk als zijn zwanenzang op Aftermath zou dat de cirkel mooi rondmaken.

Dit schommelt tussen 3* en 3,5*.

Dit is inderdaad wat we mogen verwachten van Snoop.

Missionary was een uitzondering in de discografie van Snoop Dogg kijkende naar het laatste decennium. Dr. Dre zat achter het roer en Snoop liet hem naar eigen zeggen alle beslissingen en de route nemen, hijzelf zat in de passagiersstoel. Iz It a Crime? is een album waar Snoop het stuur weer overgenomen heeft, geen Dre te bespeuren en Aftermath/Interscope doen ook niet meer mee.

Over het algemeen luistert dit 21ste album weer gewoon lekker weg zonder echt ergens uit te blinken. Dit is werkelijk waar gewoon het zoveelste Snoop Dogg-album waar we er al veel van gekregen hebben de laatste 10 jaren.

De twee zwakste tracks zijn die met Mr. Porter: Cold Summer en My Friend. Zéér jammer aangezien zijn gezang vroeger meestal voor hoogtepunten zorgde is het hier net een stoorzender. Klinkt nergens naar en met teksten als "Oh my God, if I could make a clone of you I'd do it now. But these humans cannot tell me how" zet ik liefst het nummer meteen af.

ShutYoBitchAssUp is trouwens een, korte maar wel vermakelijke, diss naar Suge Knight.

Voor dit album heeft Snoop Dogg trouwens ook een kortfilm gemaakt.

3,5*

Mijn verwachtingen lagen te hoog.

Het beste duo in Hip Hop? Voor mij persoonlijk is het bijna onmogelijk kiezen tussen Dr. Dre & Snoop Dogg en UGK. Niet alleen dat, maar de naam van Dr. Dre brengt altijd torenhoge verwachtingen met zich mee. Hij is mijn favoriete producer allertijden en is naar mijn inziens ook wel het belangrijkste figuur in Hip Hop. Niemand anders heeft zoveel iconen wereldgroot gemaakt zoals hij dat gedaan heeft. Nu is het jammer genoeg zo dat zijn werk de laatste jaren bijlange niet meer het hoge niveau haalt van vroeger. Het was een verrassing dat CASABLANCO van Marsha Ambrosius dit jaar plotseling uitkwam, volledig geproduceerd was door Dr. Dre, uitgegeven werd door Aftermath én naar mijn mening uitstekend is. Ditmaal is Dr. Dre terug met zijn eerste ster, zou hem het nog eens lukken in 2024?

Sinds 2016 brengt Snoop Dogg onafhankelijk albums uit en mijn commentaar was steeds hetzelfde: leuk maar nergens blijft het echt bij. Al jaren roep ik dat, om de cirkel mooi rond te maken, zijn laatste album volledig geproduceerd zou moeten worden door Dr. Dre en Aftermath het zou moeten uitgeven. Of dit effectief zijn laatste album zal zijn lijkt me sterk, de rest is echter wel waarheid geworden. Anno 2024 krijgen we gewoon een nieuw album van Snoop Dogg dat volledig geproduceerd is door Dr. Dre en uitgegeven is door Aftermath(/Interscope) én Death Row!

De negatieve commentaren van iedereen snap ik heel goed, toch vind ik dit geen slecht album. Snoop Dogg heeft in jaren niet meer zo fris en gemotiveerd geklonken als hij dat doet op Missionary. Hij heeft er duidelijk zin in en rapt op een hoger niveau dan we na 31 jaar mogen verwachten van deze levende legende.

Dr. Dre blijkt jammer genoeg wat de spelbreker te zijn. Mogen we nog producties verwachten die je kan vergelijken met The Chronic, Doggystyle, 2001 en talloze hits voor verschillende artiesten? Misschien niet, het is duidelijk dat hij de laatste jaren te ver doordraait in zijn perfectionisme. De typische Dr. Dre-stijl hoor ik hier maar amper terug om eerlijk te zijn. Die stijl hoor ik wel meer terug in CASABLANCO, dat album klinkt ook veel vrijer en spontaner dan Missionary. Snoop Dogg's 20ste album is veel strakker geproduceerd en alles klinkt erg geregisseerd. Het ontbreekt hem in spontaniteit, Marsha en Dre maakten samen veel organischere muziek.

Shangri-La is een toffe opener waar Snoop meteen de toon zet. Outta da Blue is een tof nummer waar Snoop en Dre steeds back-&-forth gaan. Gorgeous is een prachtig nummer, misschien wel één van de enige nummers waar ik die typische Dr. Dre-sound in herken. Skyscrapers wordt volledig aan flarden gerapt door Method Man, wat blijft die man toch een beest.
Snoop Dogg, Eminem en 50 Cent samen op een Dr. Dre-beat leek altijd een droom, nu is die uitgekomen in de vorm van Gunz n Smoke. Oprecht vind ik dit nummer ook een hoogtepunt op deze LP, al had deze combinatie véél toffer werk met zich meegebracht een 15-tal jaar geleden.
Sticcy Situation is ook wel lekker, Dre doet zijn ding. Hetzelfde geldt voor Now or Never, BJ the Chicago Kid is een enorm ondergewaardeerde zanger.

Het was al jaren bekend dat Dr. Dre in feite al lang niet meer geïnspireerd wordt door Hip Hop, hij luistert ook niet meer naar de nieuwe lichting rappers. Last Dance with Mary Jane en Another Part of Me laten horen dat hij redelijk wat Rock opzet. Het nummer met Tom Petty en Jelly Roll vind ik nog wel een chill nummer, met de collaboratie met Sting is overduidelijk dé smet op dit studioalbum.

Puur theoretisch zou dit het album van het jaar geweest zijn voor mij persoonlijk. Jammer genoeg is dat anders uitgedraaid, realistisch gezien mocht dat echter geen verrassing zijn. Het is een leuk album geworden, eentje dat ik al veel gedraaid heb ook. "Leuk" is niet meteen wat je wil van Dr. Dre, zeker niet in combinatie met Snoop Dogg.

3,5*

Oké.

Eminem zelf stelt hier het zwaarst teleur. Kings Never Die met Gwen Stefani is gemiddeld, hetzelfde geldt voor Raw van Bad Meets Evil. All I Think About van Bad Meets Evil en vooral de single Phenomenal zijn een marteling voor de oren.

De remix van Beast en This Corner van Mr. Porter vind ik redelijk duf, Drama Never Ends is wat beter maar we hebben 50 Cent al veel beter gehoord.

What About the Rest of Us?, de track van Slaughterhouse en Mode van PRhyme (en Logic) zijn de hoogtepunten op deze soundtrack.
Met The Weeknd en The Notorious B.I.G. is het natuurlijk moeilijk om in de mist te gaan maar deze klassiekers kende iedereen uiteraard al.

De plaat is meer doorsnee dan ik me herinnerde.

Verlaging naar 3*.

Niets speciaal.

Dit is wel een tof debuutalbum maar toch beluister ik het niet veel. Stalley is hier de voornaamste reden van, leuke rapper maar hij grijpt me niet. De beats zijn vermakelijk en doen veel denken aan de West Coast, toch zit er hier ook niets tussen dat écht de moeite waard is.

De gastartiesten zijn tof. Nipsey Hussle ondersteunt de gastheer prima op de soulvolle beat van What It Be Like. August Alsina verzorgt een refrein voor een nummer dat het normaal wel goed moet doen op de radio. Rick Ross doet het vervolgens ook goed op One More Shot. Ty Dolla $ign staat in de schaduw van de beat van Always Into Something, maar is zeker niet storend. Producer Rashad brengt een goed gezongen refrein op het liefdesnummer over een auto, Chevelle.
Met De La Soul ben ik eigenlijk niet bekend, maar ze doen het goed op Navajo Rugs! Wel mocht de afsluiter van dit album ingekort worden.

Zoals ik al aanhaalde in het begin: het is niet slecht maar niets blijft me echt bij.

Toch nog 3,5* want de kwaliteit is er zeker.

Hun beste plaat tot nu toe.

De vorige albums van STIKSTOF waren veel experimenteler en abstracter dan dit album. Dit is meer rechttoe rechtaan en richt zich op een groter publiek, dit zal ook vooral komen omdat dit hun debuutalbum is op Top Notch Belgium.
Het ligt perfect in het verlengde van Zwangere Guy zijn recentste soloalbum, BRUTAAL (en BRUTXXL), wat ik persoonlijk magnifiek vind.

Naar mijn mening is Zwangere Guy sowieso de beste Nederlandstalige rapper, wat rapt die man toch alle beats kapot die op zijn pad komen. Maar dit doet absoluut niets af van de kwaliteiten van Jazz Brak, hij moet niet onderdoen voor Papa ZG op dit album hoor. Wat zou ik toch graag een soloalbum van Jazz beluisteren!
Mijn favoriete rapper uit Nederland (Sjaak daargelaten ) komt ook nog langs op de geweldige hekkensluiter.
Favoriete tracks selecteren is moeilijk op Familie Boven Alles, geen van de nummers moet echt onderdoen voor elkaar.

Niet alle lof naar de 2 rappers dat dit collectief telt, ook producer Astrofisiks laat zien steengoed te zijn in zijn vak.

Normaal luister ik voornamelijk naar rappers uit mijn eigen provincie (Antwerpen), die accenten zijn voor mij het toegankelijkst maar de meest getalenteerde rappers uit België komen wel degelijk uit onze hoofdstad Brussel hoor! Heerlijk stemgeluid hebben ZG en Jazz ook vind ik.

4* en misschien nog wel hoger in de toekomst.

Deze jongens blijven knallen!

Jazz Brak en Zwangere Guy aan de microfoon, op dit vijfde studioalbum sporadisch weer vergezeld door de producer Astrofisiks. Keer op keer bewijzen de twee hoofdrappers toch de beste in de Nederlandstalige scene te zijn hoor. Zwangere Guy heeft natuurlijk dé naam en het statuut maar ook op dit album vind ik Jazz Brak zeker zo interessant, als niet interessanter! Astrofisiks (niet op L'UNIVERS, ECHTE VRIENDEN, titeltrack en M5) is ook een bekwame rapper maar doet me persoonlijk veel minder dan de twee frontmannen. Zijn stem heeft wel veel weg van die van Jazz, daarmee voelt hij misschien niet uniek en uitgesproken genoeg aan.

MOERAS heeft sowieso al een kortere speelduur dan FAMILIE BOVEN ALLES maar aangezien hier ook een intro, outro en gezongen interlude op staat telt het album maar 9 echte tracks. Toch staat er weer genoeg variatie op ook hoor. De extended versie van ACHTERBAN, ONDERWEG en BROOS zijn bijvoorbeeld weer lekker richting de boom bap terwijl OP HET GRAF en M5 agressievere bangers zijn die bij het Trap-subgenre horen.
Het maakt niet uit welke soort producties Astrofisiks (en DJ Vega?) uit zijn mouw schut want STIKSTOF rapt ze standaard helemaal aan flarden.

De gastartiesten op dit project zijn vrij uiteenlopend. De Brusselaars krijgen met Winne en Hef versterking van onze Noorderburen, RonnyHuana is ook een vertegenwoordiger van België terwijl Buds en Nativ blijkbaar Zwitserse rappers zijn. Jammer genoeg versta ik niets van die twee laatste genoemde, door mijn slechte kennis van Frans heb ik ook moeite met het gezongen refrein van Smahlo op L'UNIVERS en het refrein van de titeltrack.
DOOR VUUR is een solotrack van een Belgische zangeres genaamd Demi Lou, wat vreemd is op een album van pure rapgroep STIKSTOF waar zij voor de rest precies vrij weinig mee te maken heeft. De stukjes dat ze in het Engels zingt vind ik beter klinken dan de Nederlandstalige stukken.

Ook dit album zal ik de komende tijd wederom veel draaien, ik krijg maar niet genoeg van deze woordengeweldenaars! Gelukkig heeft Papa ZG zich herpakt na zijn micro-EP BABA GUY eerder dit jaar.

Dikke 4*

Stove God Cooks heb ik leren appreciëren.

Stove God Cooks, vroeger rapte hij onder de namen Aaron Cooks(/$) of A-Train, kwam voor mij helemaal uit het niets en heb ik net zoals velen leren kennen op projecten van Westside Gunn. Hij was voor mij eerder een stoorzender op die albums wegens zijn stem en unieke manier van rappen. Als gastartiest op platen die erna nog uitkwamen kon hij me ook niet overtuigen, toch bleef ik geïntrigeerd over het feit dat deze man toch hard geapprecieerd is. Zijn strofes en refreinen bleef ik een kans geven en uiteindelijk wist hij me toch te overtuigen van zijn kunnen.

Uiteindelijk besloot ik toch zijn debuutalbum, Reasonable Drought, ook een kans te geven. Gedurfde kans om geen gastartiesten uit te nodigen én om de titel hard op die van Jay-Z zijn prachtige debuutalbum te laten lijken!
Uitgebracht door het label van Busta Rhymes en geproduceerd door diens ex-artiest Roc Marciano. Die laatstgenoemde is iemand waar ik nog veel van moet ontdekken om eerlijk te zijn, buiten een aantal gastbijdrages en beats ken ik er niets van.

Initieel was ik niet overtuigd maar per luisterbeurt geniet ik hier des te meer van. De producties van Roc Marciano zijn subliem en Stove God blijft een apart stemgeluid en manier van rappen (soms is hij precies eerder aan het praten en is er van flow weinig te merken) hebben maar hij doet het met zoveel enthousiasme en zelfvertrouwen dat het hem net uniek en leuk maakt. Inhoudelijk moet je hier buiten de gebruikelijke drugsraps niets verwachten, maar met zo'n artiestennaam kon dat bijna niet anders.

Dit album klinkt als een mooi geheel en alle tracks zijn aan elkaar gewaagd. Crosses is wel die track waar ik het vaakst naar teruggrijp, de manier waarop hij zijn eerste strofe daar opent vind ik zalig "How you live with all that magic bottled up? Daddy made me after a fight, momma ain’t wanna fuck, that’s the shit that I’m a product of".

Het blijft natuurlijk wel een eigenzinnige rapper en om die reden het is moeilijk om Reasonable Drought aan iemand aan te raden, ik kan me er volledig in vinden dat je dit niets vind (ik was in het begin ook zo). Ben heel benieuwd geworden naar een follow-up, That's the Game klinkt alvast goed. Het cijfer schommelt een beetje tussen 3,5* en 4* maar krijgt toch het voordeel van de twijfel.

4*.

Het is al goed dat we de gastheer zelf niet te veel horen.

Er zijn weinig mensen in Hip Hop die zo'n bloedirritante stem hebben als Swizz Beatz, die man kan met zijn vocalen perfect leuke tracks volledig verpesten daarom ben ik al blij dat hij het rappen aan zijn gasten over heeft gehouden. Het gaat niet verder dan Swizz die voor wat meer hype zorgt op de nummers, dat nemen we dan maar voor lief.

De binnenkomer is meteen ook het hoogtepunt van Hip Hop 50, Vol. 2. Runaway heeft de sterkste productie van de EP én Nas laat er werkelijk niets van over. Nadien scheurt Lil' Wayne de productie van This Shit Right Here ook volledig aan flarden, net zoals hij dat onlangs deed op Kant Nobody wat ook een collaboratie met Swizz Beatz (en DMX) was. Over de productie ben ik iets minder te spreken omdat het zo'n typisch zenuwachtige beat van de man is maar Weezy maakt het helemaal goed.

Jadakiss is het hoogtepunt van Take 'Em Out, Benny the Butcher komt ook goed maar we hebben hem al gretiger gehoord. De beat kan ermee door, diegene dat het refrein doet kon me niet bekoren en ook die femcee Scar Lip doet me niet veel.
City Sound Like en Say Less hebben prima producties maar de nieuwere commerciële rappers zoals dit viertal doen me niets.

Voor velen heeft Jay Electronica het aanzien van een God-MC, ik ben er niet zo zot van. Toch moet ik toegeven dat Khalas een fijne afsluiter is.

Ik ben benieuwd naar de derde EP, die zal volgens mij van (DJ) Mustard komen.

3*

Fijn album, dit tweede studioalbum van SZA.

SZA zingt goed en ze heeft goede en gevarieerde producties uitgekozen. Het klinkt niet als één grote eenheidsworst en ze experimenteert met verscheidene stijlen zonder dat ze echt afwijkt van R&B.
Verrassend ook dat Travi$ Scott te horen is op zo'n minimalistisch en somber nummer.

Veel zal ik hier niet naar teruggrijpen maar dat heeft niets met SZA of de kwaliteit van SOS te maken, eerder met het algemene genre. Als er geen raps op te vinden zijn vindt het zijn weg toch niet echt naar mijn playlists.

4*