Net zoals 50 Cent's solo debuutalbum gewoon een klassieker én één van m'n favoriete albums allertijden.

Poppin' Them Thangs, My Buddy, Stunt 101, Wanna Get to Know You, Groupie Love, Betta Ask Somebody, Footprints, Smile, Salute U, G'd Up, Lay You Down, Gangsta Shit en I Smell Pussy zijn alle extreem toffe tracks! De andere zijn ook goed, maar iets minder.

50, Banks, Buck en Yayo (voor maar 2 nummers) zijn alle aan mekaar gewaagd op dit album. Uiteraard moet je hier tekstueel geen topwerk verwachten... maar dat hoeft naar mijn mening eigenlijk niet meer vermeld te worden bij een 50 Cent gerelateerd project.
Tony Yayo is uiteraard het minste lid van G-Unit (Kidd Kidd nog niet meegerekend) maar mij stoort hij niet vaak. Vooral op G-Unit-tracks voelt het gewoon goed aan. Wel goed meegenomen dat hij maar op twee nummers meedoet uiteraard.

Onbegrijpelijk dat T.O.S. van dezelfde groep voortkomt dat dit meesterwerk in mekaar heeft gezet!

Eigenlijk een jammerlijk project, al helemaal als je het vergelijkt met hun debuutalbum.

Buiten Straight Outta Southside, Piano Man, Rider Pt 2 (guilty pleasure), I Like the Way She Do It en I Don't Want to Talk About It (in minder maten) valt er niet veel te beleven op dit album.

Buiten Close to Me en Let It Go wordt het nergens écht waardeloos, maar ook niet echt noemenswaardig. Oorspronkelijk heette Party Ain't Over gewoon Party en bevatte enkel 50 Cent en Young Buck. Ook had het toen een andere beat. Dat nummer was vele malen toffer dan de definitieve versie.

Als ik een gok mag wagen waarom T.O.S. (Terminate on Sight) niet zo bijster sterk is, zou ik de slechte productiekeuzes, vertrek van Young Buck en misschien de te nadrukkelijke aanwezigheid van Tony Yayo als redenen noemen.

Voor de volgende projecten (mixtape én sowieso album) heb ik betere hoop. De nummers die ze hebben uitgebracht sinds de reünie (inclusief Young Buck en nieuweling Kidd Kidd) zijn alle van een vele hoger niveau dan dit.

The Beauty vond ik een tof projectje, The Beast is net iets beter.

De vijf leden doen allen weer goed hun best, met Lloyd Banks en Young Buck als favorieten. Vooral Buck's agressie in z'n stem is heerlijk!
De producties liggen me beter dan die van de vorige EP. Ballin' en Bring My Bottles zitten meer in de richting van Trap, de rest is traditioneler.

Bring My Bottles blijft mijn favoriete track op The Beast Is G-Unit. De manier waarop Buck de volgende lines rapt vind ik puur genieten:

"Louis the 13th, I drink rich nigga shit
Turn one into two quick, I do tricks with the bricks
Extra clip on my hip, all my niggas with the shits"

en

"Yayo keep sayin', "Nigga, what's a thousand dollars"
She must don't plan on stayin' if she don't swallow
DM'd her friend on Instagram and told that bitch to holler
Dopeboy, bitch, I ain't playin', I fuck with guala"

Minpunt van dit project? Bring My Bottles is in essentie een solonummer van Young Buck, Boy Boy van Tony Yayo en Doper Than My Last One is letterlijk een solo van Lloyd Banks. Op een (kort) groepsproject verwacht ik eigenlijk zo goed als elk lid op elk nummer te horen.

Na The Beasty & The Beast is het maar tijd voor een volwaardige album, jongens!

4*

Lekkere EP, inderdaad.

Het eerste project sinds de reünie stelt niet teleur. Elk lid vind ik tof uit de verf komen, zelfs Kidd Kidd stoort me niet. Young Buck valt me het positiefst op.
Wel jammer dat Lloyd Banks niet mee doet op I Don't Fuck with You en Digital Scale.

Mijn favoriete zijn Dead a Pussy Nigga, Changes en The Plug.

Laat dat album maar komen!

3,5*

Dat is het voornaamste probleem van deze mixtape.

Op zich vind ik dat Grand Hustle (aka Hustle Gang) nog wel een tof collectief is.
T.I. is één van mijn favoriete rappers, zeker de laatste jaren. Maar ook B.o.B en Trae tha Truth kunnen met toffe dingen komen. Hier ontstijgt het de middelmaat echter niet.

Only N Atlanta, Away, Animal, Kemosabe en Let Me Find Out [Remix] zijn de enige 5 nummers die ik nog draai.
Animal doet me qua productie (en sample) denken aan Kanye West. Dat is niet gek, want Travi$ Scott staat als producer getekend bij G.O.O.D. Music (als rapper bij Grand Hustle).
De remix van Let Me Find Out door Doe B, T.I. en Juicy J is mijn favoriete nummer van deze mixtape, die beat .

De volgende keer zou ik toch liever een compacter project van Hustle Gang beluisteren, een (Fre)EP bijvoorbeeld. Al zou ik Trouble Man: He Who Wears the Crown van T.I. toch meer op prijs stellen!

Buiten The City (Kendrick!), Drug Test, Martians vs. Goblins, Red Nation, Heavy Artillery, Pot of Gold en Born In the Trap beluister ik dit niet veel meer.
Drug Test is eigenlijk niet zo heel goed (zeker niet voor Dr. Dre begrippen), maar het energieke in de track heeft een bepaalde aantrekkingskracht.

De andere nummers skip ik niet als ze voorbij komen, maar ik zal ze minder snel opzetten.

3,5*. Samen met Blood Moon: Year of the Wolf een minder album uit Game's catalogus.

Voor mij is het een typisch Gangrene-album geworden.

Wat in feite wil zeggen dat ik het geen straf vind om het te beluisteren maar er zit echt 0,0 replay value in voor mij. The Alchemist is een topproducer, op een project van Gangrene heeft hij me echter nooit omver geblazen. Als rapper doet hij het ook niet slecht, hij blinkt gewoon niet uit. Met Oh No ben ik naast Gangrene niet goed bekend, wederom iemand dat niet uitblinkt.

Heads I Win, Tails You Lose is alweer hun 4de studioalbum, er zat zelfs 9 jaar tussen het vorige project en deze LP... mijn gevoel over dit duo blijft jammer genoeg ongewijzigd.

3*

Uitstekende soundtrack voor een prima film.

We Both Think Alike van 50 Cent samen met Olivia is het enige nummer dat ik niet goed trek.

Hoogstaande nummers zijn hier Hustler's Ambition(!), Things Change, When Death Becomes U, Window Shopper, Born Alone Die Alone, I Don't Know Officer, Talk About Me, When It Rains It Pours en I'll Whip Ya Head Boy(!) in mijn ogen. Best Friend is ook geweldig, al prefereer ik op één of andere manier de remix met Olivia.

Het is ook prettig dat verscheidene nummers terugkomen in de film zelf.

4*

Jammer.

Set the Tone (Guns & Roses) heeft zoals de (sub)titel al deed vermoeden twee verschillende gezichten. Hij komt met vrij rechtlijnige en simpele Hip Hop, terwijl de overigens nummers meer in de richting van R&B/Soul liggen.

Qua gastartiesten had ik best wel zin in, vooral voor fans van NY-Hip Hop zag het er wel goed uit. Ghostface Killah met Jim Jones, Sheek Louch, Method Man, Raekwonn Nas, Kanye West, Fat Joe, Ja Rule, AZ, Busta Rhymes én Remy Ma? Best interessante line-up als je het mij vraagt!
6 Minutes is een dertien-in-een-dozijn nummer waar vooral opvalt dat Jim Jones voornamelijk op beats van Harry Fraud degelijk klinkt, hier is hij weer matig. Pair of Hammers en Skate Odyssey vind ik dan wel leuke nummers van de Wu-familie. Scar Tissue is ook één van de hoogtepunten van deze LP, voornamelijk Nas doet het goed. No Face met Kanye klinkt ook fijn, leuk om Kanye nog eens zo te horen. Aanstekelijk fout refrein ook van Ghost. Cape Fear en Fat Joe zijn bijdrage zijn niet bijzonder, wel fijn.

Na al die jaren was ik toch best benieuwd naar een Ja Rule gastbijdrage, hoe zou hij nu klinken? Verschrikkelijk, hij is echt slecht op Bad Bitch. Locked In is oké, AZ doet het niet slecht. Shots zou niet verkeerd klinken als solonummers van Serani... maar wat doet dit op een Wu-Tang geaffilieerd album en met een extra bijdrage van Bus-a-Bus?

Persoonlijk ben ik nooit de grootste fan geweest van Ghostface Killah. Heb hem altijd wel goed gevonden, al heeft hij me nooit veel gedaan. Hier vergeet ik vaak dat het zijn album is, net omdat er zoveel andere mensen voorbij komen. Wanneer hij me opvalt is het met zijn geschreeuw ook niet altijd even positief, zijn beste jaren liggen toch achter zich vrees ik.

Er staan geen nummers op waar ik naar terug wil grijpen. Jammer, misschien zal Supreme Clientele 2(: Indiana Tone and the Temple of Goons ) beter zijn.

2,5*

Ik amuseer me wel met Supreme Clientele 2!

Ghostface Killah heeft de laatste jaren al een stuk zwakker geklonken, neem zijn voorgaande album (Set the Tone) als voorbeeld. Op deze plaat heeft deze levende legende er weer echt zin in, hij klinkt gedreven en je hoort ook dat hij plezier had tijdens de creatie. Online lees ik voornamelijk kritieken over het feit dat deze nooit als opvolger van Supreme Clientele mocht uitkomen... persoonlijk heb ik geen sterke (nostalgische) gevoelens bij dat album.

Vanaf track 1 tot en met 6 zit ik hier erg hard in, sterk begin! Pause is wel de leukste skit, maar na één keer heb je het wel begrepen... de vijf interludes mochten van mij achterwege blijven. Georgy Porgy is een geweldig nummertje dat je absoluut niet serieus mag nemen, wel een perfect voorbeeld waar het plezier bij Ghostface er van af spat! Zijn enthousiasme is aanstekelijk.
Vervolgens doet het me iets minder. Rap Kingpin is wel een duidelijk hoogtepunt, misschien wel mijn favoriet op deze LP. The Trial vind ik ook een goed uitgevoerd concept, initieel was ik teleurgesteld dat Method Man geen rappende bijdrage levert en enkel de, niet rappende, rechter speelt. Gelukkig doet hij op You Ma Friend wat hij moet doen.

De bekende gastartiesten doen het goed. M.O.P. levert en toffe bijdrage op Sample 420. Styles P en Conway the Machine leveren een erg sterke collaboratietrack af met Curtis May, de drie MC's doen het subliem op die productie. Leuk om GZA nog eens voorbij te horen komen tegen het einde van The Trial. Nas en Ghostface leveren met Love Me Anymore ook een topper af. Zoals eerder aangehaald is You Ma Friend een prima nummer tussen de Wu-gebroeders.
Die kleinere namen maken me niet warm.

Supreme Clientele 2 ligt me iets beter dan The Emperor's New Clothes van Raekwon. Daarmee vind ik dit tot nu toe het sterkste project van de Legend Has It-serie van Nas' Mass Appeal Records.

Stijging naar een kleine 4*.

Hier wordt op geslapen.

Zoals eerder aangegeven kende ik enkel de single Gutter! toen ik me aan dit album waagde, wat een slechte single vond ik dat. Rare keuze vooral dat hij koos om met een stemvervormer te rappen op zijn debuut voor de "mainstream".
Shady Records en haar labelhoofd zullen altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben dus besloot ik me toch aan dit album te wagen. Het derde album van Grip, zijn debuut op Shady.

Net zoals bij de albums van Yelawolf (debuut daargelaten), Griselda, Westside Gunn en Westside Boogie heb ik de indruk dat Eminem Grip zijn eigen ding heeft laten doen en zelf, buiten een gastbijdrage, niet veel inbreng heeft gehad. Voor de kwaliteit van de albums van de andere artiesten is dit enkel ten goede gekomen... zo ook hier!

Het is eigenzinnig en lekker origineel. Dit als puur rapalbum te klasseren is eigenlijk ook niet helemaal terecht, daar experimenteert deze artiest te graag voor. Nummer zoals JDDTTINT!? en Enem3? liggen meer in de richting van (alt-)Rock dan Hip Hop. Wel meteen 2 dijken van nummers!
Zowel als rapper als zanger is Grip ontzettend getalenteerd en volgens mij zijn stadsgenoten OutKast een grote muzikale invloed geweest op deze heer.

I Died for This!? is het beste te beluisteren als één samenhangend project, voor uw luisterplezier best de shuffle-functie uitzetten. Het is een heuse rit dat veel verschillende geluiden en stijlen naar de luisteraar gooit maar het klinkt geweldig, zelfs de single Gutter! komt zo goed tot zijn recht.

De gastartiesten passen ook perfect in dit toneelspel dat Grip geregisseerd heeft zonder de schijnwerpers van hem af te pakken. Verfrissend dat Eminem trouwens nog eens een gastbijdrage levert zonder dat er een beatswitch moet gebeuren voor hem!

Favorieten aanduiden is niet gemakkelijk bij dit album, alle nummers zijn aan elkaar gewaagd.
Hopelijk krijgt deze artiest meer aandacht, niet alleen op deze site maar ook gewoon in het algemeen.

Heel dikke 4*

Sterk debuut op een major hoor.

Het klopt dat de nummers op dit album heel hard op elkaar lijken maar ik zie dit persoonlijk niet als een negatieve zaak op WWCD. Producers Daringer en Beat Butcha hebben voor een geweldige sound gezorgd op dit collaboratiealbum. Vies, vuil en grimey. Geen toeters of bellen, niets vrolijks gewoon lekker grauw. Dit is hoe ik deze drie rappers het liefste hoor, in-house producer Daringer is voor mij de producer dat het beste past bij de rappers van Griselda.

Conway the Machine en Benny the Butcher rappen zoals steeds op een hoog niveau, al zijn de teksten van vooral de eerstgenoemde op een soloproject wel persoonlijker en voller van kwaliteit.
Westside Gunn is het brein achter deze geweldige click maar als rapper vind ik hem toch de zwakke schakel... op deze plaat echter niet hoor! Past perfect in het geheel wat mij betreft.

De gastartiesten zijn schaars op dit project, maar dat is niet erg wanneer er al drie hoofdartiesten zijn. 50 Cent vind ik persoonlijk de uitblinker, hem zou ik graag meer zien samenwerken met deze mannen en ik hoop dat toekomstig solo-materiaal ook meer deze richting zal uitgaan. Het enige jammere is dat City on the Map eigenlijk bedoeld was voor het debuutalbum van Conway op Shady Records... en Benny en WSG hier dus geen bijdrage op hebben. Op een collaboratie/groep-album hoor ik toch graag elke hoofdartiest op elke track... maar dat doet niets af aan de kwaliteit van de track.
Labelhoofd Eminem levert op de bonustrack (remix van een Conway en Em collaboratie) een toffe strofe al is het jammer dat hij weer een beatswitch nodig heeft in plaats van in de sfeer van de plaat te blijven.
Voor zanger Novel hield ik mijn hart initieel vast maar ik vind hem het geweldig doen op The Old Groove.

Niets commercieels te horen op What Would Chine Gunn Do wat het des te meer bizar maakt dat dit het daglicht heeft gezien via Shady Records en Interscope Records. Maar ik ben er blij mee, ontzettend blij. Het kan niet genoeg gezegd worden maar Shady/Interscope hadden met één van mijn favoriete rapgroepen, Slaughterhouse, de bal COMPLEET misgeslagen toen het tijd was voor hun major label studioalbum.
Griselda heeft gewoon de sound mogen behouden waar ze bekend mee geworden zijn. Dit had zo een underground release kunnen zijn.

Het is meer van hetzelfde en brengt niets nieuws met zich mee maar toch blijf ik er met volle teugen van genieten. Griselda, wat mij betreft toch dé mannen in Hip Hop die ook oudgediende terug wakker hebben kunnen schudden en meer hun richting van geluid zijn uitgegaan.

4*

Het leek al lang geleden dat we een nieuw Gucci Mane album zagen.

Zijn vorige album, Ice Daddy, stamt echter nog maar af van 2021. Als een rapper dat normaal gezien veel meer uitgeeft in een jaar dan een jaar "pauze" neemt kan dat als een aanzienlijke periode voelen. Pauze tussen aanhalingstekens, want tussen Ice Daddy en Breath of Fresh Air zijn er een hoop labelalbums uitgebracht van hem en zijn The New 1017-artiesten.
Met Breath of Fresh Air is hij dus solo terug en meteen met een dubbelaar welteverstaan.

24 tracks met een speelduur van 1:13u is natuurlijk veel te veel en duurt veel te lang om naar Gucci Mane te luisteren, nergens klinkt het hier speciaal of memorabel MAAR fijn klinkt het gelukkig wel. Simpele Trap-rap gebracht door één van grondleggers van het subgenre.

Qua producers mis ik wel een SouthSide om eerlijk te zijn, maar de aanwezigen doen het ook prima. Voornamelijk Mike WiLL Made It en Zaytoven laten wederom horen een uitstekend team te zijn met de gastheer.

Geen project van lange adem, wel leuk voor "fans van het genre". De fysieke release schijnt trouwens geen dubbelaar te zijn en maar 14 van de 24 tracks te tellen.

3,5*

GUCCI!

Gucci Mane liet de kans niet schieten om zijn nieuw studioalbum uit te brengen op 17 oktober (1017). Eerder deze week kwam zijn autobiografie, Episodes: The Diary of a Recovering Mad Man, uit. Episodes is daar in principe de soundtrack van. Het is een dubbelalbum geworden.

Nummers 1 t.e.m. 17 zijn inbegrepen bij disc 1. Van de start t.e.m. Rich Nigga Problems is deze LP exact wat je wil en verwacht van deze trapper: pompende trapbeats waarop Gucci zowel zijn criminele verleden, als zijn huidige luxueuze levensstijl uit de doeken doet.
I Need You schuift een softere versie van de gastheer naar voren, dit is een liefdesnummer gericht aan zijn vrouw Keyshia Ka'Oir. Mooi gebaar, de beat knalt fijn door de speakers, de strofes zijn oké... maar het refrein is echt tenenkrommend. Liefst heb ik dat hij niet te veel experimenteert met zijn stijl en het gewoon bij hersenloze Trap houdt.

Vanaf Cold pikt Gucci de draad weer op en krijgen we zijn gebruikelijke stijl, fijn ook om OJ da Juiceman terug in combinatie met de gastheer te horen op Back Cooking.
Het refrein van Savages is wel weer echt verschrikkelijk... die auto-tune mag hij ook achterwege houden.

Met Preference start de, veel kortere, tweede disc. Sonisch verschilt deze disc niets met de voorgaande, het is gewoon Gucci zoals we hem kennen. Toen You Don't Love Me uit de speakers kwam veerde ik even op van enthousiasme. I Think I Love Her met Ester Dean is één van mijn all-time favoriete nummers van Gucci Mane, deze versie/remix is jammer genoeg een afgewaterde versie van die banger. Sexyy Red doet het ook absoluut niet beter dan Ester Dean.

23 nummers is wel heel veel Gucci, zeker wanneer er maar drie gastartiesten voorbij komen tijdens dat uur. Geen producties van namen zoals Zaytoven, SouthSide of Metro Boomin. Episodes is bijna volledig geproduceerd door London Jae, DBTZ, Go Grizzly en Pooh Beatz. De beats knallen lekker en doen weinig verkeerd, ze missen net dat extra pit dat de legendes in dit subgenre wel kunnen afleveren.

In zijn volledigheid zal ik deze dubbel LP niet veel meer opzetten, wanneer de tracks op een afspeellijst voorbij komen zal ik er zo wel van genieten.

3,5*

Het eerste soloproject van deze trapper dat ik een kans heb gegeven sinds The Appeal: Georgia's Most Wanted. Die LP dateert alweer van 2010.

Dit is voor mij dan ook het eerste album dat weer aanvoelt als een écht album. Waarschijnlijk ook omdat dit volop gepromoot wordt door Gucci en zijn producers, vooral aan de hand van singles en videoclips. First Day Out tha Feds blijft een heerlijke knaller, zoals de titel al doet vermoeden heeft hij dit nummer direct opgenomen toen hij de eerste dag vrij was na een aanzienlijke periode in de gevangenis vastgezeten te hebben.

Everybody Looking is voornamelijk geproduceerd door co-executive producer Mike WiLL Made It en de trapproducer dat vooral voor zijn keyboard-melodieën bekend staat: Zaytoven. Vijf tracks hebben beide Atlanta-producers ook samen tot leven gewekt. Ze produceren op deze plaat niets verbazingwekkend, gewoon beats die hard weg knallen door uw boxen. Perfect geschikt voor een artiest zoals Guwop.

Drumma Boy is verantwoordelijke voor All My Children en SouthSide voor de bonustrack, beide passen perfect bij de instrumentals van de hoofdproducers.
De collaboratie met Drake is van Murda Beatz' hand. Het is geen slecht nummer, maar het klopt niet met de sound van het album naar mijn mening. Het nummer is ook te kort en kan een Drake-strofe gebruiken.

Gucci Mane zelf verdient het grootste compliment. Nu hij clean is klinkt hij hongeriger, scherper en meer gefocust dan ooit! Hij articuleert beter en is over het algemeen beter te verstaan dan in het verleden. Een tekstueel genie zal hij wellicht nooit worden, maar op dit album heeft hij toch een aantal dingen te melden.
Op All My Children heeft hij het bijvoorbeeld over het feit dat hij één van de beste A&R's in Hip Hop is, kijkende naar de meeste populaire rappers die vooral uit Atlanta komen. Diep gaat het allemaal niet, maar het is tof dat onze gastheer eens een aantal concepten heeft.

Gastartiesten zijn schaars. Zoals eerder vermeld is het jammer dat Drake enkel het refrein verzorgd op Back on Road. Kanye is een prima toevoeging op Pussy Print, maar valt niet meteen op. Dé verrassing voor mij is toch wel Young Thug op Guwop Home. Heerlijke samenwerking van beide rappers op dat nummer.

Nu staat het album op 4*. Dit is waarschijnlijk wel wat hoog voor dit album, want na een aantal luisterbeurten verveeld het al wat sneller. In de toekomst kan dit nog wel een 3,5* worden, maar ik was aangenaam verrast. Gucci Mane, Mike WiLL en Zaytoven hebben hier een plezierige trap-plaat afgeleverd.