Zoals de titel doet vermoeden is dit een album vol met covernummers (op volgorde: Sam Cooke, Journey. Arthur Alexander, - (instrumentale track), Sam Smith, David Allen Coe, Frank Sinatra en Black Sabbath).

T-Pain laat de auto-tune helemaal achterwege op On Top of the Covers en wil op deze manier bevestigen aan de wereld gewoon een uitstekend zanger te zijn zonder dat hij hulpmiddelen nodig heeft. Wat mij betreft bewijst hij dat wel op dit zevende studioalbum!

Volgens mij ben ik enkel nog maar bekend met de originele versies van Sharing the Night Together en That's Life, van beide zou ik wel eerder die opzetten dan deze covers. Dat doet echter geen afbreuk aan T-Pain en zijn twee medeproducers want deze LP klinkt gewoon prima, gewoon niet iets dat ik snel zal opzetten.

3*

Na The Game valt ook T.I. dit jaar tegen. Na Trouble Man: Heavy Is the Head had ik hier veel meer van verwacht, net zoals ik dat deed na Jesus Piece.

Nergens klinkt het echt slecht maar er zijn geen uitschieters die echt bijster interessant zijn. Deze LP klinkt als een geheel, maar de algemene vibe van Paperwork ligt me niet. Dat Pharrell de executive producer is van dit project zie ik niet meteen als iets positief, want hij zal wel verantwoordelijk zijn voor de richting dat dit album is uitgegaan.

King, About the Money, No Mediocre, Jet Fuel, Stay en At Ya Own Risk zijn de enige nummers die hier nog regelmatig gespeeld worden, maar Tip heeft er (veel) beter in zijn catalogus.
De rest heel af en toe, maar die doen me niet veel. Light 'Em Up (R.I.P. Doe B) is de zwakste schakel van dit album. Kut beat en T.I. zelf rapt tergend slecht.

Paperwork is het eerste deel van een trilogie, hopelijk wordt de serie beter per deel.

3*

Dit album is zwaar ondergewaardeerd op de site. De eerste twee nummers zijn misschien wat kleurloos, maar vanaf Trap Back Jumpin' zijn het echt stuk voor stuk sterke nummers!

T.I. is voor mij een artiest die perfect veel verschillende stijlen in Hip Hop aankan. Harde nummers zoals Trap Back Jumpin', Go Get It, Addresses en Who Want Some worden mooi afgewisseld met commerciëlere nummers zoals Sorry (André 3000 ), Can You Learn, Hello en Wonderful Life.

Wildside en The Way We Ride zijn nummers waar hij het refrein zelf heeft ingezongen, en dat stoort helemaal niet naar mijn meing. Zelfs de track dat helemaal is 'ingezongen', Cruisin', vind ik een heerlijk nummertje.

De gastartiesten hebben allemaal een toegevoegde waarde op de nummers, vooral A$AP Rocky en André 3000 doen het zeer verdienstelijk. P!nk is misschien een rare keuze voor een Hip Hop-album, maar ze past echt op het nummer. Net zoals op Eminem's Won't Back Down.

Met dit album bewijst Tip echt één van de beste mainstream rappers van het moment te zijn. Dit album is voor mij echt top 5 materiaal van 2012. Dagelijks komen er nog meerdere nummers van het album voor in mijn afspeellijst. Vind het zeker in de buurt komen van King en vind het beter dan Paper Trail.

Laat Trouble Man: He Who Wears the Crown maar komen!

4*

Wel jammer dat hij I'm Flexin' met Big K.R.I.T. er niet heeft opgezet.

Prima.

Talib Kweli rapt op zijn gekende manier met heldere stem en duidelijk articulatie over prima beats van J. Rawls, een producer waar ik nog niet bekend mee was. Kijkende naar zijn discografie op MusicMeter is hij dus absoluut geen nieuwkomer maar een gekend persoon met al heel wat (collaboratie-)projecten op zijn CV.

Talib Kweli en J. Rawls doen het beide goed, zo ook de gastartiesten. Buiten Skyzoo ken ik de meeste niet zo heel goed maar geen van allen stoort me.

The Confidence of Knowing heb ik nu al een tiental keren beluisterd en het verveelt me niet, noch weet het ergens echt in uit te blinken. Gewoon een fijne LP voor liefhebbers van het werk van Talib.

3,5*

Heel fijne plaat.

Talib Kweli is echt goed in vorm op Liberation 2, rapt strak en gecontroleerd en inhoudelijk heeft hij best wat te zeggen zonder te ver door te draaien... iets wat de beste man jammer genoeg ook kan.
Voor mij persoonlijk is dit één van de betere werken dat ik beluisterd heb van Madlib, heerlijke geproduceerde plaat. Veel gebruik gemaakt zo te horen van live instrumentaties wat voor een fijn sfeertje zorgt.

Als geheel vind ik dit een erg sterke LP. Enkele uitschieters zijn Wild Sweet Love dat prachtig overgaat in de magnifieke instrumental Wild Beauty, The Right to Love Us met een uitstekende gastbijdrage van wijlen Mac Miller en Richies Part Two waar vooral Roc Marciano zich nogmaals goed profileert.

Nat Turner is de enige dat ik wel durf skippen, niet door de rappers maar door Madlib. Die beat is net wat te kaal voor mij persoonlijk.

Toch blij dat deze is uitgebracht op de streamingsdiensten!

4*

Toch één van de grotendeels vergeten groepen uit begin jaren '00.

Tha Eastsidaz brachten twee albums uit, één in 2000 en de opvolger meteen erna in 2001. Snoop Dogg was uiteraard de publiekstrekker maar was gewoon een evenwaardig lid van het trio. (Big) Tray Deee en Goldie Loc waren de andere twee leden, die laatstgenoemde heeft toch altijd één van de vetste stemmen in Hip Hop gehad vind ik. In volledigheid draai ik de twee albums niet meer maar met enige regelmaat komen er nog wel losse nummers voorbij. Na zoveel jaren zijn ze terug, ditmaal met een EP. Als we naar de cover kijken lijkt het alsof Snoop Dogg geen lid meer is van Tha Eastsidaz (hij wordt ook als gastartiest gecrediteerd), maar behalve op Rag Tied horen we hem gewoon op elk nummer hoor.

Still Easty is in principe exact wat we mogen verwachten van deze oudgediende. Drie oude West Coast-rappers rappen over niets in het bijzonder over vrij simpele en vermakelijke beats. Deze EP ligt volledig in dezelfde lijn als de onafhankelijke albums van Snoop Dogg (dus vanaf Coolaid). Leuk om te beluisteren, al staat er niet iets op om naar terug te keren.

Kijkende naar de recente projecten van het label lijkt Death Row Records wel volledig de transitie gemaakt te hebben naar Snoop's label Doggy Style Records hé? Het label heeft niet meer het mythische en legendarische van vroeger, het is gewoon het "nieuwe" huis geworden van DPGC.

3*

Geen verrassingen hier.

Fijne korte EP van The Alchemist waar hij gasten uitnodigde die al bewezen hebben goed te klinken op zijn beats. Earl Sweatshirt, Billy Woods, Boldy James, MIKE, Larry June en Jay Worthy hebben allemaal al één of meerdere collaboratieprojecten met Uncle Al.

Flying High telt vier sterke producties van de gastheer, mijn favoriet is de opener (RIP Tracy). The Alchemist vervoegd Larry June en Jay Worthy op Midnight Oil als de derde rapper op die track en doet dat ook prima.

4 tracks is wat karig (instrumentals tel ik nooit mee) en is lastig te beoordelen. The Alchemist doet echter wat hij moet doen en zorgt er voor dat zijn vaste medewerkers mooi hun ding kunnen doen op zijn producties.

3,5*

Groot verschil in vergelijking met deel één.

Deze EP begint met Turkish Link en bevat geen gastartiesten, dit is echt een solotrack van The Alchemist. Waar de gastheer op het eerste deel maar één strofe had over gans het projectje is elke track op Flying High, Part Two echt van hem als rapper/producer.
Hij rapt naast Conway the Machine, Action Bronson, Oh No/Gangrene (uiteraard) en Curren$y in plaats van enkel en alleen voor de soundtrack te zorgen.

Qua gastartiesten zijn er net zoals op deel één geen verrassingen, ieder van hen heeft wederom één of meerdere collaboratieprojecten met de gastheer. Op dat gebied heeft hij weer op erg veilig gespeeld, maar wederom zorgt het ervoor dat iedereen (inclusief hijzelf) uiterest op zijn gemak is op deze prachtige composities.

Van The Alchemist ben ik groot fan, Gangrene als duo heeft me echter zelden echt kunnen overtuigen. Royal Hand is raar maar waar toch mijn favoriete track op deze EP. Die track heeft later ook hun vierde album (Heads I Win, Tails You Lose) gehaald.

Uncle Al levert hier goed werk als producer én rapper.

3,5*

Fijn projectje om het jaar mee af te sluiten.

The Alchemist Sandwich is een project dat twee EP's die in 2018 uitgebracht zijn samenbrengt, namelijk Lunch Meat en Bread. Als bonus geeft The Alchemist ook nog Big Syke en Clip in a Tray mee als nieuwe tracks maar aangezien ik niet bekend ben met de EP's was heel dit project nieuw voor mij.

Dit is echt comfortfood voor fans van deze producer. Lekker grauwe en duistere beats zonder dat hij iets nieuws laat horen, ook alle rappers die hij uitgenodigd heeft hebben we al vaker op producties van de beste man gehoord waardoor het nog vertrouwder aanvoelt.
Hier word ik best wel blij van hoor. The Alchemist, Conway the Machine, Benny the Butcher, Meyhem Lauren, Boldy James (op beats van deze man), Black Thought en ScHoolboy Q zijn namen die ik sowieso wel graag hoor langskomen. Enkel met het werk van Earl Sweatshirt ben ik niet bekend (met niemand van Odd Future overigens) maar ook hij doet het prima op E. Coli!

Hoge ogen zal het niet gooien maar leuk voor de fans!

3,5*

Verslavend album!

The Genuine Articulate is het vierde soloalbum van The Alchemist. Met 1st Infantry en Russian Roulette ben ik niet bekend, maar ik neem aan dat ze zoals Chemical Warfare eigenlijk meer produceralbums zijn waar de gastheer sporadisch ook een strofe rapte. Uiteraard komen de producties op deze LP ook exclusief van The Alchemist, maar dit is duidelijk zijn "rappersalbum". Hij rapt elke track volledig aan elkaar en de gastartiesten hebben duidelijk een ondersteunende rol.

Bij een project van The Alchemist weet je altijd wel ongeveer wat te verwachten, toch had ik niet verwacht dat dit me zo omver ging blazen. Sinds The Genuine Articulate uitgekomen is staat het bijna fulltime op bij mij. 8 tracks en een speelduur van 22 minuten is eigenlijk vrij karig voor een album, echter steekt het zo goed in elkaar en heeft Uncle Al gekozen om geen fouten en fillers toe te laten. Zijn beats zijn sowieso meestal vinger likkend goed, hij heeft voor zichzelf ongeveer zijn beste werk uitgekozen. Enkel Minnesota Fats is misschien iets minder mijn smaak, maar dat is oprecht een smaakding. De gastheer, en voornamelijk Action Bronson, passen perfect op die beat.

The Alchemist als rapper is de grootste verrassing van dit project. Uiteraard is hij ook een fulltime rapper op projecten zoals die van Gangrene maar solo horen we hem eens sporadisch een strofe doen. Als je hem bezig ziet in video's hangt er een zeer "coole" en stoere sfeer rondom deze artiest, dit is ook het gevoel dat naar boven komt als je hem hoort rappen op dit album. Hij doet het perfect als rapper en weet als de beste hoe hij zijn eigen producties moet benaderen. Ontzettend vette stem en flow die een mooi huwelijk vormen met zijn kwaliteiten als producer.

Deze man staat bekend om meer mellow en/of sinistere, vaak ook "drumloze" beats. Potverdorie, zijn drums heeft hij wel gevonden op bangers Something Light en Diego Maradona. Dit zijn welgekomen knallers, vooral die laatstgenoemde is vreselijk hard. Conway the Machine stelt ook verre van teleur op dat nummer.

Ferraris in the Rain was de eerste single. Heerlijke productie, The Alchemist doet rappend ook mooi zijn ding en de kleine bijdrage van ScHoolboy Q is puur genieten geblazen. Q klinkt eigenzinnig en kunstzinnig tijdens dat kort stukje en is een mooi verlengde van zijn werk op Blue Lips dat hij eerder dit jaar uitbracht. Scientology met Havoc is het type sinistere productie waar ALC zo goed in is en beide mannen komen sterk voor de dag.
Everybody's Favorite Uncle en voornamelijk Details zijn lekkere relaxte nummers. Larry June past ook als gegoten op Details.

Echt een favoriet aanduiden is moeilijk aangezien heel het project echt een prachtig geheel vormt en geen compositie echt voor een ander moet onderdoen. De afsluiter, Seasons Change, is echter prachtig en zou inderdaad de soundtrack kunnen vormen tijdens een filmmontage waar ze laten zien dat het ene seizoen in het andere opgaat. Ook de tekst "After school, I scoop my son, take him to Bluey's house He said, "Daddy, I got an ouchie". I told him I'd kiss it and make it better and now he's happy (How 'bout now?)" is vrij simpel maar erg herkenbaar als vader zijnde.

Subliem album. Wat mij betreft tot nu toe top 3 materiaal van 2024.

Dikke 4*

Dit kan zich naar mijn mening meten met zijn betere albums.

1992 is zo'n heerlijk consequent album en The Game is een artiest dat, met een paar kleine missers, geweldige albums in elkaar kan knutselen! Normaal gezien werkt hij ook samen met vele andere artiesten maar op zijn achtste album koos hij ervoor om geen gastartiesten uit te nodigen (of toch bijna). Naar mijn inziens bewijst hij hier het type rapper te zijn dat gemakkelijk zelfstandig een soloalbum kan dragen.
Steeds zal hij één van mijn favoriete rappers blijven. Teksten, manier van rappen, stem, charisma... ga zo maar door, hij heeft het allemaal!

Deze langspeelplaat klinkt als één grote liefdesbrief naar de muziek waar Game mee opgegroeid is, voornamelijk West Coast Hip Hop eind jaren 80/begin jaren 90. Meer dan eens komen we bekende samples van klassiekers tegen (niet enkel Hip Hop) en ze zijn prachtig in een nieuw jasje gestoken.
De cover moet ons ook dit old school gevoel geven, het komt van de hand van Joe Cool (de man dat ons ook o.a. de cover van Doggystyle gaf).
Dat deze Californische woordenkunstenaar ook opgegroeid is met East Coast Hip Hop was normaal al algemene kennis en ook deze mannen geeft hij props met I Grew Up on Wu-Tang.

Storytelling blijft ook een mooi uitgesproken element in zijn arsenaal, dit laat hij onder meer zien op True Colors en Young Niggas.

Vanaf Baby You komen we pas in een dipje terecht, dit bevat een niet-gecrediteerde bijdrage van Jason Derülo. Dit is het plichtsmatige zoetsappige liefdesnummer voor de vrouwen.
Ook de track erna is ietsje minder dan de voorgangers.

92 Bars... 92 Bars! Misschien wel mijn favoriete track ooit van deze uit Compton afkomstige rapper! Knetterharde beat, Game die vol zelfvertrouwen en heerlijk strak er overheen rapt aan één stuk zonder refrein en op het einde even besluit Meek Mill tekstueel te vermoorden. Zelfs wanneer de productie ermee ophoudt besluit de rapper nog even a capella door te gaan.

Er is één andere rapper op dit album te horen. Na True Colors plakt zijn (voormalig?) artiest Osbe Chill de korte solotrack It's On er rechtstreeks aan vast. Héérlijk! Super harde beat en Osbe maakt deze helemaal de zijne. Waarom hebben we nadien bijna niets meer van deze man gehoord?
De R&B-zanger Jeremih is de enige gastartiest met een gecrediteerde bijdrage, dit op de single All Eyez. Het is een toffe single maar Game heeft er goed aan gedaan om dit als bonusnummer op het einde van het album te zetten, het past niet bij de vibe van deze LP.

Leuke extra: dit album is uitgekomen terwijl ik in California op roadtrip was en daar heb ik het ook aangeschaft.

Subliem album hoor, verdient best wat meer aandacht (op dit forum).

Dikke 4*

Zijn tweede, en tot nu toe laatste, soundtrack.

Blijkbaar heeft deze mobile videogame zelfs nooit het daglicht gezien, het had de discografie van The Game beter gedaan dat de soundtrack ook nooit uitgekomen was.

De rapper geeft ons zelf niets memorabel op Block Wars, elke beat klinkt vreselijk goedkoop en lijkt door heuse amateurs gemaakt te zijn en de opnamekwaliteit is ook ondermaats van menig nummer.

Pluspunten zijn schaars tot vrijwel onbestaand.

Verlaging van 2* naar 1*.

Zoals verwacht geen topper van The Game.

De hoogtepunten zijn op één hand te tellen, dat zijn namelijk de eerste drie nummers, Hit 'Em Hard en Black on Black. Het beste nummer van de LP is toch de eerste single (en track), Bigger Than Me.

Fuck Yo' Feelings, Married to the Game, The Purge en Trouble on My Mind zijn groeiers. Wel begrijpelijk dat de meeste zich storen aan het refrein van de eerst genoemde.

De rest is niet bepaald slecht, maar doen me niet zoveel. Best Head Ever, Or Nah en Take That zijn wel op het randje hoor.

Jammer dat de gastheer zelf niet mee doet op Trouble on My Mind, Take That en Food for My Stomach. Hierdoor voelt het niet echt aan als een studioalbum van The Game.

3,5* is nog ruimschoots voldoende, maar door dit album is The R.E.D. Album toch niet meer mijn minst favoriete album van Game.

Dit was normaal zijn laatste studioalbum geweest.

Het voornaamste probleem met dit album is vooral de speelduur, het geheel is te onsamenhangend om anderhalf uur lang te kunnen blijven boeien. The Game zelf heeft in het verleden ook al een stuk hongeriger en gedenkwaardiger geklonken dan op Born 2 Rap. 25 nummers is gewoon te veel, als zwanenzang had ik liever en korter project gehad waar een betere focus op te horen was.

Behalve de interlude van Sly Jordan staan hier naar mijn mening geen slechte nummers op, maar de parels zijn ook op één hand te tellen. Ook had hij sommige gastartiesten weg mogen laten, zoals bijvoorbeeld Dom Kennedy en Red Café.
Persoonlijk ben ik wel liefhebber van de muziek van Ed Sheeran, ook zijn solo-intro op dit album vind ik wel goed klinken. De afsluiter, wat een echte collaboratie is, is ook tof al is de gastheer wel een vreemde eend op die productie.

Nergens op het album klinkt The Game zo gemotiveerd als op West Side, heerlijk nummer. De titeltrack is ook een geweldig nummer met een fijne gesproken outro van wijlen Nipsey Hussle en ook hun collaboratie-track nadien is prachtig. Stainless is een magnifieke samenwerking tussen deze rapper en Anderson .Paak!
The Code is opmerkelijk omdat we 21 Savage horen op het type beat dat we niet gewoon zijn van hem... om vervolgens te vervallen in exact wat we van die jonge rapper verwachten!
Mooi om te zien dat D Smoke tegen het einde zo'n groot platform gekregen heeft, getalenteerde rapper hoor.

The Game kan veel beter dan dit. Deze plaat komt jammer genoeg in het rijtje van zijn mindere albums bij The R.E.D. Album en Blood Moon: Year of the Wolf (wat schijnbaar geen studioalbum is). Dit zou niet het gepaste afscheid geweest zijn van deze artiest voordat hij op pensioen ging.

Het is en blijft een rapper natuurlijk, het nieuws dat hij nu toch bezig is met een opvolger (dat vrij snel zou kunnen komen) kwam daarom ook niet als een verrassing. Al is de reden van zijn terugkeer voornamelijk voor het financiële aspect vrees ik, The Game heeft op juridisch vlak een flinke financiële domper gekregen.

Laat 30 for 30 maar komen, Jayceon! Het enige wat me wat zorgen baart is dat Hit-Boy schijnbaar een grote rol krijgt op het album.

3,5*

Net zoals The Documentary een topalbum.

Lookin' at You, It's Okay (One Blood), Let's Ride (Strip Club), Too Much, Wouldn't Get Far, Doctor's Advocate(!), Ol' English(!), California Vacation(!), Around the World en Why You Hate the Game? behoren tot de toppers van The Game.

Diegene die niet genoemd zijn zijn ook werkelijk zeer goed, maar toch net iets minder dan de nummers vermeld in de vorige alinea. Scream on 'Em is het minste nummer van Doctor's Advocate naar mijn mening.

Welverdiende 4*. Deze moet niet te gek veel onderdoen voor z'n debuutalbum.

The Game is zijn eigen grootste vijand.

De mond van deze man is te groot voor zijn eigen goed. Normaal gezien was hij al op pensioen en was Born 2 Rap zijn laatste album geweest maar de voorbije jaren heeft hij juridisch gezien wat tegenslagen gehad en zal er toch meer geld in het laadje moeten komen. Al maanden roept hij van de daken dat zijn elfde album ging bewijzen dat hij de beste rapper is dat momenteel nog leeft, 30 for 30 zou de titel worden. Na bericht dat het album Drillmatic zou heten werd duidelijk gemaakt dat het wel liefst 30 nummers zou tellen en de woordenbuiger verklaarde dat de LP het beste album van 2022 zou worden. Mijn hoop werd door de expansieve tracklist serieus het hoofd ingedrukt (maar hoe gevulder het album hoe meer streams dus hoe meer geld zeker?) en ook het feit dat Hit-Boy de executive producer zou worden maakte me niet gelukkig. Na een aantal releasedatums niet gehaald te hebben mochten we Drillmatic: Heart vs. Mind dan toch eindelijk beluisteren.

En hoe is dit project? The Game is en blijft één van mijn favoriete rappers met een vette stem en slechte nummers staan hier niet echt op vind ik persoonlijk maar 30 tracks met een speelduur van wel liefst 2 uur is véél te véél van het goede en valt er amper doorheen te komen in één zit. Tot en met 1992 maakte zijn muziek ook een grotere indruk op mij maar dit album en haar voorganger klinken zo generisch. Zijn muziek mist de impact dat het in het begin en midden van zijn carrière wel had, Drillmatic: Heart vs. Mind klinkt goed maar net zoals bij Born 2 Rap staat er weinig op waar ik de drang naar heb om naar terug te keren.
Samplen is iets wat bij Hip Hop hoort maar meestal leende de producers composities van andere genres of was het samplewerk zo verwerkt dat het amper te herkennen was... deze LP staat vol met heel herkenbare samples. JAY-Z heeft bijvoorbeeld 7 samples goedgekeurd voor dit album en die oorspronkelijke nummers van Hov zijn goed te herkennen. Hierdoor heeft The Game het zichzelf ook weer moeilijker gemaakt en zal dit ook een reden zijn waarom het album geen indruk nalaat.

Het is moeilijk om een favoriet nummer aan te duiden maar volgens mij is de single Eazy wel het beste dat hier op staat, enkel jammer dat Kanye er voor zorgt dat die verse heel snel verouderd is. Stupid is de minste track op het album, dit is het type productie waardoor ik geen hoge pet van Hit-Boy op heb.
De overige nummers hangen hier wat tussen en vervelen niet als ze opstaan maar zoals eerder aangehaald zijn ze ook niet van het niveau dat je ze expres gaat opzetten.

Dat Jayceon een aandachtshoer is mocht doorheen zijn loopbaan al wel duidelijk zijn maar met The Black Slim Shady heeft hij toch een nieuw dieptepunt te pakken hoor. Jaren verkondigt hij dat je met iedereen beef mag zoeken behalve met Eminem omdat die niet te winnen valt... ik vraag me toch oprecht af waarom hij van dit gedacht afgestapt is. Eerst wou hij een Verzuz tegen hem maar heeft hier nooit gehoor op gekregen en nu krijgen we een tien minuten durende disstrack tegen Eminem, het blijkt dat Mr. Mathers slim genoeg is om niet te bijten. Overduidelijk probeert The Game meer aandacht te vergaren voor zijn nieuwste album, toch jammer dat het op zo'n manier moet. Misschien zal het hem toch niet zo goed liggen dat hij niet naast Dr. Dre op het podium van Super Bowl stond dit jaar. 50 Cent moet er ook terug aan geloven terwijl zij ook terug op neutrale voet stonden.
Het nummer zelf is goed te doen maar het gaat gewoon nergens over, 10 minuten is dan ook (net zoals het gehele album) veel te lang.

World Tours met wijlen Nipsey Hussle zou officieel op het album staan maar dit heeft de streamingsdiensten nog niet kunnen bereiken. Vandaag ben ik er ook achter gekomen dat O.P.P. met YoungBoy Never Broke Again ook niet meer beschikbaar is, achter de schermen zijn de zaakjes toch nog niet helemaal op orde zo te zien.

Hij heeft al meermaals bewezen een geweldig album af te kunnen leveren en zelfs classics in zich heeft. Voor het volgende album gewoon focussen op ongeveer 10 nummers, Game. Dan zou het wel goed moeten komen.

Krappe 3,5* dat in de toekomst nog wel met een halfje kan zakken.

Een opluchting na het teleurstellende The R.E.D. Album.

Church, Heaven's Arms en Freedom kunnen zich niet meten met de rest van Jesus Piece. De meerderheid van het album beluister ik nog steeds met veel plezier.

Scared Now en Ali Bomaye (GTA 5 ) zijn heerlijke bangers, All That (Lady) en Celebration lekkere feel-good nummers en de overschot is ook uiterst aangenaam.

De bonustracks vallen wel tegen, enkel het trapnummer (I Remember) zet ik nog op.

4*

Heerlijk album, maar net iets minder goed dan zijn eerste twee albums.

De climaxen van L.A.X. zijn L.A.X. Files(!), My Life(!), Cali Sunshine, Ya Heard, Gentleman's Affair, Let Us Live, Angel, Never Can Say Goodbye(!), Dope Boys(!), (Game's) Pain, Letter to the King, Camera Phone, Nice en Spanglish(!).

Touchdown kon ook bij de tracks hier boven gerekend worden, al is het met momenten vervelend dat de rijmende woorden tijdens de strofes steeds gefluisterd worden.

De niet vermelde zijn gewoon goed.

4*.

Zijn eerste soundtrack.

Dit is de soundtrack van zijn 3-delige A&E documentaire serie dat mij persoonlijk onbekend is. De eerste van twee soundtracks dat de rapper in 2016 uitbracht. Dit is de betere.

Streets of Compton klinkt oké, maar als je niet bekend bent met dit project mis je ook vrijwel niets. Roped Off en Gang Signs zijn eigenlijk de enige die niet zouden misstaan op een studioalbum. Vooral die eerstgenoemde is heerlijk, leuk om daar een jonge WESTSIDE BOOGIE op te horen.

De rest klinkt voornamelijk als The Game op automatische piloot met standaard beats. De overige rappers voegen ook niets toe aan het geheel.

Verlaging van 3,5* naar 3*.

Heerlijk debuutalbum.

Stuk voor stuk zijn dit geweldige tracks. Het is onmogelijk voor me om met hoogtepunten af te komen, want ze zijn allemaal aan elkaar gewaagd.

The Game en 50 Cent laten trouwens op Westside Story, Hate It or Love It en How We Do zien dat ze een perfecte combinatie zijn, zonde van de beef.

The Documentary heb ik op 4* staan maar dit ga ik binnenkort toch eens verhogen naar 4,5* vermoed ik. Eén van de absolute climaxen uit het G-Unit/Shady/Aftermath-kamp.

The Game is helemaal terug.

De druk op Game's schouders was zeer groot nadat hij besloot dat z'n volgende album The Documentary 2 ging noemen. The Documentary werd door velen zeer goed ontvangen, inclusief bij mij. Toch wel één van mijn favoriete albums, samen met Doctor's Advocate.

Dit behaald niet dat niveau maar ik plaats het toch boven LAX en Jesus Piece, wat ik ook twee prima albums vind. Buiten de intro, de skit en Hashtag zijn alle nummers op deze lange LP het beluisteren zeker waard. De productie van Hashtag ligt me niet en Jelly Roll valt ook tegen.

Mijn favorieten zijn On Me, Don't Trip, Standing on Ferraris(!), Circles, Dedicated, Summertime(!), The Documentary 2(!), 100(!) en LA.

Jayceon rapt het gehele project op een uitstekend niveau.

4*

Niet te geloven: twee magnifieke albums op één week tijd.

Een week na The Documentary 2 kregen we het volgende deel al, nummer 2.5. In totaal brengt ons dit op 37 nummers (inclusief El Chapo) en toch weet The Game de kwaliteit er goed in te houden.

Zoals velen vind ik dit deel een tikkeltje sterker dan de eerste disc. Dit deel klinkt meer als een geheel en heeft geen nummer dat ik soms skip, zoals Hashtag op CD 1.

Favorieten zijn Magnus Carlsen, Gang Bang Anyway, From Adam, Gang Related, Last Time You Seen, Quik's Groove(!), My Flag / Da Homies, Moment of Violence, Like Father Like Son 2, Life en bonustrack El Chapo.

The Documentary 2 en 2.5 beschouw ik eigenlijk als één album, dus bezie ik het ook als één project in mijn eindejaarslijstje. Ontzettend knappe prestatie dat The Game hier geleverd heeft hoor, zo'n omvangrijk(e) album(s) uitbrengen waar zo goed als elk nummer blijft boeien.

4*

Fijn West Coast-albumpje!

Big Hit zit niet stil na zijn vrijlating midden 2023! Hij heeft 9 jaren vastgezeten en na zijn vrijlating bracht hij redelijk snel een collaboratiealbum uit met zijn zoon Hit-Boy. Een aantal weken geleden mocht zelfs zijn solodebuutalbum het daglicht zien, een project dat net zoals het collaboratiealbum met zijn zoon en dit volledig geproduceerd werd door Hit-Boy.
Aangezien ik geen grote liefhebber ben van Hit-Boy noch zit te wachten op een debuutalbum van een 50/60(?) jarige rapper heb ik de twee voorgangers van Paisley Dreams niet beluisterd.

De reden dat ik dit album beluister is dus in feite heel simpel: The Game is en blijft één van mijn favoriete rappers allertijden. The Game bezocht Big Hit en Hit-Boy in de studio en het was eigenlijk de bedoeling om één nummer op te nemen (Bang Freestyle volgens mij) maar de zaken zijn dus anders gelopen en na een nachtje werken is er een collaboratiealbum gecreëerd.

Big Hit is inderdaad een heel matige rapper... hij heeft echter wel geweldige beats van zijn zoon gekregen voor Paisley Dreams. Per album lijkt Hit-Boy sterker en sterker te produceren en ook hier geniet ik echt ten volle van zijn werk. The Game is uiteraard op de andere helft van de speelduur te horen en ik blijf gewoon een sucker voor die rapper, gelukkig is dit ook veel compacter dan zijn twee voorgaande soloworpen.

Zou ik nu een soloalbum van Big Hit beluisteren? Absoluut niet. Alles aan deze man vind ik heel vreemd en het lijkt inderdaad alsof hij maar op het succes van zijn zoon aan het teren is. Heel gek!
Maar deze matige rapper past naar mijn mening wel op het West Coast-sfeertje dat Hit-Boy voor hem en The Game heeft neergezet op deze LP.

Door de korte speelduur van een halfuur heb ik er al enkele luisterbeurten opzitten en het verveelt me nog niet. Waarschijnlijk zal het geen project zijn van lange adem, wel gewoon een fijn tussendoortje.

3,5*

Vergeetbare mixtape.

Every Movie Needs a Trailer werd door The Game uitgebracht als voorproefje voor The Documentary 3, dat album zal ergens in 2026 moeten uitkomen. Deze mixtape werd volledig geproduceerd door duo Mike & Keys, producers die in een vorig leven bekend stonden als The Futuristiks.

De chemie ontbreekt wat mij betreft tussen de MC en het producers-duo. Mike & Keys levert niet bepaald ondermaats werk af, maar een rappers als The Game past er niet meteen op. De welgekende underground New York rappers zouden hier beter bij passen. The Game is altijd één van mijn favoriete rappers geweest, hier klinkt hij ook gewoon niet gemotiveerd.

Hoogtepunten zijn voor mij Can I, Chrome Hearts, Blood Tears, So Contagious (wat heb ik LaToiya Williams gemist!) en Just Like Me.
Good Enough is een groeier, al vind ik die Drill-drums een rare keuze voor de rest van die productie en de sample.

Left Out is de zwakste schakel op deze mixtape. Zeer vreemde productie en The Game doet, volgens mij, zijn best om Kendrick Lamar te imiteren. Een mislukt experiment.
De mix van dit project laat sowieso vaak de wensen over, maar de vocalen van Hayley Williams op Livin' klinken nergens naar.
Het grootste minpunt is echter DJ Drama. Kan iemand mij alstublieft nog het nut van deze heer uitleggen? Die man heeft toch geen ene meerwaarde? Zijn "Gangsta Grillz"-tag kan ook gewoon echt een nummer verpesten. Die man hebben we nu sites zoals DatPiff en LiveMixtapes in het verleden horen niet meer nodig. Irritante DJ dat nooit iets zinnigs te zeggen heeft.

Hopelijk zal The Documentary 3 een (pak) beter zijn dan Every Movie Needs a Trailer.

2,5*

Meerwaarde heeft dit album niet.

De titel past dan wel mooi bij de twee voorgaande albums maar voor de rest kan je dit best niet vergelijken met die twee meesterwerken. Noch mag je niet verwachten hier een rode lijn in te vinden... eigenlijk helpt het zelfs dat je dit niet als een studioalbum van The Notorious B.I.G. bekijkt. Het is fijn om Biggie op elke track te horen aangezien hij gewoon een apex MC was maar niet elke beat past bij zijn vocalen. Dit album staat en valt voornamelijk met de producers en de gastartiesten.

Notorious B.I.G., Dead Wrong, Biggie, Rap Phenomenon en Who Shot Ya? vind ik ontzettend sterke nummers. Rap Phenomenon kon onmogelijk mislopen met een bijdrage van Meth & Red op een Premo beat nog wel. Het laatste nummer van die 5 is wel valsspelen aangezien dit gewoon een classic is van BIG dat hij al in 1995 uitgebracht had.
Niggas is ook nog wel leuk, maar ik vind de remix met 50 Cent véél toffer. Ook bestaat daar een versie van met zowel 50 Cent als Eminem.
Big Booty Hoes, Tonight, If I Should Die Before I Wake en I Really Want to Show You kunnen er ook nog goed mee door.

Van Hope You Niggas Sleep kan ik de charme nog wel inzien maar dat nummer is volledig misplaatst op een plaat van deze legende, de Cash Money Millionaires waren in de jaren '90 geen goede fit voor hem.
Dangerous MC's heeft gewoon een kutbeat en ook heb ik altijd weinig gehad met Busta Rhymes in de ninties, te schreeuwerig over het algemeen. De productie van Let Me Get Down laat ook te wensen over.

De rest hangt er wat tussen. Niet heel slecht maar ook zeker geen hoogvliegers. Buiten mijn 5 favorieten zet ik eigenlijk nooit iets van Born Again op.
De outro vind ik wel leuk. Voletta Wallace, de moeder van deze NY-rapper, heeft een rustgevende stem.

Als geheel toch minder slecht dan ik me herinnerde.

3*.

Dit vind ik niet zo slecht als de meeste dit wel vinden.

Uiteraard kent Duets: The Final Chapter veel problemen. Ze hebben Biggie naar 2005 proberen brengen en het geluid van de ninties is daarmee verdwenen. Diddy en zijn mensen bij Bad Boy Records hebben bekende en geliefde strofes van The Notorious B.I.G. herbruikt die vaak gewoon misplaatst voelen op andere producties. Dit vierde studioalbum bevat een heel leger van gastartiesten, en dan nog geen kleintjes, waardoor de vocalen van BIG volledig ondergesneeuwd worden. Je vergeet vaak dat je naar een project "van" deze legende aan het luisteren bent.

Dat gezegd zijnde vind ik dit wel gewoon een fijn klinkend commercieel rapalbum. Is dit Biggie waardig en mag dit in de schaduw staan van zijn twee diamanten? Nee, absoluut niet. Ik bekijk dit album gewoon als een oké remix-album. Net zoals bij Born Again moet je Duets niet perse zien als een soloalbum van de raplegende.

Living the Life, 1970 Somethin', Nasty Girl, Beef, Hustler's Story, Hold Ya Head en Just a Memory vind ik met name gewoon leuke rapnummers. De gastheer klonk beter op de originele tracks (uiteraard) maar de aankleding rondom deze "remixen" vind ik wel tof, prima beats en gastbijdrages.
Rondom dit album hangt voor mij ook wel enige nostalgie om eerlijk te zijn. Toen ik Hip Hop volop aan het ontdekken was kwam deze plaat uit en kwamen er paar tracks veel voorbij op televisie.
Verschrikkelijk onpopulaire mening maar ik vind Nasty Girl toffer dan het originele Nasty Boy. Héérlijke mainstream rapsingle gewoon, lekker feelgood. Deze situatie is wel een unicum vergeleken met zijn origineel werk.

It Has Been Said en I'm with Whateva zijn slecht. Een verschrikking zoals Wake Up dat is zijn ze echter niet. KoRn maakt totaal niet mijn type muziek.

De niet genoemde tracks zijn oké maar ik zet ze niet snel op. Gedurfd ook om legendes Big Pun, 2Pac en Bob Marley zelfs op dit postuum album te gebruiken. De strofe van Pac klinkt het slechtst, standaard knip-en-plak werk.

Gewoon een relatief tof mainstream rapalbum dat met zijn 1:15u wel te lang doorgaat. Puur als Biggie-album zwaar ondermaats, dat absoluut. Zo probeer ik Duets: The Final Chapter dan ook niet te bekijken.
Vergeleken met bijvoorbeeld Pac's Life is dit een klasse beter. Dit heeft ook mijn voorkeur op Born Again.

Stevige 3*.

Absoluut een classic.

Ready to Die zet ik sneller op dan deze, voornamelijk door de simpele reden dat zijn debuut een compacter album is. Al moet ik toegeven dat de tijd wel voorbij vliegt als je Life After Death op hebt staan, ontzettend mooie prestatie voor een dubbelaar.

Er zit veel variatie in dit album. Zo rapt de gastheer over hardcore hip hop beats als een ware gangsta rapper, maakt hij nummers die het op elk feestje uitstekend doen, laat hij zien dat hij een prima storyteller was, denkt hij aan de dames en waagt hij zich onder andere zelfs aan een beat dat niet zou misstaan op een West Coast-plaat.
Biggie doet dit allemaal moeiteloos met een perfecte ademhaling en controle. Persoonlijk heb ik dat altijd opmerkelijk gevonden rekening houdend met zijn fysieke conditie. Dé beste rapper (zeker allertijden) aanduiden heb ik altijd moeilijk gevonden maar deze legende hoort absoluut in de conversatie.

Life After Death brengt ons enkel klassiekers naar mijn mening, nummers die nooit vervelen. Liederen zoals bijvoorbeeld Kick in the Door, Last Day, What's Beef?, Ten Crack Commandments en You're Nobody ga ik nooit beu geraken.
De gastartiesten zijn ook perfect geplaatst op de prachtige producties van dit tweede studioalbum. The Lox heb ik zelden beter gehoord dan op Last Day. I Love the Dough laat voor mij zien dat een album van The Commission ook een potentiële klassieker was geweest. BIG houdt zichzelf meer dan staande tegen de chopper-raps van Bone Thugs op Notorious Thugs.

Voor mij bevat dit jammer genoeg wel één skipper, wat toch een knappe prestatie is op zo'n rijk gevuld product. Playa Hater vind ik vreselijk, ook al is het een grap. De "zang" van de gastheer zelf is al erg en dan maakt Diddy het nog af door een niveau valser te "zingen". Veruit het slechtste nummer dat BIG uitgebracht heeft toen hij nog leefde.

Het is wel knap om te zien hoe de maatschappij en deze cultuur geëvolueerd is in de loop der jaren. What's Beef? is één van de vetste nummer ooit gemaakt maar met teksten zoals dat kom je nu niet meer klaar denk ik. "Don't they know my n*gga Gutter fuckin' kidnap kids, fuck 'em in their ass, throw 'em over the bridge?" zal je denk ik niet snel meer horen door een rapper dat zo in de spotlight staat als deze meester dat deed. Dan staat het internet op zijn kop en krijg je te maken met heel de cancel-cultuur lijkt me!

Bizar vind ik ook dat deze man maar 24 jaar was. Hij klinkt veel volwassener en ouder dan hij werkelijk was, op zijn debuut ook. 2Pac is ook zo iemand waar ik dat altijd van gevonden heb. Piepjong waren ze gewoon nog.

Classic. Eén van de beste albums ooit gecreëerd, waarbij hij voor mij 2 op 2 scoorde. De meest productieve artiest was hij natuurlijk ook niet waardoor het "gemakkelijker" is om geen zwak(ker) materiaal uit te brengen.

4,5*.

Afgelopen weekend heb ik dit album herontdekt…... wat is dit toch een briljant meesterwerk!

Uiteraard komt dit vooral door de gastheer, Biggie. Deze man had toch echt alles… zo goed als perfecte storytelling, flow, rijmschema’s, delivery en stem. Hij liet alles ook zo moeiteloos klinken. Waar vele rappers duidelijk hard moeten werken om vele rijmwoorden op snel tempo uit hun mond te krijgen, leek het voor B.I.G. iets van niets.
Dit kan ook aan mij liggen, maar er zijn rappers waar je echt moet opletten wat ze zeggen. Bij The Notorious B.I.G. heb ik dat probleem totaal niet, hij rapt ontzettend duidelijk.

Biggie is uiteraard niet de enige dat eer moet krijgen voor deze klassieker, de producers leveren één voor één ook topwerk af.

Zowel de gangsta rap nummers als de commerciëlere nummers op dit album (One More Chance, Juicy en Big Poppa) zijn één voor één feilloos. Echt onmogelijk om een paar uitschieters op te noemen, elk nummer is van hetzelfde niveau.

Waar Diddy’'s vocale bijdrages toch geregeld als stoorzender gezien worden is dat op dit album totaal niet het geval naar mijn mening. Mede door hem is bijvoorbeeld Suicidal Thoughts pure briljantie.

Life After Death is ook echt een topalbum, maar daar klinkt het toch allemaal iets smoother, commerciëler en minder hongerig. Getuige mijn 4,5* dat ik ook voor dat album gegeven heb is dat voor mij niet zo’'n probleem, maar moest ik toch kiezen kies is voor het ruwere en hongerigere Ready to Die.

Er zijn niet veel albums dat ik ooit beluisterd heb dat zich kunnen meten aan dit juweeltje. Jammer genoeg vrees ik ook dat er in de toekomst niet veel meer gaan komen.

Vandaag na lange tijd nog eens besloten dit derde studioalbum van deze band op te zetten. Buiten dit album ken ik enkel de 3 recentste projecten (en de collaboratie met John Legend) van The Roots en ik vind het steeds wel goed klinken maar ik grijp er weinig naar terug.

Nu toch tot de conclusie moeten komen dat Illadelph Halflife wel erg fijn in het gehoor ligt. Prima raps van Black Thought en wijlen Malik B over heerlijke jazzy beats die tegelijk ook boom bap aanvoelen. Van de gastartiesten ben ik met name erg te spreken over Common en Q-Tip, rappers die ik (net zoals The Roots) ook wel apprecieer maar niet meteen fan van ben.

Je zou denken dat de plaat met zijn speelduur van 1:18u een lange zit is maar de tijd gaat snel tijdens het beluisteren. Enkel de bijdrage van Ursula Rucker op het einde (The Adventures in Wonderland) is een compositie dat ze mochten wegsnijden van mij.

Het heeft voor mij de deur toch open gezet om dit wat vaker te beluisteren en ook andere oudere albums van deze Hip Hop band een kans te geven. Sowieso vind ik The Roots wel een interessant en vrij uniek gegeven in het genre, geen groep maar werkelijk een band met muzikanten.

Verhoging met een half punt.

4*

Weer een andere stijl dan dat we van hem kende.

Waar ik de andere albums van The Weeknd vaak draai met shuffle op draai ik After Hours vaak gewoon zoals hij het in elkaar gestoken heeft. In tegenstelling tot zijn vorige albums (Trilogy niet meegerekend) klinkt dit project het meest als een samenhangend album in tegenstelling tot een collectie van goede nummers.

Hij koos ervoor om ditmaal geen gastartiesten uit te nodigen en ik moet eerlijk zijn dat ik ze ook niet mis. Abel is bekwaam genoeg om een volledige langspeelplaat zelfstandig te kunnen dragen en de momenten dat hij gastartiest is op nummers van andere artiesten neemt hij de track ook gewoon volledig over en maakt hij het zijn lied.

Heartless is mijn favoriet van zijn vierde studioalbum, de inhoud doet me voornamelijk denken aan zijn ouder werk. Maar de overige tracks moeten hier niet al te veel voor onderdoen, ze vormen samen een prachtig geheel.

Aanstaande vrijdag komt zijn vijfde studioalbum, Dawn FM, uit. Zijn oude sound (Trilogy) gaan we waarschijnlijk nooit meer terugkrijgen maar ik ben toch benieuwd wat deze topartiest weer in elkaar gemetseld heeft voor ons!

Dikke 4*